ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ Κοιτώντας κάποιος τα πράγματα από (μεγάλη) απόσταση έτσι ώστε στο πλάνο του να χωράει «ο κόσμος όλος» αντιλαμβάνεται πως η πολιτική μάχη στις ΗΠΑ δεν είναι- όπως εμφανίζεται για λόγους που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση των μαζών- μια απλή υπόθεση σύγκρουσης προσωπικοτήτων. Σε μια τέτοια μάχη όπου διακυβεύονται τρομακτικού μεγέθους και παγκόσμιας κλίμακας συμφέροντα δεν συγκρούονται δύο προσωπικότητες (ο Τραμπ και η Κλίντον εν προκειμένω) αλλά δύο πανίσχυρα συστήματα που διεκδικούν την εξουσία σε …πλανητικό επίπεδο. Ας αφήσουμε κατά μέρος τη «δύναμη» της προσωπικότητας (του νέου Αμερικανού προέδρου) που μπορεί ή δεν μπορεί να επηρεάζει καταλυτικά τις εξελίξεις και ας τον δούμε στον προφανή ρόλο του κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα: Η επικράτηση ενός «λαϊκιστή», «ακροδεξιού», «ρατσιστή» «μισογύνη», «τσαμπουκά» όπως εμφανίζεται (και είναι) ο Τραμπ εκ του εκλογικού αποτελέσματος περιγράφει και αποδεικνύει τα αδιέξοδα της αμερικανικής κοινωνίας. Φτώχεια, περιθωριοποίηση, ανισότητες, καταστροφή «μεσαίας τάξης». Η στροφή…

2015: Το 26,6% των νέων ζει σε νοικοκυριά χωρίς εισόδημα, ενώ το 44,5% των ανηλίκων υφίσταται σοβαρές υλικές στερήσεις Μια νέα σκληρότερη πραγματικότητα διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια για τα παιδιά και τους νέους κάτω των 17 ετών. Ενώ στη χώρα καταγράφεται το ένα αρνητικό ρεκόρ γεννήσεων μετά το άλλο, όλοι οι δείκτες που καταγράφουν τις συνθήκες διαβίωσης της νέας γενιάς παρουσιάζουν σοβαρότατη επιδείνωση: το 26,6% των νέων έφτασε το 2015 να ζει σε νοικοκυριά χωρίς εισόδημα, ενώ το 44,5% των παιδιών και των νέων υφίσταται πλέον σοβαρές υλικές στερήσεις. Η επιδείνωση που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής απασχολεί πλέον τόσο την κυβέρνηση όσο και τους θεσμούς, οι οποίοι ήδη καταθέτουν προτάσεις για μεταβιβάσεις πόρων από τους παλαιότερους (τα άτομα ηλικίας άνω των 67 ετών) στους νεότερους. Φτώχεια και ανισότητα Το 2008 το κατώφλι κινδύνου φτώχειας είχε οριοθετηθεί στα 6.879 ευρώ ανά άτομο. Κάτω από αυτό κατατασσόταν το…

Mε θέμα τον «εργοδοτικό και… δοτό συνδικαλισμό στο μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας», η εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα» της Τετάρτης 2 Νοεμβρίου 2016 φιλοξένησε στο στούντιο της ERTopen τον Σπύρο Κοντομάρη και τον Σταύρο Μανίκα, μέλη της εκλεγμένης διοίκησης του ΕΚΑ με την Αγωνιστική Ταξική Ενότητα, σε μια κουβέντα εφ’ όλης της ύλης σχετικά με την πορεία του εργατικού συνδικαλισμού στην Αθήνα, τις πρωτοφανείς δικαστικές παρεμβάσεις του κράτους και μάλιστα επί «αριστερής διακυβέρνησης» αλλά και την απροκάλυπτη ρελάνς του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Αφορμή για την εκπομπή ήταν η πρόσφατη απόφαση των δικαστηρίων να δικαιώσουν τον σύλλογο εργαζομένων στην Άλφα Μπανκ, γνωστό για τον εργοδοτικό και ταξικά συναινετικό… βίο του, που λόγω σωρείας παρατυπιών είχε αποκλειστεί από το πρόσφατο συνέδριο του ΕΚΑ. Η βούληση των εργατών φεύγει, οι σκοποί των δικαστών και εργοδοτικών έρχονται…! «Σε μια περίοδο που κυβέρνηση, κεφάλαιο και ΕΕ προετοιμάζουν το νέο αντεργατικό νόμο με σκοπό να χτυπήσουν κι άλλο…

Στη μνημονιακή μικροαστική διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σε ολόκληρο το ιστορικό ρεύμα της ανανεωτικής Αριστεράς που την τροφοδοτεί, είναι κυρίαρχη η λογική ότι η κυβερνητική παρέμβαση της εκσυγχρονιστικής μικροαστικής τεχνοκρατίας, που αποτελεί και τον πυρήνα της, έχει ως θεμελιακή κατεύθυνση την «ορθολογικοποίηση και εκσυγχρονισμό» της σύγχρονης καπιταλιστικής ανάπτυξης, και όλων των πλευρών που την συνοδεύουν. Αυτή ήταν η λο­γι­κή προ­α­γω­γής της δια­μόρ­φω­σης του νέου τη­λε­ο­πτι­κού το­πί­ου της χώρας το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα από την κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ : Πα­ρα­χώ­ρη­ση τη­λε­ο­πτι­κών αδειών μέσα από πλειο­δο­τι­κό δια­γω­νι­σμό με εξο­νυ­χι­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες, εκ των πραγ­μά­των κλεί­σι­μο των υπο­λοί­πων κα­να­λιών, με βάση την οι­κο­νο­μι­κή απο­κλει­στι­κά ισχύ των πα­ρα­γό­ντων που διεκ­δι­κού­σαν τις τέσ­σε­ρεις τη­λε­ο­πτι­κές άδειες. Ως εάν επρό­κει­το για τον δια­γω­νι­σμό (μειο­δο­τι­κό αυτή τη φορά) για την ανά­λη­ψη της εκτέ­λε­σης δη­μό­σιων έργων, ή αντί­στοι­χο δια­γω­νι­σμό για την προ­μή­θεια ια­τρι­κού υλι­κού των νο­σο­κο­μεί­ων. Απο­κλει­στι­κό κρι­τή­ριο η οι­κο­νο­μι­κή επι­φά­νεια των επι­χει­ρη­μα­τιών που επε­δί­ω­καν να μο­νο­πω­λή­σουν το και­νού­ριο τη­λε­ο­πτι­κό…

Γράφει ο Γιάννης Φασουλάς. Όλοι το παραδέχονται. Ακόμη και αυτοί που είναι υπέρ της παραμονής της χώρας μας στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όποια πέτρα και να σηκώσεις από κάτω θα βρεις την ΕΕ. Η εξάρτηση έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που εκτός των βασικών θεμάτων (οικονομία , άμυνα , υγεία , παιδία , δημοκρατικά δικαιώματα κ.λ.π) ακόμη και μικρότερα αιτήματα «σκοντάφτουν» στην ΕΕ και τους δανειστές, οι οποίοι αποφασίζουν –αρνητικά πάντα- γι’ αυτά, αλλά και απαιτούν και επιβάλουν «λύσεις» ενάντια στο λαό και τα φτωχά λαϊκά στρώματα και βέβαια ελέγχουν και την πορεία υλοποίησής τους. Ακόμη και τα πιο μικρά. Υποτέλεια; Εθνική μειοδοσία; Προτεκτοράτο; Αποικία; Όπως και να το χαρακτηρίσει κανείς, μέσα θα πέσει. Πώς μπορεί, όμως, το λαϊκό κίνημα να αντιπαρατεθεί, να παρέμβει ώστε η άθλια κατάσταση να πάρει τέλος; Ποια άλλη απάντηση θα μπορούσε να υπάρξει παρά μόνο η αγωνιστική κινητοποίηση με θέσεις τέτοιες που να…

Παναγιώτης Μαυροειδής Άστραψε και βρόντηξε ο Ριζοσπάστης και το ΚΚΕ με το αφιέρωμα της Εφημερίδας των Συντακτών στο Χαρίλαο Φλωράκη. «Η κριτική και η αυτοκριτική» αποτίμηση ιστορικών περιόδων της δράσης του ΚΚΕ, καθώς και ηγετικών φυσιογνωμιών του, θεωρείται λίγο ως πολύ «ιδιοκτησία» του. Είναι όμως μόνο αυτό; Το ΚΚΕ αντιδρά διότι το συγκεκριμένο αφιέρωμα –πέρα από προφανείς σκοπιμότητες της υποστηρικτικής προς το ΣΥΡΙΖΑ εφημερίδας – αποκαλύπτει τραγικές πλευρές της πολιτικής του γραμμής, ειδικά στην μεταπολιτευτική περίοδο, για τις οποίες η ηγεσία του θα προτιμούσε μια αποστειρωμένη αποτίμηση. Το ΚΚΕ τιμά τον αντάρτη και επαναστάτη καπετάν Γιώτη, καθώς και την πολιτική του διαθήκη «προς το ΚΚΕ και μόνο». Αρνείται ωστόσο τη συζήτηση για την πολιτική γραμμή ήττας της κομμουνιστικής αριστεράς και ενσωμάτωσής της στη αστική πολιτική σε κρίσιμες περιόδους. Στη συλλογιστική του, το μεγαλείο του Φλωράκη σχετίζεται με τη δράση του μέσα από τις γραμμές του «ηρωικού ΚΚΕ», τα δε λάθη…

Σε υψηλά ποσοστά διατηρούνται οι προσλήψεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης για το μήνα Σεπτέμβρη, οι οποίες για τρίτη χρονιά, από το 2013 μέχρι σήμερα, ξεπερνούν για το συγκεκριμένο μήνα το 60% στο σύνολο των προσλήψεων, σύμφωνα με το σύστημα «Εργάνη». Συγκεκριμένα, σε σύνολο 230.580 προσλήψεων, οι 140.878 είναι προσλήψεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης. Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι το θετικό πρόσημο που διατηρείται μετά βίας στο ισοζύγιο προσλήψεων - απολύσεων τον Σεπτέμβρη, οφείλεται στην κυριαρχία των ελαστικών, αλλά και των προσωρινών μορφών εργασίας. Από τα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη» για το Σεπτέμβρη 2016 και τη σύγκριση με τον ίδιο μήνα τα προηγούμενα χρόνια, από το 2013 έως σήμερα, προκύπτουν τα εξής: Αν και οι προσλήψεις έχουν αυξηθεί κατά 39,21%, οι απολύσεις αυξήθηκαν ακόμα πιο γρήγορα, κατά 117,35%. Το Σεπτέμβρη του 2013 έγιναν 165.623 προσλήψεις και 102.501 απολύσεις και το Σεπτέμβρη του 2016 έγιναν 230.580 προσλήψεις και 222.792 απολύσεις.…

Θέλει η ηγεσία του ΚΚΕ μια αντιμνημονιακή ανατροπή στη χώρα; Θέλει ηγεσία του ΚΚΕ να ανακοπεί η μνημονιακή επίθεση, να στηριχτούν και να ενισχυθούν οι εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις; Θέλει η ηγεσία του ΚΚΕ να δικαιωθούν οι συνταξιούχοι που δέχτηκαν τις προάλλες βροχή τα χημικά; Ή πιστεύει ότι μπορεί να ανακουφιστούν όσο κυβερνά ο Τσίπρας και τα μνημονιακά κόμματα; Έχει τέτοιες αυταπάτες; Θέλει η ηγεσία του ΚΚΕ να ακυρωθούν τα μνημόνια, να ανασάνει τώρα ο τόπος και ο λαός και να ανοίξει για τη χώρα ένας αξιόπιστος δρόμος κοινωνικών μετασχηματισμών με ορίζοντα το σοσιαλισμό; Θέλει και επιδιώκει η ηγεσία του ΚΚΕ μια άμεση ανατροπή με ένα μεταβατικό πρόγραμμα ή περιμένει να είναι εκείνη η ηγεσία που θα έχει την ευθύνη ότι επί των ημερών της γκρεμίστηκαν και διαλύθηκαν όσα οι εργαζόμενοι και ο λαός κατέκτησαν σταδιακά με θυσίες και αίμα εδώ και δύο αιώνες; Διότι ευθύνη δεν έχουν μόνο αυτοί…

Του Γεράσιμου Αραβανή. Από άλλη σκοπιά και με διαφορετικό τρόπο, αμφισβητείται το κόμμα νέου τύπου σήμερα από την ηγεσία του ΚΚΕ. Θα προσπαθήσουμε να τεκμηριώσουμε τον ισχυρισμό μας χρησιμοποιώντας ένα άρθρο της Ελένης Μπέλου με τίτλο Ιδεολογική κρίση- Προγραμματική ανασυγκρότηση που δημοσιεύθηκε τόσο στο Ριζοσπάστη όσο και στην επίσημη ιστοσελίδα του ΚΚΕ γεγονός που δείχνει πως δεν πρόκειται για μεμονωμένες απόψεις της γράφουσας. Σ’ αυτό το εννιασέλιδο άρθρο, η αναφορά στο κόμμα της εργατικής τάξης, ως κόμματος νέου τύπου γίνεται μόνο μία φορά και μάλιστα μπαίνει σε εισαγωγικά. Φαίνεται ότι η αρθρογράφος και όχι μόνο, από τις εξελίξεις στον υπαρκτό σοσιαλισμό και την αντεπανάσταση έβγαλε λάθος συμπεράσματα. Στο άρθρο περιέχονται αναφορές του τύπου το κομμουνιστικό κίνημα δεν συγκρούστηκε σε έκταση και βάθος με το μετουσιωμένο σε σοσιαλδημοκρατία οπορτουνισμό για να αντιμετωπίσει με επαναστατική ετοιμότητα και ωριμότητα τις μεγάλες οικονομικές κρίσεις της δεκαετίας του 1930, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την έξοδο…

Οι «φίλοι» μας της ΠΕΣ-ΝΑΤ ζήλεψαν όπως όλα δείχνουν την γκεμπελίστικη προπαγάνδα των καθοδηγητών τους της ΠΕΜΕΝ και αναζητούν σωτηρία και διέξοδο στην απομόνωσή τους αναπαράγοντας την ίδια μεθοδολογία και πρακτική. Μόνο αυτή η εξήγηση μπορεί να δοθεί σε μια απαράδεκτη στο ύφος και στο περιεχόμενο απάντηση που έβγαλε στοχοποιώντας τα δύο αγωνιστικά Σωματεία την ΠΕΝΕΝ και τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Συνταξιούχων ΝΑΤ. Σημειώνουμε στην πρόσκληση που μας απεύθυναν για σύσκεψη στα γραφεία της ΠΕΜΕΝ στις 10/10/2016 είχαμε απαντήσει ότι τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εν ενεργεία και συνταξιούχοι Ναυτικοί οφείλουμε να τα αντιμετωπίσουμε με συσπείρωση, δράση και συντονισμένο αγώνα χωρίς καπελώματα και κηδεμονία της μιας δύναμης έναντι της άλλης. Για την συγκεκριμένη πρωτοβουλία της ΠΕΣ-ΝΑΤ επισημάναμε ότι είναι στα πλαίσια των συνεργαζόμενων συνταξιουχικών οργανώσεων του ΠΑΜΕ και ήδη έχουν καθορισθεί τα πλαίσια στόχων – αιτημάτων – συγκεντρώσεις και οτιδήποτε άλλο συνδέεται με την κινητοποίηση. Κατά συνέπεια η πρόσκληση και…