Ανακοίνωση Σωματείου Εργαζομένων στο Αττικό Νοσοκομείο

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΡΑΝΤΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΨΕΥΤΕΣ

(Ή αλλιώς: Να χαιρόμαστε το διοικητή και τους υπουργούς μας)

Προχτές 15/1 το νοσοκομείο μας «μπλόκαρε» από νωρίς το μεσημέρι, με τους εργαζόμενους και τους ασθενείς να αντιμετωπίζουν μια εκρηκτική κατάσταση στη γενική εφημερία, γεγονός που προκάλεσε την άμεση κι εύλογη αντίδραση του Σωματείου μας που ως όφειλε κατήγγειλε άμεσα το γεγονός.

Αντί η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και η Διοίκηση να πάρουν έκτακτα μέτρα έκαναν τα εξής ΑΝΗΚΟΥΣΤΑ:

• Ο διορισμένος από την κυβέρνηση Διοικητής του νοσοκομείου κ. Δραγώνας κατηγόρησε το σωματείο για «κινδυνολογία» (!), «προσπάθεια αντιπερισπασμού της κυβερνητικής προσπάθειας» (!!) και «αποδόμησης του έργου της διοίκησης και του υπουργείου υγείας» (!!!)

• Ο διορισμένος από την κυβέρνηση ως μέλος του ΔΣ του νοσοκομείου κ.Σπηλιόπουλος (που μάλιστα έχει τα μούτρα και κατεβαίνει υποψήφιος Δήμαρχος Χαϊδαρίου με την παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ) δήλωσε: “οι συντάκτες της ανακοίνωσης του Σωματείου προσφέρουν κακή υπηρεσία στους συνανθρώπους μας που χρειάζονται υγειονομική περίθαλψη “

Με περισσή θρασύτητα αποφάνθηκαν ότι πρόκειται για «συνηθισμένη χειμερινή εφημερία» (!!). Τα 121 ράντζα, οι ασθενείς σε φορεία (ακόμα και σε πολυθρόνες στη βραχεία νοσηλεία), οι 800 και πλέον ασθενείς στοιβαγμένοι όπως κι όπως (σε 5 και 6 κρεβάτια 4κλινων θαλάμων αφού δεν χωράνε ούτε στο διάδρομο), είναι γι αυτούς κάτι το σύνηθες. Εδώ φτάνει η αναλγησία τους.

Προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση ότι και οι δύο έσπευσαν (μέσα σε 2 ώρες) να «απαντήσουν» στην ανακοίνωση του σωματείου όταν κωλυσιεργούν 3 και 4 μήνες να υπογράψουν ένα μικρό ποσό για την επισκευή πχ του στεφανιογράφου με αποτέλεσμα ο τελευταίος να είναι διαρκώς χαλασμένος και οι ασθενείς με εμφράγματα να μετακινούνται σε άλλα νοσοκομεία. Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι (για να βγουν τα ματωμένα πλεονάσματα).

Έχουν συναίσθηση ότι είναι διοίκηση ενός τεράστιου νοσοκομείου με ιδιαίτερη ευθύνη για την περίθαλψη του λαού της Δυτικής Αθήνας ή περιορίζονται στο ρόλο του λογιστή και του εκπρόσωπου τύπου της κυβέρνησης;

Για μας δεν μπορούν πλέον να ασκούν διοίκηση στο ΑΤΤΙΚΟ. Δεν υπάρχει βάση συνεννόησης μαζί τους.

Αλλά και το Υπουργείο Υγείας; Πόσα χρόνια και πόσες ακόμα κυβερνητικές θητείες χρειάζονται για να ανοίξουν τα νοσοκομεία που έκλεισαν, να προσλάβουν το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό, να φτιάξουν τον μαγνητικό τομογράφο, να αναπτύξουν τις κλίνες ΜΕΘ, να φτιάξουν αξιοπρεπή, δημόσια ΠΦΥ; Ο ασφυκτικός δημοσιονομικός χώρος, τα επιχειρηματικά κέρδη, οι δεσμεύσεις στην ΕΕ, η λογική ότι η υγεία είναι εμπόρευμα δεν συμβαδίζουν με την ανάγκη του λαού μας για δημόσια δωρεάν υγεία και περίθαλψη.

Τέρμα στα παραμύθια!

Και επί ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και επί ΣΥΡΙΖΑ, που τόσες μέρες κοκορομαχούσαν στη Βουλή, το «Αττικό» παθαίνει μπλακ άουτ σε κάθε γενική εφημερία και ο λαός της Δυτικής Αθήνας νοσηλεύεται σε ράντζα και φορεία.

Συνεχίζουμε τον αγώνα γι’ αυτά που δικαιούμαστε: Ανθρώπινες συνθήκες νοσηλείας και δουλειάς. Για να ανοίξει ξανά το Λοιμωδών, για στελέχωση του νοσοκομείου, πραγματική Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, που πολύ απέχει από την κοροϊδία των ΤΟΜΥ. Διεκδικούμε άμεσα να αγοραστούν μαγνητικός τομογράφος και νέος στεφανιογράφος.

Μαζί μας έχουμε το λαό της Δυτικής Αθήνας και τους ασθενείς μας. Μαζί τους έχουν τη διοίκηση του νοσοκομείου και κάποια κατευθυνόμενα δημοσιεύματα από λίγους φιλοκυβερνητικούς κολαούζους.

πηγη:  pandiera.gr

Του Σαράντου Φράγκου

Με ποιόν ακριβώς θα πρέπει να αγανακτήσουμε; Με το ποιός παρέδωσε την τηλεόραση στους μεταπράτες; Γιατί να κατηγορούμε τους μεγαλέμπορους γι' αυτό που είναι;

 Άν αποδεχτούμε ότι τα smart fones και tablets,  τα μεθυστικά αρώματα, τα λιπαντικά μηχανών και γυναικών, τα θηριώδη τετρακίνητα οχήματα, τα γνήσια μπέρμπον, είναι αξιοσέβαστες εμπορικές επιχειρήσεις, γιατί ν' αγανακτούμε με τη διαφήμισή τους; Με τα πελάγη ευτυχίας που προσφέρουν; Γιατί να θεωρούμε χυδαίες τις διαφημίσεις και όχι πιο χυδαία τα προϊόντα που διαφημίζουν;

Μήπως από μιά άποψη, όσο πιο κακή είναι η TV, τόσο το καλύτερο;

Τη βλέπουν οι πολλοί και 'κείνοι που κάποτε άκουγαν ραδιόφωνο. Το μέγα πλήθος, η σιωπηλή πλειοψηφία, ο κάθε γείτονας που αγνοεί το διπλανό του.

Για να πας στο σινεμά χρειάζεται μιά στοιχειώδης προσπάθεια- όσο απροετοίμαστος και ν'άσαι- μιά αυτοσυγκέντρωση μέσα στη  σκοτεινή αίθουσα.

Για να διαβάσεις ένα βιβλίο, ακόμα πιο σύνθετη προσπάθεια. Πρέπει να γνωρίζεις τουλάχιστον ανάγνωση, πότε-πότε μπερδεύεσαι με το νόημα μιάς λέξης, απαιτεί περισσότερη μνήμη, ελάχιστη δόση συναισθήματος.

Με το καλό ραδιόφωνο είναι αλλιώς. Ακούς και το βλέμμα σου περιπλανάται, ενώ ακούς αρχίζεις να σκέφτεσαι και άλλα πράγματα που ενδεχόμενα δεν θέλεις να σκεφτείς. Χρειάζεται μιά δόση φαντασίας που πολλές φορές σου την προσφέρει το ίδιο το πρόγραμμα, για να ντύσεις μιά εικόνα που γεννά ο ήχος.

Αλλά με την περσόνα  της κάθε μποτοξαρισμένης '' αρσακειάδας'', της κάθε γλάστρας με τα  σιλικονούχα στήθη σε κοινή θέα , με την περσόνα του κάθε Μπογδάνου και Πορτοσάλτε, της κάθε μαϊμούς που ωρύεται σαν τον Άδωνι  παριστάνοντας την τίγρη, με την περσόνα της κάθε λουστραρισμένης  αγράμματης  ντάμας που καμώνεται την ''καλλιτέχνιδα'' και  τη  ''δημοσιογράφο'',  του κάθε  παπαγαλάκια, του κάθε ανώτερου πιθήκου, τι να κάμεις; Την τρως όπως είναι, αμάσητη κι ας σου κάθεται στο στομάχι. Εκεί στην αναθεματισμένη πολυθρόνα  κάνοντας ζάπινγκ  με το τηλεκοντρόλ.

Ξαπλώνεις πίσω κι αδειάζεις το μυαλό σου από κάθε σκέψη, καθώς ο αρχέγονος βόρβορος σε κατακλύζει. Ούτε συγκέντρωση καμιά, ούτε αντίδραση χρειάζεται. Είναι περιττό να θυμάσαι. Δεν σου λείπει το νιονιό σου γιατί δεν το χρειάζεσαι. Λειτουργούν τα υπόλοιπα ζωτικά σου όργανα και αυτό είναι αρκετό. Όλα δουλεύουν ήσυχα και ειρηνικά. Βρίσκεσαι στη νιρβάνα, στη διαρκή ραστώνη.

Κι ας  υπάρχουν και μερικοί κακόψυχοι, που σου λένε να τη σπάσεις και να πετάξεις τα λείψανά της στον κάδο  μπροστά στο υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.

Ίσως  να υπάρχουν και μερικοί κακεντρεχείς που λένε πως οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, δεν την νομιμοποιούν μετέχοντας ως μαϊντανοί στα πάνελ. Εκτός κι αν δεν καταλαβαίνουν πως παίζουν σε στημένο παιχνίδι, σε ξένη έδρα και με αργυρώνητο διαιτητή. Εκτός κι αν διαθέτουν την ευφυϊα και την πονηριά να'' ανάβουν φιτίλια'' , να ακυρώνουν το σουαρέ και να ''γυρίζουν'' το παιχνίδι.  Και ειδικά τώρα που αρχίζει να κορυφώνεται η προεκλογική πανδαισία. Που το σύστημα το τηλεοπτικό θα πρέπει να ενδώσει σε ''δημοκρατία'' και σε ''ισότιμη'' προβολή.

Μπορεί να υπάρχουν και λίγα  βδελυρά τελώνια που μουγκρίζουν πως αριστεροί και κομμουνιστές καλλιτέχνες δεν την νομιμοποιούν αποδεχόμενοι και συμπράτοντας σε  ''σενάρια'', σαπουνόπερες  και ''live sow''  που στοιχειωδώς υποτιμούν την κοινή  νοημοσύνη,  που καταρρακώνουν τη γλώσσα,  που προσβάλουν την  προσωπική τους αξιοπρέπεια,  που ακυρώνουν το λαϊκό πολιτισμό και  την ιστορία.

Τόσο δύσκολο είναι αλήθεια να σπάσετε  μερικές οθόνες μπροστά στο σκάϊ, στο όπεν, στο άλφα,  στο σταρ; Γιατί δεν δοκιμάζετε ένα εναλλακτικό ''sarvivor'', σε πραγματικό χρόνο, με αντεστραμένους όρους; Όπου θα κυνηγάτε τον κυνηγό και όχι το θήραμα, όπου το έπαθλο  είναι για τον χαμένο, τον αποσυνάγωγο; -λένε οι κακεντρεχείς.

Είναι μερικοί απροσάρμοστοι που λένε πως η ''πολυφωνία'' της ιδιωτικής TV , είναι η κραυγαλέα ''πολυφωνική'' μονοτονία, μιά μονοτονία ανυπόφορη, εκτρωματική, ισοπεδωτική. Μερικοί περίεργοι που λένε πως η φράση κλισέ  ''τα γεγονότα λένε...'', ''οι πληροφορίες λένε...''  είναι η μεγαλύτερη ανοησία και γελοιότητα. Γιατί κανένα γεγονός δεν ''λέει''. Το γεγονός είναι γεγονός. Εκείνο που λέει είναι η εκτίμηση που κάνει  ο καθένας για το γεγονός. Θα  πεις ''ψιλά γράμματα''.

Εντάξει , αλλά τι να κάνουμε; Την ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Αυτοί είναι οι νικητές, αυτή είναι και η τηλεόρασή τους. Εμείς  ''τι να κάνουμε''; Μπορούμε να στήσουμε τη δική μας TV; Είναι βαρυά η  ''επένδυση'' και είμαστε πένητες.

 Μπορεί κάποτε να τα καταφέρουμε, να στήσουμε και  τα δικά μας τηλεοπτικά παράθυρα.  Παράθυρα ανοιχτά στην ανατολή, στη θάλασσα, στον αέρα. Τότε που τεχνίτες και ποιητές θα γίνονται ένα και θα βρίσκουν το νόμο και τη μορφή του καιρού τους. Τότε που και η τηλεόραση θά'ναι  σπουδή αισθητικής και γνώσης.

 Μέχρι τότε ας βγαίνουμε  στα παράθυρα του σπιτιού μας, αφού φοβόμαστε να βγαίνουμε  στο δρόμο.. Στα παράθυρα του σπιτιού μας και να φωνάζουμε στο  γέιτονα... ''Είναι η τηλεόραση  βρε  ηλίθιε  ο μεγάλος αδελφός ,ο νταβατζής μέσα στο σπίτι σου. Σου τόκλεισε αφού δεν ανοίγεις ποτέ παράθυρο και πόρτα,  σου αχρήστεψε τα αφτιά και τη γλώσσα, σου μούλιασε το νου.  Πέταξε το κοπροκούτι και πες μας μιά ιστορία, μίλα, μίλα γιατί πεθαίνεις.''

Αλλά προσοχή, μη μας πάρεις και πολύ στα σοβαρά, όχι και πολύ σημασία 'οταν θα σου ψιθυρίζουμε στ' αφτιά  ενώ χουζουρεύεις μπροστά στην ΤV, πως μοιάζεις με μύγα μέσα στον σκουπιδοτενεκέ. Το πιθανότερο είναι ότι μας λείπουν τα γιούρος για το τελευταίο μοντέλο της SONY.....Αυτά τα'' μοντέλα'' που μας λείπουν,  κι ας είναι από σιλικόνη....

Είναι φορές που και 'μεις οι κήνσορες,  προσκυνούμε  ή ανεχόμαστε  την τηλεοπτική ευτέλεια. Ευτέλεια- αυτός ο βασιλιάς σ' ένα βασίλειο νεκρών που φοράνε μάσκες και μορφάζουν κολασμένα.  Αδύναμοι και ανήμποροι να 'κούσουν, να δουν, να δράσουν.

Αυτός ο βασιλιάς της ''πολυφωνικής'' λοβοτομής, ίδιος και απαράλλαχτος στην πολιτική, στην τέχνη, στην ψυχαγωγία, στην ενημέρωση. Που παράγει μόνο μαζανθρώπους, οπαδούς ευνούχους.

Τι να σου κάνουν οι φωνές οι περιθωριακές, οι ακοντισμοί στην παρανυχίδα του βασιλιά; Τι να σου κάνει η σκέτη νοσταλγία; Τι να σου κάνουν τα λάβαρα σ' ένα κόσμο ''τυφλών'';

Ο τηλεοπτικός βόρβορος είναι  ανέλπιστη νίκη,  σημαιοφόρος του εχθρού,  ατέλειωτη εφεδρία του. Είναι ο βασιλιάς που αν  και γυμνός, μέσα από το τηλεοπτικό παράθυρο ζει και  βασιλεύει...

Και 'μείς οι άλλοι;

  '' Πάνω στο άλογο, να πηγαίνεις, να πηγαίνεις, να πηγαίνεις.

     Και  το θάρρος έχει τόσο αποκάμει,

   Και η νοσταλγία τόσο θεριέψει.

  Δεν έχει πια βουνά, μήτε ένα δέντρο.

  Τίποτα δεν τολμάει να σηκωθεί.

 Ξένες καλύβες κείτονται διψασμένες

πλάϊ σε βαλτωμένες βρύσες.

Δε βλέπεις μήτε έναν πύργο.

Και όλο η ίδια εικόνα.

Δε χρειάζεται νά'χει κανείς δυό μάτια.''

       .Ρίλκε-'' Η  αγάπη και ο θάνατος του σημαιοφόρου ''

Και 'μεις που ''ξορκίζουμε'' το κακό;  Που κρατάμε τη θύμιση και τη νοσταλγία;  Που προίκα μας είναι  το δικό μας παρελθόν, το δικό μας θησαυροφυλάκειο;

 Έχωμε αναντίρητα πολύτιμα τιμαφλή, κρατάμε παλαιές περγαμηνές, σχέδια, βιβλία και φωτογραφίες που  όλο και λίγο-λίγο ανταλλάσονται και εκχωρούνται κάτω από το βάρος νέων υπολογισμών και οφειλόμενων χρεών. Κάτω  από το βάρος του ανείπωτου παρελθόντος.

Σαν εκείνον τον  τυφλό μυθιστορηματικό ήρωα, τον φανατικό συλλέκτη και κάτοχο σχεδίων και περγαμηνών, που η οικογένεια από ανάγκη  πουλάει χωρίς να του το πει και στη θέση τους βάζει λευκές σελίδες. Ο τυφλός εξακολουθεί να καμαρώνει πάνω στην αόρατη συλλογή, να καταστρώνει σχέδια, να υπάρχει, απαράλλαχτος στο πέρασμα των χρόνων.

'' Έτσι συνέχισε να μιλάει μεθυστικά, θριαμβευτικά για δυό ολόκληρες ώρες. Όχι, δεν μπορώ να σας περιγράψω πόση φρίκη ένιωσα κοιτάζοντας μαζί του εκείνα τα εκατό, διακόσια άδεια χαρτιά, τα οποία στη θύμιση εκείνου του τραγικά ανυποψίαστου, δύστυχου ανθρώπου ήταν τόσο πραγματικά ώστε χωρίς το παραμικρό λάθος και με άψογη σειρά τα παίνευε και τα σχολίαζε ένα-ένα με λεπτομέρειες. Η αόρατη συλλογή, που είχε από καιρό σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, 'ηταν γι' αυτόν τον τυφλό, για εκείνον τον συγκινητικά εξαπατημένο άνθρωπο, παρούσα στα χέρια του. Και το πάθος γι' αυτά που δεν έβλεπε τόσο συγκλονιστικό που κόντεψα κι εγώ ν' αρχίσω να τα πιστεύω. ''

                  Στέφαν Τσβάιχ-'' Η αόρατη συλλογή ''

Βιώνουμε χρόνια περιπλάνησης, ήττας, απόγνωσης, σε τούτο τον κόσμο τον αλυσοδεμένο. Οι ωδίνες της καινούργιας γέννας αργούν.Ωστόσο κάποια σκιρτήματα σποραδικά, ασυντόνιστα και αδύναμα μπορείς να' κούσεις και να δεις, παρά τον καταιγιστικό θόρυβο της  τηλεοπτικής ηχορύπανσης και το εκτυφλωτικό φως  σε ψευδεπίγραφες νεκρές μάσκες.  Εκεί στα παρασκήνια, πίσω από τα φώτα, στα μουλωχτά, στα υπόγεια κάποιοι κινούνται. Νέοι και ρομαντικοί, αδιάφθοροι, αφελείς και πανέξυπνοι, αστείοι και απελπισμένοι, απλοί και φλογεροί  που κρατάνε τις λευκές σελίδες στα χέρια τους. Που αρχίζουν να γράφουν πάνω τους ποιήματα και θεατρικά έργα, διηγήματα και νουβέλες, πρωτότυπες  παρτιτούρες. Να σχεδιάζουν , να λογίζονται, να δρουν.   Έστω πρωτόλεια και αδόκιμα, έτσι όπως αρμέγουν τη δική τους πραγματικότητα του  κόσμου που ψυχοραγεί από κατάτμηση, που  αγωνιά για ενοποίηση, για γέννα.

Εκεί η θέση μας, η ντάπια η δικιά μας. Για να συνεχίσουμε να μιλάμε, να γελάμε, να θλιβόμαστε, να πολεμάμε.  Γιατί και 'μεις είμαστε συγκινητικά εξαπατημένοι από συγκλονιστικό πάθος....

πηγη: kommon.gr

Κάνοντας ένα μικρό άλμα στο χρόνο και πηγαίνοντας στο 2015, τέτοιες μέρες, θα βρούμε τη χώρα στις παραμονές μιας εκλογικής μάχης στην οποία δέσποζε το δίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», ενώ στην πολιτική αρένα πρωταγωνιστούσαν νέοι παίχτες, γεννημένοι στα χρόνια της πολιτικής κρίσης.

Η νεοναζιστική ΧΑ είχε μεταμορφωθεί σε κοινοβουλευτική δύναμη των τετρακοσίων χιλιάδων ψήφων, ο Καμμένος είχε γίνει αρχηγός κόμματος, ένας μικρομεσαίος τηλεαστέρας είχε δημιουργήσει κόμμα (με τις ευλογίες -αν όχι κατ’ εντολήν- των μιντιαρχών) για να μαζέψει τμήμα από τις διαρροές του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ ώστε να μην πάει κι αυτό στον ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν φυσικά η μεγάλη αποκάλυψη της μνημονιακής περιόδου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο αναμενόμενος νικητής, ξεπερνώντας το 36%, οχτώμισι μονάδες πάνω από τη ΝΔ του Σαμαρά. Στην προεκλογική περίοδο τα είχε δώσει όλα: κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων με ένα άρθρο σε ένα νόμο, κατώτατος μισθός στα 751 ευρώ (χωρίς υποκατώτατο), κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη, σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και ακύρωση όσων είχαν γίνει κτλ. (όλοι τα θυμόμαστε, δε χρειάζεται να τα επαναλάβουμε).

Η συνέχεια είναι επίσης γνωστή. Ο ΣΥΡΙΖΑ σχημάτισε κυβέρνηση με το ακροδεξιό μόρφωμα του Καμμένου, στο όνομα του αντιμνημονιακού μετώπου. Αφού «διαπραγματεύτηκε σκληρά» επί εξάμηνο, όχι με τους δανειστές, αλλά με τον ελληνικό λαό που έπρεπε να τον πείσει ότι «δεν υπήρχε άλλη λύση», ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο. Πήγε αμέσως στις εκλογές, ξανανίκησε με τις ευλογίες της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Ολάντ, του Γιούνκερ και του Μοσκοβισί και εξακολουθεί να κυβερνά μέχρι σήμερα, αποτελώντας τη μακροβιότερη από τις μνημονιακές κυβερνήσεις.

Είναι ειρωνεία της τύχης το ότι η υποχρέωση του ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει και να κυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών οδήγησε σε διαζύγιο με τον Καμμένο και στη συγκρότηση μιας νέας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας με τσόντες κυρίως από το κόμμα του Καμμένου. Αν δεν υπήρχε αυτή η υποχρέωση, που σίγουρα δεν την είχαν στα «υπόψη» οι Τσιπροκαμμένοι όταν ξεκινούσαν την κυβερνητική τους συνεργασία, θα συνεργάζονταν αρμονικά μέχρι το τέλος και ο Καμμένος θα είχε το ίδιο προεκλογικό αφήγημα (παραμύθι δηλαδή) με τον Τσίπρα: «έξοδος από τα Μνημόνια και επιστροφή στην κανονικότητα». Από μια άποψη, όμως, το σημερινό διαζύγιο μας δίνει και ένα μέτρο εκτίμησης των πολιτικών εξελίξεων. Καμμένος και Τσίπρας δεν τα έσπασαν απ’ αφορμή το τρίτο Μνημόνιο ή κάποιες από τις αξιολογήσεις του, που συνοδεύονταν από πακέτα σκληρών αντιλαϊκών και αντεργατικών διατάξεων. Τα έσπασαν απ’ αφορμή ένα ζήτημα εξωτερικής πολιτικής, που το είχαν βαφτίσει παλαιότερα «εθνικό θέμα» και επί του οποίου μπορεί να ασκηθεί εθνικιστική σπέκουλα. Πάνω στο ίδιο θέμα άσκησαν την πιο σκληρή αντιπολίτευσή τους (σε ρητορικό επίπεδο πάντοτε) και η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Το τρίτο Μνημόνιο το ψήφισαν όλοι μαζί, στις αξιολογήσεις περιόριζαν την κριτική τους στην κυβέρνηση στο ότι καθυστερεί και μπορεί να μην καταφέρει να τις κλείσει, τώρα σήκωσαν τις παντιέρες «της εθνικότητας και της σημαίας».

Εχει σημασία να τονιστεί ότι και τα δύο αυτά κόμματα, κυρίαρχα κόμματα του δικομματισμού από τη Μεταπολίτευση μέχρι το 2010-11, δεν έχουν καμιά επί της ουσίας διαφωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ στο λεγόμενο «Σκοπιανό». Αυτή την πολιτική υποστήριζαν εδώ και χρόνια κι αν ήταν στην κυβέρνηση θα έκαναν τα ίδια. Βρήκαν όμως την ευκαιρία να σπεκουλάρουν αντιπολιτευτικά πάνω σ’ αυτό και μόνο το ζήτημα, που ικανοποιεί μια διπλή συνθήκη: από τη μια, επιτρέπει τον πολιτικό έλεγχο λαϊκών στρωμμάτων μέσω του πιο χυδαίου, του πιο σκοταδιστικού εθνικισμού και, από την άλλη, αφήνει στο απυρόβλητο την ασκούμενη πολιτική, η οποία είναι καθορισμένη από τα επιτελεία της ΕΕ, σε άμεση συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες και με την ελληνική κεφαλαιοκρατία.

Και μη μας φέρει κανείς δηλώσεις της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, που κατακεραυνώνουν μέτρα που ψήφισε η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων. Αυτός είναι ο ρόλος τους ως αντιπολίτευση. Διαφορετικά, θα είχαν φτιάξει μια κυβέρνηση όλων των μνημονιακών κομμάτων, με τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται για το σύστημα (θα άφηνε ένα τεράστιο πολιτικό κενό, το οποίο πάντοτε δημιουργεί ερωτηματικά για το ποιος θα το γεμίσει). Την πραγματική πολιτική που υπηρετούν τα αστικά κόμματα μπορείς να τη δεις όταν αυτά βρίσκονται στην κυβέρνηση ή σε κρίσιμες στιγμές, που ο κομματικός ανταγωνισμός παραχωρεί τη θέση του σε αναγκαστική συναίνεση. Μια αναδρομή στη μνημονιακή δεκαετία είναι αρκετά διδακτική ως προς αυτό.

Το 2009, ξέροντας ότι η κρίση θα χτυπήσει άγρια τον ελληνικό καπιταλισμό, ο Καραμανλής δραπέτευσε κυριολεκτικά από τις κυβερνητικές ευθύνες. Η «βόμπα» έσκασε στα χέρια του Γιωργάκη Παπανδρέου, ο οποίος από το «λεφτά υπάρχουν» οδηγήθηκε στο πρώτο Μνημόνιο. Ο Σαμαράς, που είχε καταφέρει (πιο εύκολα απ’ όσο θα περίμενε κανείς) να πάρει τη ΝΔ από τα χέρια της Ντόρας,  οργάνωνε τότε τα «Ζάππεια» και μιλούσε για «διαφορετικό μείγμα οικονομικής πολιτικής». Στους γερμανούς και γάλλους ομοϊδεάτες του, που τον πίεζαν να στηρίξει την πολιτική Παπανδρέου, απαντούσε με νόημα πως αυτός πρέπει να κάνει αντιπολίτευση, διαφορετικά αντιπολίτευση θα κάνει το «πεζοδρόμιο».

Σε ενάμιση χρόνο ο Σαμαράς αναγκάστηκε να μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία στον βραχύ βίο της υπέγραψε το δεύτερο Μνημόνιο και το περιβόητο PSI. Πίεσε να γίνουν οι εκλογές το 2012, φοβούμενος ότι από μια παράταση της θητείας της κυβέρνησης Παπαδήμου το κόμμα του θα έβγαινε «τσουροφλισμένο» όσο και το ΠΑΣΟΚ. Οι εκλογές του 2012 απέδειξαν ότι δεν είχε άδικο. Κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση μετά από επαναληπτικές εκλογές, σε συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη. Ολος ο αντιπολιτευτικός χώρος έμεινε ελεύθερος για τον ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα του Καμμένου. Το προηγούμενο πολιτικό σύστημα είχε αποσυντεθεί και το πολιτικό σκηνικό χτιζόταν με «νέα» υλικά.

ΣΥΡΙΖΑ και Καμμένος ήταν σταθερά στην αντιπολίτευση. Ο Κουβέλης έψαχνε τρόπο να φύγει από τη συγκυβέρνηση, γιατί έβλεπε ότι η ΔΗΜΑΡ απομονώνεται από τους ψηφοφόρους που το 2012 της είχαν δώσει ανέλπιστα υψηλό ποσοστό. Κάποια στιγμή την έκανε και στη συνέχεια, εκτιμώντας σωστά τις προοπτικές, προσέγγισε τον ΣΥΡΙΖΑ και βοήθησε να τελειώσει μια ώρα γρηγορότερα τη θητεία της η κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων. Τότε ξεπετάχτηκε ένα νέο σοσιαλφιλελεύθερο μόρφωμα, το Ποτάμι, ένα ακόμα γέννημα της πολιτικής κρίσης του συστήματος, με στόχο να μαζέψει κάποιες από τις διαρροές του εξαϋλωνόμενου ΠΑΣΟΚ, για να μην πάνε όλες στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2015, τέσσερα χρόνια σαν σήμερα, οι συσχετισμοί στο πολιτικό σκηνικό άλλαξαν άρδην. Ο ΣΥΡΙΖΑ σχημάτισε κυβέρνηση μαζί με τον Καμμένο. Οι νεοναζιστές πλησίασαν τις 400.000 ψήφους  και αναδείχτηκαν τρίτο κόμμα. Ακολούθησε σε απόσταση αναπνοής το Ποτάμι, ενώ το ΠΑΣΟΚ περιορίστηκε σε 4,68% και ήταν το τελευταίο κόμμα που μπήκε στη Βουλή (μετά τον Περισσό και τον Καμμένο). Σε ένα εξάμηνο οι Τσιπροκαμμένοι είχαν ψηφίσει το τρίτο Μνημόνιο, με τη στήριξη ΝΔ, Ποταμιού και ΠΑΣΟΚ (είναι το Μνημόνιο που είχε την πιο ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη) και μολονότι η «βοηθητική» τριάδα ζητούσε από τον Τσίπρα να συνεχίσει ως κυβέρνηση μειοψηφίας, αυτός -με την άδεια της Μέρκελ- πήγε σε εκλογές τον Σεπτέμβρη του 2015, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από την τεράστια αποχή (σχεδόν 45%), άλλαξαν ελαφρά το συσχετισμό ανάμεσα στα μνημονιακά κόμματα (το ΠΑΣΟΚ ήρθε τέταρτο, μετά τους νεοναζιστές, το Ποτάμι έκτο, μετά τον Περισσό, και ο Καμμένος μόλις που διασώθηκε με 3,69%) και προσέθεσαν στο εξουσιαστικό μωσαϊκό την καρικατούρα του Λεβέντη. Ενας εκπρόσωπος της μεταμεσονύκτιας trash tv ήταν η τελευταία -όπως δείχνουν τα πράγματα- τερατογένεση της μνημονιακής περιόδου.

Στις επόμενες εκλογές το σκηνικό μάλλον θα αποκτήσει λιγότερη ρευστότητα και περισσότερη σταθερότητα. Τα κόμματα-πυροτεχνήματα της μνημονιακής περιόδου (Ποτάμι, Καμμένος, Λεβέντης) πνέουν τα λοίσθια. Ισως να εξαφανιστούν όλα, ίσως κάποιο να καταφέρει να σώσει για μια φορά ακόμα την παρτίδα. Ο νέος δικομματισμός είναι πιο συγκροτημένος από τις προηγούμενες φορές, με ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ -χωρίς να έχει μεγάλες φιλοδοξίες- μπορεί να κερδίσει το κατιτίς του, ο Περισσός θα κινηθεί στο επίπεδό του ως ο σταθερός αστικός πόλος της ρεφορμιστικής φλυαρίας (και μόνο φλυαρίας), ενώ ερωτηματικό είναι το ποσοστό που θα πάρουν οι νεοναζί, οι οποίοι σε ψήφους χάνουν σταθερά μετά το 2012, ενώ τελευταία περνούν εσωτερική κρίση (ενόψει και της δίκης τους που βαδίζει προς το τέλος της).

Οσα σημειώθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο δεν αποτελούν «εκλογικές προβλέψεις». Ούτε η στήλη το συνηθίζει ούτε η εφημερίδα μας. Τις τάσεις προσπαθήσαμε να περιγράψουμε, για να φτάσουμε σ’ αυτό που αποτελεί την ουσία του παρόντος σημειώματος. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια, το πολιτικό σκηνικό άλλαξε εντελώς. Αποσυντέθηκε, ανασυστάθηκε με διαφορετικούς τρόπους, παρέμεινε ρευστό και τώρα τείνει να σταθεροποιηθεί και πάλι. Οι αλλαγές υπήρξαν τεκτονικές. Αρκεί να σκεφτούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, που το 2009 πήρε μόλις 4,6%, έγινε πρώτο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ, που το 2009 πήρε σχεδόν 44%, έπεσε κάποια στιγμή κάτω από το 5%.

Τι δεν άλλαξε; Η ακολουθούμενη πολιτική. Κόμματα αποσυντέθηκαν και νέα κόμματα γεννήθηκαν, κυβερνήσεις διαδέχτηκαν η μία την άλλη με υποσχέσεις που κυμαίνονταν από «επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου» μέχρι «κατάργηση του Μνημονίου και όλων των εφαρμοστικών του νόμων, με ένα νόμο σε ένα άρθρο», όμως η μνημονιακή πολιτική συνεχίστηκε αδιατάρακτη. Το πλέον αξιοσημείωτο είναι αυτή η συνέχεια. Κάθε καινούργιο Μνημόνιο ψηφιζόταν με τη ρητή επισήμανση ότι αποτελεί συνέχεια των προηγούμενων. Και οι αξιολογήσεις στο πλαίσιο του κάθε Μνημόνιου συμπλήρωναν την αντιλαϊκή πολιτική με νέα μέτρα, χωρίς να καταργούν οτιδήποτε από τα προηγούμενα.

Είναι χαρακτηριστική η περίοδος του πρώτου εξάμηνου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όταν υποτίθεται ότι αμφισβητούνταν το μνημονιακό πλαίσιο. Δεν άλλαξε ούτε μια διάταξη του μνημονιακού πλαισίου. Ολα συνεχίστηκαν να εφαρμόζονται κανονικά. Μέχρι που ολοκληρώθηκε το θέατρο της «σκληρής διαπραγμάτευσης» (με κορύφωσή του το κάλπικο δημοψήφισμα), υπογράφηκε το τρίτο Μνημόνιο και οι πρώτοι εφαρμοστικοί νόμοι-καταπέλτες, για ν’ ακολουθήσουν έκτοτε τα πάντα την κανονική (μνημονιακή) τους πορεία. Θυμηθείτε και κάτι ακόμα. Από τους ισχυρισμούς περί «εκβιασμού» και «συμφωνίας με το πιστόλι στον κρόταφο», του Ιούλη 2015, οι συριζαίοι βαθμιαία πέρασαν στο… καμάρι για το δικό τους Μνημόνιο, που το παρουσίαζαν σαν… πορεία εξόδου από τα Μνημόνια.

Εχουμε κατ’ επανάληψη αναλύσει την ουσία του μετα-Μνημόνιου, που εκτείνεται μέχρι το 2060, με διάφορες φάσεις, αλλά ο χώρος δεν επιτρέπει να επαναληφθούμε. Περνάμε, λοιπόν, κατευθείαν στο συμπέρασμα. Η «επιστροφή στην κανονικότητα», αγαπημένο σλόγκαν των συριζαίων, με το οποίο θα βαδίσουν μέχρι τις εκλογές (κουνώντας ως δέλεαρ κάποια «μερεμέτια» που αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της μνημονιακής πολιτικής) δεν αναφέρεται σε τίποτ’ άλλο εκτός από τη μνημονιακή κανονικότητα. Η οικονομική και κοινωνική πολιτική είναι αυστηρά καθορισμένες (τα περιβόητα «ματωμένα πλεονάσματα» αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο), ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ανασυγκροτηθεί σε άκρως συντηρητική βάση και οι κοκορομαχίες των αστικών κομμάτων και των πολιτικών ηγετών τους αφορούν την «κουτάλα» της εξουσίας και όχι την αλλαγή της πολιτικής στη μια ή την άλλη κατεύθυνση.

Πέτρος Γιώτης – «ΚΟΝΤΡΑ»

πηγη:  vathikokkino.gr

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Όχι πώς δεν το είχαμε αντιληφθεί, είναι όμως άλλο να στο λέει ο πρωθυπουργός και μάλιστα σε συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών στην Βουλή: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο καλύτερος χορηγός του ΣΥΡΙΖΑ!

Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπό το είπε ξεκάθαρα στην συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης, την Τετάρτη το βράδυ. Έχοντας τον Κυριάκο «στα σκοινιά», λίγο πριν πάρει τους 151 ψήφους που είχαν «κλείσει» από τις προηγούμενες μέρες: «Όταν ο κ. Μητσοτάκης έρχεται εδώ και λέει ότι η Κυβέρνηση Σαμαρά έσωσε την Ελλάδα, αλλά εμείς τη βυθίσαμε, νομίζω ότι είναι ο καλύτερος χορηγός της δικής μας πολιτικής».

Μάλιστα ο πρωθυπουργός  το έκανε ακόμη καλύτερο στην συνέχεια, απευθυνόμενος στον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας: «Έχετε επιλέξει αυτήν τη στρατηγική; Μας κάνετε εξαιρετικά καλό, κύριε Μητσοτάκη. Συνεχίστε. Είστε ο καλύτερος χορηγός μας όσο υπερασπίζεστε τη διακυβέρνηση του κυρίου Σαμαρά».

Αδιέξοδα

Φυσικά όλοι καταλαβαίνουμε που πατάνε στην πραγματικότητα οι ισχυρισμοί του Αλέξη Τσίπρα. Στα αδιέξοδα της Νέας Δημοκρατία που βλέπει την πολιτική την οποία πιστεύει βαθιά να υλοποιείται σε όλα τα επίπεδα: Ιδιωτικοποιήσεις, υπερταμείο, λιτότητα, σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ. Το απέδειξε η πρόσφατη επίσκεψη της ‘Αγκελα Μέρκελ που έδινε συγχαρητήρια στον ΣΥΡΙΖΑ ενώ διαφωνούσε με τις επιλογές της Ν.Δ στην συμφωνία των Πρεσπών. Όμως ακόμη και σε αυτό το θέμα που η Ν.Δ δηλώνει αντίθετη, είναι αναγκασμένη να μασάει τα λόγια της. Να ψελλίζει διάφορα ασήμαντα για την σύνθεση των επιτροπών της Βουλής, ενώ είναι υπέρ της λύσης με σύνθετη ονομασία. Ενώ θέλει με κάθε θυσία να μην της μείνει το θέμα στα χέρια. Όμηρος ταυτόχρονα των εσωτερικών συσχετισμών της με τον Α.Σαμαρά να έχει το «πάνω χέρι» ακόμη.

Το σχέδιο

Με αφορμή αυτό άλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στην Βουλή, ανέλυσε ευθέως και το προεκλογικό του σχέδιο: « Η μετατόπιση της Νέας Δημοκρατίας, προς τα άκρα της δεξιάς ρητορικής δημιουργεί ένα τεράστιο κενό σε αυτό που ονομάζαμε «μεσαίο χώρο». Δεν εκφράζεται από πουθενά. Το δίλημμα, λοιπόν, που τίθεται είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία διαμορφώνουν έναν νέο διπολισμό».  

Πάντα χορηγός

Όμως ο πρωθυπουργός – πάνω στην φούρια του να πετύχει μία ακόμη κοινοβουλευτική επιτυχία – είπε και μια σημαντική αλήθεια. Θυμήθηκε το περίφημο καλοκαίρι του 2015. Τότε που η Ν.Δ έδωσε μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι τις ψήφους τους για να περάσει το 3^ο μνημόνιο. Όπως είπε «ήσασταν οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις, που τον Ιούλιο του 2015, όταν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, που αριθμούσε εκατόν σαράντα εννιά, έφυγαν όχι ένας, δύο ή τρεις, αλλά έφυγαν τότε είκοσι πέντε ψουλευτές και ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε με εκατόν είκοσι τέσσερις, και προφανώς με το συγκυβερνών κόμμα, τους Ανεξάρτητους Έλληνες, δεν είχε καμία πλειοψηφία, τι μας λέγατε τότε; Μας λέγατε ότι «Είναι κουρελού η Κυβέρνηση. Να φύγετε. Να κάνετε αμέσως εκλογές. Να προχωρήσετε σε ψήφο εμπιστοσύνης»; Μας λέγατε:«Συνεχίστε με εκατόν είκοσι τέσσερις»».

Πράγματι λοιπόν, ήταν και τότε η Ν.Δ «χορηγός».

πηγη: imerodromos.gr