Για την αναδρομική χρήση της Ιστορίας

Δημήτρης Μπελαντής

Το ζήτημα του Εμφυλίου Πολέμου (1946- 1949) είναι αγαπημένο θέμα -όπως και όλη η Ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα- για αξιοποίηση/νομιμοποίηση της τακτικής διαφόρων αριστερών ή κομμουνιστικών πολιτικών οργανώσεων στο πλαίσιο του παρόντος και συχνά και για χειραγώγηση του παρελθόντος.

Το ΚΚΕ έχει ασχοληθεί πολύ με το ζήτημα, και θετικά με την έννοια της ανάδειξής του, καθώς στην Πρώτη Μεταπολίτευση είχε θαφτεί όντως ως ζήτημα ακόμη και από τα δύο ΚΚ, αλλά και αρνητικά με την έννοια της προβολής μιας «ευθείας γραμμής» που δήθεν πάει από τον Εμφύλιο στο σύγχρονο ΚΚΕ και ξεπλένει όλες τις στρατηγικές αδυναμίες και λάθη του στο τώρα.

Όμως, η σημερινή κριτική της Ίσκρα στο ΚΚΕ για την ανάγνωση του Δημοκρατικού Στρατού και της στρατηγικής του από το ΚΚΕ είναι απλώς λάθος και αβάσιμη. Αν το τότε ΚΚΕ είχε στο πλαίσιο του ΕΑΜ αρχικά μια λαϊκομετωπική στρατηγική που δικαιωνόταν τακτικά από την ξένη Κατοχή, αυτή η στρατηγική έπρεπε πια να αναθεωρηθεί στα 1943-1944, για να προβληθεί καθαρά ο στόχος της λαϊκής/εργατικής εξουσίας.

Όπως έχει γράψει παλιότερα και ο αείμνηστος πρώην Γραμματέας του ΕΑΜ και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ Θανάσης Χατζής, στην τελευταία φάση τουλάχιστον της Κατοχής δεν ήταν σωστή μια στρατηγική σαν αυτήν των σταδίων και της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, κατά την 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1934…

Αν το ΚΚΕ διαγράφει κάπως ισοπεδωτικά την εθνικοαπελευθερωτική ενδιάμεση στρατηγική του ΚΚΕ στην Κατοχή, η ΛΑΕ κάνει το αντίστροφο λάθος ανάγνωσης της Ιστορίας: εξιδανικεύει τα «στάδια, μέχρι το τέλος» τον λόγο δηλαδή που το ΚΚΕ/ΕΑΜ έχασε στα 1943-1945. Όμως , «τα στάδια» οδήγησαν στον Λίβανο και την Καζέρτα και όχι μόνο η ανικανότητα της ηγεσίας ή η σοβιετική επιρροή.

Όσον αφορά τον ίδιο τον Εμφύλιο είναι απολύτως λάθος αυτό που γράφει το σχόλιο της Ίσκρα. Είναι σαφές ότι αν νικούσε ο ΔΣΕ, θα επιβαλλόταν μια μορφή λαϊκής/σοσιαλιστικής εξουσίας, τουλάχιστον όπως τότε την καταλάβαιναν. Που θα κοινωνικοποιούσε/κρατικοποιούσε το κεφάλαιο και τα μέσα παραγωγής, όπως έκαναν οι ΛΔ στην Ανατολική Ευρώπη. Το αν αυτό ήταν επαρκές και όχι μόνο αναγκαία προϋπόθεση προς τον σοσιαλισμό, είναι μια ριζικά άλλη συζήτηση.

Όμως οι κομμουνιστές/τριες δεν πάλεψαν τότε ένοπλα για την αποκατάσταση απλώς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αυτό το υποστήριξαν κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί, αλλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι λάθος ιστορικά. Επίσης, το 1949 πολύ καθαρά πια η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ είπε ότι στόχος ήταν μια λαϊκοδημοκρατική εξουσία που θα εκπλήρωνε καθήκοντα δικτατορίας του προλεταριάτου, ότι η εκκρεμής επανάσταση είχε σοσιαλιστικό χαρακτήρα, κάτι για το οποίο ο Ζαχαριάδης επικρίθηκε έντονα επί χρουστσοφισμού το 1956 και 1957…

Πού βρήκε η Ίσκρα λοιπόν ότι ο Εμφύλιος από την πλευρά του ΚΚΕ στόχευε απλά στην αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας; Δηλαδή τόσο αίμα χύθηκε απλώς για να γίνουν τίμιες εκλογές;;

Κοιτάχτε, φίλοι της Ίσκρα, όταν κάνετε κριτική στο ΚΚΕ για αναδρομική χρήση της Ιστορίας του εργατικού κινήματος, δεν θα ήταν φρόνιμο να μην θέλετε και σεις να διαβάσετε την Ιστορία του ΚΚΕ με βάση την σύγχρονη δική σας θεωρία των σταδίων και της παραπομπής του σοσιαλισμού σε ένα απερίόριστα μακρυνό μέλλον;;; Δεν είναι αυτό το συμμετρικό λάθος προς εκείνο του ΚΚΕ;;;

Πηγή: pandiera.gr

Η κυβέρνηση ενεργοποιεί στο φουλ τη «μηχανή» των κατασχέσεων μισθών, συντάξεων, ενοικίων και τραπεζικών λογαριασμών για να αντιμετωπίσει την υστέρηση των εσόδων. Τον Αύγουστο οι κατασχέσεις άγγιξαν τις 1.000 την ημέρα!

Έσοδα 25,7 δισ. ευρώ ψάχνει ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος από το τέλος Αυγούστου ως την εκπνοή του έτους για να επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 1,75% του ΑΕΠ και να αποκρουστούν οι πιέσεις για νέα μέτρα το 2018.

Παρότι η «μηχανή» των κατασχέσεων μισθών, συντάξεων, ενοικίων και τραπεζικών λογαριασμών που έχει ενεργοποιήσει η κυβέρνηση δουλεύει στο φουλ -στις αρχές Αυγούστου είχαν αγγίξει τις 1.000 τη μέρα– στο υπουργείο Οικονομικών ανησυχούν για το ξαφνικό «μπλακ άουτ» στα έσοδα τον Ιούλιο. Η υστέρηση ήταν συνολικά 730 εκατ. ευρώ, ενώ μόνο από το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων η τρύπα ήταν 340 εκατ. ευρώ. Σχεδόν ένας στους τρεις δεν πλήρωσε την πρώτη δόση.

Με τη φοροδοτική ικανότητα εξαντλημένη και την «οικονομική κόπωση» νοικοκυριών και επιχειρήσεων να γίνεται πλέον αντιληπτή και από την κυβέρνηση οι υποχρεώσεις που έχουν μπροστά τους οι φορολογούμενοι είναι πολλές:

-Aμέσως μετά την ανάπαυλα του Αυγούστου το επόμενο τετράμηνο που ακολουθεί κρύβει συνολική επιβάρυνση 7,4 δισ. ευρώ μέχρι το τέλος του έτους.

-Περίπου 2,5 εκατομμύρια θα πρέπει να συμπληρώσουν το συνολικό ποσό του φόρου εισοδήματος των 3,4 δισ. ευρώ με την πληρωμή των δύο επόμενων δόσεων (Σεπτέμβριο και Νοέμβριο) αντιμετωπίζοντας παράλληλα και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις τους.

-Εκτός από τον φόρο εισοδήματος 6,3 εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων θα κληθούν να πληρώσουν από τον Σεπτέμβριο τον ΕΝΦΙΑ. Φέτος η πληρωμή θα γίνει σε πέντε δόσεις: η πρώτη στο τέλος Σεπτεμβρίου και η τελευταία ως το τέλος του Ιανουαρίου του 2018. Οι βεβαιώσεις του φόρου φτάνουν συνολικά τα 3,2 δισ. ευρώ και από αυτά υπολογίζεται ότι 2,65 θα μπουν στα ταμεία του κράτους.

Μόνο τον Σεπτέμβριο το Δημόσιο περιμένει να εισπράξει 2 δισ. ευρώ από την πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ και τη δεύτερη δόση του φόρου εισοδήματος.

Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται τον Δεκέμβριο με τα τέλη κυκλοφορίας τα οποία θα επιβαρύνουν επιβαρύνουν τα νοικοκυριά με επιπλέον φόρο 1,1 δισ. ευρώ.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι φορολογούμενοι θα καταφέρουν και φέτος να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους με δεδομένο ότι έχουν ήδη δει τα εισοδήματά τους να μειώνονται από 35 έως 40% την περίοδο 2010 – 2016.

Ρεκόρ κατασχέσεων
Παρά τη φετινή υστέρηση τα φορολογικά έσοδα παρελθόντων οικονομικών ετών πάνε καλά καθώς το μεγάλο όπλο της κυβέρνησης παραμένουν οι κατασχέσεις που αγγίζουν τις τελευταίες μέρες τις 1.000 την ημέρα.

Ως εκ τούτου, είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο επτάμηνο του έτους τα έσοδα από άμεσους φόρους προηγούμενων ετών καταγράφουν υπέρβαση του στόχου κατά 100 εκατ. ευρώ ενώ αυτά από έμμεσους φόρους υπερέβησαν το στόχο κατά 68 εκατ. ευρώ.

Πηγή: iskra.gr

Ενώ ο παγκόσμιος ιδιωτικός πλούτος κινείται σήμερα σε ιστορικά υψηλά, οι εισοδηματικές ανισότητες στον δυτικό κόσμο δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερες. Αυτή είναι πραγματικότητα που καταγράφεται σε μια σειρά από έρευνες διεθνών οργανισμών. Εν ολίγοις η πίτα μεγάλωσε, αλλά δεν μοιράζεται δίκαια.

Σε αυτό σημαντικό ρόλο παίζει και η φοροδιαφυγή του μεγάλου πλούτου. Σύμφωνα με έρευνα της Boston Consulting Group (BCG), την οποία επικαλείται το “Βήμα της Κυριακής”, υπάρχουν “κρυμμένα” σε φορολογικούς παραδείσους συνολικά κεφάλαια αξίας περίπου 9 τρις ευρώ, δηλαδή ποσό 70% υψηλότερο από το συνολικό πλούτο που κατέχει σήμερα το 73,2% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Συνολικά, βάσει των στοιχείων του ΟΟΣΑ, εκτιμάται πως οι “έχοντες” μέσω των offshore αποφεύγουν φόρους περίπου 3,5 τρισ. δολαρίων ετησίως. Με δεδομένη την υποκριτική, σε πολλές περιπτώσεις στάση των κυβέρνησεων για την καταπολέμηση του φαινόμενου, οι πλούσιοι απλά γίνονται πλουσιότεροι. Είναι ενδεικτικό πως από τις αρχές του 2000 ο αριθμός των εκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά 155% και ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων κατά 216%.

Όπως προκύπτει από την απογραφή της Wealth X για το 2017 οι υπερπλούσιοι με περιουσία άνω των 30 εκατ. Δολαρίων που διαθέτουν συνολική περιουσία 27 τρισ. δολάρια αυξήθηκαν κατά 3,5% το τελευταίο 12μηνο φτάνοντας τα 226.540 άτομα, δηλαδή 0,003% του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού.

Επίσης, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα του Βήματος, σύμφωνα με την Wealth X έχουν καταγραφεί 2.397 δισεκατομμυριούχοι. Με συνολική περιουσία 7,37 τρισ. δολαρίων, αυτό το κλειστό κλαμπ ελέγχει πλούτο μεγαλύτερο από αυτόν που κατέχουν 3,5 δισ. άνθρωποι (6,1 τρισ. Δολάρια).

Βάσει των δεδομένων της BCG, το τελευταίο 12μηνο, οι πλούσιοι αύξησαν κατά 3,7%, στα 10,3 τρισ. Δολάρια, τον πλούτο που έχουν “κρυμμένο” στα κορυφαία “offshore” κέντρα του πλανήτη. Η Ελβετία με 2,4 τρισ δολάρια παραμένει ηγέτιδα δύναμη στον κόσμο των offshore, καθώς καταλαμβάνει μερίδιο αγοράς που ξεπερνά το 24% των συνολικών “κρυμμένων” κεφαλαίων. Αξίζει να σημειωθεί πως στην Ελβετία βρήκε “καταφύγιο” και το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών συμφερόντων κεφαλαίων, τα οποία σύμφωνα με εσωτερικές έρευνες των ελβετικών τραπεζών και οίκων κυμαίνεται μεταξύ 100 και 120 δισ. ευρώ. Το 60% εξ αυτών έχουν τοποθετηθεί σε επενδυτικά προϊόντα.

Άλλα “αγαπημένα” offshore κέντρα, κυρίως για τους πλούσιους της Ασίας, είναι η Σιγκαπούρη και το Χονγκ Κονγκ, ενώ τα κεφάλαια της Βόρειας Αμερικής επιλέγουν κυρίως την Καραϊβική και τον Παναμά. Οι έχοντες της Λατινικής Αμερικής επιλέγουν κυρίως τις ΗΠΑ, οι οποίες, σύμφωνα με κάποιους αναλυτές, είναι ένας ανερχόμενος φορολογικός παράδεισος, μια “νέα Ελβετία”, όπως τις αποκαλούν, κάτι που είναι εμφανές για παράδειγμα στην περίπτωση της Πολιτείας της Νότιας Ντακότα.  

Πηγή: tvxs.gr