Πηγή: ECB, The international role of the euro, The interim report, σελ. 5

Περίσσευαν τα μεγαλόπνοα σχέδια και οι υπερφίαλες εξαγγελίες 20 χρόνια πριν, όταν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα έκανε το ντεμπούτο του σε λογιστική μορφή την 1^η Ιανουαρίου 1999, για να ακολουθήσει τρία χρόνια μετά κι η έκδοσή του σε φυσική μορφή χαρτονομισμάτων και κερμάτων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Κοινός παρονομαστής των δηλώσεων που έκανε η πολιτική και οικονομική ελίτ της Ευρώπης ήταν πώς το ευρώ θα ενισχύει τις τάσεις σύγκλισης εντός της Ευρώπης, που σήμαινε ότι τα φτωχότερα κράτη μέλη θα έρθουν πιο κοντά στα πλουσιότερα. Ποιος δε θυμάται άλλωστε εκείνα τα χρόνια τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Κ. Σημίτη να ανακοινώνει κάθε τρεις και λίγο το ποσοστό σύγκλισης που επιτεύχθηκε μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ, δημιουργώντας την προσδοκία ότι σε 10-20 χρόνια θα φτάσουμε το μέσο ευρωπαϊκό όρο;

Είκοσι χρόνια μετά, η σιωπή που επέλεξαν να ακολουθήσουν οι ευρωπαίοι ηγέτες, αποφεύγοντας πομπώδεις εορτασμούς δείχνει τουλάχιστον ότι έχουν συναίσθηση της κατάστασης. Εν ολίγοις, της όξυνσης των αντιθέσεων που δημιούργησε το ενιαίο νόμισμα στις 19 χώρες της ευρωζώνης. Αυτή η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη και αναμενόμενη για μια ένωση που περιείχε στους κόλπους της τόσο διαφορετικές οικονομίες όπως από τη  μια την Ολλανδία και τη Γερμανία με το ήμισυ και πλέον του ΑΕΠ τους να εξάγεται κι από την άλλη χώρες όπως οι μεσογειακές με ασθενείς κι ευάλωτες παραγωγικές δομές όπου οι εξαγωγές μόλις και μετά βίας φτάνουν το ένα τρίτο του προϊόντος τους. Η ένταση των αντιθέσεων ήταν προβλέψιμη κι αναμενόμενη από τη στιγμή που τα φτωχότερα κράτη μέλη της Ευρωζώνης έχασαν το όπλο της υποτίμησης, το οποίο επί δεκαετίες τους επέτρεπε να βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητά τους έναντι των γερμανικών επιχειρήσεων. Επρόκειτο για εργαλείο που προφανώς συνοδευόταν από κοινωνικό κόστος, υπό τη μορφή των ανατιμήσεων στα εισαγόμενα προϊόντα το οποίο κατέβαλλαν τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Επ’ ουδενί όμως το κόστος δεν ανήλθε στο ύψος που έφτασε με την κρίση χρέους του 2010-2011, όταν οι περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης και δη Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρος πετάχτηκαν στα βράχια με τα χέρια δεμένα, χωρίς δηλαδή εργαλεία για να διαχειριστούν μια κρίση. Έτσι τάχιστα μια κρίση πιθανά ρουτίνας έλαβε τη μορφή χιονοστιβάδας. Το ευρώ επομένως έκανε τις πλούσιες χώρες πλουσιότερες και τις φτωχές φτωχότερες μαζί φυσικά με όλους τους εργαζόμενους από το βορά μέχρι το …νότο. Οι δε εξαγγελίες της πολιτικής ηγεσίας αποδείχθηκαν ψέματα που μοναδικό σκοπό είχαν να αποσπάσουν τη συναίνεση των λαών για ένα ολέθριο οικονομικό πείραμα που θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη, με τη μορφή της λιτότητας διαρκείας (βλέπε ευρωπαϊκό εξάμηνο) και των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις και το συνταξιοδοτικό σύστημα.

Το ευρώ αποδείχθηκε επίσης μεγαλειώδες φιάσκο στο εξωτερικό, εκτός δηλαδή της γηραιάς ηπείρου. Το κοινό νόμισμα που ήταν θέμα χρόνου να αντικαταστήσει το δολάριο, σύμφωνα με τις εξαγγελίες των Ευρωπαίων ηγετών στο τέλος του προηγούμενου αιώνα, 20 χρόνια μετά καταλαμβάνει μόνο το 20% των διεθνών αποθεμάτων σε συνάλλαγμα, όταν το δολάριο καταλαμβάνει το 63%. Ακόμη δε χειρότερα, τίποτε δεν προμηνύει ότι το ευρώ θα κατακτήσει στο ορατό μέλλον ακόμη κι εκείνη την αίγλη που είχε το 2008 πριν το ξέσπασμα της κρίσης, όταν καταλάμβανε το 28% στα συναλλαγματικά αποθέματα και μουσικοί και μοντέλα όπως ο JayZ και η Giselle Bundschen ζητούσαν να πληρώνονται σε ευρώ κι όχι σε δολάρια. Αυτοί τουλάχιστον συνεχίζουν να πληρώνονται, αντίθετα με χιλιάδες ανέργους…

Πηγή: Εφημερίδα KontraNews - leonidasvatikiotis.wordpress.com

Λόγω επαγγέλματος είχαμε την (κακή) εμπειρία να παρακολουθήσουμε σχεδόν ολόκληρη τη σημερινή συνεδρίαση της Βουλής για την ψήφο εμπιστοσύνης. Παρακολουθήσαμε τις τοποθετήσεις εκπροσώπων ενός «μετακινούμενου» πολιτικού προσωπικού που φώναζε, κατηγορούσε και δεν έλεγε απολύτως τίποτα για τη ζωή της πλειοψηφίας των κατοίκων αυτής της χώρας, δεν έλεγε τίποτα για το λαό. 

Ναι, έταζε, αλλά δεν έλεγε τίποτα, παρά μόνο συμμετείχε σε ένα ανταγωνισμό ύβρεων για το ποιος «έκλεψε» περισσότερους βουλευτές από τον άλλον. Όλα αυτά, φυσικά, «διανθισμένα» με λέξεις όπως «πατρίδα», «λαός», «εθνικό συμφέρον» και τα λοιπά και τα λοιπά. 

Εάν αφήσουμε στην άκρη τις κραυγές, τη σαπίλα και την ξεφτίλα του συστήματος θα δούμε πως δεν έχουν κανένα λόγο να τσακώνονται. Ας το σκεφτούμε λίγο. Πέντε κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι) έχουν βουλευτές που συμμετείχαν σε κυβερνητικές πλειοψηφίες ή συμμετείχαν σε δύο και τρία από κόμματα που αναφέραμε. Βουλευτές που έχουν ψηφίσει η στήριξη μνημόνια και νόμους σφαγής του λαού. Είχαμε στη συζήτηση βουλευτές (κάποιοι και με διαφορετικά κόμματα) έχουν ψηφίσει μνημόνια και βαρβαρότητα και με τα δύο χέρια.  Είχαμε στη συζήτηση βουλευτές που για την… πατρίδα (άντε και καμιά καρέκλα ή την ελπίδα μιας καρέκλας) άλλαξαν κι αλλάζουν θέσεις, απόψεις, ακόμα και σε θέματα που, υποτίθεται είναι ζητήματα αρχών. 

Πάνω σε αυτό το σκηνικό, λοιπόν, είδαμε τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και τον πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη να έχουν «μετωπική σύγκρουση», για «αποστάτες», «κουρελούδες» και άλλα τέτοια όμορφα. Είχαμε και την πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ να κάνει μια τέτοια ομιλία που άνετα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς; Αυτή (και το κόμμα της, για το ΠΑΣΟΚ λέμε ) δεν είναι που κυβερνούσε χρόνια και χρόνια; Τι άλλο είχαμε; Μέσα σε όλα αυτά ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης και ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων που διαμαρτυρήθηκαν για τους βουλευτές των κομμάτων τους, που έφυγαν για άλλα κόμματα. Επίσης, είχαμε και τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ (δεν μίλησε σήμερα στη Βουλή) να δίνει ένα ακόμα σόου, αυτή τη φορά στην παράδοση – παραλαβή του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αφού πρώτα είχε κάνει μια μεταγραφή από την Ένωση Κεντρώων στο κόμμα του προκειμένου να μη χάσει το δικαίωμα ύπαρξης Κοινοβουλευτικής Ομάδας. 

Με λίγα λόγια, παρακολουθήσαμε τη σαπίλα και τη ξεφτίλα ενός μετακινούμενου πολιτικού προσωπικού. 

Υ.Γ: Μην ξεχάσουμε και την άλλη σημερινή εξέλιξη στη Βουλή, την επανασύνδεση του… μετανιωμένου Μπαρμπαρούση με την κοινοβουλευτική ομάδα των ναζί της Χρυσής Αυγής.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Σε επίδειξη αυταρχισμού, βίας και τρομοκρατίας σε βάρος χιλιάδων εκπαιδευτικών που μαζικά και αγωνιστικά βγήκαν στους δρόμους διεκδικώντας τα δικαιώματά τους προχώρησε η αντιλαϊκή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να αντιμετωπίσει με τον πιο ακραίο αυταρχισμό τα δίκαια αιτήματά τους.

Η απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση έγινε στις 14/1/2019 μετά από κάλεσμα της κατάληψης του συντονιστικού αγώνα των αναπληρωτών και των πρωτοβάθμιων Σωματείων. Στην διαδήλωση συμμετείχαν επίσης και εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές απασχόλησης στους ΟΤΑ σε άλλους κλάδους και πολλοί φοιτητές.

Την ίδια αυταρχική αντιμετώπιση είχε και η προηγούμενη κινητοποίηση των εκπαιδευτικών στις 11/1/2019 όπου οι δυνάμεις καταστολής τους επιτέθηκαν με ρίψεις χημικών, χειροβομβίδων κρότου λάμψης, τραυματίζοντας διαδηλωτές και συνδικαλιστές.

Το αντιδραστικό σχέδιο νόμου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του Υπουργού Παιδείας Γαβρόγλου σχετικά με τον τρόπο πρόσληψης των αναπληρωτών και των μόνιμων διορισμών, νομιμοποιεί την κατεδάφιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων όπως προτάσσουν ΟΑΣΑ και Ε.Ε.

Εμπεδώνει το δια βίου κυνήγι προσόντων για μια θέση τελικά 9μηνης ελαστικής εργασίας, γενικεύει την φθηνή και προσωρινή εργασία, καθιερώνει τον προσωρινό φάκελο της αξιολόγησης, πετάει εκτός χιλιάδες εκπαιδευτικούς που προέρχονται από λαϊκές οικογένειες που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα στα δίδακτρα για να αναβαθμίζουν συνέχεια τα προσόντα τους και με τον τρόπο αυτό απαξιώνουν τα πτυχία τους.

Με αυτή την πολιτική η κυβέρνηση δείχνει ότι θέλει φθηνό εκπαιδευτικό προσωπικό χωρίς ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εκφράζει την αλληλεγγύη της στον δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών, απαιτεί από την κυβέρνηση να δώσει λύσεις στα αιτήματά τους και καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την βία και την καταστολή των αγώνων τους.

Στις συνθήκες αυτές επιβάλλεται όλες οι δυνάμεις του κινήματος να εκφράσουν με κάθε δυνατό τρόπο την συμπαράστασή τους στους κλιμακούμενους αγώνες των εκπαιδευτικών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ