ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Αν θέλουμε να προστατεύσουμε το εθνικό συμφέρον μας, να αναβαθμίσουμε τον ρόλο της χώρας και να την κάνουμε μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος -όπως ήταν τρία χρόνια πριν – αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διαμορφώσουμε συμμαχίες. Και ο καλύτερος στρατηγικός σύμμαχος στην περιοχή είναι οι ΗΠΑ». Τάδε έφη Αλέξης Τσίπρας. 

Με συνέντευξη του, στη Wall Street Journal, ενόψει και της παρουσίας του στη Νέα Υόρκη με αφορμή τη Σύνοδο του ΟΗΕ, ο Τσίπρας βρήκε την ευκαιρία να δώσει για πολλοστή φορά τα διαπιστευτήρια του, στις ΗΠΑ. 

Ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός απέκτησε την …«αριστερά» του. Ο Τσίπρας, έχει μετατραπεί σε σημαιοφόρο της Ουάσιγκτον στην περιοχή και έχει αναγάγει τις ΗΠΑ στον «καλύτερο σύμμαχο» της Ελλάδας. Ως …υπάκουος σύμμαχος μάλιστα φροντίζει να διατυμπανίζει με κάθε τρόπο τις επιλογές του.  

Σε μια περίοδο που στα Βαλκάνια, στη Συρία, στη Νοτιανατολική Μεσόγειο «κονταροχτυπιούνται» Αμερικάνοι, Ρώσοι, Ισραηλινοί και οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ, ο Τσίπρας σπεύδει να βαπτίσει την πλήρη πρόσδεση της χώρας στο άρμα των ΗΠΑ ως …«εθνικό συμφέρον».

Η Ελλάδα, έχει επιλεγεί από τις ΗΠΑ για ως το νέο ενισχυμένο ορμητήριο πολέμου στην περιοχή – με βάσεις από τη Σούδα, μέχρι την Αλεξανδρούπολη και από τον Άραξο μέχρι τη Λάρισα – αλλά ο Τσίπρας αυτή την εμπλοκή στο κουβάρι της έντασης και της φωτιάς, την λανσάρει ως «αναβάθμιση του ρόλου της χώρας»…

Στη συνέντευξή του, που η Αμερικάνικη εφημερίδα, δημοσίευσε με τίτλο: «Ο αριστερός ηγέτης της Ελλάδας οικοδομεί συμμαχία με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη στα Βαλκάνια», ο Έλληνας πρωθυπουργός, καυχιέται: «Η συνεργασία και οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ είναι καλύτερες από ποτέ. Ίσως αυτό είναι περίεργο, αλλά είναι αλήθεια».

Στην ίδια συνέντευξη ξεκαθάρισε ότι στόχος του είναι να στηρίξει τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή και να διευκολύνει την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.  Ο ίδιος μάλιστα σπεύδει να καθησυχάσει, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα για την επικύρωση της συμφωνίας με την ΠΓΔΜ, σημειώνοντας:  «Δεν θα παίξω παιχνίδια, η Συμφωνία θα επικυρωθεί στην ελληνική Βουλή μετά το τέλος της διαδικασίας (σ.σ το δημοψήφισμα) στην ΠΓΔΜ».

Με τον τρόπο αυτό,  σύμφωνα με την WSJ , ο πρωθυπουργός καταρρίπτει τα σενάρια περί αναβολής της ψήφισης της Συμφωνίας για μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές. Δεδομένου ότι μετά το δημοψήφισμα πρέπει να γίνει και συνταγματική αναθεώρηση στη γειτονική χώρα, αυτή η στιγμή θα μπορούσε να είναι ο Μάρτιος, αναφέρεται στο δημοσίευμα της WSJ.

Μάλιστα ο Τσίπρας απέδωσε τη βούλησή του να λύσει το ονοματολογικό σε ένα ευρύτερο σχέδιο αναβάθμισης του γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας στα Βαλκάνια. «Μπορώ να δω πολύ καθαρά ότι αυτό σημαίνει πως πρέπει να προσθέσουμε αξία στον γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας»…

Μιλώντας αναφορικά με το ζήτημα των Ρώσων διπλωματών και τη στάση της Αθήνας, ο κ. Τσίπρας υποστήριξε: «Πήραμε μια απόφαση προκειμένου να προστατεύσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα και αυτό ήταν ένα πολύ καθαρό σήμα».

Το σίγουρο είναι ότι πιο (ΗΠΑ)κουος πεθαίνεις…

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Σε κλίμα αλληλεγγύης έγινε η συνάντηση της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ με πολυμελή αντιπροσωπεία Γερμανών Συνδικαλιστών στις 26/9/2018 οι οποίοι έχουν συγκροτήσει στην χώρα τους τα τελευταία χρόνια την «Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στην Ελλάδα».

Οι συνδικαλιστές αυτοί μεταφέρουν στους Γερμανούς εργαζόμενους και στην κοινωνία τα προβλήματα όπως αυτά προβάλλονται και αναδεικνύονται από τις επαφές και τις συναντήσεις με ελληνικά συνδικάτα, συμβάλουν στην αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων, έχουν επίσης θετική συμβολή σε διάφορες δράσεις που αναπτύσσονται στην Γερμανία και έχουν την έμπρακτη στήριξη κοινωνικών προβλημάτων στην Ελλάδα.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ευχαρίστησε την αντιπροσωπεία των γερμανικών συνδικάτων καθώς επίσης και την κίνηση την οποία έχουν συγκροτήσει στην χώρα τους.

Στην σχετική ενημέρωση που ακολούθησε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ έκανε μια εκτενή αναφορά στο ιστορικό της ίδρυσης της ΠΕΝΕΝ και των Ναυτεργατικών Σωματείων τονίζοντας ότι η οργάνωση των Ναυτεργατών και η δημιουργία συνδικάτων στην Ναυτιλία αποτέλεσε ένα τεράστιο βήμα στην κατεύθυνση της οργανωμένης πάλης των Ναυτεργατών και στην συνειδητοποίηση ότι μόνο με την οργάνωσή τους οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους κόντρα στις απαιτήσεις του εφοπλιστικού κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων.

Στο πλαίσιο της ιστορικής αναδρομής αναφέρθηκε σε πέντε σημαντικούς σταθμούς στην πάλη των Ναυτεργατών.

1) Την ίδρυση των Ναυτεργατικών οργανώσεων, 2) την μεγαλειώδη και αιματηρή απεργία στον Πειραιά το 1923 και τον ρόλο των Ναυτεργατών, 3) στην συμμετοχή των Ναυτεργατών στον αντιφασιστικό – αντιιμπεριαλιστικό πόλεμο, την συγκρότηση της ΟΕΝΟ και την τεράστια συμβολή της τόσο στον πόλεμο όσο και στα προβλήματα των Ναυτεργατών 4) την περίοδο των μαζικών πολιτικών και συνδικαλιστικών διώξεων 1945- 1974 αλλά και τις τιτάνιες προσπάθειες την ίδια περίοδο το ταξικό Ναυτεργατικό κίνημα και οι δυνάμεις του κυρίως σε διάφορα λιμάνια της Ευρώπης και της Αμερικής να αποκτήσουν οργανωμένη παρέμβαση στα καράβια με την δημιουργία επιτροπών και αντιπροσώπων και με τον τρόπο αυτό να συμβάλουν στην πάλη για τα δικαιώματα του Ναυτεργατικού μας κόσμου. Σημείωσε τον άθλιο, υπονομευτικό ρόλο που διαδραμάτισε όλη αυτή την περίοδο η Διοίκηση της ΠΝΟ η οποία είχε απόλυτη συμπόρευση με το εφοπλιστικό κεφάλαιο στα πλαίσια της ταξικής συνεργασίας αλλά και την στενή συνεργασία με τις υπηρεσίες και αρχές ασφάλειας του ΥΕΝ φθάνοντας στο επαίσχυντο σημείο να καταδίδουν κάθε Ναυτεργάτη που αγωνιζόταν και διεκδικούσε τα δικαιώματά του. 5) Στην μεταπολιτευτική περίοδο στα πρώτα χρόνια της οποίας το ταξικό αγωνιστικό κίνημα είχε ως στόχο την αποχουντοποίηση και τον εκδημοκρατισμό των Σωματείων και της ΠΝΟ. Την οργάνωση και την συμμετοχή των Ναυτεργατών στα συνδικάτα και την αλλαγή των συσχετισμών σε αυτά, την πάλη για τα προβλήματα και τις διεκδικήσεις τους στις ΣΣΕ, στα εργασιακά, στην ασφάλεια των πλοίων και της ναυσιπλοΐας, ενάντια στην πολιτική ενίσχυσης του εφοπλιστικού κεφαλαίου με μέτρα όπως η θεσμοθέτηση των διμερών συμβάσεων για την πρόσληψη και απασχόληση χαμηλόμισθων αλλοδαπών, τις διαδοχικές μειώσεις των οργανικών συνθέσεων, την κρίση στα ασφαλιστικά ταμεία ως αποτέλεσμα της ασκούμενης ναυτιλιακής πολιτικής που μεθοδικά τα οδηγούσαν σε αδιέξοδο και χρεοκοπία και την επικράτηση, τόσο στα πλοία ελληνικής σημαίας όσο και στα ελληνόκτητα σημαιών ευκαιρίας που οι εταιρίες έχουν την έδρα τους στην χώρα μας, ενός εργασιακού μεσαίωνα που χαρακτηρίζει κυρίως τα δικαιώματα των αλλοδαπών Ναυτεργατών στους οποίους δεν υπάρχει ΣΣΕ και είναι στο σύνολό τους ανασφάλιστοι και χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση.

Επίσης αναφέρθηκε στα τρία συγκροτημένα ρεύματα που απαρτίζονται από αντίστοιχες δυνάμεις 1) του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, 2) του κομματικού συνδικαλισμού (ΠΑΜΕ) και 3) το ανεξάρτητο ταξικό αγωνιστικό ρεύμα που εκφράζεται από την πλευρά της ΠΕΝΕΝ.

Επίσης σημείωσε την κοινή και ενιαία πολιτική όλων των πολιτικών αστικών κομμάτων που στο επίκεντρό τους έχουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου, την υπονόμευση και το χτύπημα των δικαιωμάτων των Ναυτεργατών. Διεξοδικά αναφέρθηκε επίσης στους αγώνες των Ναυτεργατών όλα τα τελευταία χρόνια, στον ρόλο της ΠΕΝΕΝ στο Ναυτεργατικό και εργατικό κίνημα, στην αυτοτελή δράση της και στις διεκδικήσεις αυτής της χρονικής περιόδου. Επίσης με αφορμή την έκρηξη στο προσφυγικό και μεταναστευτικό σημείωσε τις θέσεις της ΠΕΝΕΝ για το πρόβλημα αυτό, τις εκατοντάδες αγωνιστικές δράσεις που οργάνωσε ή συνδιοργάνωσε με συνδικάτα αντιφασιστικούς, αντιρατσιστικούς φορείς και οργανώσεις και την καταδίκη του νεοφασισμού που στην χώρα μας κυρίως εκφράζεται από την νεοναζιστική «Χρυσή Αυγή».

Έκανε αναφορά στην «μεταμνημονιακή» περίοδο, τα αιτήματα, τους στόχους και τις διεκδικήσεις των αγωνιστικών συνδικάτων ενώ επέκρινε δριμύτατα την στάση των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ οι οποίες σε όλη αυτή την δύσκολη περίοδο με την πολιτική και την τακτική τους έβαλαν πλάτη να περάσουν οι αντιλαϊκές και αντεργατικές πολιτικές του κεφαλαίου, της Ε.Ε και του ΔΝΤ.

Τελειώνοντας υπογράμμισε ότι παρά τις αντίξοες συνθήκες η εργατική τάξη, οι Ναυτεργάτες και το αγωνιστικό κίνημα θα βρουν τους τρόπους τα προβλήματα και οι δίκαιες διεκδικήσεις τους να βγουν πάλι στο προσκήνιο, να οργανωθούν μαζικοί πολύμορφοι αγώνες στους οποίους μαζί με τα οικονομικά, θεσμικά αιτήματα πρέπει να προβληθεί η ανάγκη αυτά να δοθούν, με ένα άλλο δρόμο οικονομικής ανάπτυξης σε σύγκρουση με τον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο της Ε.Ε και του κεφαλαίου.

Στην συνέχεια ακολούθησαν πολλές ερωτήσεις που έδειξαν το ζωηρό ενδιαφέρον των Γερμανών συνδικαλιστών τόσο για την κατάσταση στην χώρα μας όσο και στην Ναυτιλία.

Πέρυσι, οι αντιπροσωπείες στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών άκουγαν τον Ντόναλντ Τραμπ με προσοχή, κάποια ανησυχία, και έκπληξη. Χθες, τον άκουσαν γελώντας.

Από την προηγούμενη εβδομάδα, οι σύμβουλοι, οι συνεργάτες και οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ προσπαθούσαν να καταστήσουν σαφές το πλαίσιο της ομιλίας του στον Ο.Η.Ε. Το Ιράν παρέμενε εχθρός. Η Βόρεια Κορέα ήταν πια καλός φίλος. Η Κίνα άξιζε τις κυρώσεις. Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν ήταν κάποια πιθανή έκρηξη του Αμερικανού προέδρου, όπως οι απειλές και οι υποτιμητικοί προσωπικοί χαρακτηρισμοί που πρωταγωνίστησαν στην προηγούμενη ομιλία του ενώπιον του ίδιου ακροατηρίου, αλλά -όπως σχολίαζαν και οι New York Times- το ακριβώς αντίθετο: Πιθανές εκρήξεις φιλίας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να είχε ξεκαθαρίσει ότι θεωρεί την αμερικανική πολιτική στο Ιράν μία από τις σαφείς του επιτυχίες, κάτι που την Κυριακή επανέλαβε στο CBS και η μόνιμη αντιπρόσωπος των Η.Π.Α., Νίκι Χέιλι, όμως την ίδια ώρα φαινόταν πιθανό πως ο Αμερικανός ηγέτης θα επιδίωκε μέχρι και συνάντηση με τον πρόεδρο του Ιράν, Χασάν Ρουχανί. Άλλωστε, έχει σχολιάσει πως θα είναι «πάντα διαθέσιμος» για μια τέτοια συνάντηση, η οποία θα προσέφερε συμμετρία σε εκείνη με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, και θα επιβεβαίωνε τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος περηφανεύεται πως ως διπλωμάτης είναι προσωπικά ικανός να ξεπεράσει τις μεγαλύτερες δυσκολίες, και να πετύχει τις συμφωνίες που διαφεύγουν των άλλων ηγετών. Το ενδεχόμενο μιας συνάντησης με τον πρόεδρο Ρουχανί φαίνεται να απομακρύνεται, παρ’ότι ο Ντόναλντ Τραμπ σχεδόν… έκλεισε τη συνάντηση κατά λάθος, όταν ανήρτησε tweet στο οποίο έλεγε ότι στη σημερινή συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, στην οποία θα προεδρεύσει, το θέμα θα είναι το Ιράν. Αν, όμως, ισχύει κάτι τέτοιο, αντίθετα προς τις διαβεβαιώσεις πως η συζήτηση θα αφορά γενικά στον περιορισμό των πυρηνικών όπλων, τότε ο Χασάν Ρουχανί θα μπορούσε να παραστεί και να αντιμετωπίσει ευθέως τον Αμερικανό πρόεδρο, όπως σχολιάζει και το Bloomberg, τονίζοντας, συγχρόνως ότι η συγκεκριμένη πρόκληση μπορεί και να βρίσκει σύμφωνο τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος όμως θα βρισκόταν σε μια τέτοια περίπτωση απομονωμένος, αφού οι υπόλοιπες χώρες που συνυπέγραφαν την συμφωνία με το Ιράν παραμένουν προσηλωμένες στην επιτυχία της, ακόμα και εν τη απουσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Επιπλέον, την ίδια ώρα που η Ουάσινγκτον απειλεί με κυρώσεις τις επιχειρήσεις που θα συνεχίσουν να συναλλάσσονται με το Ιράν, η Ευρωπαϊκή Ένωση απειλεί με αντίστοιχες κυρώσεις όσες επιχειρήσεις συμμορφωθούν με εκείνες της Ουάσινγκτον. Από τη μεριά του, ο Ιρανός πρόεδρος ξεκαθάρισε σε άρθρο του στην Washington Post ότι θα συνεχίσει να εργάζεται στο πνεύμα της συμφωνίας που εγκατέλειψε η Ουάσινγκτον. Για το ίδιο θέμα, ο πρόεδρος της Γαλλίας, ο οποίος απευθύνθηκε και εκείνος στην Σύνοδο του ΟΗΕ μετά τον πρόεδρο Τραμπ, φρόντισε να καυτηριάσει την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Συμφωνία, τονίζοντας ότι τα κράτη δεν εμπιστεύονται χώρες που συμπεριφέρονται κατ’αυτόν τον τρόπο.

Κάπως έτσι, στο ίδιο πλαίσιο της επιθετικής αναζήτησης φιλιών εντάσσονται και οι συναντήσεις του Αμερικανού προέδρου με τους Ευρωπαίους ηγέτες, αν και αυτές μάλλον δεν προϊδεάζουν για τις πιθανές παραχωρήσεις που εξακολουθούν να φοβούνται κάποιοι συνεργάτες του Ντόναλντ Τραμπ σε σχέση με την Βόρεια Κορέα. Όπως συνοψίζουν οι New York Times, στην ομιλία του, ο πρόεδρος Τραμπ επιτέθηκε στους συμμάχους των Αμερικανών που δεν πληρώνουν όσα θα έπρεπε για τις αμυντικές δαπάνες, σε εμπορικούς εταίρους που κατά τον ίδιο εκμεταλλεύονται τους Αμερικανούς εργαζόμενους, στον ΟΠΕΚ και τα μέλη του, στην Βενεζουέλα και σε άλλους που η κυβέρνησή του αντιμετωπίζει ως εχθρούς. Ακόμα, όμως, και ενώ αυτή η ομιλία τόνισε εκ νέου την αφοσίωση του Ντόναλντ Τραμπ στο δόγμα «πρώτα η Αμερική» και επικεντρώθηκε στην αυτοδυναμία και την ανεξαρτησία των εθνικών κρατών ως τις μόνες εγγυήτριες ελευθερίας, ο τόνος ήταν διαφορετικός από την προηγούμενη ομιλία του Αμερικανού προέδρου στο ακροατήριο του ΟΗΕ. Αυτή τη φορά ο πρόεδρος Τραμπ εξήρε τον Οργανισμό, έστω την ίδια ώρα που δικαιολογούσε την απόσυρση της χώρας του από άλλους διεθνείς οργανισμούς, αλλά και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη Χάγη. Το μήνυμα ήταν μάλλον σαφές: Ο Ντόναλντ Τραμπ αισθανόταν ότι είχε πετύχει, είχε διαψεύσει όσους αμφισβητούσαν τις ικανότητές του στην εξωτερική πολιτική, είχε παραμείνει δυνατός στην εσωτερική πολιτική, και είχε την άνεση για μια επίθεση φιλίας. Μιλούσε στους ακροατές του με ένα ξεκάθαρο μήνυμα -τους νίκησε, και τώρα μπορούσε επιτέλους να τους κερδίσει.

Μόνο που εκεί ακριβώς χάθηκε το παιχνίδι των εντυπώσεων. Μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να έχει πράγματι καταφέρει να ενώσει μια συμπαγή κοινωνική ομάδα γύρω από την οποία έχει χτίσει τη βάση των ψηφοφόρων του. Και όταν απευθύνεται σε αυτή την ομάδα μπορεί πράγματι να καταφέρνει να επιβραβεύεται για κάποιες υπερβολές ή και ανακρίβειες. Στον Ο.Η.Ε., όμως, το ακροατήριο δεν αποτελείται από απλούς ψηφοφόρους. Και σίγουρα δεν αποτελείται αποκλειστικά από θαυμαστές του Τραμπ. Όταν, λοιπόν, ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε την ομιλία του θέτοντας τις βάσεις για την επίδειξη της πολιτικής και διπλωματικής του δεξιότητας με τον ισχυρισμό πως η κυβέρνησή του είχε καταφέρει στα δύο της χρόνια περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση των Η.Π.Α., το ακροατήριο αντέδρασε με κάποια σκόρπια γέλια. Ο πρόεδρος Τραμπ τα αντιλήφθηκε, είπε πως ο ισχυρισμός του ήταν αληθινός, και τα γέλια έγιναν πιο δυνατά. Ο Αμερικανός ηγέτης σταμάτησε την προετοιμασμένη ομιλία του και είπε «Δεν περίμενα αυτή την αντίδραση, αλλά δεν πειράζει». Και τα γέλια έγιναν περισσότερα, δυνατότερα, ενώ προστέθηκε και χειροκρότημα. Ασφαλώς, αυτό το τελευταίο δυνατό γέλιο και το χειροκρότημα δεν ήταν αποκλειστικά σχόλιο προς την κομπορρημοσύνη του προέδρου Τραμπ. Τουλάχιστον μέρος του ήταν και η ενθάρρυνση ενός ανθρώπου που μόλις είχε αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή αντίδραση -όχι πως η διαφορά στα αίτια του γέλιου και του χειροκροτήματος είναι και τόσο ενθαρρυντική.

Αργότερα, ο Ντόναλντ Τραμπ είπε ότι η συγκεκριμένη αποστροφή του λόγου του είχε σκοπό να προκαλέσει και κάποιο γέλιο (παρ’ότι κατά την ομιλία του χαρακτήρισε την αντίδραση ως απρόσμενη). Στο συμπαθές του και φιλικό προς την πολιτική του δίκτυο Fox, τα γέλια χαρακτηρίστηκαν ως αντίδραση μιας «ελίτ» που οι Αμερικανοί απαξιώνουν μπροστά στα πραγματικά προβλήματα μιας καθημερινότητας που δεν έχει σχέση με ουτοπικές ιδέες για μια διεθνή τάξη και ηγεσία. Στην πλειοψηφία των Μέσων, όμως, το ζήτημα παραμένει ψηλά. Ο Ντόναλντ Τραμπ για χρόνια κατηγορούσε τις διάφορες κυβερνήσεις των Η.Π.Α. ότι είχαν καταντήσει τη χώρα περίγελο των διεθνών δυνάμεων, όμως μόνο ο ίδιος δέχτηκε τα γέλια ενός διεθνούς ακροατηρίου ως απάντηση σε κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν μια διθυραμβική και με αυτοπεποίθηση περιγραφή του έργου του. Το Bloomberg δείχνει πώς τα γέλια έγιναν ο πρόλογος μιας κατά τα άλλα σκληρής ρητορικής. Στον Atlantic, ο Ντέιβιντ Γκράχαμ σχολίαζε πως, τουλάχιστον, «η Αμερική μπορεί ακόμα να ενώσει τη διεθνή κοινότητα, ακόμα και αν είναι για να γελάσει». Στην Washington Post, η Τζούλι Σμιθ, πρώην αναπληρώτρια σύμβουλος εθνικής ασφαλείας στο επιτελείο του τότε αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν, τόνιζε πως είναι καλό για τον πρόεδρο να εκτεθεί στο πώς τον βλέπει ο υπόλοιπος κόσμος. Αυτό, όμως, είναι δίκοπο μαχαίρι για έναν πολιτικό που ακόμα περηφανεύεται για τη θεαματικότητα των παλαιών του τηλεοπτικών εκπομπών, και ο οποίος προκάλεσε τα γέλια άλλων αξιωματούχων και σε άλλες στιγμές, όπως όταν ισχυρίστηκε πως η Γερμανία είναι πλέον απολύτως εξαρτημένη ενεργειακά από τη Ρωσία. Η κάμερα συνέλαβε την γερμανική αντιπροσωπεία να γελάει με το σχόλιο, και το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι η αντίδρασή τους ήταν τόσο απαξιωτική, αλλά και το ότι δεν καταπίεσαν την έκφρασή της. Ειδικά όταν και ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος αυτή τη στιγμή σίγουρα αισθάνεται κάποια προσβολή, δεν φημίζεται για το πόσο καταπιέζει τις εκφράσεις του.

Πηγή: ΕΡΤ - tvxs.gr