Πολύ μεγάλο και μαχητικό συλλαλητήριο συμπαράστασης στους απολυμένους της Νηματουργίας Βαρβαρέσος, πραγματοποιήθηκε απόψε στη Νάουσα. Εξέφρασε την απόφαση των ίδιων των εργαζομένων να συνεχίσουν τον αγώνα τους μέχρι τη δικαίωσή τους και την απόφαση του λαού της πόλης να σταθεί ενεργητικά στο πλευρό τους.

Το Σωματείο των Εργαζομένων στη Νηματουργία Βαρβαρέσος ανακοίνωσε συνέχιση του αγώνα το επόμενο διάστημα και την Τρίτη 21 Μάη, στις 7 μ.μ. προγραμματίζει συνέντευξη Τύπου μπροστά στην πύλη του εργοστασίου.

Και τέλος, να μην χαθεί κανένα εργασιακό δικαίωμα και καμία θέση εργασίας σε περίπτωση που έρθει κάποιος επενδυτής και επιδιώξει πονηρά να ανοίξει το εργοστάσιο «καθαρό» από τους εργαζόμενους.

Στη συγκέντρωση, στην κεντρική πλατεία της Νάουσας απόψε, και στην μαχητική πορεία που πραγματοποιήθηκε στους δρόμους της πόλης, έδωσε μαζικά το «παρών ο λαός», διαμηνύοντας ότι αυτός ο αγώνας είναι και δικός του.

Παραβρέθηκε κλιμάκιο του ΚΚΕ αποτελούμενο από τα μέλη της ΚΕ Νίκο Χριστάνη, Θανάση Χρηστίδη και Ευθύμη Δημάκη και τον βουλευτή Λεωνίδα Στολτίδη. Μετέφερε τη συμπαράσταση του Κόμματος στον αγώνα τους και τη στήριξη στα δίκαια αιτήματά τους.

 

 

 

Από το βήμα της συγκέντρωσης, ο Νίκος Νατζμέ, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ημαθίας «Γιώργος Βουτυράς» ανέφερε ότι το ΕΚ βρίσκεται στο πλάι των εργαζομένων του Βαρβαρέσου, βρισκόταν πάντα στο πλευρό των κλωστουφαντουργών, που αγωνίζονταν είτε με ανοιχτά εργοστάσια είτε όταν αυτά έκλειναν πετώντας τους εργαζόμενους στο δρόμο. 

«Από αυτούς τους αγώνες είχαμε κατακτήσεις. Πολλοί χρηματοδοτήθηκαν μέχρι τη σύνταξη, απέκτησαν εισόδημα για να μπορέσουν να ζήσουν. Καμία κυβέρνηση και άλλος παράγοντας δεν έδωσε τίποτα από μόνος του. Αυτό έγινε ύστερα άπω μαζικούς αποφασιστικούς αγώνες των εργαζομένων με το λαό στο πλάι τους»,

Ανέδειξε επίσης ότι ο αγώνας των εργαζομένων στο Βαρβαρέσο είναι συνδεδεμένος με τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων γιατί όπως είπε, δεν είναι μόνο η εργοδοσία της Βαρβαρεσος που εκμεταλλεύεται, που μειώνει μισθούς που κλέβει δεδουλευμένα.

Χαιρέτησαν επίσης ο Γιάννης Διάκογλου, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Νάουσας και η Μαρία Μπόσκου, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Νάουσας.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Παναγιώτης Κουτσουπιάς, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στη Νηματουργία Βαρβαρέσος, ο οποίος μεταξύ άλλων σημείωσε: «Από τη δική σας παρουσία σήμερα εδώ οι 130 απολυμένοι εργαζόμενοι του Βαρβαρέσου παίρνουμε δύναμη για να συνεχίσουμε τον δίκαιο αγώνα μας απέναντι στην εργοδοσία , τη κυβέρνηση , το κράτος , τους νόμους που αντιπαλεύουμε καθημερινά και που είναι σχεδιασμένοι για τα συμφέροντα των λίγων και τα κέρδη τους στα γραφεία της ΕΕ και ψηφίζονται από όλες τις αντεργατικές κυβερνήσεις όπως τη σημερινή της ΝΔ. Συνεχίζουμε τη μάχη, με το λαό στο πλάι μας για να κερδίσουμε».

Ανέδειξε τις ευθύνες της κυβέρνησης και της ΕΕ που με τις πολιτικές τους αποφάσεις έχουν συρρικνώσει την πόλη και έχουν διαλύσει το κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας. Και χαρακτηριστικά είπε: «Αυτά ήταν λοιπόν τα χρυσά κουτάλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Με χρυσά κουτάλια τρώνε μόνο οι μεγάλοι επιχειρηματίες και οι παρατρεχάμενοι τους».

Αναφερόμενος στην επίθεση της εργοδοσίας είπε: «Απέναντι μας έχουμε μια αδίστακτη εργοδοσία που θέλουν να πιστέψουμε ότι είναι ευεργέτης. Μόνο που αυτό το ζήσαμε στα κορμιά μας τα καλά χρόνια με την εντατικοποίηση, την πίεση για να βγει η δουλειά τη στιγμή που έβγαζε τα κέρδη με το τσουβάλι.

Εκείνη τη περίοδο ήταν που έφερνε εργολαβικούς στο εργοστάσιο με χειρότερα δικαιώματα , που έψαχνε με το κυάλι να δει ποια γυναίκα συνάδελφος μας θα μείνει έγκυος προφανώς όχι για να την προστατέψει αλλά να την απολύσει.

Ηταν αυτή η εργοδοσία που αφού πήρε πάνω από 20 εκατομμύρια παχυλές χρηματοδοτήσεις από τις κυβερνήσεις το 2014 μείωσε το μισθό μας κατά 16%, χωρίς τη δική μας συγκατάθεση, ενώ έλεγε ότι αυτό θα γίνει μόνο για ένα χρόνο.

Τα χρόνια περνούσαν όμως και καμία επαναφορά του μισθού μας δεν έγινε. Το μόνο που είδαμε ήταν τον Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ στο εργοστάσιο να λέει ότι ”εδώ βλέπουμε μια καλή εργοδότη” και το 2019 τον Γεωργιάδη της ΝΔ να υπόσχεται νέα χρηματοδότηση γιατί όπως έλεγε ”η εταιρεία έχει μέλλον και δυνατότητες”.

Και από αυτά τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα φτάσαμε χρόνια απλήρωτοι, απολυμένοι. Ακόμα αντηχούν στα αυτιά μας οι υποσχέσεις ότι δεν θα χάσουμε ούτε ευρώ, όμως αυτό που έγινε είναι ότι δεν μας έδωσαν ούτε ευρώ από τα δεδουλευμένα μας».

Κατήγγειλε το κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής που στέκεται απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων: «Απέναντι μας βρήκαμε όλους τους νόμους τους, όπως αυτό του Βρούτση – Αχτσιόγλου που χτυπούσε το απεργιακό μας δικαίωμα. Βρήκαμε τα περιπολικά της αστυνομίας στη πύλη του εργοστασίου όταν απεργούσαμε, ενώ αυτές τις μέρες είδαμε από κοντά και την ΟΠΚΕ στις κινητοποιήσεις μας όπως χθες που κάναμε τη παρέμβαση μας στο πρωθυπουργό.

Εχουμε στα χέρια μας δεκάδες δικαστικές αποφάσεις που είναι υπέρ μας, όμως της εργοδότριας δεν της καίγεται καρφί. Ενώ αυτή έχει φτάσει να χρωστάει 30 εκατομμύρια στη ΔΕΗ, εμείς κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς ρεύμα, νερό, ακόμα και να χάσουμε τα σπίτια μας.

Αυτή είναι η εικόνα των δύο κόσμων που χωρίζουν τη κοινωνία τούτη. Από τη μία εμείς οι πολλοί και από την άλλη οι λίγοι που για τα κέρδη τους δεν υπολογίζουν τις ζωές μας και έχουν μαραζώσει τη πόλη των κλωστοϋφαντουργών των 4.500 εργαζομένων του κλάδου μας που είναι τόσο αναγκαίος για τη κοινωνία», τόνισε.

Τέλος αναφέρθηκε στην δύναμη της αλληλεγγύης που εκφράζεται ήδη από δεκάδες εργατικά σωματεία, συλλόγους επαγγελματιών και άλλους φορείς, τόσο τοπικά όσο και πανελλαδικά.

 

Πηγή: 902.gr

Πηγή: imerodromos.gr

 

 

 

 

 

 

 

Το 1972 ιδρύεται στη Φιλαδέλφεια η οργάνωση MOVE (Κίνηση) από τον Τζον Άφρικα τον πρεσβύτερο. Το όνομα δεν αποτελεί ακρωνύμιο, αλλά περιγράφει κυρίως τη φιλοσοφία της οργάνωσης. «Κάθε ξεχωριστή ζωή εξαρτάται από τις υπόλοιπες και όλες οι ζωές έχουν έναν σκοπό, οπότε κάθε ξεχωριστή ζωή, είναι εξίσου σημαντική, γιατί βρίσκεται σε μια κίνηση, είτε είναι άνθρωπος, είτε είναι σκύλος, είτε είναι πουλί, ψάρι, δέντρο, μυρμήγκι, χορτάρι, ποταμός, άνεμος ή βροχή».

Η αγάπη των MOVE για τη ζωή, στην ουσία τους κατατάσσει σε έναν ιδιαίτερο πολιτικό χώρο, επηρεασμένο από τον παναφρικανισμό και τη θεωρία της μαύρης απελευθέρωσης, τη ριζοσπαστική οικολογία και τον καταργητισμό, δηλαδή την κατάργηση των δομικά καταπιεστικών θεσμών στη κοινωνία, όπως η αστυνομία ή οι φυλακές. Οι MOVE ήταν μια φυλετικά και περιβαλλοντικά φορτισμένη οργάνωση, με πλούσια δράση σε αυτά τα μέτωπα. Συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, κολεκτιβιστικός τρόπος ζωής, οι MOVE καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους ήταν αρκετά ενεργοί στην πολιτική σκηνή της Φιλαδέλφειας.

Την πρώτη περίοδο που οι MOVE ήταν ενεργοί, δήμαρχος στην Φιλαδέλφειας ήταν ο Φρανκ Ρίζο, ένας πρώην αστυνομικός διοικητής, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, με έντονη αντιπάθεια προς τους διαδηλωτές/ακτιβιστές κάθε είδους. Ιδιαίτερο πρόβλημα υπήρχε και μεταξύ της αστυνομίας και της μαύρης κοινότητας της Φιλαδέλφειας, ήδη από την εποχή που ο Ρίζο ήταν διοικητής. Κατηγορήθηκε αρκετές φορές, από ακτιβιστές ενάντια στην αστυνομική βία, πως στόχευε συστηματικά τις μαύρες γειτονιές για να δημιουργεί συνεχώς ένταση, η οποία στη συνέχεια θα δικαιολογούσε την υπέρμετρη χρήση βίας. Μια τακτική που βέβαια δεν ήταν ανακάλυψη του Ρίζο, αλλά συνολικά της αστυνομικής κουλτούρας των ΗΠΑ, ιδιαίτερα στις πόλεις και τις πολιτείες που είχε μεγάλες μαύρες κοινότητες. Οπότε και οι MOVE, ήταν τα δύο πράγματα που μισούσε περισσότερο απ’ όλα ο Ρίζο. Μαύροι και ριζοσπαστικοί ακτιβιστές.

Αυτό, σε μεγάλο βαθμό δημιούργησε και ιδιαίτερες τριβές μεταξύ των MOVE και των θεσμών της Φιλαδέλφειας, με πρώτο απόγειο, το περιστατικό της πρώτης εκκένωσης ενός κατειλημμένου κτιρίου, στο οποίο έμεναν οι MOVE, το 1978. Οι αστυνομικές δυνάμεις της Φιλαδέλφειας, σε μια απόπειρα έξωσης, αντάλλαξαν πυρά με τους MOVE, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός αστυνομικού. Οι MOVE υποστήριζαν μέχρι τέλους, πως δεν είχε προέλθει από αυτούς η θανατηφόρα βολή και πως ο αστυνομικός είχε σκοτωθεί από «φιλικά πυρά». Προφανώς κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο να αποδειχθεί και ακόμη και αν ήταν δυνατό, η αστυνομία και η διοίκηση της πόλης δεν θα έμπαινε ποτέ σε διάλογο με «μαύρους τρομοκράτες». Οι εννέα συλληφθέντες για την υπόθεση της δολοφονίας έγιναν γνωστοί ως οι MOVE 9 και καταδικάστηκαν σε 100 χρόνια φυλάκισης. Δύο από αυτούς πέθαναν μέσα στη φυλακή και οι περισσότεροι εξ αυτών είχαν αποφυλακιστεί μέχρι το 2020 (αποφυλακίστηκαν όλοι σε μεγάλη ηλικία, κάποιοι έχοντας ήδη χρόνιες και θανατηφόρες ασθένειες, όπως ο καρκίνος.)

Η στρατηγική του Ρίζο, αποτελούνταν από συχνό εκφοβισμό, από μια καμπάνια λασπολογίας των MOVE προς την κοινότητα της Φιλαδέλφειας, από συστηματικούς αστυνομικούς ελέγχους και βίαιες επιθέσεις υπό το πρόσχημα των τυπικών ελέγχων κλπ. Αυτή η στρατηγική έδειξε να πιάνει και να έχει αποτελέσματα, καθώς οι MOVE υπέστησαν αρκετές συλλήψεις μελών τους και αναγκάστηκαν να αλλάξουν σπίτια αρκετές φορές. (είπαμε πως έμεναν συνήθως όλοι σε κατειλημμένους χώρους, σε ένα είδος κοινοτικής/κολεκτιβίστικης ζωής).

Το 1981 οι MOVE μετακινήθηκαν σε ένα νέο χώρο, σε μια γειτονιά της Φιλαδέλφεια, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πιο μεσοαστική. Το νέο σπίτι τους, θύμιζε αρκετά φρούριο, κυρίως για να αποφύγουν πάλι μια ενδεχόμενη εκκένωση ή ένα περιστατικό όπως εκείνο του 1978 που αναφέρθηκε νωρίτερα. Χρησιμοποιούσαν έναν τηλεβόα, που ήταν τοποθετημένος στην ταράτσα του σπιτιού και εξέπεμπε μηνύματα καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, γεγονός που δεν άρεσε ιδιαίτερα στις αρχές. Η διοίκηση της πόλης, τώρα με τον νέο δήμαρχο Γούιλσον Γκουντ, προσπάθησε με διάφορους τρόπους να τους διώξει. Έκλεισε τις παροχές ρεύματος και νερού στο σπίτι, σταμάτησε να παρέχει υπηρεσίες καθαριότητας στο δρόμο που βρισκόταν το σπίτι και αρκετές φορές έβαλε γείτονες να υπογράψουν φόρμες διαμαρτυρίας.

Στις 13 Μαΐου του 1985 οι δημοτικές αρχές σε συνεργασία με την αστυνομία, ονόμασαν τους MOVE «τρομοκρατική οργάνωση» και αποφάσισαν να τους διώξουν από το σπίτι με κάθε τρόπο. Σχεδόν 500 πάνοπλοι αστυνομικοί επιστρατεύτηκαν, μαζί με αντι-αρματικά πυρομαχικά. Κατά τη διάρκεια της εκκένωσης, ένα μέλος των MOVE έριξε μια προειδοποιητική βολή και αυτό που ακολούθησε ως απάντηση από τις αστυνομικές δυνάμεις, θύμιζε πλέον πολεμική επιχείρηση. 10.000 βολές μέσα σε 90 λεπτά από τα αντι-αρματικά πολυβόλα, σε συνδυασμό με αντλίες νερού από πυροσβεστικά οχήματα, επιχείρησαν ενάντια στους MOVE. Βολές δακρυγόνων μέσα σε κλειστούς χώρους και πολιορκητικοί κριοί για να σπάσουν τις ενισχυμένες πόρτες.

Όπως αναφέρθηκε και νωρίτερα, οι MOVE ζούσαν είχαν κολεβικτιστικό τρόπο ζωής, δηλαδή ζούσαν όλοι μαζί στο ίδιο μέρος με τις οικογένειες τους, τα γηραιότερα μέλη και τα παιδιά τους. Οι «άμαχοι» είχαν κρυφτεί στο υπόγειο του κτηρίου, το οποίο είχε πλημμυρίσει από τις μάνικες. Οι γονείς κρατούσαν τα παιδιά με το κεφάλι πάνω από τη στάθμη του νερού για να μην πνιγούν και ταυτόχρονα ήταν εκτεθειμένοι στα δακρυγόνα. Η αστυνομία αποφάσισε να αναβαθμίσει την επιχείρηση και να προχωρήσει σε μια τελική λύση. Ένα ελικόπτερο σηκώθηκε πάνω από το κατειλημμένο κτήριο και έριξε μια βόμβα C-4 σε συνδυασμό με Τόβεξ, μια τακτική που χρησιμοποιείται στις υποβρύχιες καταστροφές και κυρίως, μέχρι τότε, στο Βιετνάμ.

Η βόμβα εξερράγη μετά από 45 δευτερόλεπτα καταστρέφοντας 4 τετράγωνα, σκοτώνοντας 11 μέλη των MOVE, ανάμεσα τους πέντε ανήλικα παιδιά. Δύο από τα δολοφονημένα παιδιά δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ επίσημα και τα κόκαλά τους, σε μια κίνηση πρωτοφανούς αποικιοκρατικής και ρατσιστικής βαρβαρότητας αποθηκεύτηκαν σε χάρτινες κούτες και «κρύφτηκαν» στο μουσείο της Πενσυλβάνια, ξεχασμένα, όπως ακριβώς και η ιστορία των MOVE και κυρίως, η ιστορία της δολοφονικής στρατιωτικής επιχείρησης σε αμερικάνικο έδαφος, από την αμερικάνικη κυβέρνηση.

Πηγή: kosmodromio.gr

Πράξεις αντίστασης ανθίζουν σαν «τριαντάφυλλα μέσα από το τσιμέντο». Όπως με το κύμα συμπαράστασης στους δοκιμαζόμενους Παλαιστίνιους: από τα πανεπιστήμια της αμερικάνικης ελίτ και όλου του κόσμου· από τα γήπεδα και τα λιμάνια· από τα σχολειά, τις γειτονιές και τους δρόμους.

Στις 18 Μαΐου του 1781 -243 χρόνια πριν- ο Τούπακ Αμάρου ο δεύτερος εκτελέστηκε αφού βασανίστηκε φριχτά από τους ισπανούς αποικιοκράτες. Γεννήθηκε με το όνομα Χοσέ Γκαμπριέλ Κοντορκάνκι Νογκέρα το 1742 στο Κούσκο του Περού. Απαρνήθηκε τα προνόμια που είχαν δοθεί στην οικογένειά του και στον ίδιο από τους κυρίαρχους Ισπανούς. Πήρε το όνομα του μακρινού του προγόνου, του τελευταίου βασιλιά των Ίνκα, και έγινε ο ηγέτης της μεγαλύτερης εξέγερσης των ιθαγενών της πατρίδας του εναντίον των καταπιεστών τους. Προδομένος από συμπολεμιστές του αναγκάστηκε να παρακολουθήσει τη δημόσια εκτέλεση των γιών και της γυναίκας -και συμπολεμίστριάς του. Μετά τον υπέβαλαν στο μαρτύριο του τετραχισμού. Του έδεσαν κάθε χέρι και πόδι σε τέσσερα άλογα που έτρεχαν σε διαφορετική κατεύθυνση. Μα φάνηκε πιο δυνατός από τα άλογα· αρνιόταν να πεθάνει. Στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Σκόρπισαν τα μέλη του σε διάφορες περιοχές εξεγερμένων σαν προειδοποιητική απειλή σε όποιον τολμούσε να ακολουθήσει το παράδειγμά του.

Ο μύθος λέει πως προτού αποκεφαλιστεί το «Αστραφτερό φίδι» -αυτό σημαίνει στη γλώσσα Κέτσουα το όνομα Τούπακ Αμάρου- δήλωσε στους δημίους του: «Θα ξαναγυρίσω και θα είμαι εκατομμύρια» (“Volveré y seré millones!”). «Νικημένο ήλιο» τον αποκαλεί ο Πάμπλο Νερούδα στο Γενικό Άσμα και βάζει τους «αργιλόχρωμους πληθυσμούς» των Άνδεων να «λένε σιωπηλά» πως ο Τούπακ «είναι ένας σπόρος…/φυλαγμένος στο σκαμμένο αυλάκι…/ και βλασταίνει απ’ τη γη» (μετ. Δ. Στρατηγοπούλου).

Οι βλαστοί του θέριεψαν. Έγιναν λουλούδια, έγιναν θάμνοι και δέντρα. Και οι δικοί τους σπόροι ταξιδεύουν με τον αέρα στον χρόνο και σε όλη την γη. Αυτή είναι η σπορά όλων των ελευθερωτών. Κι αν ακόμα δεν έφτασαν στον τελικό τους στόχο, κι αν οι προσδοκίες τους δεν εκπληρώθηκαν, έγιναν παράδειγμα, σημείο έμπνευσης και αναφοράς για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Ο Τούπακ Αμάρου ήταν κληρονόμος μιας ιστορικής κατάστασης και κληροδότης της ταυτόχρονα.

Ξανάρχεται με νέες μορφές, με νέους τρόπους, με νέα πρόσωπα. Ξαναγεννιέται στο βλέμμα, στον νου και στην καρδιά των ανθρώπων που αρνούνται να υποταχτούν. Βλασταίνει μέσα σε έναν πολιτισμό του πόνου που συνθλίβει την χαρά. Κι εξακολουθεί να αγωνίζεται για την χαρά. Κι εμφανίζεται ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις, με τρόπους που δεν έχεις ξαναδεί.

Σαν εκείνο το «τριαντάφυλλο που φύτρωσε μέσα από μια ρωγμή στο τσιμέντο/διαψεύδοντας τους νόμους της φύσης», όπως έγραφε χρόνια μετά ο συνονόματός του μουσικός Τούπακ Σακούρ. Σκόπιμα τον ονόμασε έτσι η μητέρα του και μέλος των Μαύρων Πανθήρων Αφένι Σακούρ: «Ήθελα να γνωρίζει ότι ήταν κομμάτι μιας παγκόσμιας κουλτούρας και όχι μόνο ένα παιδί από μια γειτονιά», είχε δηλώσει.

Ξανάρχεται με νέες μορφές, με νέους τρόπους, με νέα πρόσωπα. Ξαναγεννιέται στο βλέμμα, στον νου και στην καρδιά των ανθρώπων που αρνούνται να υποταχτούν

Κι αυτό το διάστημα βλέπουμε πολλά «κομμάτια» αυτής της κουλτούρας να ανθίζουν σαν «τριαντάφυλλα μέσα από το τσιμέντο». Το κύμα συμπαράστασης στους δοκιμαζόμενους Παλαιστίνιους είναι ένα από αυτά: από τα πανεπιστήμια της αμερικάνικης ελίτ αλλά και όλου του κόσμου· από τα γήπεδα και τα λιμάνια· από τα σχολειά και τα εργοστάσια· από τις γειτονιές, τις πλατείες, τους δρόμους. Εκατομμύρια άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της γης βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας την «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τον φόβο για όποιες κυρώσεις και όποια κατασταλτική και ψυχολογική βία υποστούν. Σαν το τριαντάφυλλο του τραγουδιού του Τούπακ Σακούρ «κρατώντας τα όνειρά» τους έμαθαν να αναπνέουν «καθαρό αέρα».

Έναν αέρα απαλλαγμένο από το μίσος, την ευκολία, το βόλεμα, τον κυνισμό, τη δηθενιά, τη ματαιοδοξία, την παραίτηση· από ό,τι φτιάχνει κάθε τσιμεντένιο τείχος. Σαν εκείνο της Γάζας, του Έβρου, του Μεξικού, του όποιου συνοριακού τείχους. Αλλά και σαν εκείνα που υψώνονται στην καθημερινότητά μας, που μπορεί να είναι και πιο συμπαγή, πιο ψηλά. Αυτά που στενεύουν τους ορίζοντες, μικραίνουν τις ψυχές, μειώνουν τις ελπίδες.

Τα «τριαντάφυλλα» που αψηφούν τους νόμους της φύσης για να αναπνεύσουν τον αέρα της ελευθερίας ανθίζουν αλλά και μαραίνονται· πάντως αντέχουν και επιμένουν. Θέλει χρόνο και υπομονή για να πολλαπλασιαστούν και να σπάσουν το τσιμέντο. Θέλει όμως φροντίδα και έγνοια. Έτσι θα ξαναγυρίσει ο «Τούπακ», «εκατομμύριος», μυριαρίθμητος.

Πηγή: kommon.gr

Πηγή: prin.gr