Εν μέσω παρακολουθήσεων, Ντογιάκου και κηδείας έκπτωτου, μια παλιά «ασθένεια» επανέρχεται στις τάξεις της «αριστεράς».

Εν μέσω παρακολουθήσεων, Ντογιάκου και κηδείας έκπτωτου, μια παλιά «ασθένεια» (ή για να είμαστε πιο ορθοί ένας γνωστός τυχοδιωκτισμός) επανέρχεται στις τάξεις της «αριστεράς»: τα μέτωπα.

Το προηγούμενο διάστημα είδαμε, για παράδειγμα, εκπροσώπους του τροτσκισμού (ή εκδοχών του σε κάθε περίπτωση) να εμφανίζονται σε κινήσεις για την υπεράσπιση των δημοκρατικών κατακτήσεων και του κράτους δικαίου, χέρι-χέρι με τη μνημονιακή, νεοφιλελεύθερη δεξιά, που παριστάνει το «κέντρο».

Σε πιο πρόσφατα, συλλογικά κείμενα, συνυπογράφουν πολιτικά και επιστημονικά πρόσωπα υπεύθυνα για την κατεδάφιση των κοινωνικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα και επομένως για κομβικότατες αφαιρέσεις από τον πυρήνα της συνταγματικής προστασίας (έστω αυτής που έχουμε). Παλιότερα, είχαμε «δημοκρατικά τόξα», με τους πρεσβευτές της θεωρίας των δύο άκρων (πολλοί εκ των οποίων είχαν προφανείς άκρες στη Χρυσή Αυγή) μέσα σε αυτά. Το ζήτημα όμως έχει ακόμα μεγαλύτερο ιστορικό βάθος: από τότε που τμήματα της κομμουνιστικής αριστεράς ήταν διατεθειμένα να συνεργαστούν μέχρι και με τον έκπτωτο, εν μέσω χούντας. Παλιές ιστορίες που όμως δεν θα έπρεπε να είναι και ξεχασμένες.

Κατά ένα μέρος πρόκειται για θεωρητική αφέλεια: το επιμέρους αναγορεύεται σε γενικό, οπότε κάθε ικανότητα για διαυγή ματιά χάνεται. Ο κάθε Ντογιάκος είναι ένας σημαντικός κίνδυνος για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, ο οποίος όμως δεν αποτελεί παρά μόνο δευτερεύοντα κίνδυνο, σε ένα γενικό πλαίσιο στρέβλωσης έως και βιασμού του πυρήνα της (αστικής) δημοκρατίας στην Ελλάδα και των εγγυήσεων αυτής, λόγω ξενοκρατίας και ολιγαρχίας. Είναι επομένως τουλάχιστον προβληματικό να υποθέτεις ότι μπορείς να υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία, μαζί με εκείνους που πρωταγωνίστησαν στην υποβάθμιση έως αναίρεσή της.

Κατά ένα άλλο μέρος πρόκειται για εσωτερίκευση μιας ιστορικής ήττας, από δεκαετίες πριν. Ένα μεγάλο μέρος της αριστεράς και «αριστεράς» θεωρεί ότι απλώς δεν μπορεί μόνο του και ότι επομένως πρέπει να χρησιμοποιεί αστούς πολιτικούς και οργανικούς διανοουμένους, προκειμένου να εμφανίζεται πιο ευπρόσωπο. Φυσικά, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι (αυτή) η αριστερά που χρησιμοποιείται σαν πλυντήριο ευθυνών.

Και κατά ένα τρίτο μέρος πρόκειται για μικροκομματικούς υπολογισμούς και επίδειξη νομιμοφροσύνης, όπως για παράδειγμα το φλερτ Τσίπρα-Βενιζέλου. Με προίκα μια πορεία από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία προς τη νεοφιλελεύθερη ΤΙΝΑ και προς την ολοκλήρωση σχεδόν της διαπραγμάτευσης της συμφωνίας για τις βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας έχει περιορίσει την αντιπολίτευσή του σε ορισμένες (ούτε καν όλες) τις διαχειριστικές όψεις του Μητσοτακισμού. Σοβαρότατες και απεχθείς αναμφιβόλως, όμως πίσω από αυτές, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει έτοιμος να ξεπλύνει όλο το άθλιο μοντέλο εξουσίας επί του ελληνικού λαού, επιδεικνύοντας προς αυτό μια στάση άψογης νομιμοφροσύνης και πολιτικού καθωσπρεπισμού. Επομένως, τι καλύτερο από ένα φλερτ έως και αρραβώνα με άλλες, καθεστωτικές όψεις και πρόσωπα; Ακόμα και με εκείνες οι οποίες πριν λίγο καιρό φλέρταραν και με τον Μητσοτακισμό.

Να είμαστε σαφείς: δεν υπάρχει τίποτα κακό με τις συμμαχίες που συνάπτονται επί της αρχής, ούτε και με συμπορεύσεις σε επιμέρους μάχες. Προφανώς τέτοιες συμμαχίες θα γίνονται και με πρόσωπα του αστικού πολιτικού και πνευματικού κόσμου και μάλιστα με πολλά, αν είναι εφικτό. Υπάρχουν δε αξιολογότατα τέτοια πρόσωπα. Αλλά με πρόσωπα συνεπή και σε ένα πλαίσιο ηγεμονίας των ιδεών σου. Όχι με πρόσωπα και δυνάμεις που έχουν πρωταγωνιστήσει στην πλέον αντιλαϊκή διαχείριση όλων των τελευταίων κρίσεων. Αλλιώς, η χαμένη αξιοπιστία των υπηρετών του κατεστημένου επεκτείνεται και σε όλους τους υπολοίπους. Σε τελική ανάλυση δεν χρειάζεται να υπογράφουν όλοι μαζί ένα κείμενο για να αποκτήσει αυτό αξία. Μπορούν και ο καθένας ξεχωριστά, για παράδειγμα. Πολύ περισσότερο, αν κανείς θέλει να υπερασπιστεί κατακτήσεις της αστικής δημοκρατίας, μπορεί να το πετύχει συγκρουόμενος και με τους μείζονες αντιπάλους τους, όχι μόνο με τους τελειωμένους από καιρό.

Προσοχή στα μέτωπα λοιπόν. Για όσους είναι καλόπιστοι. Οι υπόλοιποι, απλώς ετοιμάζονται για την αλλαγή φρουράς έτσι και αλλιώς, άρα δεν έχουν και πολλά να προσέξουν.  

Πηγή: kosmodromio.gr

Πάντα, ένας κατηγορούμενος βρίσκεται σε δύσκολη θέση ενώπιον δικαστών, μαρτύρων, συγγενών, φίλων, λοιπών ενδιαφερομένων. Εκτίθεται η ζωή του. Εκείνη που ήθελε να φυλάει σαν ιερό μυστικό και απόλυτο προσωπικό καταφύγιο. Ήδη αυτό είναι μια καταδίκη, πριν αναγνωστεί οποιαδήποτε ποινή. Και υπό αυτό το πρίσμα μια πρώτη αδιόρατη συμπάθεια προς τον κατηγορούμενο μπαίνει στη ζυγαριά μας.

Ακόμη και σε μια υπόθεση βιασμού; Ίσως και τότε. Αλλά… Αλλά εδώ παρεμβάλλονται πολλά, έτσι ώστε να εξασθενεί σταθερά η συμπάθεια. Ο βιασμός δεν είναι απλώς ένα παράπτωμα. Είναι άσκηση εξουσίας, είναι κακοποίηση ψυχής, επιβολή δύναμης ισχυρότερου σε αδύναμο, έχει κοινωνικά και ατομικά συνδηλούμενα που τον ορίζουν σαν εξαιρετικά ειδεχθές έγκλημα.

Επί του προκειμένου η δίκη του Πέτρου Φιλιππίδη. Αποκόμισα την εντύπωση όλο αυτόν τον καιρό πως η αντιμετώπιση των συμβάντων από τον κατηγορούμενο και το περιβάλλον του ήταν αλαζονική και απαράδεκτη. Δεν καταλάβαινα σε τι αποσκοπούσε. Ίσως σε ενεργοποίηση κάποιων υψηλών προστατών οι οποίοι θα παρενέβαιναν προς ελάφρυνση; Ίσως μια ελπίδα να κοπάσει ο θόρυβος;

Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως δομείται μια λογική συμπεριφορά που συνιστά κοινωνικό παράδειγμα. Και δυστυχώς ή ευτυχώς για τον κατηγορούμενο η προσοχή που δίνεται στην υπόθεση υποδεικνύει τρόπους που θα ακολουθήσουν και άλλοι.

Συνεπώς τα σχόλια (τα δικά μας και όλων των άλλων) δεν αφορούν το πρόσωπο, αλλά το συμβολισμό. Κι όσο το πρόσωπο συμπεριφέρεται σαν να είναι ο αδικημένος της ιστορίας, τόσο ο συμβολισμός γίνεται αρνητικός και χρειάζεται απαντήσεις, αρνήσεις.

Γιατί, τι εκφράζει μια λογική όπως εκείνη που χρησιμοποίησε στην απολογία του ενώπιον του δικαστηρίου, πως πρόκειται για μια σκευωρία η οποία επεδίωκε να ανατρέψει την εξουσία που ασκούσε στο θέατρο; Ποια εξουσία ασκείται στο θέατρο; Ποιας εξουσίας φορέα θεωρούσε τον εαυτό του; Και καθώς είχε τη φαντασίωση (ή την πραγματικότητα) της εξουσίας, αυτό αποκαλύπτει ουσιαστικά η αναφορά του, μπορούσε να την ασκεί προς αδυνάτους. Διότι η εξουσία αν δεν ασκείται δεν ισχύει.

Η λογική έχει και συνέχεια. Ήταν επιθυμητός, λέει. Κατά κάποιον τρόπο εθισμένος στο σεξ, λέει. Και είχε όποιαν ήθελε, λέει. Συνεπώς δεν είχε λόγο να βιάσει, λέει.

Αλλά ο βιασμός δεν είναι σεξ, λέμε εμείς. Ο βιασμός είναι άσκηση βίας, εξ ου και η λέξη. Είναι επιβολή. Είναι η πρακτική άσκηση της εξουσίας. Η επιβεβαίωση της εξουσίας σε εκείνον που δεν την αποδέχεται. Αυτό είναι το πιο αποκρουστικό στην πράξη. Δεν ασκείται από ίσος προς ίσον. Δεν εκφράζει ισοτιμία. Πιστοποιεί τη δύναμη. Άρρωστα, στρεβλά, απαίσια. Όσο αντιστέκεται ο υπήκοος, τόσο ο εξουσιαστής γίνεται σκληρότερος. Η άρνηση τον τρελαίνει.

Δεν χρειάστηκε να αναζητηθεί επίμονα κάποιο άλλο παράδειγμα για να επιβεβαιωθούν τα πιο πάνω. Αυτές τις ημέρες μεταδόθηκε και η είδηση πως κάποιος σύζυγος που ασκούσε βία και βιασμούς σε βάρος της γυναίκας του (αυτά τα κτητικά -του, μου, σου- πόσο δηλωτικά και ενθαρρυντικά της ιδιοκτησίας είναι!) καταγγέλθηκε από το θύμα, συνελήφθη, καταδικάστηκε κι όταν εξέτισε την ποινή επέστρεψε στο σπίτι της γυναίκας, την έκλεισε μέσα και επί δυο ημέρες την βίαζε (φυσικά η αστυνομία δεν είχε φροντίσει για την προστασία της γυναίκας παρά τις οχλήσεις της). Δεν ήταν το σεξ το κύριο αντικείμενο της πράξης του. Είναι η επιβολή - Θα μου πεις εμένα μωρή; Ξέρεις ποιος είμ’ εγώ;

Ομοίως συμβαίνει σε όλα τα κοινωνικά μεγέθη. Αυτά τα παιδάκια με τις κουκούλες και τον αστυνομικό εξοπλισμό που τους εξαπολύει στους δρόμους η μεγάλη εξουσία, τη μικρή τους εξουσία ασκούν. Απολαμβάνουν ηδονή από την επιβολή. Είναι κι αυτοί κάποιοι. Όχι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.

Κι όσο λιγότερο μυαλό έχουν στο κεφάλι τους, τόσο πιο υποταγμένοι είναι σε αυτή την φαντασίωση της δύναμης και εξουσίας, που τους μεταλαμπαδεύουν οι σχολές εκπαίδευσης και οι «ανώτεροί» τους. Και κάποιες φορές δολοφονούν άτυχους ανυπάκουους, κυρίως νέους. 

Είναι, με ίδια λόγια και για άλλο λόγο και με άλλο νόημα  αυτό που λένε τα κανάλια, η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται!..

Πηγή: kommon.gr

Τρεις δεκαετίες μετά την πτώση της σοσιαλιστικής Τσεχοσλοβακίας και έπειτα από χιλιάδες άρθρα, ταινίες, βιβλία και πλήρη πλύση εγκεφάλου του τωρινού αστικού καθεστώτος σχετικά με την έλλειψη ατομικών ελευθεριών κατά την σοσιαλιστική περίοδο, το Γραφείο του Ανώτατου Εισαγγελέα προχωρά σε πρωτοφανή μέτρα λογοκρισίας και διώξεων με βάση σχόλια υποστήριξης της στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε νέο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην τοπική ιστοσελίδα του Μπρνο, Brno daily, αναφέρεται πως ήδη 6 πολίτες έχουν καταδικαστεί υπό την κατηγορία της άρνησης/υποστήριξης γενοκτονίας, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του NSZ (Γραφείο Ανώτατου Εισαγγελέα), Πετρ Μαλύ. Ο ένας καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους, ο έτερος σε 8 μήνες ποινή με 24 μήνες αναστολή και ο τρίτος με 200 ώρες κοινωνική εργασία. Δύο ακόμη άτομα απελάθηκαν με ποινή 45,000 κορώνων Τσεχίας (περί τα 1,800 Ευρώ), ενώ αυτήν την περίοδο έχουν καταδικαστεί 6 ακόμη άτομα χωρίς να έχουν γίνει γνωστές οι ποινές.

Ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο ο ανώτατος Εισαγγελέας, Ιγκόρ Στριζ, απείλησε με ποινή από 1 έως 3 έτη φυλάκισης όσους δημοσίως υποστηρίξουν τη στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας. Τον περασμένο Νοέμβριο, σύμφωνα με το irohlas.cz, η Τσέχικη Αστυνομία είχε κατηγορήσει 49 από τις 86 υποθέσεις υποστήριξης της Ρωσικής σ.ε., ενώ το Δεκέμβριο η Τσεχική Κρατική Τηλεόραση ανέφερε ότι ένας κάτοικος του δήμου Πράγας 9 καταδικάστηκε με κοινωνική εργασία.

Τα μέτρα αυτά προετοιμάζουν το έδαφος για το δύσκολο μέλλον που αναμένεται να αντιμετωπίσει η τσέχικη οικονομία, με χρεοκοπίες εργοστασίων λόγω του αυξανόμενου κόστους ενέργειας, ενώ η χώρα βρίσκεται στην πρώτη θέση της μείωσης του πραγματικού μισθού στον ΟΟΣΑ (8,9%), προκαλώντας μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις στο κέντρο της Πράγας, στις οποίες συμμετείχε και το ΚΚ Βοημίας/Μοραβίας.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr