Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Οι επιστήμονες χαρτογράφησαν για πρώτη φορά τους καταρράκτες και τους χείμαρρους της Ανταρκτικής
Δεν είναι ότι οι επιστήμονες δεν ήξεραν ότι υπήρχαν χείμαρροι και καταρράκτες στην Ανταρκτική. Σε δεκαετίες έρευνας σχετικά με την παγωμένη ήπειρο, οι ερευνητές έχουν καταγράψει την περιστασιακή ροή του λιωμένου πάγου που ρέει στην παγωμένη επιφάνεια. Αλλά κανείς δεν είχε κάνει μέχρι τώρα μια συστηματική έρευνα των χειμάρρων και των καταρρακτών της Ανταρκτικής.
Όταν μια ομάδα επιστημόνων με έδρα το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια εξέτασε τις στρατιωτικές φωτογραφίες που χρονολογούνται από το 1947 και τις δορυφορικές εικόνες που χρονολογούνται από το 1973, διαπίστωσε ότι η προηγούμενη γνώση μας για το λιώσιμο των πάγων της Ανταρκτικής περιελάμβανε μόνο κλάσματα των χειμάρρων, των λιμνών και των καναλιών που κάλυπταν την ήπειρο.
Η Ανταρκτική, όπως είναι λογικό με τόσες γιγαντιαίες ποσότητες πάγου, καλύπτεται με νερό που κατακρημνίζεται σε καταρράκτες, σχηματίζει λίμνες και ρέει σε χείμαρρους. Μια πρόσφατη μελέτη, η πρώτη που χαρτογραφεί εκτενώς το νερό από το λιώσιμο των πάγων, εντόπισε 700 εποχιακά συστήματα λιμνών, καναλιών και χειμάρρων.
Δείτε ένα εντυπωσιακό βίντεο με τα μοναδικής ομορφιάς συστήματα που σχηματίζει το νερό το οποίο προέρχεται από το λιώσιμο των πάγων
Παρόλο που πρόκειται για μακροχρόνια, αν και προηγουμένως άγνωστα, χαρακτηριστικά της Ανταρκτικής, οι επιστήμονες φοβούνται ότι καθώς οι κλιματικές αλλαγές μεταβάλουν αυτά τα συστήματα, θα μπορούσαν να συμβάλουν όλο και περισσότερο στη διάσπαση των πάγων της Ανταρκτικής. Τα νερά από τα πιο σταθερά μέρη του πάγου θα μπορούσαν να ρέουν προς τα σημεία που λιώνει ο πάγος και να τα αποκόψουν από την ήπειρο.
Από την άλλη πλευρά, σε ορισμένες περιοχές, η αποστράγγιση μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας για να διατηρηθούν ανέπαφες οι παγονησίδες. Στην παγονησίδα Nansen, για παράδειγμα, όπως αναφέρει μία ομάδα επιστημόνων στο Nature, ένας καταρράκτης τραβά το λειωμένο νερό μακριά από την επιφάνεια του πάγου, εμποδίζοντας τη συγκέντρωση και την καταστροφή του πάγου.
πηγη: klik.gr
Ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. Η Περίπτωση της Βενεζουέλας
«Για να κατακτηθεί η αληθινή ισότητα και αληθινή δημοκρατία για τους εργάτες πρέπει πρώτα να αφαιρεθεί από το κεφάλαιο η δυνατότητα να μισθώνει συγγραφείς και να αγοράζει εφημερίδες.(…)Οι καπιταλιστές αποκαλούν ελευθερία του Τύπου, την ελευθερία να χρησιμοποιείται ο πλούτος τους για την κατεργασία και την παραποίηση της λεγόμενης κοινής γνώμης»
(Β Ι Λένιν).
Για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην Βενεζουέλα ο Arturo Uslar Pietri, συγγραφέας, καθηγητής λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο «Κολούμπια», και καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο «Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας» είχε επισημάνει: «Σπάνια υπήρξε μια χώρα τόσο πλούσια στην οποία να κυριαρχούν σε τέτοιο σημείο μερικές εκατοντάδες οικογένειες που μοιράζονται, για δεκαετίες, και κάτω από οποιεσδήποτε πολιτικές συνθήκες, τα εκπληκτικά πλούτη της» (Le Monde diplomatique: Le Venezuela au seuil d’un grand changement http://www.monde-diplomatique.fr/1998/12/USLAR_PIETRI/4197)
Από την πρώτη μέρα της προεδρίας του Hugo Rafael Chávez Frías στην Βενεζουέλα, τα ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. της χώρας, οι ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πολυεθνικές εταιρείες και οι ΜΚΟ: «National Endowment for Democracy», και «Freedom House», αφιέρωσαν τον εαυτό τους με ζωτικότητα στο έργο της αποσταθεροποίησης της οικονομίας με μηνύματα και ξεκάθαρες προειδοποιήσεις πως η Βενεζουέλα οδηγείται σε καταστροφή. Για τα ιδιωτικά ΜΜΕ ο Hugo Chávez είναι « δαίμονας », « τρελός », « κομμουνιστής » που έχει οδηγήσει τον λαό του στη φτώχεια και συγκρινόταν με τον Ιντι Αμίν Νταντά, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ.
Ωστόσο, αυτή η σύγκλιση ανάμεσα στα ΜΜΕ και τα φιλελεύθερα οικονομικά κέντρα εξουσίας στην Βενεζουέλα οδήγησαν σε πάγωμα πιστώσεων, ακύρωση συμβολαίων και εμπορικών παραγγελιών, οργάνωσαν πετρελαϊκή απεργία, έξοδο κεφαλαίων στο εξωτερικό, απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Hugo Chávez και ένα πραξικόπημα το 2002.
Το CNN Espanol, δηλαδή το ισπανόφωνο CNN, οι πέντε μεγαλύτεροι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί: Venevisiόn, Radio Caracas Televisiόn (RCTV), Globovisiόn, Televen και CMT και οι μεγάλες εφημερίδες εθνικής κυκλοφορίας: El Universal, El Nacional, Tal Cual, El Impulso, El Nuevo Pais, El Mundo συντονίζουν το πρώτο πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε.
Ήταν τόσο το μίσος τους, που πίστεψαν οι ίδιοι τη δική τους προπαγάνδα! Ο μισητός Chávez έπεσε, η δημοκρατία θριάμβευσε… Αυτά έλεγαν τα ιδιωτικά κανάλια στην Βενεζουέλα που ανήκουν στην «αντιπολίτευση»…Ο Αντιναύαρχος Victor Ramírez Pérez σε ζωντανή μετάδοση στο τηλεοπτικό κανάλι Venevisión, το οποίο κατέχει το 67% του μεριδίου τηλεθέασης στη Βενεζουέλα, νομίζοντας πως το πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε πέτυχε δηλώνει : « Είχαμε ένα μεγάλο όπλο : τα μέσα ενημέρωσης. Και, αφού μου δίνεται η ευκαιρία, θα ήθελα να σας συγχαρώ» (Monde diplomatique: Dans les laboratoires du mensonge au Venezuela http://www.monde-diplomatique.fr/2002/08/LEMOINE/92140
Ο τηλεοπτικός σταθμός Venevisión ιδιοκτησίας του πλουσιότερου ανθρώπου της χώρας, Gustavo Alfredo Cisneros, κάτοχος μίας σειράς εταιριών Μ.Μ.Ε σε σαράντα χώρες με σχεδόν 30.000 εργαζόμενους, έχει πρόσβαση σε περισσότερους από 500 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μερικές από τις επιχειρήσεις Μ.Μ.Ε του Cisneros είναι: Direct TV, Latin America, Univision, America Online, Tel Cel, Caracol TV, Canal 13, Chilevisiόn, Galavisiόn, Playboy TV Latin America, Playboy TV International, Vale TV, Via Digital, AOL Latin America. Γενικά, στην Βενεζουέλα μια ντουζίνα άνθρωποι σαν τον Cisneros διαθέτουν το 95% των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων και κυριολεκτικά μονοπωλούν τον γραπτό τύπο.
Λογικά όλα αυτά, αν δεχτούμε βέβαια πως η παραχώρηση του δημόσιου αγαθού της πληροφόρησης στους φορείς του ιδιωτικού τομέα, σχετίζεται με την προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να αναπαράγεται και με κάθε δυνατό τρόπο να φροντίζει ώστε οι αγορές να μένουν «ελεύθερες». Άλλωστε, η ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα στην πληροφορία είναι όροι συναφείς με την ελευθερία των αγορών και των ιδιωτικών ομίλων.
Όχι;
Εάν αναρωτιόμαστε, καλό θα ήταν να στρέψουμε το βλέμμα μας στην Ελλάδα με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες. Τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων, και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες, γενικά, σχεδόν, όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής.
Οι ενδιαφερόμενοι για τις τηλεοπτικές άδειες παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και τις διαφοροποιήσεις τους, ομονοούν επί της ουσίας, όταν πρόκειται να μιλήσουν για οικονομία της αγοράς, για τις ανεμπόδιστες από θεσμικές παρεμβάσεις αληλοσυνδεόμενες δραστηριότητες τους, για το κοινοβουλευτικό καθεστώς ή την αστική δημοκρατία. Στον αντίποδα, τους διακρίνει μια ασίγαστη εχθρότητα απέναντι σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε δεν ανήκει στην κυρίαρχη τάξη τους, και μίσος απέναντι σε ό,τι περιλαμβάνουν οι γενολογικοί όροι: αριστερά, κομμουνισμός, εργατικά δικαιώματα, σωματεία, συλλογικότητες, αλληλεγγύη κ.λ.π.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην Βενεζουέλα και ας θέσουμε ένα νέο ερώτημα: γιατί, άραγε, τόσο μίσος;
Γιατί, εκεί που οι Ευαγγελιστές της νεοφιλελεύθερης θεολογίας είχαν καταστήσει σχεδόν αδύνατη κάθε εναλλακτική λύση απέναντι στο δόγμα της αγοράς, το παράδειγμα της Βενεζουέλας, είχε γίνει σημείο αναφοράς για τα πιο φτωχά στρώματα σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική, και απειλούσε τον νεο-φιλελλευθερισμό, στο Πουέρτο Ρίκο, στο Περού, στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τον Ισημερινό, και γενικά όλη την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ.
Ο Hugo Rafael Chávez όχι μόνο έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις πολιτικές «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά: κατάργησε τα δίδακτρα εγγραφής μαθητών στο σχολικό σύστημα. Χάρισε σε πέντε εκατομμύρια φτωχούς και περιθωριοποιημένους πολίτες, ιθαγενείς στην πλειονότητα τους, οι οποίοι δεν είχαν δελτία ταυτότητας, την αξιοπρέπεια τού να είσαι πολίτης. Κρατικοποίησε την (ιδιωτικοποιημένη) κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας, την εταιρεία ηλεκτρισμού του Καράκας, καθώς και τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ορενόκ. Περισσότερα από τρία εκατομμύρια εκτάρια γης μοιράστηκαν στους ακτήμονες, και χιλιάδες πρωτοβάθμιοι σταθμοί ιατρικής περίθαλψης εγκαινιάστηκαν στις λαϊκές συνοικίες. Η εβδομαδιαία διάρκεια της εργασίας πέρασε από τις 44 στις 36 ώρες, ενώ ο ελάχιστος μισθός έφτασε τα 204 ευρώ το μήνα – ο δεύτερος μεγαλύτερος στη Λατινική Αμερική μετά την Κόστα Ρίκα. Η παραγωγή βασικών ειδών διατροφής επιχορηγείται και τα προϊόντα της πωλούνται, στους πιο φτωχούς, σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς. (Monde diplomatique: Από τον Φιντέλ Κάστρο στο δαίμονα Ούγκο Τσάβες Δεκέμβριος 2007)
Επομένως, γίνεται αντιληπτό για ποιο λόγο η δεσπόζουσα τάξη, διαθέτοντας ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους και μια τεράστια προπαγανδιστική μηχανή, χρησιμοποίησε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δημιουργηθεί ένας εφιάλτης σε μια χώρα προικισμένη και ευνοημένη με ατελείωτες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το μέγεθος του επιτεύγματός της…
Οι ΗΠΑ, λοιπόν, αφού πρώτα διόρισαν πρόεδρος της Βενεζουέλας τον Pedro Francisco Carmona ιδιοκτήτη της εταιρείας πετροχημικών Industrias Venoco, έσπευσαν να χαιρετίσουν το πραξικόπημα που χρηματοδότησαν, και να το χαρακτηρίσουν ως «νόμιμη πράξη» και «θέληση του λαού» τονίζοντας ότι η Βενεζουέλα «θα περάσει σε μία νέα περίοδο δημοκρατίας και ηρεμίας» καθώς οι πραξικοπηματίες θα διαμορφώσουν « ένα σταθερό δημοκρατικό πλαίσιο » ! Με την σειρά του το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι θα είναι «εξαιρετικά ευτυχές να παρέχει νέα δάνεια σε μία μεταβατική κυβέρνηση».
Όμως το μιντιακό πραξικόπημα κράτησε μόλις 40 ώρες γιατί ο λαός αρνήθηκε να αποδεχτεί την κατάλυση της αστικά νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης.
Ωστόσο, είχε ήδη επισημανθεί η εύθραυστη ισορροπία στην Βενεζουέλα. Αντιγράφουμε από το βιβλίο «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» εκδόσεις ΚΨΜ: «[…]Η Βενεζουέλα σήμερα έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί πολυεθνικές εταιρείες εξακολουθούν και ελέγχουν τις εισροές των εισαγωγών τεχνολογίας, βιομηχανικών ανταλλακτικών και τροφίμων. Χαρακτηριστικά, το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς τροφίμων εξακολουθεί να το ελέγχει η Empresas Polar, του μεγιστάνα Lorenzo Mendosa με χρονιάτικα έσοδα 6,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο όμιλος έχει επενδύσει σε τράπεζες, σε βιομηχανίες πετροχημικών και πετρελαίου και ελέγχει τα μεγάλα super market της Βενεζουέλας.
Το αποτέλεσμα είναι ό,τι κερδίζει η Βενεζουέλα από τις πωλήσεις σε πετρέλαιο να το χάνει σε πανάκριβες αναγκαστικές εισαγωγές. Και την ζυγαριά, (οικονομικό σαμποτάζ, τιμές πετρελαίου, φυγή κεφαλαίων κτλπ), εξακολουθεί να την κρατάει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και το σπαθί οι ΗΠΑ.
Για να καταλάβουμε πόσο εύθραυστη είναι η μπολιβαριανή κυβέρνηση, αρκεί να σκεφτούμε ότι η Βενεζουέλα πληρώνει ένα μεγάλο μέρος των εισαγόμενων τροφίμων, εισάγει το 70% των προϊόντων που καταναλώνει και που πωλούνται από δημόσια καταστήματα σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της ιδιωτικής αγοράς, με εκδόσεις κρατικών ομολόγων και από τα συναλλαγματικά αποθέματα που προσφέρει το πετρέλαιο.
Η Βενεζουέλα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σοσιαλιστική χώρα. Ο έλεγχος των μέσων παραγωγής της Βενεζουέλας ήταν άτολμος και χωρίς ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό. Έτσι κι αλλιώς η όποια εθνικοποίηση δεν συνεπάγεται και ανακατανομή του εισοδήματος ανάμεσα στο λαό.
Επίσης οι υποσχέσεις για έλεγχο της εξουσίας από τα κάτω, για ένα σοσιαλισμό που θα ωφελούσε τους εργάτες και τους πτωχούς αγρότες, έστω και αν αρκετές πολιτικές αποφάσεις είχαν σκοπό την υπέρβαση των νόμων του καπιταλισμού, αποδείχτηκαν κενό γράμμα. Όμως τα μαζικά κοινωνικά προγράμματα σε παιδεία, υγεία, αναδιανομή της γης και η ανάπτυξη των συνεταιρισμών πέτυχαν προσφέροντας μια ανακούφιση […]».
Όταν γράφουμε, συνήθως, δεν προσφεύγουμε σε τσιτάτα τα οποία ενδεχομένως θα μας επέτρεπαν να οδηγηθούμε σε επιθυμητά συμπεράσματα. Παρ΄όλα αυτά, θα κάνουμε μια εξαίρεση και θα καταφύγουμε στον Γερμανό δραματικό ποιητή Gotthold Lessing ο οποίος έγραψε πως: «Η αξία ενός ανθρώπου δεν έγκειται στην αλήθεια που κάποιος κατέχει ή υποθέτει πως κατέχει αλλά στην ειλικρινή προσπάθεια που κάνει για να την προσεγγίσει». (Nuccio Ordine: Η Χρησιμότητα του Άχρηστου Εκδόσεις Άγρα).
Σε αυτό το αξιακό σύστημα του Λέσσινγκ σίγουρα δεν ανήκουν όσοι έχουν καταφέρει να συμμετέχουν στην δράκα αυλικών της οικονομικής εξουσίας, όσοι είναι ανίκανοι να δουν πέρα από το προφανές, όσοι αδιαφορούν για τα δημόσια πράγματα και την ιστορία, και όσοι είναι φορείς-άκοπα-μιας ωφελιμιστικής ηθική, της τάξης που εκπροσωπούν.
Ο περισσότερος κόσμος, μετά από μακροχρόνια μαζική χειραγώγηση, είναι εύτρωτος και ευσυγκίνητος μόνο σε ό,τι αφορά στο άμεσο, αδιαφορώντας για τις απόμακρες κοινωνικές δυνάμεις που το καθορίζουν, καθώς ζει στο καθημερινό καβούκι του και εκτελεί τον υπηρετικό ρόλο του.
Σε αυτήν την εποχή της μαζικής χειραγώγησης, η βάρβαρη ολότητα της αστικής εξουσίας γίνεται αποδεκτή ως δεδομένη. Στην ουσία, δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μια συναίνεση της άρνησης που αποκλείει κάθε διαλεύκανση των γεγονότων. Το πλαίσιο αυτό μας επιτρέπει να καταλάβουμε πως η ελευθερία λόγου και πληροφόρησης που βιώνουμε είναι προϊόν ανελεύθερων κοινωνικών συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε. Η ελευθερία επιλογής μας εξαρτάται και συναρτάται από την λειτουργία ενός πλέγματος μιντιακών οργανισμών που επιλέγουν, κατασκευάζουν και διαχειρίζονται τα πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά γεγονότα.
Η οθόνη προστάζει και οι διαταγές είναι υποχρεωτικές. Πρέπει να γίνεις, να ταυτιστείς με τον «διάσημο του Survivor» για να είσαι, για να υπάρξεις, σε μια κοινωνία που η ουσία της ύπαρξής της είναι η μαζική χειραγώγηση. Έτσι, μετατοπίζεται η προσοχή από τις απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης στον εξωραϊσμό του μηδαμινού. Η εκμαυλιστική αυτή εικόνα εξοβελίζει την κριτική σκέψη και αχρηστεύει, ακρωτηριάζει ψυχικά τον άνθρωπο. Όλα αυτά γιατί η εξουσία δεν διαθέτει την απόλυτη ισχύ για να επιβληθεί και να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά πάνω στον άνθρωπο. Χρειάζεται την χειραγώγηση για να περιορίζει, να δεσμεύει, και να ελέγχει τα εξουσιαζόμενα υποκείμενα.
Ωστόσο, το πρότυπο της σαπισμένης μιντιακής δημοκρατίας το περιέγραψε καλύτερα από όλους ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Rafael Vicente Correa Delgado: «Η δημοκρατία είναι καλή, έως την ημέρα που αρχίζουν να απειλούνται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, έως την ημέρα που μια κυβέρνηση προτίθεται να κάνει αναδιανομή του εθνικού πλούτου. Εκείνη τη στιγμή ξυπνά η επιθετικότητα του τύπου […]».
Πέρα όμως από τα παραπάνω γεγονότα, η σημερινή βία στην Βενεζουέλα πατάει στην υπάρχουσα αγανάκτηση και δυσαρέσκεια, ακόμα και μεγάλης μερίδας της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη είναι διαιρεμένη στο εσωτερικό της, ανάμεσα στο προσάναμμα της πραγματικής πολιτικής τής ταυτότητας και τη λανθάνουσα διάβρωσή της από τις αστικές πρακτικές. Όπως, όμως, απέδειξε η ιστορία, το στοίχημα της οικοδόμησης, έστω και μιας ισχνής μορφής σοσιαλισμού, σε μια μόνο χώρα, όταν παντού τριγύρω κυριαρχεί ο καπιταλισμός, και μάλιστα χωρίς διάθεση να συγκρουστεί με τους μονοπωλιακούς ομίλους που ελέγχουν την παραγωγή, είναι καταδικασμένο να αποτύχει…
ΥΓ: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα κήρυξε το Μάρτιο του 2015, με διάταγμα τη Βενεζουέλα «απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ».
πηγη: imerodromos.gr
Το ΔΝΤ θα αποφασίζει την ενεργοποίηση των μέτρων και των αντίμετρων
Στο χέρι του ΔΝΤ θα βρίσκεται καθώς φαίνεται η απόφαση για την ενεργοποίηση των μέτρων και των αντίμετρων που συμφωνήθηκαν την Τρίτη με βάση την τριμηνιαία αξιολόγηση στην οποία η Ελλάδα θα πρέπει να εμφανίζει μόνιμη υπεραπόδοση στους δημοσιονομικούς της στόχους.
Η λύση που δόθηκε για το ποιός αποφασίζει για τα μέτρα και τα αντίμετρα μετά το 2018 φαίνεται ότι βρέθηκε στο ΔΝΤ το οποίο θα εξετάζει σε τριμηνιαία βάση τις επιδόσεις της οικονομίας και θα αποφαίνεται αν η επίτευξη του δημοσιονομικού στόχου θα επιτυγχάνεται.
Σε ότι αφορά το 2018 και με δεδομένο ότι θα η χώρα θα βρίσκεται σε πρόγραμμα με το ESM θα υπάρχει συναπόφαση για την ενεργοποίηση των αντιμέτρων. Το θέμα δεν τελειώνει εκεί.
Μετά την λήξη του Ευρωπαϊκού προγράμματος το ΔΝΤ θα συνεχίζει την εποπτεία σε τριμηνιαία βάση της ελληνικής οικονομίας με δεδομένο ότι τα μέτρα μετά το τέλος του προγράμματος επιβλήθηκαν από το Ταμείο.
Μάλιστα θα έχει την εξουσία αν το 2019 ή το 2020 η Ελλάδα αποκλίνει από τους στόχους της να ζητήσει την διακοπή μέρους ή και του συνόλου των μέτρων που εφαρμόζονται.
Οι τελικές αποφάσεις αλλά και οι λεπτομέρειες για το χρόνο και την μορφή της εποπτείας από το ΔΝΤ αναμένεται να ληφθούν το φθινόπωρο στο πλαίσιο της τρίτης και τελευταίας αξιολόγησης του προγράμματος αλλά μάλλον δεν θα αλλάξουν και πολύ το βασικό σενάριο αφού η ίδια πρόβλεψη θα υπάρχει και στο μνημόνιο που θα υπογράψει η Ελλάδα με το Ταμείο μέσα στο καλοκαίρι.
Τρέχουν για τους εφαρμοστικούς
Στο μεταξύ το οικονομικό επιτελείο προσπαθεί να συντονίσει όλα τα συναρμόδια υπουργεία με την αγωνία να μην δημιουργηθούν «ουρές» της τελευταίας στιγμής που θα καθυστερήσουν την συνολική συμφωνία το οικονομικό επιτελείο συντονίζει από χθες την συγγραφή των νομοσχεδίων αλλά και των υπουργικών αποφάσεων για τα μέτρα της δεύτερης αξιολόγησης.
Από την σημερινή συνεδρίαση της ομάδας εργασίας της Ευρωζώνης ( EWG ) μέχρι και τις 15 Μαίου όταν θα γίνει η συνεδρίαση όπου θα φανεί αν θα πρέπει να περιμένουμε συνολική απόφαση για την Ελλάδα μέχρι και τις 22 Μαΐου όλα θα πρέπει να είναι έτοιμα.
Τούτο διότι ακόμη και αν δεν έχουμε μέχρι και τότε συμφωνία για χρέος και πλεονάσματα είναι κρίσιμο η Ελλάδα να έχει εξασφαλίσει την δόσης των 7 δις ευρώ ώστε να μπορεί να καλύψει τις υποχρεώσεις χρέους του Ιουλίου.
Στην κατεύθυνση αυτή η σημερινή αναμενόμενη επικύρωση της συμφωνίας από τα κράτη μέλη θα επιτρέψει την έγκαιρη υποβολή των νομικών κειμένων σε εθνικά κοινοβούλια χωρών της Ευρωζώνης, που θα πρέπει να τα εγκρίνουν προκειμένου να προωθηθεί η εκταμίευση της επόμενης δόσης.
ΠΗΓΗ: enikonomia.gr
Απώλειες 50 δισ. ευρώ από τις 23 μειώσεις στις συντάξεις την τελευταία επταετία
Για συντάξεις - χαρτζιλίκι κάνει λόγο το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων, παραθέτοντας τον "χάρτη όλων των δραματικών 23 περικοπών στις συντάξεις κατά τη διάρκεια των μνημονίων, από το 2010 έως σήμερα".
Συνολικά, την τελευταία επταετία ξεπερνούν τα 50 δισ. ευρώ οι συνολικές μνημονικές απώλειες για τους συνταξιούχους. Η φτωχοποίηση των απόμαχων της δουλειάς ολοκληρώνεται. Οι συντάξεις (μειώσεις έως 50%) μετατρέπονται σε φιλοδωρήματα και με τη νέα περικοπή της προσωπικής διαφοράς το 2019 σε συνδυασμό με την μείωση του αφορολογήτου, παρατηρεί το Δίκτυο.
Όπως σημειώνει ο πρόεδρος του Ενιαίου Δικτύου Συνταξιούχων, Νίκος Χατζόπουλος, οι μειώσεις που έχουν υποστεί τα εισοδήματα μας είναι μεγάλες, γιατί δεν είναι μόνο η μείωση στη σύνταξη μας, είναι και η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, η αύξηση της φορολογίας, όλα αυτά τα "χαράτσια" που έχουν μειώσει το εισόδημα των συνταξιούχων περισσότερο από 50%. Έχουμε φθάσει πια στο στάδιο της εξαθλίωσης. Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα φάρμακα τους. Δεν έχουμε χρήματα για να πληρώσουμε πια ούτε τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού και το τηλέφωνο, καταλήγει ο Ν. Χατζόπουλος.
Ακολουθεί ο χάρτης των 23 μνημονιακών περικοπών στις συντάξεις:
1: Το 2010, πριν την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου ψηφίστηκε η περικοπή των δώρων, 13ης και της 14ης κύριας σύνταξης.
2: Όλοι οι συνταξιούχοι (2011)κάτω των 60 ετών -ανάλογα με τα ποσά των συντάξεων που ελάμβαναν- υπέστησαν μειώσεις από 6% έως 10%. Συγκεκριμένα, για συντάξεις άνω των 1.700 ευρώ η μείωση ξεκινούσε από 6%, ενώ για περικοπές μεγαλύτερες των 3.000 ευρώ έφταναν ακόμα και το 10%.
3: Επιβλήθηκε(2011) ειδική εισφορά αλληλεγγύης συνταξιούχων από 3% έως 13% (κλιμακωτά) για ποσά συντάξεων από 1.400 ευρώ και άνω. Παράλληλα, ξεκίνησαν και κλιμακωτές περικοπές στις επικουρικές συντάξεις από 3% για ποσά άνω των 300 έως 10% για επικουρικές άνω των 650.
4: Περικοπές στις κύριες συντάξεις των νέων συνταξιούχων το 2011. Συγκεκριμένα, οι μικρότεροι των 55 ετών υπέστησαν 40% μείωση για ποσά άνω των 1.000 ευρώ, ενώ οι μικρότεροι των 60 και μεγαλύτεροι των 54 ετών υπέστησαν μείωση 20% για ποσά άνω των 1.200 ευρώ. Ταυτόχρονα, ξεκίνησαν μειώσεις από 15% έως και 30% για ποσά άνω των 150 ευρώ και στις επικουρικές συντάξεις.
5: Αναδρομικά, από τον Ιανουάριο του 2012, επιβλήθηκαν νέες μειώσεις σε όσες είχαν απομείνει "υψηλές", για παράδειγμα μειώσεις έως 12% υπέστησαν όσες ήταν άνω των 1.300 ευρώ. Με τον ίδιο νόμο, μειώθηκαν εκ νέου και οι επικουρικές. Συγκεκριμένα για ποσά άνω των 250 ευρώ η μείωση ήταν 10%, ενώ για ποσά από 251 έως 300 ευρώ η μείωση διαμορφώθηκε στο 15%, και για ποσά άνω των 300 ευρώ η μείωση άγγιξε το 20%.
6: Μείωση(2012) στο άθροισμα κύριας και επικουρικής, δηλαδή στο σύνολο της σύνταξης. Συγκεκριμένα, ποσά από 1.000-1.500 ευρώ υπέστησαν μείωση 5%, 1.500-2.000 μείωση 10%, από 2.000-3.000 μείωση 15%, και ποσά από 3.000 ευρώ και άνω, μείωση 20%. Ταυτόχρονα, καταργήθηκαν τα επιδόματα δώρων στις κύριες και τα δώρα στις επικουρικές.
7: Οριζόντιες μειώσεις κατά 5,2% σε όλες τις επικουρικές το 2014.
8: Μειώθηκαν οι κατώτατες συντάξεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
9: Μειώθηκαν τα ποσά των πρόωρων συντάξεων κατά 10% για τους συνταξιούχους ιδιωτικού τομέα.
10: Μειώνονται σε 250.000 συνταξιούχους μέχρι και 40% οι επικουρικές.
11: Κατάργηση ΕΚΑΣ σε σχεδόν 160.000 χαμηλοσυνταξιούχους.
12: Μειώσεις έως και 45% στα μερίσματα ΜΤΠΥ.
13: Όλοι οι νέοι συνταξιούχοι θα λάβουν συντάξεις μικρότερες κατά 30% -τουλάχιστον- λόγω του νέου τρόπου υπολογισμού (νόμος Κατρούγκαλου).
14: Επιβολή αναδρομική από τον Οκτώβριο, το "πλαφόν" των 2.000 ευρώ για την ατομική σύνταξη (άθροισμα μίας κύριας και μίας επικουρικής σύνταξης ) και των 3.000 ευρώ (άθροισμα πολλών κύριων συντάξεων και πολλών επικουρικών συντάξεων).
15: Αυστηρότερα κριτήρια στις συντάξεις χηρείας: Τέθηκε πλέον το όριο ηλικίας στα 55 έτη. Οι χήρες/χήροι άνω των 55 θα παίρνουν δια βίου τη σύνταξη. Εφόσον είναι 52 θα την παίρνουν για τρία χρόνια, θα τη χάνουν και μετά θα επαναχορηγείται στα 67. Αν είναι κάτω από 52 θα την εισπράττουν για τρία χρόνια, εκτός αν είναι μητέρες ανηλίκων οπότε θα τη λαμβάνουν μέχρι να ενηλικιωθεί το παιδί ή μέχρι να αποφοιτήσει (24 ετών).
16: Περικοπή κατά 60% στις συντάξεις όσων εργάζονται παραλλήλως.
17: Μειώσεις σε όσους συνταξιοδοτούνται πρόωρα.
18: Περικοπές από 15%-20% στα εφάπαξ.
19: Δραματική μείωση των νέων αναπηρικών συντάξεων (από Μάιο 2016.
20: Αύξηση της εισφοράς σε όλες τις κύριες συντάξεις υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (ΕΟΠΥΥ) από το 4% σε 6%. Το μέτρο αυτό οδήγησε σε αντίστοιχη έμμεση μείωση στις καθαρές αποδοχές 2,6 εκατομμυρίων συνταξιούχων από κύριες συντάξεις (θεσπίστηκε μέσα Ιουλίου 2015, ίσχυσε αναδρομικά από 1/7/2015 και οδήγησε σε επιπλέον 532 εκατ. ευρώ έσοδα για τον ΕΟΠΥΥ ετησίως).
21: Εισφορά 6% σε όλες τις επικουρικές συντάξεις υπέρ της ιατρο-φαρμακευτικής περίθαλψης (ΕΟΠΥΥ). Το μέτρο αυτό οδήγησε αντίστοιχη μείωση στις καθαρές αποδοχές 1,2 εκατομμυρίου συνταξιούχων από επικουρικές συντάξεις (θεσπίστηκε μέσα Ιουλίου 2015, ίσχυσε αναδρομικά από 1/7/2017 και απέδωσε επιπλέον 178 εκατ. ευρώ).
22: Εισφορά 14% επί του καθαρού δηλωτέου εισοδήματος 650.000 αγροτών (σ.σ. Ασφαλισμένων του τέως ΟΓΑ) για τον κλάδο κύριας σύνταξης (θεσπίστηκε αρχές Μαΐου, ισχύει από 1/1/2017 και προβλέπεται να αποδώσει έσοδα 450 – 500 εκατ. ευρώ).
23: Νέες περικοπές έως 18% για κύριες και επικουρικές καταβαλλόμενες συντάξεις από το 2019.Η νέα, αφορά περισσότερες από 900.000 κύριες συντάξεις που είχαν απονεμηθεί προ του Μαΐου 2016 και είναι υψηλότερες από τις συντάξεις - με τις ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις - όπως αυτές προκύπτουν από το νόμο Κατρούγκαλου. Όσον αφορά τις επικουρικές εκτιμάται ότι το μαχαίρι θα θίξει 200.000 συνταξιούχους.
πηγη: enikonomia.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή