Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός.

Οι σχέσεις με τη γείτονα χώρα διαχρονικά επηρεάζονται και είναι αποτέλεσμα ιστορικών γεγονότων της διεθνούς κάθε φορά κατάστασης, συμμαχιών της κάθε χώρας, αποτελέσματος πολεμικών επιχειρήσεων, φυσικά και επιδιώξεων ισχυρών κάθε φορά δυνάμεων αλλά και της άρχουσας τάξης Ελλάδας και Τουρκίας. Να πούμε καθαρά ότι, σε κάθε περίπτωση, «το μάρμαρο» πληρώνουν ο ελληνικός και ο τουρκικός εργαζόμενος λαός και νεολαία.

Γεγονότα που έχουν αφήσει πληγές είναι: η τουρκική κατοχή, καθώς τμήματα της Ελλάδας απελευθερώθηκαν μόλις πριν εκατό χρόνια. Οι διαφορετικές συμμαχίες στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η εκστρατεία της Μικράς Ασίας τα αποτελέσματα τους και η συνθήκη της Λωζάνης, ο Β΄ παγκόσμιος, το Κυπριακό. Και μετά την ένταξη των δυο χρόνων στο ΝΑΤΟ, οι σχέσεις «αγάπης–μίσους».

Σημειώνουμε ότι μια χρονική περίοδος 70 χρόνων που υπήρξε η Σοβιετική Ένωση -και οι συμμαχίες είχαν σ΄ ένα βαθμό και ιδεολογικό υπόβαθρο- τελείωσε. Βλέπουμε ανακατατάξεις χωρίς να έχει ακόμη υπάρξει πλήρως ανατροπή, συμμαχίες αδιανόητες πριν λίγα χρόνια, πρόσκαιρες ή όχι θα φανεί στην πορεία των χρόνων.

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

Τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) κυρίως οι τηλεοράσεις κάνουν εκτιμήσεις ότι οι δηλώσεις Ερντογάν και άλλων κυβερνητικών και στρατιωτικών παραγόντων της Τουρκίας σχετίζονται με εσωτερικά ζητήματα και αποπροσανατολισμό. Φυσικά δεν πρέπει να υποτιμιέται καθόλου ο φανατισμός του λαού με θρησκευτικό–εθνικιστικά συνθήματα και ανάλογους στόχους, όμως δεν είναι μόνο αυτό ή κυρίως αυτό ή εσωτερική κατανάλωση.

Το πρώτο που οφείλουμε να εκτιμήσουμε είναι ότι όλες οι κυβερνήσεις στρατιωτικές, πολιτικές αλλά και τα σημερινά κόμματα (με εξαίρεση το ΚΚ και κάποιες αριστερές ομάδες που δεν επηρεάζουν την πολιτική ζωή) έχουν ταύτιση απόψεων και υπερβάλουν σε εθνικισμό.

Οι άξονες της εξωτερικές πολιτικής της Τουρκίας καθορίζονται έχουν σα βάση την απόφαση της Εθνοσυνέλευσης μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας η οποία αποδέχτηκε το εθνικό σύμφωνο της Βουλής των Οθωμανών το Misak-I-Milli, δηλαδή τη διεκδίκηση των ελάχιστων εδαφών, προσθέτοντας τη Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, τη Δυτική Θράκη, την Κύπρο και μερικά νησιά.

Τη γενική αυτή κατεύθυνση μελετά, αναπτύσσει και προσαρμόζει ανάλογα με τις γενικές συνθήκες το ίδρυμα Κεμάλ Ατατούρκ.

Το 2015 το κέντρο στρατηγικών μελετών «Νέα Τουρκία» κυκλοφόρησε ένα κείμενο 1450 σελίδων, στο οποίο γίνεται αναφορά στο Μισακ-ι-Μιλλι, αναλύει τους στόχους του. Ο Ερντογάν έχει προλογίσει την έκδοση η οποία αποτελεί και τη βάση των δηλώσεων για «τα σύνορα της καρδιάς» τις απειλές αλλά και την εισβολή στη Συρία.

Ρόλο στην ψυχολογία των μαζών και όχι μόνο, παίζει και η λογοτεχνία των Χαντίθ, που προφητεύει την «Αποκάλυψη» των μουσουλμάνων και αναγνωρίζεται ως δεύτερη αξία μετά το Κοράνιο. Προφητεύει επανάσταση στο Μαγκρέμπ που θα συνεχιστεί μετά από μάχες σ΄ όλη τη Β. Αφρική, τη Συρία μέχρι το Αφγανιστάν και τελειώνει στην Ιερουσαλήμ όπου θα γίνει η Ισλαμική αποκάλυψη και θα παρουσιαστεί και ο Ιησούς ως «προφήτης αγγελιοφόρος του Αλλάχ» και θα βοηθήσει το Ισλάμ.

Διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας

Η Τουρκία στην πράξη δεν αναγνώρισε ποτέ τα αποτελέσματα του Α΄Παγκοσμίου πολέμου και τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τα τελευταία χρόνια, άλλοτε αμφισβητούν πλήρως τη συνθήκη της πλήρως Λωζάνης του 1923, άλλες φορές την επικαλούνται για να προβάλουν «γκρίζες ζώνες».

Με διάφορους τρόπους η Τουρκία παρεμβαίνει στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, ονομάζοντας την «τουρκική», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει στη συνέχεια.

Στο Αιγαίο: Δε διεκδικεί άμεσα κατοικημένα νησιά, αν και αμφισβητεί την ένταξη των Δωδεκανήσων, δεν αποδέχεται το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων των νησιών στα 12 ναυτικά μίλια, απειλεί με πόλεμο και ταυτόχρονα επικαλείται συνθήκες και αμφισβητεί τη νομιμότητα οχύρωσης των ελληνικών νησιών. Ουσιαστικά δεν αποδέχεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, ακόμη και την υπάρχουσα κατάσταση. Διεκδικεί ελληνικά δικαιώματα στη θάλασσα ή βραχονησίδες προκαλεί επεισόδια και, αξιοποιώντας διεθνές παρεμβάσεις (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ) για «ειρήνευση», γκριζάρει ελληνικές νησίδες και δικαιώματα.

Βασικοί άξονες των διεκδικήσεων της είναι στο Αιγαίο και τελευταία και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Διεκδικεί κυριαρχικά δικαιώματα διαμελίζοντας το Αιγαίο στον 25ο Μεσημβρινό.

Νοτιότερα της Ρόδου από τον 28ο μεσημβρινό έως τον 32ο θεωρεί ότι έχει απόλυτα κυριαρχικά δικαιώματα. Αμφισβητεί το δικαίωμα της Ελλάδας να καθορίσει ΑΟΖ με βάση το Καστελόριζο και το σύμπλεγμα νησιών της Μεγίστης. Προσπαθεί να μπει σφήνα ανάμεσα στις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου, προβάλει δικαιώματα στην ΑΟΖ και τα θαλάσσια οικόπεδα της Κύπρου.

Έχει σημασία το γεγονός ότι η Τουρκία έχει στόχο έως το 2023, εκατό χρόνια μετά, να έχει ανατρέψει τη συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Σ’ αυτή την κατεύθυνση προσπαθεί να επιβάλλει τετελεσμένα γεγονότα, να γκριζάρει όπως αναφέραμε περιοχές.

Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδος και η αντιμετώπιση την Τουρκικών προκλήσεων και διεκδικήσεων, διαχρονικά, λίαν επιεικώς μπορεί να χαρακτηρισθεί αναποτελεσματική. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι δεν ήταν και δεν είναι ανεξάρτητη, κινείται στα πλαίσια των κατευθύνσεων των οικονομικών πολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων του ευρωατλαντισμού. Ειδικότερα ό,τι αφορά τις σχέσεις με την Τουρκία ήταν και είναι πολιτική υποχωρήσεων και παραχωρήσεων κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Συμφωνίες παραχωρήσεων

Τον Οκτώβριο του 1980 συμφώνησε επανένταξη στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, χωρίς κατοχύρωση των συνόρων γιατί η Τουρκία απειλούσε με «ΒΕΤΟ».

Με σειρά αποφάσεων του ΝΑΤΟ το 1992-93, καταργούνται τα όρια περιοχών ευθύνης, τα σύνορα μεταξύ κρατών του ΝΑΤΟ για στρατιωτικά ζητήματα, ανοίγει ο δρόμος, «νομιμοποιείται» καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και ΝΑΤΟποιησή του. Τον Ιούνη του 1993 στη σύνοδο των ΥΠΕΘΑ του ΝΑΤΟ (στον Αστέρα Βουλιαγμένης) η Τουρκία για πρώτη φορά άμεσα, απαιτεί συνδιοίκηση στο Αιγαίο, με παθητική στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης. Δρομολογείται η δημιουργία δύο κέντρων αεροπορικών επιχειρήσεων, σε Λάρισα και Σμύρνη.

Τα Ίμια και ο αλλοπρόσαλλος χειρισμός, ένα κράμα ανοργανωσιάς, έλλειψης στόχων, λεονταρισμών και υποτέλειας (το «ευχαριστώ» του Σημίτη στις ΗΠΑ) και το γκριζάρισμα είναι αποκαλυπτικό της πολιτικής που ασκείται.

Τον Ιούλη του 1997 με τη Συμφωνία της Μαδρίτης (Σημίτης–Ντεμιρέλ) η Ελλάδα αναγνωρίζει «ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα» της Τουρκίας και Αιγαίο. Την ίδια χρονιά στη σύνοδο της ΕΕ στο Ελσίνκι, στη συζήτηση για ένταξη της Τουρκίας και στο κείμενο που ακολουθεί γίνεται αναφορά για ρύθμιση συνοριακών διαφορών με Ελλάδα. Είναι ακατανόητο και απαράδεχτο γιατί η Ελλάδα δεν θεωρεί ότι υπάρχουν συνοριακές διαφορές. Τα σύνορα τα καθορίζουν διεθνές Συνθήκες.

Η μόνη διαφορά που πάντα αναγνώριζε η Ελλάδα ήταν ο καθορισμός της υφαλοκρηπίδας, η οποία με διεθνή συνθήκη το 1958 καθοριζόταν στα 200ν.μ. από τις ακτές ή μέση απόσταση όταν συναντά όρια άλλου κράτους και 200 μέτρα βάθος στη θάλασσα για αξιοποίηση. Η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνικής, η ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου κάτω από τη θάλασσα δημιούργησε νέα δεδομένα.

Για την δυνατότητα εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων δημιουργήθηκε η ΑΟΖ που σε εύρος ταυτίζεται με την υφαλοκρηπίδα, όμως καλύπτει όλες τις οικονομικές δραστηριότητες, θαλάσσιες–υπερθαλάσσιες και υποθαλάσσιες.

Πρέπει να σημειωθεί ότι χρόνια τώρα γίνεται μια μεγάλη συζήτηση για τις ΑΟΖ από την πλευρά όμως των Ελληνικών Κυβερνήσεων παρατηρείται μια αδράνεια μέχρι εγκατάλειψη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, δημιουργώντας ζητήματα και στην άσκηση της Εθνικής Κυριαρχίας στην περιοχή.

Κατά καιρούς γράφονται και περισσότερα ακούγονται για μυστικές συμφωνίες Ελλάδας-Τουρκίας–ΗΠΑ γίνονται αναφορές και για ποσοστά.

Η ανακάλυψη πρόσφατα μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο (Ισραήλ-Κύπρο–Αίγυπτο) επικαιροποιεί το ζήτημα, αποκτά διεθνές ενδιαφέρον, ανταγωνισμούς. Το ΝΑΤΟ μετά το 2000 έχει εντάξει στους στόχους του την ενεργειακή ασφάλεια με ότι αυτό συνεπάγεται και επικυρώθηκε το Νοέμβρη του 2010 στη σύνοδο της Λισαβώνας.

Φαίνεται ότι η άρχουσα τάξη και διαδοχικά οι ελληνικές κυβερνήσεις από τότε, έχουν εγκαταλείψει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο Αιγαίο και την ευρύτερη περιοχή. Στη ουσία έχουν προσαρμοσθεί στις πολιτικές των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, μετατρέπουν τη χώρα, από παραγωγό σε κόμβο μεταφοράς φυσικού αερίου και πετρελαίου και μάλιστα με αγωγό υποθαλάσσιο από τη Μέση Ανατολή για τα πετρέλαια του Περσικού κόλπου και της Ανατολικής Μεσογείου των αμερικανικών οικονομικών και στρατηγικών συμφερόντων. Όμως μια εξομάλυνση των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας μπορεί να αλλάξει τους μέχρι τώρα σχεδιασμούς σε βάρος Ελλάδας.

Ο ρόλος των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ

Από τη δεκαετία του 1950 και στη συνέχεια η πολιτική που ακολουθούν όλες οι κυβερνήσεις της χώρας είναι η «διεύρυνση» των ελληνοαμερικανικών σχέσεων σαν αντίβαρο των τουρκικών απειλών και προκλήσεων. Εξετάζοντας αντικειμενικά τη θέση των ΗΠΑ, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αβίαστα μπορεί να βγει το συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ δεν είχαν ούτε φιλελληνική , ούτε φιλοτουρκική πολιτική. Είχαν και έχουν πολιτική που εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα. Ωστόσο, πρέπει να σημειώσουμε ότι στα κύρια προβλήματα τα συμφέροντα των ΗΠΑ συμπίπτουν με αυτά της Τουρκίας, σε βάρος της Ελλάδας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα εξοπλιστικά προγράμματα και το γνωστό 7 προς 10, το Αιγαίο, η Κύπρος.

Τον τελευταίο χρόνο προβάλλονται ξανά επιχειρήματα, για την «ασφάλεια που παρέχουν οι ΗΠΑ στη χώρα», σε σχέση με την ένταση μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας. Αναφέρονται ο ρόλος της αμερικανικής βάσης στη Σούδα, οι νέες βάσεις μαχητικών ελικοπτέρων σε Λάρισα και Αλεξανδρούπολη, των F16 στην Ανδραβίδα, οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με ΗΠΑ κ.α. Αυτά τα ακούμε και τα βλέπουμε, θέση υπέρ της Ελλάδας δε βλέπουμε. Απόδειξη αποτελούν δηλώσεις του ΓΓ του ΝΑΤΟ Στολτενμπεργκ: «Το ΝΑΤΟ δε μπορεί να εισέλθει σε καμία συζήτηση για τα ελληνοτουρκικά, με κεντρική παραδοχή την αντίληψη ότι μεταξύ συμμάχων δε μπορεί να υπάρξει τίποτα άλλο παρά μόνο ο διάλογος». Στο ίδιο μοτίβο και ο ναύαρχος Τζέιμς Φόγκο III, διοικητής της Διακλαδικής Διοίκησης Συμμαχικών Δυνάμεων Νεάπολης και των Ναυτικών Δυνάμεων Ευρώπης Αφρικής των ΗΠΑ, μιλάει για τη Σούδα: «Η Σούδα είναι ένας κόμβος μεγάλης σημασίας, έχει αεροδρόμιο το οποίο χρησιμοποιούμε συνέχεια, ναυτικές εγκαταστάσεις παγκόσμιας κλάσης. Το Κέντρο Ναυτικής Αποτροπής (ΚΕΝΑΠ) του ΝΑΤΟ. Οπότε έχουμε ένα αεροδρόμιο, ένα λιμάνι, εγκαταστάσεις συντήρησης , αποθήκη όπλων και ένα κέντρο αριστείας για εκπαίδευση σε αμφίβιες επιχειρήσεις στην ανοιχτή θάλασσα». Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να σημειώσουμε την ερώτηση του Έλληνα δημοσιογράφου. «Ποια η άποψή σας για την ένταση ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία στο Αιγαίο;». Και η απάντηση: «Όταν οι εντάσεις ανεβαίνουν, όταν από τη μια ή από την άλλη πλευρά έρχονται σε μένα και εκφράζουν αγωνία τους λέω: “Είμαστε δυνατότεροι μαζί’’. Ελπίζω να ακολουθήσουν και οι κυβερνήσεις, διότι οι σχέσεις σε επίπεδο στρατιωτικών και ναυτικών είναι πάρα πολύ καλές».

Τα όσα αναφέρθηκαν αλλά και ο ρόλος των ΗΠΑ την επταετία της χουντικής τυραννίας, στο πραξικόπημα ενάντια στο Μακάριο, στην τουρκική εισβολή και το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, δεν αφήνουν αμφιβολίες για το τι θα συμβεί στο μέλλον. Οι αυταπάτες, όπου υπάρχουν, για υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων από τις ΗΠΑ πρέπει να τελειώσουν. Το σύνθημα «Έξω οι βάσεις του θανάτου» είναι πάντα επίκαιρο.

Λύση είναι η ανεξάρτητη πολιτική, η πολιτική φιλίας ειρήνης και συνεργασίας , οικονομικών συναλλαγών χωρίς συμμαχικές και εταιρικές δεσμεύσεις. Αλήθεια, γιατί από το 2012 δεν υπάρχει πρεσβεία της Συρίας στη χώρα; Γιατί η Ελλάδα συμμετέχει σε μέτρα ενάντια στη Ρωσία, όταν 1500 γερμανικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στη Ρωσία; Γιατί από τη Ρωσία προμηθεύονται φυσικό αέριο η Γερμανία, η Αυστρία, η Ιταλία και άλλες χώρες της ΕΕ και για την Ελλάδα, με πολύπλευρες πιέσεις, δεν έγινε ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης; Για να γίνει κόμβος υγροποιημένου αμερικανικού και ακριβότερα; Για όλα αυτό χρειάζεται ένα λαϊκό κίνημα που να παλεύει, να διεκδικεί και να επιβάλλει λύσεις. Και επειδή συνεχίζονται κινητοποιήσεις για την ‘’Μακεδονία’’ σκέφτομαι: Αγαπητοί «Μακεδονομάχοι, πατριώτες, εθνικιστές, άγιοι πατέρες», για τις απειλές και διεκδικήσεις της Τουρκίας, για ανεξάρτητη πολιτική εθνικών συμφερόντων, θα κάνετε κάτι; Ή σκοτώνετε το μισοπεθαμένο;

Δεκέμβρης 2018                                                                                                                     

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Διονύσης Τζαρέλλας

-Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται;

-Εξαιρετικά βίαιη η ερώτησή σας, δε βρίσκετε;

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 υπήρξε αδιαμφισβήτητα ένα κορυφαίο γεγονός, το οποίο εγκαινίασε την εποχή της κρίσης και δέκα χρόνια μετά εξακολουθεί να αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, έμπνευσης και προβληματισμού. Η εξέγερση του Δεκέμβρη, έφερε δυναμικά στο προσκήνιο το ζήτημα της βίας ως δομικού στοιχείου της καπιταλιστικής κοινωνίας και της ισχύος του αστικού κράτους από τη μια και της επαναστατικής (αντι)βίας ως αναγκαίας και θεμιτής μορφής πάλης των καταπιεσμένων από την άλλη.

Η εν ψυχρώ κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου θα καταγραφόταν ως κακιά στιγμή κάποιου μπάτσου ή ακόμα πιο χυδαία ως νόμιμη άμυνα, όπως προσπάθησε αρχικά ο πάντα πρόθυμος ιδεολογικός μηχανισμός των ΜΜΕ, παραποιώντας ακόμα και το ντοκουμέντο της δολοφονίας. Θα αποτελούσε μια ακόμα θλιβερή στιγμή στο μακρύ κατάλογο των ατιμώρητων δολοφονιών από τους ένστολους πραιτωριανούς, που ενσαρκώνοντας πρακτικά το σκληρό πυρήνα του κράτους και το μονοπώλιο της βίας, νιώθουν ασφαλείς ακόμα και να δολοφονούν. Ωστόσο, η αντίδραση εκατοντάδων ανθρώπων από τις πρώτες κιόλας στιγμές, με την άμεση χωρική επέκταση των ταραχών και των διαδηλώσεων εκτός της περιοχής των Εξαρχείων, εμπόδισαν κάθε απόπειρα λήθης και ελεγχόμενης διαχείρισης της δολοφονίας.

Οι επόμενες μέρες με τις σφοδρές συγκρούσεις, τις καταλήψεις και τις συνελεύσεις, η είσοδος των μαθητών στο προσκήνιο με τις πολιορκίες των αστυνομικών τμημάτων, η παρουσία ενός μαχόμενου πολυεθνικού προλεταριάτου, η πανελλαδική επέκταση της εξέγερσης, πιστοποιούν ότι εκείνες τις εβδομάδες, εκτός από βιωματικό σχολείο για όσες και όσους ήταν στους δρόμους, πραγματοποιήθηκε μια εξέγερση. Τρία και πλέον χρόνια μετά το φάντασμα του Δεκέμβρη θα επανέλθει με πολύ μεγαλύτερη μαζικότητα και σε τελείως διαφορετικές συνθήκες, στις εξεγερμένες ώρες της 12ης Φεβρουαρίου του 2012.

Σύσσωμη η αστική διανόηση και το πολιτικό προσωπικό αντιλήφθηκαν την κρισιμότητα των γεγονότων και την ανάγκη εκ νέου εμπέδωσης και αποδοχής του κρατικού μονοπωλίου της βίας. Τηλεαστέρες δημοσιογράφοι, ακροδεξιοί παλιάς και νέας κοπής, κοινωνιολογούντες ακαδημαϊκοί, αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι, «ευαίσθητοι» σοσιαλδημοκράτες απαιτούσαν την καταδίκη της βίας, χώριζαν αυθαίρετα ειρηνικούς από βίαιους διαδηλωτές, τάχα νοιάζονταν για τη νέα γενιά και τα αδιέξοδά της, διαμαρτύρονταν για τις «καταστροφές» και την αμυντική στάση της αστυνομίας, προσδοκώντας ακόμα και στην επέμβαση του στρατού. Αυτοί οι χυδαίοι και οκνηροί εκπρόσωποι της αστικής σκέψης που στον αξιακό κώδικά τους η επίθεση στη βιτρίνα μιας τράπεζας είναι εξίσου βία με τη δολοφονία ενός 16χρονου, που παρουσίαζαν την κρατική βία με τους τόνους των δακρυγόνων και τις εκατοντάδες συλλήψεις και τραυματισμούς ως μη βία και που ταύτιζαν την αστυνομία με τη δημοκρατία, αποτέλεσαν το πιο λαμπρό υπόδειγμα της αστικής άποψης για τη βία. Για την αστική σκέψη, βία είναι ό,τι απειλεί συμβολικά ή πραγματικά τα συμφέροντά της.

Το παζλ συμπλήρωσαν διάφοροι πασιφιστές που αρέσκονταν να διακρίνουν τη βία μόνο όταν εκείνη έπαιρνε τη μορφή της αντιβίας, χαμένοι σε ανόητες ταυτολογίες στο βολικό έδαφος της δειλής ουδετερότητας. Τέλος, θλιβερό συμπλήρωμα του κόμματος της τάξης εκείνες τις όμορφα ταραγμένες μέρες υπήρξε η ηγεσία του ΚΚΕ από την τουλάχιστον άστοχη δήλωση της ΓΓ του, ότι στην «πραγματική λαϊκή εξέγερση δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», μέχρι το χυδαίο διήγημα στο Ριζοσπάστη και τις δηλώσεις στελεχών του που είχαν πολλά να πουν για την αντιβία των εξεγερμένων αλλά τίποτα για την κρατική καταστολή.

Η βία είναι μέσο, όχι αυτοσκοπός

Η αδιέξοδη φετιχοποίηση των ταραχών

Σε αντίθεση με τις κραυγές των οπαδών της τάξης η βία του Δεκέμβρη δεν ήταν τυφλή και άστοχη: οι κατασταλτικές δυνάμεις, οι ναοί της κατανάλωσης και οι τράπεζες υπήρξαν οι βασικοί στόχοι των εξεγερμένων. Ωστόσο, καθώς η αντιβία παρέμεινε ανοργάνωτη, δίχως κλιμάκωση και περαιτέρω πολιτική στόχευση δεν άργησε να μετατραπεί σε ένα επαναλαμβανόμενο τελετουργικό διαμαρτυρίας που δεν μπόρεσε να υπερβεί το στενό αντικατασταλτικό ορίζοντα. Σε συνδυασμό με την ατολμία/αδυναμία των συνειδητών δυνάμεων να ηγηθούν και απόντος ενός διακριτού πολιτικού υποκειμένου που θα έφερε ένα συνειδητό σχέδιο αντιπαράθεσης με το αστικό κράτος, η εξέγερση ηττήθηκε και η αντιβία φετιχοποιήθηκε και εκφυλίστηκε.

Οι εξεγέρσεις, αντίθετα με τις αυταπάτες πολλών, δεν διαρκούν αιώνια. Η βία από μόνη της δεν παράγει πολιτική και ιδιαίτερα σε συνθήκες πύκνωσης του χρόνου, η αντιβία για να επεκτείνει την κριτική της, πρέπει να υποταχθεί ως μέσο σε μια πολιτική στρατηγική. Η βία για την επαναστατική σκέψη είναι μέσο οργανικό συνυφασμένο με το στόχο και όχι αυτοσκοπός και η εμμονή σε αυτή, συχνά κρύβει το πολιτικό αδιέξοδο όσων την ασκούν. Η φετιχοποίηση των ταραχών αδυνατεί να μετατρέψει τη δίκαια οργή σε συνειδητή επαναστατική δύναμη.

Σε μια εξέγερση σπάνε πολλά τζάμια, όμως ταυτόχρονα οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις υπερβαίνουν κατά πολύ τις σπασμένες τζαμαρίες, δεν ηδονίζονται στο θέαμα της καταστροφής, αλλά συνδυάζοντας την ψυχραιμία με το πάθος, την καταστροφή με τη δημιουργία, εξαπολύουν τα βέλη της βίας και της κριτικής τους, στην καρδιά των καπιταλιστικών σχέσεων.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Παγκόσμια «πρωταθλήτρια» στην αύξηση φόρων αναδείχθηκε η Ελλάδα κατά την περίοδο 2007-2017 ,σύμφωνα με τη νέα έκθεση του ΟΟΣΑ με θέμα «Revenue Statistics 1965-2017».

Σύμφωνα με την έκθεση, οι φόροι στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 8,2 ποσοστιαίες μονάδες ενώ κατά την περίοδο 2010- 2017 τα έσοδα από φόρους ανήλθαν στο 39,4% του ΑΕΠ από το 32%.

Επιπλέον τα στοιχεία του ΟΟΣΑ έδειξαν ότι, οι φόροι επί εισοδημάτων και κερδών αντιστοιχούσαν το 2017 στο 9% του ΑΕΠ και αποτελούσαν το 22,8% του συνόλου των κρατικών εσόδων.

Παράλληλα, οι φόροι σε αγαθά και υπηρεσίες έφτασαν στο 15,4% του ΑΕΠ ή στο 39,1% του συνόλου των φόρων. Πρόκειται για επιβαρύνσεις, που ούτε οι πλούσιες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γερμανία (26,2% εσόδων), η Γαλλία (24,4% εσόδων) ή η Ολλανδία (29,1% εσόδων), μπορούν να προσεγγίσουν. Μόνο η Πορτογαλία ξεπέρασε την Ελλάδα με έμμεσους φόρους στο 39,8% των συνολικών φορολογικών εσόδων.

Οι φόροι στην περιουσία εξαπλασιάστηκαν

Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ αποκαλύπτουν ότι οι φόροι στην περιουσία εξαπλασιάστηκαν. Το 2010, αντιστοιχούσαν σε μόλις 0,2% του ΑΕΠ ή περίπου 600 εκατ. ευρώ. Το 2017 οι φόροι στην ακίνητη περιουσία είναι δέκα φορές πάνω ως ποσοστό του ΑΕΠ (2,1%) ή 6 φορές πάνω σε απόλυτα μεγέθη στα 3,7 δισ.ευρώ. Στην ίδια θέση ως ποσοστό του ΑΕΠ βρέθηκαν το Βέλγιο, η Γαλλία και το Λουξεμβούργο .

Η εξέλιξη των φορολογικών επιβαρύνσεων από το 1965 και μετά έδειξε ότι, η Ελλάδα που ήταν μία από τις τρεις χώρες με την μικρότερη φορολογική επιβάρυνση βρέθηκε στην κορυφή. Το 1965, η Ελλάδα με φορολογικά έσοδα 17,1% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ ήταν 24,9%, ήταν μία από τις τρεις χώρες με τη μικρότερη φορολογική επιβάρυνση.

Αξιοσημείωτο είναι δε ότι, 20 χρόνια αργότερα, το 1995 η χώρα ήταν και πάλι κάτω από τον μέσο όρο των 34 χωρών του ΟΟΣΑ (25,2% έναντι 31,9%).

Το 2010, με την εκδήλωση της κρίσης και την έλευση των Μνημονίων, η Ελλάδα βρισκόταν στο μέσο όρο του ΟΟΣΑ με τα φορολογικά έσοδα να ανέρχονται στο 32% του ΑΕΠ. Δύο χρόνια μετά, το 2012 η φορολογική επιβάρυνση έφθασε 35,5%, το 2014 με μικρή αύξηση ανήλθε στο 35,7% του ΑΕΠ και διαμορφώθηκε στο 39,4% του ΑΕΠ το 2017.

Δείτε αναλυτικά παρακάτω τι δείχνει ο πίνακας του ΟΟΣΑ

πηγη: iskra.gr