του Δημήτρη Σταμπουλίδη

Καλοκαίρι μόνη η γριά.

Είναι και αυτά τα ξύλινα παράθυρα με τις γρίλιες, που δεν κρατάνε ούτε ζέστη ούτε κρύο. Κρατάνε όμως τις μνήμες. Πόσα χρόνια της έλεγε ο γιος της να τα αλλάξει. Δεν το έδωσε αντιπαροχή η γριά το σπίτι. Μεγάλωσε παιδιά, τον ένα τον σπούδασε. Δούλεψε, δούλεψε... Το μόνο που θυμάται από τον εαυτό της είναι πως δούλευε. Δούλευε να μεγαλώσει και να σπουδάσει τα παιδιά της.

Δεν ήθελε να πουλήσει το σπίτι ούτε το μισό οικόπεδο. Οι συγγενείς ακόμα τη βρίζουν. Ο κατασκευαστής ήθελε και τα τρία μικρά οικόπεδα -τα προσφυγικά- για να ανεβάσει μια μεγάλη πολυκατοικία κι έτσι να πάρουν μεγαλύτερα διαμερίσματα οι πρώην ιδιοκτήτες από την αντιπαροχή.

«Όχι δεν το δίνω δεν το πουλάω! Εδώ είναι η μνήμη μου, η ζωή μου».

Μουλάρι η γριά αμετάπειστη και αμετανόητη. Ο μικρός της γιος με τη μηχανή σκοτώθηκε στα 17 χρόνια του και μετά από λίγους μήνες και ο άντρας της. Έτσι ράκος όπως ήταν, δούλευε ηλεκτροσυγκολλητής στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη. Ένας σπινθήρας και... τέσσερις νεκροί. Ανθρώπινο λάθος -είπαν- και αποζημίωση μηδέν. Εκεί στη αρχές του ‘80.

Μόνη μεγάλωσε παιδιά, μόνη. Καλοκαίρι ξανά, μόνη η 85χρονη γριά. Χθες τη νύχτα όπως και κάθε ξημέρωμα 17ης Αυγούστου δεν κοιμάται. Μόνο ανάβει το καντήλι ανοίγει τα παραθυρόφυλλα και όλη τη νύχτα ψιθυρίζει:

Ελάτε, κοπιάστε. Σκουπίστε τα μαχαίρια και βάλτε τα στα θηκάρια, όπως και τα όπλα σας. Εσείς μπείτε μέσα να σας τρατάρουμε. Όμως δεν έχουμε ψυχές, τις πήρατε τότε... το 1944. Ο πατέρας μου, τα αδέλφια μου, τα αγόρια που παίζαμε, όλους τους πήρατε... Όμως μπείτε μόνο εσείς μέσα. Τους άλλους με τις κουκούλες που μιλάνε ελληνικά τους φοβάμαι. Φοβάμαι πώς αν δείξουν τα πρόσωπα τους, θα αντικρίσω τα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας. Τη Χίμαιρα τη Μέδουσα το Μινώταυρο, ίσως και τον ίδιο το σατανά. Περάστε εσείς μόνο...

Αυτό το ξημέρωμα η γριά μιλάει με τους νεκρούς της, μιλάει με την εφηβεία της που τη σκότωσαν κι αυτή, μιλάει με τους φονιάδες. Όμως με τίποτα δεν μιλάει με τα ανθρωποειδή που δεν έδειξαν ποτέ το πρόσωπο τους.

Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που δεν πούλησε το σπιτάκι και το μισό οικόπεδο.

Μετά από μερικά χρόνια του δεύτερου κακού που τη βρήκε, δεν τα έβγαζε οικονομικά καθόλου. Τότε εμφανίστηκε ο κύριος Ανέστης. Ήταν λίγα χρόνια μεγαλύτερος της και τον θυμάται σαν τώρα, να παρελαύνει με τη νεολαία του Μεταξά. Όπως και θυμάται τη φωνή του πατέρα του. Ναι! Αυτή τη φωνή είχε πάντα μέσα της:

«Αυτόν εκεί δεξιά και εκείνον πίσω με τη τραγιάσκα»... και έπειτα να μεταφράζει στα Γερμανικά.

Ακόμα και τις δυο φορές που γέννησε δύσκολα, για να αντέξει το πόνο, έφερνε στο μυαλό της αυτή τη φωνή. (Αυτόν εκεί δεξιά κι εκείνον πίσω με τη τραγιάσκα). Έτσι έσφιγγε τα δόντια και άντεχε τους πόνους.

Ο κύριος Ανέστης είχε κάνει πολλά χρήματα. Είχε χτίσει πολυκατοικίες στου Ρέντη, στη Νίκαια, στον Κορυδαλλό, στο Αιγάλεω. Ο κύριος Ανέστης με τον πατέρα ευεργέτη. Σε πολλές εκκλησίες υπάρχει μαρμάρινη πλάκα με δωρεές και από κάτω το όνομα του. Δίχως κουκούλα. Την έβγαλε και σκέπασε με αυτή μάλλον το Ρωμαίο που λόγχισε το Χριστό στο σταυρό.

Ένα πρωί λοιπόν εκεί που ήταν έτοιμη η γιαγιά να συμφωνήσει να πουλήσει, βλέπει μπροστά της το κύριο Ανέστη. Ο κακός χαμός έγινε. Θύμωσε ο γιος της θύμωσαν τα ανίψια της.
«Δεν θέλω να ξεχάσω, μας πήραν τις ζωές, να μας πάρουν και τα σπίτια; Δώδεκα χρονών ήμουν.. Δώδεκα χρονών και πέθανα.
Μάζεψαν λέει τους κομμουνιστές.. ξέρεις κάτι γιε μου; μια αγράμματη γυναίκα είμαι δεν έχω διαβάσει τίποτα, ούτε Μαρξ, ούτε τους άλλους που δεν ξέρω πως τους λέτε. Όμως εμένα η ανάγκη με έκανε κομμουνίστρια. Για να ψάχνουν κομμουνιστές αυτοί που μας πέθαιναν στη πείνα, αυτοί που μετά γέμισαν με χρυσό πάνω στα πτώματα, τότε, …ναι. Κάτι καλό συμβαίνει με αυτούς σκέφτηκα. Όταν το τέρας σε φοβάται εσύ είσαι ο Αι Γιώργης.

Δεν πουλάω και να πεθάνω τώρα αυτή τη στιγμή.
Η πατρίδα, η χώρα αγόρι μου έδωσε πολύ αίμα. Αυτό το αίμα κάποιοι το έκαναν χρυσάφι. Αυτή η παράγκα είναι το παράσημο του παππού σου και των θείων σου. Αυτοί οι μαχαλάδες μετά από τόσες δεκαετίες είναι η τιμωρία σε αυτούς που αντιστάθηκαν. Έρχεται τώρα ο Ανέστης και ο κάθε Ανέστης μετά το αίμα μας, να πάρει και τον ιδρώτα όσων μείναμε. Δεν αναρωτιέστε πως ενώ είχαμε την ίδια ζωή, την ίδια αφετηρία, πως αυτοί έκαναν πλούτη;

Να χέσω και την ιστορία που διαβάζετε. Δεν πουλάω και όχι μόνο σε αυτόν. Δεν πουλάω επειδή δεν ξεπουλάω, επειδή αυτό το χαμόσπιτο είναι η μνήμη μου και θα έπρεπε να είναι και η δική σας».

Η γριά σήμερα τα θυμήθηκε όλα αυτά. Η γριά που δεν ήξερε γράμματα, που πάει στην εκκλησία, που δεν είπε με όσα κακά ήρθαν στη ζωή της «Γιατί θεέ μου» επειδή ήξερε το γιατί...

Ήξερε το γιατί, την αιτία των πραγμάτων και δεν ήθελε να ξεχάσει, όπως ξέχασαν τα παιδιά, τα εγγόνια και όπως θα ξεχάσουν δισέγγονα.

Ξημερώνει 17η Αυγούστου. Κοιτάζει από τις γρίλιες.

Κάποτε είχε ακούσει πως η ιστορία μένει πίσω, η ζωή προχωρά και οι μνήμες σβήνουν.
Όμως αυτό που τη τρομάζει είναι πως δεκαετίες τώρα η ιστορία κόβει βόλτες έξω στα σοκάκια, έτοιμη να το ξανακάνει.

Υ.Γ Μια φανταστική ιστορία, μιας καθόλου φανταστικής κρυμμένης πραγματικότητας.

πηγη: kommon.gr

Η ανεργία δεν πέφτει με τα παραμύθια της Αχτσιόγλου αλλά με αγώνες ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής που εκπροσωπεί

Γραφείο Τύπου της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

Ερμηνεύοντας κατά πώς τη βόλευε τα στοιχεία για τις θέσεις εργασίας, η υπουργός Εργασίας Ε. Αχτσιόγλου ισχυρίστηκε ότι η αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης μειώνει την ανεργία.

Στην πραγματικότητα βέβαια η μείωση του ποσοστού ανεργίας οφείλεται σε διεθνείς τάσεις στην εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης, που και κατά κύριο λόγο οφείλονται στην έκρηξη της προσωρινής και επισφαλούς εργασίας σε βάρος της σταθερής απασχόλησης σε όλη την ΕΕ, αλλά και στη ριζική μείωση των αποδοχών για όλους.

Αν κάπου ξεχωρίζει η Ελλάδα είναι ότι έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ και ότι σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά που εμφανίζουν την ανεργία μειωμένη οφείλονται στη μετανάστευση, κυρίως των νέων, στους οποίους η ανεργία βρίσκεται σε ποσοστό της τάξης του 50%.

Ήρθαν μάλιστα στη συνέχεια τα στοιχεία από το σύστημα Εργάνη για επιβεβαιώσουν ότι η προπαγάνδα της Ε. Αχτσιόγλου βρίσκεται στον αέρα, καθώς τον Ιούλη του 2018 η ανεργία είναι αυξημένη σε σχέση με τον περσινό και αυτό γιατί απολύθηκαν χιλιάδες συμβασιούχοι και προσωρινά εργαζόμενοι.

Πέρα από το γεγονός ότι χάνονται θέσεις σταθερής εργασίας και οι νέες θέσεις είναι προσωρινές, καταδεικνύεται ότι σε μεγάλο βαθμό είναι του λεγόμενου υποκατώτατου μισθού των 511 μικτά για τους νέους κάτω των 25. Για τους οποίους η Ε. Αχτσιόλγου και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν προβλέπει τέλος μνημονίου μετά τις 21 Αυγούστου, αλλά παραμονή στην «υποκατώτατη ζωή».

Προπαγανδιστικό παραμύθι επίσης είναι ο ισχυρισμός της υπουργού ότι έχουμε μπροστά μας το αποτέλεσμα της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η κυβέρνηση Τσίπρα το μόνο που έκανε είναι να αφήσει το μνημονιακό αυτόματο πιλότο καταβύθισης της εργασίας να απλώσει τις μαύρες συνέπειές του για τους εργαζόμενους:

απλήρωτη και μαύρη εργασία, ελαστική και προσωρινή απασχόληση, μαθητεία και υποκατώτατος μισθός για τη νεολαία, μετανάστευση…

Δεν ξεχνά κανείς επίσης ότι ψήφισε τον αντιαπεργιακό νόμο σε βάρος των πρωτοβάθμιων σωματείων, ενώ η περίφημη επαναφορά των συμβάσεων απλά δεν προβλέπεται να αφορά το βασικό μισθό και την κατάργηση του ρατσιστικού υποκατώτατου μισθού για τους νέους.

Μείωση της ανεργίας με σταθερή δουλειά και αξιοπρεπείς αποδοχές θα φέρουν οι ενωτικοί μαχητικοί αγώνες του εργατικού κινήματος ενάντια στην πολιτική που εκπροσωπεί η Αχτσιόγλου και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τις πλάτες του πολιτικού σκηνικού που στηρίζει την εργοδοσία, «μένουμε Ευρώπη» και φασίστες.

Αγώνες για κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, διαγραφή του χρέους και έξοδο από ευρώ-ΕΕ. Με ταξική ανασυγκρότηση και τα πρωτοβάθμια σωματεία στην πρώτη γραμμή, σε ρήξη με την «αντικοινωνική συμμαχία» ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-εργοδοτών.

Με αγώνες που θα παλέψουν για:

• Συλλογικές συμβάσεις εργασίας για όλους τους εργαζόμενους και κατάργηση του αντιαπεργιακού πλαισίου. Πλήρη συνδικαλιστική ελευθερία και δικαιώματα. Όχι στον κρατικό καθορισμό του βασικού μισθού με βάση το Σύμφωνο για το ευρώ και τις μνημονιακές ρυθμίσεις.

• Ριζική αύξηση του βασικού μισθού και του συνόλου των αποδοχών, συντάξεων και επιδόματος ανεργίας, με χορήγησή του για όσο διαρκή η ανεργία. Κατάργηση του υποκατώτατου μισθού. Αμοιβή της μειωμένης απασχόλησης με αναλογική προσαύξηση για να μην υπάρχει μισθός πείνας.

• Μείωση του χρόνου εργασίας και του ορίου συνταξιοδότησης για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να δουλέψει η νεολαία.

• Μαζικές προσλήψεις για την κάλυψη όλων των οργανικών κενών και κοινωνικών αναγκών στο δημόσιο. Να μείνουν στη δουλειά οι αναπληρωτές και συμβασιούχοι του δημόσιου τομέα και των ΔΕΚΟ. Άμεση κρατικοποίηση ΔΕΚΟ, οργανισμών και ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (μεταφορές, λιμάνια κλπ), εταιριών που χρεοκοπούν και μαζικές προσλήψεις ώστε να γίνουν λειτουργικές καλύπτοντας κοινωνικές ανάγκες.

• Όχι στις απολύσεις και τις «εθελούσιες εξόδους».

• Κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας και μαθητείας. Όχι στη μαύρη, ανασφάλιστη, απλήρωτη εργασία. Σταθερή και μόνιμη δουλειά με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους

πηγη: pandiera.gr

Καμπανάκι για την κατάσταση και την παρακολούθηση γεφυρών στην Ελλάδα χτυπούν εμπειρογνώμονες, στον απόηχο της κατάρρευσης της γέφυρας Μοράντι στην Γένοβα που στοίχισε την ζωή σε 43 ανθρώπους.

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ ο μηχανικός γεφυροποιίας Γιάννης Σιγάλας τόνισε πως είναι αναγκαίο να καταρτιστεί πρόγραμμα επιθεωρήσεων ώστε κάθε γέφυρα να αξιολογείται τακτικά ανά εξάμηνο και εκτάκτως μετά από φυσικές καταστροφές, όπως σεισμοί ή πυρκαγιές.

Επισήμανε πως οι επιθεωρητές θα πρέπει να είναι ειδικά εκπαιδευμένοι και ότι κάθε έλεγχος θα πρέπει να έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Στα μικρότερα γεφύρια που είναι διάσπαρτα ανά την ελληνική επαρχία στάθηκε από την πλευρά του ο Πρόεδρος του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας Ευθύμης Λέκκας.

Όπως είπε στον ΣΚΑΪ, ο κ. Λέκκας επισήμανε πως απαιτείται ιδιαίτερη περιοχή σε περιπτώσεις πλημμυρικών φαινομένων που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή φθορά σε γέφυρες, ειδικά τις μικρές.

Ένας ακόμα παράγοντας κινδύνου είναι η μεγάλη αύξηση στον όγκο της κίνησης που καλείται να αντέξει κάθε γέφυρα, ειδικά στην επαρχία, δήλωσε στον σταθμό μας ο Γιώργος Γκαζέτας, καθηγητής πολιτικών μηχανικών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Όπως επισήμανε, το σκυρόδεμα που είχε χρησιμοποιηθεί σε παλιές κατασκευές ουδέποτε είχε την προοπτική να κρατήσει για έναν αιώνα, ενώ γέφυρες που κάποτε χειρίζονταν ελάχιστα αυτοκίνητα πλέον καλούνται να υποστούν σαφώς μεγαλύτερο όγκο οχημάτων.

Γέφυρες που παρουσιάζουν ελλιπή εικόνα συντήρησης δεν αποτελούν πάντως αποκλειστικό προνόμιο επαρχιακών πόλεων. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η γέφυρα επί της οδού Σκυλίτση στον Πειραιά, που είναι γεμάτη σκαλωσιές ενώ οι σιδεριές έχουν βγει έξω από το τσιμέντο.

Διεθνείς φορείς, μηχανικοί αλλά και καθηγητές στο Πολυτεχνείο έχουν τονίσει πως είναι επιτακτική ανάγκη η σύσταση εθνικού προγράμματος επιθεώρησης και συντήρησης υφισταμένων τεχνικών έργων.

Πού ανήκουν οι ευθύνες;

Ένα ακόμα ερώτημα είναι το ποιος έχει την αρμοδιότητα για την κάθε γέφυρα, ειδικά σε περίπτωση που χρειαστούν ταχείες αντιδράσεις, και μάλιστα στον απόηχο του αλαλούμ ανάμεσα στις δημόσιες υπηρεσίες που κατέδειξε η τραγωδία στο Μάτι.

Παράδειγμα είναι παλιά γέφυρα του Ευρίπου στην Χαλκίδα, η οποία υπέστη ζημιές τον Μάιο του 2016 όταν χτυπήθηκε από πλώρη πλοίου.

Η γέφυρα, που κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, επισκευάστηκε με δαπάνη του υπουργείου Υποδομών. Παλαιότερα άνηκε στο ΥΠΕΧΩΔΕ, στη συνέχεια μεταβιβάστηκε σε υπηρεσία της περιφέρειας η οποία καταργήθηκε, ενώ επιφορτισμένος με την συντήρηση και λειτουργία της είναι τυπικά ο Οργανισμός Λιμένος Χαλκίδας.

Πηγή: ΣΚΑΙ

Μετά από πολλά χρόνια στο επάγγελμα και μετά από δεκάδες συζητήσεις με συνάδελφους ναυτικούς έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα πράγματα γίνονται για τα μάτια του κόσμου και τα… λεφτά.

Πως μπορεί να δικαιολογηθεί το πόσο αυστηροί είναι οι επιθεωρητές, οι νηογνώμονες και οι ακτοφυλακές ανά τον κόσμο με τα σωστικά μέσα ή τα resting hours την στιγμή που η ιατρική μέριμνα στα πλοία είναι ελλιπέστατη; Την στιγμή που οι πετρελαϊκές εταιρείες ή ο IMO φέρνουν ένα σωρό άχρηστα πράγματα για τους ναυτικούς, τάχα μου και καλά ότι ενδιαφέρονται, κάνεις δεν φέρνει στην επιφάνεια ένα τεράστιο πρόβλημα για τον ναυτικό που βρίσκεται μέσα σε ένα πλοίο, Την ιατρική μέριμνα του δηλαδή.

Αδυνατώ να καταλάβω πόσο πιο σημαντικό είναι μία σωσίβια κουλούρα να είναι σε άριστη κατάσταση σε σχέση, ας πούμε, με έναν απινιδωτή; Χωρίς να έχω κάποια στατιστικά στοιχεία στην κατοχή μου θα ήθελα πραγματικά να γνωρίζω πόσοι θα είχαν σωθεί από μία ανακοπή καρδιάς και πόσοι τελικά σώθηκαν από μία σωσίβια κουλούρα. Πριν συνεχίσω, να διευκρινίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι τα σωστικά μέσα ενός πλοίου είναι άχρηστα. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι ότι εάν πραγματικά τους ενδιέφερε η ζωή του ναυτικού θα έπρεπε να έχουν θεσπίσει κανονισμούς (μέσα στους δεκάδες ανούσιους και άχρηστους) σχετικά με την ιατρική μέριμνα του.

Πως γίνεται να θεσπίζουν συνεχώς κανονισμούς για τα πάντα και η υγεία του ναυτικού να μπαίνει στην άκρη; Πως έχουν την απαίτηση ο ναυτικός να γνωρίζει από πρώτες βοήθειες όταν δεν είναι ούτε γιατρός ούτε νοσοκόμα; Ποίος πραγματικά πιστεύει ότι ένας ναυτικός μπορεί να κάνει ράμματα και ενέσεις καλύτερα από έναν γιατρό; Ακόμα, πόσες ευκαιρίες έχει ένας ναυτικός να επισκεφτεί έναν γιατρό όταν μπαρκάρει σε ένα μεγάλο πλοίο το οποίο δεν πιάνει λιμάνι συχνά; Μία, άντε δύο φορές σε ένα ολόκληρο εξάμηνο. Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ένας γιατρός μπορεί αν σώσει μια ζωή σε ένα πλοίο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι και ψυχολογικό για το ναυτικό, όταν γνωρίζει ότι μπορεί έναν πρόβλημα ή πόνο που θα νοιώσει θα μπορεί άμεσα να το μεταφέρει σε έναν γιατρό ο οποίος βρίσκεται εκεί μαζί του στη μέση του Ατλαντικού ή του Ειρηνικού ωκεανού.

Πώς γίνεται π.χ μία πετρελαϊκή να επιβάλει στην εκάστοτε ναυτιλιακή εταιρεία να στείλει έναν άνθρωπο από το γραφείο στην δυτική Αμερική σε Ship-to-ship για να είναι παρόν στην όλη επιχείρηση και δεν επιβάλλει να έρθει ένας γιατρός μέσα στο πλοίο με σκοπό να εξετάσει ενδεχομένως κάποια μέλη του πληρώματος; Αν ένα καράβι φορτώσει από περσικό για Αμερική και ξεφορτώσει σε ένα άλλο πλοίο στη μέση του πουθενά και εν συνεχεία φύγει για να φορτώσει Ουρουγουάη ή Βραζιλία μέσω Cape horn πόσο καιρό είναι ένας ναυτικός χωρίς γιατρό; Περίπου 100 μέρες!

Εντάξει μοιάζει ουτοπικό να υπάρχει ένας γιατρός σε ένα πλοίο αλλά δε θα έπρεπε; Στο 2018 ζούμε και όχι στη δεκαετία του 70 και του 80. Και επιτέλους δε θα πρέπει να πέσει στο τραπέζι κάτι τέτοιο;

Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι το πρώτο που θα σκεφτούν είναι ότι λέω ανοησίες και ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Με μια δεύτερη σκέψη όμως οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας γιατρός και θα σκεφτούν επίσης ότι με αποφασιστικότητα και χρήματα γίνεται και αυτό όπως έγιναν και αλλά πολλά πράγματα τα οποία την δεκαετία του 50 έμοιαζαν αδύνατα.

Και αν ακόμα μία τέτοια σκέψη δεν έχει πέσει στο τραπέζι, ενώ έχουν πέσει και έχουν εφαρμοστεί αλλά δεκάδες ανούσια και μη, δείχνει ότι όλα τελικά γίνονται για τα μάτια του κόσμου και τα χρήματα. Κανονισμοί και αλλαγές στα καράβια έγιναν εκατοντάδες τα τελευταία χρόνια, πολλές εκ των οποίων είναι για να «δουλεύει το σύστημα», δηλαδή να βγάζουν όσο γίνεται περισσότεροι χρήματα γύρω από τη ναυτιλία.

Επαναλαμβάνω ότι είναι ουτοπικό αλλά είναι μία μεγάλη αλήθεια που κανείς δεν ασχολείται πραγματικά. Δεν θα σας κουράσω με περισσότερα. Άλλωστε όποιος είναι ναυτικός μπορεί να καταλάβει πολύ καλά τα όσα έγραψα στο πάρα πάνω κείμενο

Καλά ταξίδια σε όλους και πάνω από όλα να έχουμε τύχη και υγεία.

πηγη: e-nautilia.gr