Οι συνολικές παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν στα 1.739 δισεκατομμύρια δολάρια το 2017, μια οριακή αύξηση 1,1% σε πραγματικούς όρους από το 2016, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI). Οι στρατιωτικές δαπάνες της Κίνας αυξήθηκαν και πάλι το 2017, συνεχίζοντας μια ανοδική τάση που διαρκεί περισσότερο από δύο δεκαετίες. Οι στρατιωτικές δαπάνες της Ρωσίας μειώθηκαν για πρώτη φορά από το 1998, ενώ οι δαπάνες των Ηνωμένων Πολιτειών παρέμειναν σταθερές για δεύτερη συνεχή χρονιά. «Η συνέχιση των υψηλών παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών αποτελεί αιτία σοβαρής ανησυχίας», δήλωσε ο πρέσβης Jan Eliasson, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του SIPRI. «Υπονομεύει την αναζήτηση ειρηνικών λύσεων στις συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο».

Μετά από 13 συνεχόμενα έτη αυξήσεων από το 1999 έως το 2011 και σχετικά αμετάβλητες δαπάνες από το 2012 έως το 2016, οι συνολικές παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν ξανά το 2017.* Οι στρατιωτικές δαπάνες το 2017 αντιπροσωπεύουν 2,2% του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) ή 230 δολάρια ανά άτομο. «Οι αυξήσεις των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών τα τελευταία χρόνια οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στη σημαντική αύξηση των δαπανών των χωρών της Ασίας και της Ωκεανίας και της Μέσης Ανατολής, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Σαουδική Αραβία», δήλωσε ο Δρ. Nan Tian, ερευνητής του προγράμματος Οπλικές και Στρατιωτικές Δαπάνες (AMEX) του SIPRI. «Σε παγκόσμιο επίπεδο, το βάρος των στρατιωτικών δαπανών σαφώς μετατοπίζεται από την Ευρω-Ατλαντική περιοχή».

Στην Ελλάδα συνεχίζεται η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών

Οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας ανήλθαν στα 5,09 δις. δολάρια, μια αύξηση 2,56% σε σύγκριση με το 2016. Αυτό αντιστοιχεί σε 456,40 δολάρια ανά άτομο, μια αύξηση 12,60 δολαρίων από το 2016, δηλαδή περίπου διπλάσιο από τον μέσο όρο. Αυτή είναι η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αύξησης των στρατιωτικών δαπανών της Ελλάδας μετά την πτώση που είχαν από το 2010 μέχρι και το 2015 λόγω της οικονομική κρίσης. Με 2,5% του ΑΕΠ της να πηγαίνει στις στρατιωτικές δαπάνες, η Ελλάδα βρίσκεται στην 5η θέση της Ευρώπης μετά τη Ρωσία, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και την Ουκρανία και στη 2η θέση ανάμεσα στα μέλη του ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ.

Η Κίνα προπορεύεται σε συνεχή αύξηση των δαπανών στην Ασία και την Ωκεανία

Οι στρατιωτικές δαπάνες στην Ασία και την Ωκεανία αυξήθηκαν για 29η συνεχή χρονιά. Η Κίνα, η δεύτερη μεγαλύτερη σε στρατιωτικές δαπάνες παγκοσμίως, αύξησε τις στρατιωτικές της δαπάνες κατά 5,6% στα 228 δισ. δολάρια το 2017. Οι δαπάνες της Κίνας ως μέρος των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών αυξήθηκαν από 5,8% το 2008 σε 13% το 2017. Η Ινδία δαπάνησε 63,9 δισ. δολάρια το 2017, αύξηση 5,5% σε σύγκριση με το 2016, ενώ οι δαπάνες της Νότιας Κορέας στα 39,2 δισ. δολάρια αυξήθηκαν κατά 1,7% μεταξύ 2016 και 2017. «Οι εντάσεις μεταξύ της Κίνας και πολλών γειτόνων της συνεχίζουν να οδηγούν σε αύξηση τις στρατιωτικές δαπάνες στην Ασία», δήλωσε ο Siemon Wezeman, ερευνητής στο πρόγραμμα AMEX του SIPRI.

Οι δαπάνες μειώνονται δραστικά στη Ρωσία, αλλά αυξάνονται στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη

Στα 66,3 δισ. δολάρια, οι στρατιωτικές δαπάνες της Ρωσίας το 2017 ήταν 20% χαμηλότερες από το 2016, η πρώτη ετήσια μείωση από το 1998. «Ο στρατιωτικός εκσυγχρονισμός παραμένει προτεραιότητα στη Ρωσία, αλλά ο στρατιωτικός προϋπολογισμός περιορίστηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα από το 2014», δήλωσε ο Siemon Wezeman.

Εν μέρει, λόγω της αντίληψης μιας αυξανόμενης απειλής από τη Ρωσία, οι στρατιωτικές δαπάνες τόσο στην Κεντρική όσο και στη Δυτική Ευρώπη αυξήθηκαν το 2017, κατά 12% και 1,7% αντίστοιχα. Πολλά ευρωπαϊκά κράτη είναι μέλη του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και, στο πλαίσιο αυτό, συμφώνησαν να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες. Οι συνολικές στρατιωτικές δαπάνες από τα 29 μέλη του ΝΑΤΟ ήταν 900 δισ. δολάρια το 2017, αντιπροσωπεύοντας το 52% των παγκόσμιων δαπανών.

Οι υψηλότερες δαπάνες της Σαουδικής Αραβίας οδηγούν σε αύξηση στη Μέση Ανατολή

Οι στρατιωτικές δαπάνες στη Μέση Ανατολή αυξήθηκαν κατά 6,2% το 2017.** Οι δαπάνες της Σαουδικής Αραβίας αυξήθηκαν κατά 9,2% το 2017 μετά από πτώση το 2016. Με δαπάνες 69,4 δισ. δολάρια, η Σαουδική Αραβία είχε την τρίτη υψηλότερη θέση σε στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο το 2017. Το Ιράν (19%) και το Ιράκ (22%) σημείωσαν επίσης σημαντική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών το 2017. «Παρά τις χαμηλές τιμές του πετρελαίου, οι ένοπλες συγκρούσεις και οι αντιπαλότητες σε όλη τη Μέση Ανατολή οδηγούν σε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στην περιοχή , δήλωσε ο Pieter Wezeman, ερευνητής στο πρόγραμμα AMEX του SIPRI. Το 2017, οι στρατιωτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ (γνωστό ως «στρατιωτική επιβάρυνση») ήταν υψηλότερες στη Μέση Ανατολή, στο 5,2%. Καμία άλλη περιοχή του κόσμου δεν διένειμε πάνω από το 1,8% του ΑΕΠ στις στρατιωτικές δαπάνες.

Οι δαπάνες των ΗΠΑ δεν μειώνονται πλέον

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να έχουν τις υψηλότερες στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο. Το 2017 οι ΗΠΑ δαπάνησαν περισσότερα για τον στρατό τους από τις επόμενες επτά χώρες με τις υψηλότερες δαπάνες συνολικά. Στα 610 δισ. δολάρια, οι αμερικανικές στρατιωτικές δαπάνες παρέμειναν αμετάβλητες μεταξύ 2016 και 2017. «Η πτωτική πορεία των αμερικανικών στρατιωτικών δαπανών που ξεκίνησε το 2010 έχει σταματήσει», δήλωσε η Δρ. Aude Fleurant, διευθύντρια του προγράμματος AMEX του SIPRI. «Οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ το 2018 πρόκειται να αυξηθούν σημαντικά για να υποστηρίξουν την αύξηση του στρατιωτικού προσωπικού και τον εκσυγχρονισμό των συμβατικών και πυρηνικών όπλων».

Άλλες σημαντικές εξελίξεις

• Η Κίνα έκανε τη μεγαλύτερη απόλυτη αύξηση σε δαπάνες (12 δισ. δολάρια) το 2017 (σε σταθερές τιμές του 2016), ενώ η Ρωσία έκανε τη μεγαλύτερη μείωση (-13,9 δισ. δολάρια).

• Οι στρατιωτικές δαπάνες στη Νότια Αμερική αυξήθηκαν κατά 4,1% το 2017, κυρίως ως αποτέλεσμα σημαντικών αυξήσεων από τις δύο χώρες με τις υψηλότερες δαπάνες στην υποπεριοχή: την Αργεντινή (αύξηση κατά 15%) και τη Βραζιλία (αύξηση κατά 6,3%).

• Οι στρατιωτικές δαπάνες στην Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική μειώθηκαν κατά 6,6% το 2017, κυρίως λόγω των χαμηλότερων δαπανών του Μεξικού (κατά 8,1% από το 2016).

• Οι στρατιωτικές δαπάνες στην Αφρική μειώθηκαν κατά 0,5% το 2017, την τρίτη συνεχή ετήσια μείωση από το μέγιστο που είχαν φτάσει οι δαπάνες το 2014. Οι στρατιωτικές δαπάνες της Αλγερίας υποχώρησαν για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία (μείωση κατά 5,2% από το 2016).

• Επτά από τις 10 χώρες με τη υψηλότερη στρατιωτική επιβάρυνση είναι στη Μέση Ανατολή: το Ομάν (12% του ΑΕΠ), η Σαουδική Αραβία (10% του ΑΕΠ), το Κουβέιτ (5,8% του ΑΕΠ), η Ιορδανία (4,8% του ΑΕΠ), το Ισραήλ (4,7% του ΑΕΠ), ο Λίβανος (4,5% του ΑΕΠ) και το Μπαχρέιν (4,1% του ΑΕΠ).

* Εκτός εάν δηλώνεται διαφορετικά, όλα τα στοιχεία για τις δαπάνες του 2017 δίνονται στην τρέχουσα ισοτιμία δολαρίου ΗΠΑ του 2017. Όλες οι ποσοστιαίες μεταβολές εκφράζονται σε πραγματικούς όρους (σταθερές τιμές του 2016).

** Για χώρες της Μέσης Ανατολής για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα.

πηγή: ergasianet.gr

Ο μεγαλύτερος αριθμός στην πρόσφατη ιστορία της ανακύκλωσης δεξαμενόπλοιων υπολογίζεται ότι θα καταγραφεί εντός του τρέχοντος έτους, σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου Reuters.

Ο αυξημένος αριθμός ανακυκλώσεων των τελευταίων επτά ετών οφείλεται στα μειωμένα κέρδη στην αγορά των δεξαμενόπλοιων, στις ικανοποιητικές τιμές για ανακύκλωση πλοίων, καθώς και στους αυστηρούς περιβαλλοντικούς κανονισμούς που ωθούν ορισμένες κατηγορίες πλοίων προς ανακύκλωση.

Από τις αρχές του Ιανουαρίου 2018 έως και τα τέλη του περασμένου Απριλίου υπολογίζεται ότι έχουν σταλεί προς ανακύκλωση δεξαμενόπλοια, συνολικής χωρητικότητας 10,3 εκατ. τόνων, συγκριτικά με τους 11,2 εκατ. τόνους το 2017 και τους 2,5 εκατ. τόνους το 2016, σύμφωνα με το Reuters.

Διεθνείς αναλυτές επισημαίνουν ότι η αγορά των δεξαμενόπλοιων αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις, όπως είναι ο περιορισμός της παγκόσμιας πετρελαϊκής παραγωγής από τις χώρες- μέλη του OPEC και οι πρόσφατες αμερικανικές κυρώσεις στο Ιράν.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις της Drewry η μέση ηλικία του παγκόσμιου στόλου δεξαμενόπλοιων ανήλθε το πρώτο τρίμηνο του 2018 σε 19,5 έτη, συγκριτικά με τα 22 έτη το αντίστοιχο διάστημα του 2017.

Επίσης αναλυτές τονίζουν ότι παρά τον υψηλό ρυθμό ανακύκλωσης που καταγράφεται στα δεξαμενόπλοια, δεν θα επέλθει εύκολα η άνοδος των ναύλων, καθώς η προσφορά δεξαμενόπλοιων σε παγκόσμιο επίπεδο παραμένει υψηλή.

Εντός του τρέχοντος έτους εκτιμάται, σύμφωνα με αναλυτές της Drewry, ότι ο στόλος της αγοράς των δεξαμενόπλοιων θα αυξηθεί κατά 3,3%, συγκριτικά με το 4,6% το 2017 και το 5,8% το 2016. Αναμένεται ανάκαμψη των ναύλων στην αγορά των tankers το δεύτερο εξάμηνο του 2019, εφόσον ο ρυθμός ανακύκλωσης των δεξαμενόπλοιων παραμείνει υψηλός.

Πηγή: naftikachronika.gr

Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός.

Τις τελευταίες ημέρες και λόγω των συνομιλιών Ελλάδας – Π.Γ.Δ.Μ. άρχισαν ξανά συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια κυρίως στη βόρεια Ελλάδα «για τη Μακεδονία».

Είναι βέβαια δικαίωμα τόσο να οργανώνονται συγκεντρώσεις και κινητοποιήσεις, όσο και η συμμετοχή όσων επιθυμούν σ’ αυτή. Ωστόσο, πάντα υπάρχει το ερώτημα για τον επιδιωκόμενο σκοπό. Ταυτόχρονα συνυπάρχει η πολιτική ευθύνη των οργανωτών κάθε εκδήλωσης και αφορά τις συνδικαλιστικές ή άλλες μαζικές οργανώσεις μέχρι και τα κόμματα που στηρίζουν ή δε στηρίζουν τις κινητοποιήσεις.

Πρέπει βέβαια να προβληματίσει τον κάθε Έλληνα πολίτη, η τοποθέτηση φορέων, της εκκλησίας και των κομμάτων, τόσο για τα «συλλαλητήρια για τη Μακεδονία» όσο και για άλλες, που αφορούν άμεσα, καυτά, ζωτικής σημασίας προβλήματα του λαού, π.χ. η στάση στις εργατικές κινητοποιήσεις της 1^ης Μάη ή της 30^ης Μάη.

Το διάστημα αυτό, όλο και πιο έντονα ξαναέρχονται στην επιφάνεια παλαιές, ηττημένες από την πραγματικότητα και τη ζωή, ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις και πρακτικές, η «Μεγάλη Ιδέα» και η «ψωροκώσταινα».

Τα όνειρα για την ανάσταση του κράτους της Μακεδονίας του Αλεξάνδρου και του Φιλίππου (η Μακεδονία είναι Ελληνική) ή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, συνολικά το ξαναγύρισμα στην αρχαιότητα έχουν στόχο να στρέψουν την προσοχή των εργαζομένων και του λαού σε άγονους και ακίνδυνους για την άρχουσα τάξη δρόμους, και ας αποδείχτηκαν καταστροφικά για την πατρίδα και τον λαό μας.

Για την άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς εκφραστές της (κόμματα – ΜΜΕ) ό,τι είναι σημερινό, λαϊκό, αληθινά εθνικό υποβαθμίζεται, δεν είναι τάχα το κύριο, το άμεσο. Προβάλλεται το περασμένο σαν αληθές, αιώνιες και απόλυτες αξίες. Ταυτόχρονα θαυμάζεται το ξένο και σύγχρονο ευρωπαϊκό. Αρχαιομανία και ξενομανία. Μεγάλη Ιδέα και ραγιαδισμός. Συμμετοχή πάση θυσία στο ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Άρχουσα τάξη και κυβερνητικά κόμματα αποδέχονται μνημόνια, τρόικες – θεσμούς, επιτήρηση, προωθούν πολιτικές άγριας λιτότητας για τον λαό, μείωση του ΑΕΠ κατά 25%, αύξηση του χρέους. Παραχωρούν βάσεις σε ΝΑΤΟ – ΗΠΑ – ΕΕ, υπογράφουν συμφωνίες που παραδίνουν τα εδάφη, τις θάλασσες και τον εναέριο χώρο της πατρίδας και ταυτόχρονα κοροϊδεύουν τον λαό με πατριωτικές κορώνες πριμοδοτώντας στα λόγια το «η Μακεδονία είναι Ελληνική». Δηλαδή, τι προτείνουν; Να κηρύξει η Ελλάδα πόλεμο για αλλαγή των υπαρχόντων συνόρων, να φτάσει τα όρια του κράτους του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Ας μιλήσουν καθαρά.

Κάποιοι ταυτίζουν τα δικά τους συμφέροντα, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικές καταξιώσεις, με το έθνος και την πατρίδα, την κοινωνία και τον λαό.

Όμως κάθε λαός δεν αποτελεί ένα ομοιόμορφο σύνολο ατόμων, ούτε επομένως οι συνισταμένες των κοινωνικών ενεργειών είναι γεννήματα του συνόλου των ανθρώπων του λαού, της κοινωνίας.

Κοινωνία μονότονη είναι μια αφηρημένη έννοια, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, πάντα κλείνει μέσα της διάφορες ομάδες με ανταγωνιστικές ροπές, που είτε βρίσκονται σε προσωρινή ισορρόπηση ή σ’ ολοφάνερη σύγκρουση.

Με βάση αυτή την πραγματικότητα διαμορφώνονται ιδεολογίες, πολιτικοί προσανατολισμοί και δραστηριότητες. Στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα δύσκολα μπορεί κάποιος να διακρίνει ουσιαστικές διαφορές μεταξύ των κομμάτων, κυρίως των κυβερνητικών για τα μεγάλα προβλήματα του λαού και της χώρας. Η αντιπαράθεση γίνεται για τον χρόνο των εκλογών, αν υπάρχει μυστική διπλωματία, και για άλλα δευτερεύοντα ζητήματα, έμειναν οι πατριωτικές κορώνες.

Αλλά τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ο πατριωτισμός;

• Υπεράσπιση των υπαρχόντων συνόρων της χώρας.
• Καμία παραχώρηση σε τρίτους τμημάτων σε στεριά, θάλασσα και αέρα.
• Οικονομική ανάπτυξη, εργασία για όλους, ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς.
• Ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του λαού, ανεβασμένο βιοτικό επίπεδο και κοινωνικές παροχές υψηλού επιπέδου.
• Δημοκρατικά δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες, στις υπηρεσίες και τους τόπους δουλειάς.
• Ενεργό εξωτερική πολιτική ειρήνης. Κανένας στρατός έξω από τα σύνορα της χώρας του.
• Τα παραπάνω ζητήματα και η ενότητα λαού – στρατού είναι ταυτόχρονα και η καλύτερη αμυντική θωράκιση της χώρας.

Αν το παραπάνω πλαίσιο αιτημάτων και στόχων είναι, και ασφαλώς είναι, ο βασικός σύγχρονος πυρήνας του πατριωτισμού, τότε τίποτα δεν μπορεί να περιμένει ο λαός από τα κόμματα που κοντράρονται για «τη Μακεδονία» χωρίς ουσιαστικά να έχουν διαφορετική πρόταση λύσης, και ταυτόχρονα δίνουν γη και ύδωρ σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε. Τίποτα από ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ, μακριά από τη φασιστική Χρυσή Αυγή.

Αυτή η κατάσταση επιδρά αρνητικά στην ψυχολογία των εργαζομένων, δε βλέπουν πολιτικό στήριγμα και διέξοδο, φαίνεται στις ανεμικές κινητοποιήσεις. Εκφράζεται και στις δημοσκοπήσεις, έστω και χωρίς τα ουσιαστικά ερωτήματα, εκφράζεται με το γεγονός ότι τα κόμματα που διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία δε συγκεντρώνουν ούτε το 50% στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.

Λύση μπορεί να υπάρξει με αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης για ικανοποίηση των καυτών προβλημάτων του λαού στη βάση των αιτημάτων και στόχων του πραγματικού πατριωτισμού, με συσπείρωση δυνάμεων από τη βάση, ανεξάρτητα από πολιτικές προτιμήσεις και κομματικές τοποθετήσεις.

Γι’ αυτό το μεγάλο στόχο, ο κάθε φορέας, η κάθε συλλογικότητα έχει ρόλο και ευθύνη. Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν οι πολιτικοί σχηματισμοί, κόμματα και κινήσεις που τοποθετούν τον εαυτό τους στην κομμουνιστική Αριστερά.

Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει, με ευθύνη, συσπείρωση και πολλή δουλειά.

Με σεβασμό στην Ιστορία.

Αντιμετωπίζοντας τη σημερινή κατάσταση με ενότητα δράσης για τα προβλήματα του λαού.

Αντικρίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον.

Ιούνης 2018

Β. Καλαματιανός

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Η ρύπανση του περιβάλλοντος επιδρά αρνητικά στους μύκητες που ζουν στις ρίζες των ευρωπαϊκών δέντρων, με συνέπεια αυτά να στερούνται ζωτικές θρεπτικές ουσίες και η υγεία των δασών να υποσκάπτεται.

Αυτό προειδοποιούν Ευρωπαίοι επιστήμονες, οι οποίοι αναδεικνύουν ένα αφανές αλλά όχι αμελητέο πρόβλημα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής το δρα Μάρτιν Μπινταρτόντο του Τμήματος Επιστημών της Ζωής του Imperial College του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature, ανέλυσαν 13.000 δείγματα χώματος από 20 ευρωπαϊκές χώρες, αποκαλύπτοντας ότι πολλές κοινότητες μυκήτων που συμβιώνουν με τα δέντρα προς αμοιβαίο όφελος, «στρεσάρονται» από τη ρύπανση.
Στη συνέχεια το πρόβλημα των μυκήτων μεταφέρεται στα δέντρα, αφού πρόκειται περί συγκοινωνούντων δοχείων.

Τα δέντρα εξαρτώνται από τους μύκητες των ριζών τους για να πάρουν θρεπτικές ουσίες από το χώμα (άζωτο, φώσφορο, κάλιο κ.α.), ενώ σε αντάλλαγμα οι μύκητες παίρνουν άνθρακα από τα δέντρα.
Μερικοί μύκητες μπορούν να απλωθούν υπόγεια σε έκταση αρκετών τετραγωνικών μέτρων, ενώ άλλοι είναι ορατοί στην επιφάνεια και αποτελούν τα μανιτάρια και τις τρούφες.

Η συμβιωτική σχέση δέντρου-μύκητα είναι κρίσιμη για την υγεία του δέντρου. Όμως πρόσφατες μελέτες έχουν διαπιστώσει ενδείξεις «υποσιτισμού» στα δέντρα της Ευρώπης, κάτι που εκδηλώνεται στον αποχρωματισμό ή στο πέσιμο των φύλλων τους. Η νέα δεκαετής πανευρωπαϊκή μελέτη δείχνει ότι, εν μέρει τουλάχιστον, το πρόβλημα βρίσκεται στους μύκητες που δυσλειτουργούν εξαιτίας της ρύπανσης τόσο εδάφους όσο και του αέρα.

«Υπάρχει μια ανησυχητική τάση ανεπαρκούς θρέψης των δέντρων σε όλη την Ευρώπη, πράγμα που καθιστά τα δάση ευάλωτα σε παράσιτα, ασθένειες και στην κλιματική αλλαγή. Για να δούμε κατά πόσο οι αλλαγές στους μύκητες των ριζών μπορεί να ευθύνονται γι’ αυτό, ανοίξαμε το ‘μαύρο κουτί’ του χώματος. Το βασικό εύρημα της μελέτης μας είναι ότι τα όρια για τη ρύπανση στην Ευρώπη έχουν τεθεί υπερβολικά ψηλά, με συνέπεια οι μύκητες και άρα τα δέντρα να υποφέρουν» δήλωσε ο Μπιντατόρντο.

Η μελέτη βρήκε ότι εξαιτίας της ρύπανσης τα επίπεδα αζώτου, φωσφόρου και άλλων ουσιών στο χώμα αυξάνονται σε βαθμό επιζήμιο για τους μύκητες των ριζών, με συνέπεια να χειροτερεύει η υγεία των δέντρων. Ολοένα συχνότερα πλέον αναπτύσσονται ανθεκτικοί παρασιτικοί μύκητες που «απομυζούν» το δέντρο, αλλά του δίνουν πολύ λίγα σε αντάλλαγμα

πηγή:iskra.gr