Σήμερα: 26/04/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2024 11:50

Οι ωκεανοί είναι δικοί τους

2024-04-26_145055.jpg

 

Πόσο απέχει το Mare Nostrum της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για τη Μεσόγειο, τη μόνη πραγματικά γνώριμη θάλασσα κατά τους έξι αιώνες ακμής και παρακμής της, από το Our Ocean, που ήταν ο τίτλος του διεθνούς συνεδρίου που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα στην Αθήνα, με διακηρυσσόμενο στόχο τη βιώσιμη διαχείριση των θαλασσών; Εντάξει, το Mare Nostrum και το Our Ocean απέχουν κατά τους 15 αιώνες που μεσολάβησαν και, κυρίως, κατά το γεγονός ότι η Μεσόγειος είναι μόλις το 0,7% της θαλάσσιας επιφάνειας της Γης, του Ωκεανού της, που καλώς στη γλώσσα της αγγλικής θαλασσο-αποοικιοκρατίας δεν έχει πληθυντικό, διότι στην πραγματικότητα ούτε η θάλασσα ούτε η απληστία όσων τη διαπλέουν και διαγκωνίζονται για τους πόρους της έχουν σύνορα.

Μπορούμε, λοιπόν, απλά να πούμε ότι η απόσταση του ρωμαϊκού Mare Nostrum από το σύγχρονο Our Ocean συνίσταται στο ότι η απληστία των ιδιοκτητών της θάλασσας αυξήθηκε κατά 144 φορές μέσα σε περίπου 1.600 χρόνια. Στο μεταξύ η ιδιοκτησιακή αντίληψη για το ευρύτερο ενδιαίτημά μας επεκτάθηκε και στον ουρανό. Οι ουρανοί είναι δικοί μας, έλεγε ένα μάλλον χουντικής έμπνευσης διαφημιστικό σύνθημα της πολεμικής αεροπορίας, αν και στην πραγματικότητα οι ουρανοί, τουλάχιστον το μέρος τους που βρίσκεται στην τροπόσφαιρα και στη στρατόσφαιρα της Γης, ανήκουν ως επί το πλείστον στην αεροναυπηγική βιομηχανία που μοιράζει τα κερδοσκοπικά ενδιαφέροντά της μεταξύ πολέμου και αερομεταφορών αναψυχής ή εμπορίου. Οι εδαφικές, θαλάσσιες και ουράνιες επικράτειες (διαστημικές δεν έχουμε ακόμη, αλλά είναι ζήτημα χρόνου), παρά τις εθνικές κορόνες των κυρίαρχων κρατών και τις διενέξεις ατους στα διεθνή δικαστήρια, κατά βάση είναι διάδρομοι διέλευσης του παγκοσμιοποιημένου πολέμου και του παγκοσμιοποιημένου εμπορίου.

Το Our Ocean είναι ένα διεθνές συνέδριο που γίνεται εδώ και μερικά χρόνια για τη διαχείριση των θαλασσών με όρους βιωσιμότητας. Τι σημαίνει αυτό; Οτι οι κατά τεκμήριον ιδιοκτήτες των θαλασσών, κράτη και κάθε μορφής χρήστες των διαδρομών και των πόρων τους, επιχειρούν μια αλλαγή στις τεχνολογίες της θάλασσας ώστε να αποτρέψουν έναν μη αναστρέψιμο κορεσμό στη ρύπανση, στην εξάντληση των πόρων και στον κατακερματισμό τους από υπερβολικές νομικές δεσμεύσεις και πολεμικές διενέξεις.

Ποιοι είναι οι ανησυχούντες και διοργανωτές του συνεδρίου αυτού; Κατά βάση, είναι τα κράτη με ισχυρή ναυτιλία και κοιτάσματα υδρογονανθράκων, χερσαία ή θαλάσσια, ο διεθνής εφοπλισμός, υπό σημαίες κανονικές ή ευκαιρίας, οι πετρελαϊκές πολυεθνικές και, σε έναν βαθμό η ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία που καλείται να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της λεγόμενης πράσινης μετάβασης.

Είναι ειλικρινές το ενδιαφέρον τους για το μέλλον του/των Ωκεανού/ών; Βεβαίως, αλλά όχι με την οπτική των περιβαλλοντικών οργανώσεων που ζητούν, για παράδειγμα, να σταματήσουν οι εξορύξεις υδρογονανθράκων και οι σεισμικές έρευνες στην Ελληνική Τάφρο. Ούτε με την οπτική των επιστημόνων που μετρούν με ανησυχία την άνοδο της θερμοκρασίας των θαλασσών και την τήξη των πάγων. Ούτε με τα μάτια των βιολόγων που ζητούν να σταματήσει η υπεραλίευση. Ούτε φυσικά με τη σκοπιά των αναρχικών που τρόλαραν κάποτε τις ελληνοτουρκικές διαφορές με το σύνθημα «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» -και στα κήτη του και στα μαλάκιά του και στα οστρακόδερμά του, σχεδόν όλα βρώσιμα και αναλώσιμα, για κακή τους τύχη-, πράγμα που κατ’ επέκταση ισχύει για όλα τα πελάγη, τις θάλασσες και τους ωκεανούς. Η ανησυχία του συνασπισμού ναυτιλιακών κρατών, εφοπλισμού και ενεργειακών εταιρειών είναι ότι πολεμικές, διπλωματικές, περιβαλλοντικές, ενεργειακές και άλλες κρίσεις μπορεί να προκαλούν όλο και συχνότερα διαταραχές στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα, που το μεγαλύτερο μέρος της εξακολουθεί και εξυπηρετείται διά θαλάσσης. Πάνω από το 80% κάθε μορφής αγαθών και πρώτων υλών, 11 δισεκατομμύρια τόνοι κάθε χρόνο, διακινούνται με τα τεράστια τάνκερ, πλοία ξηρού φορτίου και κοντέινερ μέσω των θαλάσσιων αρτηριών, από ωκεανό σε ωκεανό και από τη μια ήπειρο στην άλλη.

Η «ελευθερία των θαλασσών» που, παρά τις ιδιοκτησιακές διακηρύξεις των αυτοκρατοριών και των κρατών, αποτέλεσε το εφαλτήριο κάθε εποχής παγκοσμιοποίησης, με αποκορύφωμα τη σημερινή καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, που δεν έχει αφήσει ανέγγιχτη σπιθαμή στεριάς και θάλασσας. Αλλά όσο πιο πλατιά και γενναιόδωρη είναι αυτή η «ελευθερία» για το πλοίο, το πεδίο τού υπεράνω εθνικών ανταγωνισμών πλωτού καπιταλισμού, τόσο πιο συχνά διαταράσσεται από απρόσμενες ή εντελώς προβλέψιμες και αναπόφευκτες κρίσεις.

Από το έμφραγμα στους σταθμούς των εμπορευματοκιβωτίων στα μεγαλύτερα λιμάνια του κόσμου μετά την πανδημία και το παγκόσμιο λοκντάουν μέχρι το μπλόκο στην Ερυθρά Θάλασσα, στο Σουέζ ή στον Παναμά, λόγω πολέμου ή κλιματικών διαταραχών και ξηρασίας, τα περιστατικά πυκνώνουν. Και μπορεί για τους πλοιοκτήτες αυτά τα εμφράγματα να μεταφράζονται πρόσκαιρα σε υψηλότερη κερδοφορία χάρη στην εκτόξευση των ναύλων, αλλά ταυτόχρονα γίνονται η βάση μόνιμης ανασφάλειας και ρευστότητας, αλλά και πηγή τριβών μεταξύ του εφοπλισμού και των πελατών του, που σχεδόν ποτέ δεν βρίσκονται στην ίδια πλευρά της ιστορίας, της γεωπολιτικής και της γεωοικονομίας, της περιβαλλοντικής διαχείρισης. Ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι το πιο χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα για την ακροβασία του εφοπλισμού σε δυο βάρκες.

Επομένως, ειδικά ο πανταχού παρών ελληνικός εφοπλισμός, που υπήρξε συνδιαμορφωτής της μεταπολεμικής «απελευθέρωσης» των θαλασσών, με δεξαμενόπλοια που εξυπηρετούσαν «και τον αστυφύλαξ και τον χωροφύλαξ», σπάζοντας το ένα εμπάργκο και τηρώντας απαρέγκλιτα ένα άλλο, τροφοδοτώντας ταυτόχρονα εχθρούς και συμμάχους και φτιάχνοντας υπεράκτια ναυτιλιακά προτεκτοράτα βολικά για όλους, αυτοί οι καραβοκυραίοι και καπεταναίοι του θαλάσσιου ιμπεριαλισμού έχουν κάθε λόγο να ψάξουν τους νέους όρους για να διαφυλαχθεί η «ελευθερία των θαλασσών». Μπορούν να γίνουν όσο πράσινοι, όσο ειρηνοποιοί, όσο πατριώτες και όσο διεθνιστές χρειάζεται ώστε οι ωκεανοί να μείνουν δικοί τους.

Θεωρίες για την υπεραξία

Η ελληνική ναυτιλία συνετέλεσε, αφενός, στην αποτροπή της μετατροπής θαλάσσιων περασμάτων σε μοχλούς αποαποικιοποίησης, σε εργαλεία των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων και της οικονομικής ανεξαρτησίας του Τρίτου Κόσμου, και αφετέρου, στη δημιουργία νεοαποικιακών μορφών συσσώρευσης φυλετικά παραγόμενης υπεραξίας, εκτός του ελέγχου και της δικαιοδοσίας των εθνών-κρατών. Πλέοντας στα θαλάσσια βήματα του αποικιακού προκατόχου του, το τάνκερ παρήγαγε νέες νομικές και οικονομικές δομές απεδαφικοποίησης της υπεραξίας και μετατροπής της σε ιδιωτική ιδιοκτησία. Αυτό συντελέστηκε μέσα από ένα νέο «τριγωνικό εμπόριο» που συνέδεσε υπεράκτιες εταιρείες, πλοία με σημαίες ευκαιρίας (open registry) και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αρχικά της Βρετανίας και μετέπειτα των ΗΠΑ.

Νικόλας Κοσματόπουλος, «Το λευκό στο βαθύ γαλάζιο: θαλάσσιες αποικιακότητες και ελληνόκτητος εφοπλισμός» (από την έκδοση «Ελληνικές Αποικιακότητες», Ιδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ – Decolonize Hellas)

 

Πηγή: efsyn.gr

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2024 11:48

25/4 Γεννήθηκε το σφυροδρέπανο

2024-04-26_144923.jpg

 

Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων / εμείς καθόμασταν τα βράδια /και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου / Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας».

Σαν σήμερα 25 Απρίλη του 1918, το 5ο Συνέδριο των Σοβιέτ καθιερώνει το Σφυροδρέπανο σαν σύμβολο της Σοβιετικής Ένωσης και του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος. Ο δημιουργός του, ο Μοσχοβίτης καλλιτέχνης Γεβγκένι Καμζόλκιν -ο οποίος σημειωτέον όχι μόνο δεν ήταν κομουνιστής, αλλά ήταν και βαθιά θρησκευόμενο άτομο προερχόμενο από ευκατάστατη οικογένεια- επινόησε την σύνθεση σφυριού και δρεπανιού, ως το σύμβολο της ένωσης του προλεταριάτου με την αγροτιά,

Από τότε χιλιάδες κομμουνιστές “στο τίμιο λάβαρο πάντα πιστοί” και στα ιδανικά που συμβολίζει, έδωσαν την ζωή τους παλεύοντας για μια κοινωνία χωρίς καταπιεστές και καταπιεζόμενους, χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Και τώρα οι κόκκινες σημαίες με το σφυροδρέπανο, είναι οι δικές μας σημαίες, αυτές που κρατάμε στις διαδηλώσεις μας, που τις κυματίζουμε περήφανα απέναντι από τις δυνάμεις καταστολής και ονειρευόμαστε, παλεύουμε, συγκρουόμαστε να δώσουμε κάτω από αυτές τις σημαίες της απελευθέρωσης, μαζί με τις καταπιεσμένες μάζες, τον αγώνα με κάθε μέσο ως την τελική νίκη.

 

Πηγή: vathikokkino.gr

2024-04-26_134949.jpg

 

Σύμφωνα με πληροφορίες μας με εντολή των πλοιοκτητών που είναι ιδιοκτήτες των F/B στην γραμμή Ρίου – Αντιρρίου (Κοινοπραξία Σαλαμίνας) πλοίαρχοι της γραμμής κατέθεσαν έγγραφο στα τοπικά λιμεναρχεία με το οποίο δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να πάρουν μέρος στην απεργία της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Πρωταγωνιστής αυτής της απαράδεκτης προσπάθειας φέρεται να είναι ο Πλοίαρχος, Πολυγένης Δημήτρης.

Δηλώνουμε προς όλους τους εμπλεκόμενους να ξεχάσουν κάθε υπονομευτική και απεργοσπαστική ενέργεια γιατί θα βρεθούν αντιμέτωποι με όλο το Ναυτεργατικό κόσμο.

Προς γνώση και συμμόρφωση ξεκαθαρίζουμε, η απεργία έχει αποφασιστεί απ΄ όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της χώρας και στον χώρο της Ναυτεργασίας από την ΠΕΝΕΝ, τα Ναυτεργατικά Σωματεία και την ΠΝΟ.

Κατόπιν τούτου προειδοποιούμε να μην επιχειρήσουν τα τσιράκια των εφοπλιστών να υπονομεύσουν την απεργία μας.

Καλούμε τα πληρώματα να δώσουν αποφασιστικά – αγωνιστικά την δική τους απάντηση.

 

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

2024-04-25_134515.jpg

 

Τα πολλά «αλλά» πίσω από την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας

«Σφάζουν με το μπαμπάκι» την πενταετία Μητσοτάκη οι Financial Times με ένα κείμενο ανάλυση για τις οικονομικές επιδόσεις της χώρας και αρκετούς αστερίσκους για τον αντίκτυπο που αυτή έχει στους πολίτες της χώρας.

Σε κείμενο με τίτλο «Το επώδυνο πλαίσιο της ελληνικής οικονομικής ανάκαμψης» η ιστοσελίδα παραθέτει μερικές από τις πιο σημαντικές θετικές ειδήσεις για την ελληνική οικονομία, αλλά και τις πολλές αρνητικές επιπτώσεις για τους πολίτες που έρχονται ως απόρροια της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαπέντε ετών.

«Η χώρα είναι πραγματικά ανάμεσα σε εκείνες με τις καλύτερες επιδόσεις στην Ευρωζώνη, όμως έχει γίνει και η φτωχότερη» σχολιάζουν οι FT στην ανάλυσή τους.
 

Παραθέτοντας μερικές από τις θετικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών σημειώνουν:

  • -Η S&P αναθεώρησε σε θετικό το αξιόχρεο του ελληνικού χρέους
     
  • -Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat το χρέος έπεσε κατά 10,8% σε σχέση με το ΑΕΠ. 
     
  • -Η ελληνική οικονομία σημείωσε ανάπτυξη 2% το 2023, ενώ από το 2019 σημειώνει ανάπτυξη σχεδόν διπλάσια από το μέσο όρο της Ευρωζώνης. 
     
  • -Το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι εκτιμά πως η ελληνική οικονομία θα σημειώσει ανάπτυξη κατά 2% και την επόμενη χρονιά
     
  • -Ο τουρισμός είναι σε συνεχή άνοδο και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις επίσης βοηθούν. 
     
  • -Η πολιτική σταθερότητα και η δημοσιονομική εξυγίανση κατατάσσουν την Ελλάδα στους ελκυστικούς προορισμούς για επενδύσεις, σε σχέση με το παρελθόν.

Και κάπου εκεί σταματούν τα θετικά και ξεκινούν τα «αλλά», με τους Financial Times να σημειώνουν ότι «η πρόσφατη ανάκαμψη έχει ανεβάσει ελάχιστα τις συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων σε σχέση με τον μέσο όρο της Ε.Ε. και δεν είναι αρκετά για να τους ανεβάσουν από την θέση του φτωχότερου πληθυσμού στην Ευρωζώνη». 

«Με το κενό με τη Βουλγαρία να μειώνεται σταδιακά, δεν είναι παράλογο να αναμένουμε ότι η Ελλάδα σύντομα θα γίνει η φτωχότερη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση» σημειώνουν οι FT και διερωτώνται «πως συνδέονται αυτές οι δύο αντίθετες ιστορίες;».

Κατά την ιστοσελίδα οι απαντήσεις βρίσκονται στον απόηχο της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών λιτότητας το μέγεθος των οποίων είναι πρωτοφανές για καιρό ειρήνης και οι επιπτώσεις μπορούν να συγκριθούν μόνο με την Μεγάλη Ύφεση στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1930.

Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 30%, το 2016 οι καταναλωτικές δαπάνες ήταν 24% λιγότερες σε σχέση με το 2017 και οι κυβερνητικές δαπάνες 20%, ενώ οι επενδύσεις είχαν καταρρεύσει κατά 65%. Κατά την ίδια περίοδο η κατασκευαστική δραστηριότητα έπεσε στο μισό, με την εμπορική και επιχειρηματική δραστηριότητα να πέφτουν κατά ένα τρίτο. Παράλληλα η ανεργία έφτασε σε ιστορικά υψηλά σχεδόν 30%. 

Το αποτέλεσμα ήταν ότι σήμερα η ελληνική οικονομία είναι κατά 19% μικρότερη από το 2017, παρά την μεγάλη ανάκαμψη μετά την πανδημία, την ώρα που η οικονομία της Ε.Ε. συνολικά αυξήθηκε κατά 17%. 

Οι πραγματικοί μισθοί μειώνοντας έως και το 2022, τη χρονιά που είναι τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ενώ είναι μειωμένοι κατά 30% από την εποχή πριν την οικονομική κρίση. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα έχει έναν από τους μικρότερους μέσους μισθούς ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες.

Ο κατασκευαστικός τομέας, που αποτελούσε το 10% του ΑΕΠ το 2008, σχεδόν εξαϋλώθηκε και τώρα αποτελεί το 2% του ΑΕΠ, το πιο χαμηλό ποσοστό σε όλη την Ευρωζώνη. 

Παράλληλα, υπάρχουν ανησυχίες για τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

Επιπλέον, οι γεννήσεις έπεσαν σε χαμηλό δεκαετιών το 2022, επιδεινώνοντας το πρόβλημα γήρανσης και μείωσης του πληθυσμού, καθώς πολλοί νέοι φεύγουν από τη χώρα κάθε χρόνο.

Το ΔΝΤ, μάλιστα, στην τελευταία του έκθεση μιλάει και για την κλιματική αλλαγή ως σημαντικό κίνδυνο, καθώς το 90% των τουριστικών υποδομών και το 80% των βιομηχανιών είναι σε περιοχές υψηλού κινδύνου. 

Και το συμπέρασμα των FT; «Γενικά θα έπρεπε να γιορτάζουμε για την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας, αλλά θα πρέπει να ερμηνευθεί στο πλαίσιο μιας άνευ προηγουμένου οικονομικής κρίσης που έχει βάλει τη χώρα σε μια τρύπα, από την οποία ίσως χρειαστεί μια ολόκληρη γενιά για να βγει».

 

Πηγή: efsyn.gr

Σελίδα 352 από 4476
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή