Το Rproject, φέρνει στο φως την έκθεση των εκπροσώπων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), η οποία, αν και ακολουθεί τη βασική πεπατημένη για οριζόντιες περικοπές, δεν παύει να συμπεριλαμβάνει ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία, κυρίως για το καρτέλ που έχουν στήσει οι τέσσερις – πέντε μεγαλύτερες ιδιωτικές αλυσίδες στον χώρο των διαγνωστικών και απεικονιστικών εξετάσεων. Ενώ μεταξύ άλλων η μελέτη αποκαλύπτει τους όρους τιμολογιακής πολιτικής που έχουν επιβάλει τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και τις δύο ταχύτητες (από τη μια, γδάρσιμο των δημόσιων οικονομικών που διαχειρίζεται και διοχετεύει ο ΕΟΠΥΥ στο σύστημα υγείας και από την άλλη, εξαιρετικά χαμηλές τιμές στις μεταξύ των ιδιωτικών τους κέντρων συναλλαγές και αλληλοεξυπηρετήσεις), οι μέχρι τώρα προτάσεις του ΕΟΠΥΥ, που απηχούν φυσικά και την τιμολογιακή πολιτική που επιθυμεί το υπουργείο Υγείας να διαμορφώσει, απέχουν πάρα πολύ από μια δραστική και αποτελεσματική μείωση των υπέρογκων κερδών του ιδιωτικού τομέα από τις διαγνωστικές εξετάσεις.

Ο χώρος της Υγεί­ας βρί­σκε­ται στο μάτι του κυ­κλώ­να του Μνη­μο­νί­ου. Δίπλα στο κουαρ­τέ­το των γνω­στών «θε­σμών» (Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα, ΔΝΤ και ΟΟΣΑ) στην Υγεία, έχει προ­στε­θεί ήδη από τις μέρες της συ­γκυ­βέρ­νη­σης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, ο Πα­γκό­σμιος Ορ­γα­νι­σμός Υγεί­ας (ΠΟΥ), με κλι­μά­κιο στε­λε­χών του, που έχει εγκα­τα­στα­θεί στην οδό Αρι­στο­τέ­λους.

Το κλι­μά­κιο αυτό, με επι­κε­φα­λής τον βέλγο κα­θη­γη­τή, Βιμ φαν Λερ­μπέρ­γκε, έχει εκ­πο­νή­σει κατά και­ρούς διά­φο­ρες με­λέ­τες για την κα­τά­στα­ση της Υγεί­ας στην Ελ­λά­δα και προ­τεί­νει – αν δεν προ­σπα­θεί να επι­βά­λει – διά­φο­ρες «με­ταρ­ρυθ­μί­σεις» στον χώρο. Ήταν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κός ο ρόλος του κλι­μα­κί­ου και προ­σω­πι­κά του κ. Λερ­μπέρ­γκε όταν η συ­γκυ­βέρ­νη­ση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ με υπουρ­γό Υγεί­ας, τον Άδωνη Γε­ωρ­γιά­δη, είχε φέρει στη Βουλή προς ψή­φι­ση τον νόμο για το Πρω­το­βάθ­μιο Εθνι­κό Δί­κτυο Υγεί­ας (ΠΕΔΥ), (ν.4238/2014). Ο κ. Λερ­μπέρ­γκε εμ­φα­νί­στη­κε στη Βουλή, στη διάρ­κεια της ακρό­α­σης των φο­ρέ­ων, υπε­ρα­μύν­θη­κε του γράμ­μα­τος και του πνεύ­μα­τος του τότε σχε­δί­ου νόμου, και γε­νι­κά επι­κρό­τη­σε την πο­λι­τι­κή υπο­βάθ­μι­σης της δη­μό­σιας υγεί­ας στη χώρα.

Από τον πε­ρα­σμέ­νο Μάιο, ο ΠΟΥ έχει προ­χω­ρή­σει σε μια πολ­λα­πλώς εν­δια­φέ­ρου­σα με­λέ­τη για την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση του ΕΟΠΥΥ, επι­κε­ντρω­μέ­νος  στο κό­στος των δια­γνω­στι­κών εξε­τά­σε­ων και τους τρό­πους πε­ριο­ρι­σμού του ( RATIONALISATION AND COST-CONTAINMENT OF DIAGNOSTIC LABORATORY TESTS, 26.5.2015), η οποία, αν και ακο­λου­θεί τη βα­σι­κή πε­πα­τη­μέ­νη για ορι­ζό­ντιες πε­ρι­κο­πές, δεν παύει να συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει ορι­σμέ­να εν­δια­φέ­ρο­ντα στοι­χεία, κυ­ρί­ως για το καρ­τέλ που έχουν στή­σει οι τέσ­σε­ρις – πέντε με­γα­λύ­τε­ρες ιδιω­τι­κές αλυ­σί­δες στον χώρο των δια­γνω­στι­κών και απει­κο­νι­στι­κών εξε­τά­σε­ων. Ας ξε­κι­νή­σου­με από όσα προ­τεί­νει ο ΠΟΥ: Μια δέσμη μέ­τρων, με άμεσο, με­σο­πρό­θε­σμο και μα­κρο­πρό­θε­σμο ορί­ζο­ντα, με βα­σι­κό στόχο τη μεί­ω­ση του όγκου και συ­να­κό­λου­θα του κό­στους των δια­γνω­στι­κών εξε­τά­σε­ων που απο­ζη­μιώ­νει ο ΕΟΠΥΥ κατά 45% σε σχέση με το 2014 (380 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ), και σε από­λυ­τους αριθ­μούς, τη συ­γκρά­τη­ση της δα­πά­νης, στα­θε­ρά, στα 195-210 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ τον χρόνο από το 2016 και μετά. Στα μέτρα άμε­σου χα­ρα­κτή­ρα, που ο ΠΟΥ θα ήθελε να έχουν εφαρ­μο­στεί ήδη από τα τέλη του Σε­πτεμ­βρί­ου πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται μια νέα μορφή πα­ρα­πεμ­πτι­κού ση­μειώ­μα­τος με προ­κα­θο­ρι­σμέ­νες εξε­τά­σεις και κό­στος, ηλε­κτρο­νι­κό σύ­στη­μα κόκ­κι­νου συ­να­γερ­μού των ελεγ­κτών του ΕΟΠΥΥ όταν τα όρια τιμών και όγκου εξε­τά­σε­ων ξε­περ­νιού­νται από τον εκά­στο­τε για­τρό και πρω­τό­κολ­λα θε­ρα­πειών και συ­νο­δευ­τι­κών δια­γνω­στι­κών εξε­τά­σε­ων, ανά πά­θη­ση και κύκλο εξε­τά­σε­ων, κατά τα διε­θνή πρό­τυ­πα.

Από τα χρη­μα­τι­κά κε­φά­λαια που θα εξοι­κο­νο­μη­θούν, και μόνο από αυτά, το κλι­μά­κιο του ΠΟΥ θε­ω­ρεί ότι θα επι­τευ­χθεί και η απο­τε­λε­σμα­τι­κή κά­λυ­ψη του αντί­στοι­χου  κό­στους για τις δια­γνω­στι­κές εξε­τά­σεις των ανα­σφά­λι­στων, σύμ­φω­να και με τις σχε­τι­κές δια­κη­ρύ­ξεις της ηγε­σί­ας του υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας για ίση με­τα­χεί­ρι­ση και πρό­σβα­ση των ανα­σφά­λι­στων πο­λι­τών. Εκεί­νο που απο­σιω­πά­ται, τόσο από τον ΠΟΥ όσο κυ­ρί­ως από το υπουρ­γείο Υγεί­ας είναι το πώς θα αντα­πο­κρι­θούν οι ανα­σφά­λι­στοι πο­λί­τες στο στα­θε­ρά ση­μα­ντι­κά υψηλό πο­σο­στό συμ­με­το­χής, που απο­τε­λεί τρο­χο­πέ­δη και για τους κατ’ όνομα ασφα­λι­σμέ­νους πο­λί­τες – ασθε­νείς – δι­καιού­χου τους ΕΟΠΥΥ, στην πραγ­μα­το­ποί­η­ση των εξε­τά­σε­ων και τη σωστή και τα­κτι­κή τή­ρη­ση και πα­ρα­κο­λού­θη­ση φαρ­μα­κευ­τι­κών ή άλλων συ­ντα­γών και θε­ρα­πειών.

Η έκ­θε­ση του ΠΟΥ ξε­κι­νά με τις δια­πι­στώ­σεις των συ­ντα­κτών για τις αι­τί­ες του αυ­ξη­μέ­νου όγκου και κό­στους των δια­γνω­στι­κών εξε­τά­σε­ων στην Ελ­λά­δα. Πρώτη, κα­τα­γρά­φε­ται η υπερ­προ­σφο­ρά για­τρών εξει­δι­κευ­μέ­νων στον ερ­γα­στη­ρια­κό κλάδο, καθώς ο αριθ­μός τους φθά­νει στα 3.809 άτομα, ο υψη­λό­τε­ρος στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, έξι φορές πε­ρισ­σό­τε­ρα από όσα δρα­στη­ριο­ποιού­νται στη Γαλ­λία και τρεις φορές πε­ρισ­σό­τε­ρα από τον μέσο όρο των αντί­στοι­χων ει­δι­κο­τή­των στις χώρες – μέλη της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται όμως, όντας και ένα από τα ση­μεία προ­χει­ρό­τη­τας της έκ­θε­σης, πόσοι από αυ­τούς τους ερ­γα­στη­ρια­κούς για­τρούς είναι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τί­ες, πόσοι ερ­γά­ζο­νται – αν ερ­γά­ζο­νται – στα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία και τις ερ­γα­στη­ρια­κές μο­νά­δες του ΠΕΔΥ – αν και όπου υπάρ­χουν – και πόσοι βρί­σκο­νται σε πραγ­μα­τι­κό κα­θε­στώς εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας ει­δι­κά μέσα στις με­γά­λες αλυ­σί­δες του χώρου. Και αυτή η διά­κρι­ση είναι ση­μα­ντι­κή προ­κει­μέ­νου να μην προ­κα­λού­νται φθη­νές εντυ­πώ­σεις ως προς το αυ­ξη­μέ­νο κό­στος της υγειο­νο­μι­κής πε­ρί­θαλ­ψης στην Ελ­λά­δα, ως απόρ­ροια μιας δήθεν αυ­ξη­μέ­νης προ­σφο­ράς υψηλά αμει­βό­με­νου και σε κα­θε­στώς ελεύ­θε­ρου επαγ­γελ­μα­τία ια­τρι­κού προ­σω­πι­κού, που θα μπο­ρού­σε να προ­κα­λεί συν­θή­κες καρ­τέλ στο χώρο – το καρ­τέλ, όπως έμ­με­σα ομο­λο­γεί πα­ρα­κά­τω και η έκ­θε­ση, στο σκέ­λος των τιμών, έχουν συ­γκρο­τή­σει οι τέσ­σε­ρις – πέντε αλυ­σί­δες του χώρου.

Κα­τό­πιν πα­ρου­σιά­ζε­ται η επι­κρα­τού­σα κα­τά­στα­ση στον ιδιω­τι­κό και τον δη­μό­σιο τομέα. Το­νί­ζε­ται και εξα­ντλεί­ται εκεί η όποια ανα­φο­ρά, ότι ο δη­μό­σιος το­μέ­ας δεν δια­θέ­τει ερ­γα­στή­ρια και κέ­ντρα δια­γνω­στι­κών και απει­κο­νι­στι­κών εξε­τά­σε­ων με τον πλέον κα­τάλ­λη­λο και σύγ­χρο­νο εξο­πλι­σμό. Δεν γί­νε­ται καμιά απο­λύ­τως μνεία στη στα­θε­ρά χα­μη­λή χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­στή­μα­τος, και φυ­σι­κά, στη με­γά­λη τρύπα που προ­κλή­θη­κε στο σύ­στη­μα από το κλεί­σι­μο ερ­γα­στη­ρια­κών μο­νά­δων του πάλαι ποτέ ΙΚΑ – ΕΟΠΥΥ και σή­με­ρα ΠΕΔΥ. Πα­ράλ­λη­λα ανα­φέ­ρε­ται ότι ο ιδιω­τι­κός το­μέ­ας εμ­φα­νί­ζει την ει­κό­να, ενώ στα σχε­τι­κά μη­τρώα επι­χει­ρή­σε­ων να κα­τα­γρά­φο­νται του­λά­χι­στον 4.000 ερ­γα­στή­ρια, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ενερ­γά να είναι λι­γό­τε­ρα από 2.500, με πέντε με­γά­λες αλυ­σί­δες να μο­νο­πω­λούν τον χώρο και ταυ­τό­χρο­να να δια­θέ­τουν συμ­βά­σεις κυ­ρί­ως με­τα­φο­ράς και εξέ­τα­σης επι­μέ­ρους δειγ­μά­των με πολλά, μι­κρό­τε­ρα ερ­γα­στή­ρια – με ό, τι αυτό συ­νε­πά­γε­ται για το τε­λι­κό κό­στος των εξε­τά­σε­ων, σύμ­φω­να πάντα με την έκ­θε­ση του ΠΟΥ.

Στη συ­νέ­χεια, η έκ­θε­ση κάνει λόγο για «πα­ρα­λο­γι­σμό» στον τρόπο πα­ρα­πο­μπής και τον όγκο των διε­νερ­γού­με­νων εξε­τά­σε­ων, καθώς κατά τα 2/3 δεν είναι απα­ραί­τη­τες ή είναι ακόμη και ακα­τάλ­λη­λες για την πά­θη­ση ή την ασθέ­νεια, που υπο­τί­θε­ται ότι αφο­ρούν. Ο ΠΟΥ υπο­στη­ρί­ζει ότι η εν λόγω ει­κό­να προ­κύ­πτει από το γε­γο­νός ότι απου­σιά­ζει ένα σύ­στη­μα ποιο­τι­κά κα­τη­γο­ριο­ποι­η­μέ­νων στοι­χεί­ων και πρω­το­κόλ­λων θε­ρα­πεί­ας, υπάρ­χει έλ­λειμ­μα εκ­παί­δευ­σης , με­τεκ­παί­δευ­σης και εξοι­κεί­ω­σης των κλι­νι­κών για­τρών, που προ­χω­ρούν στη σύ­ντα­ξη των πα­ρα­πεμ­πτι­κών – για δια­γνω­στι­κές εξε­τά­σεις – ση­μειω­μά­των, με τις τε­λευ­ταί­ες εξε­λί­ξεις (ια­τρι­κές και τε­χνο­λο­γι­κές), ενώ στη συ­νο­λι­κή ει­κό­να των πε­ριτ­τών αλλά κο­στο­βό­ρων εξε­τά­σε­ων συ­ντε­λεί το γε­γο­νός ότι οι εν­δια­φε­ρό­με­νοι ασθε­νείς πραγ­μα­το­ποιούν τις ίδιες εξε­τά­σεις «δύο ή τρεις φορές, προ­κει­μέ­νου να απο­κτή­σουν μια δεύ­τε­ρη ή τρίτη γνώμη». Σε αυτό βέ­βαια το φαι­νό­με­νο έχει συ­ντε­λέ­σει και η επι­βο­λή του πλα­φόν στις εξε­τά­σεις και τη συ­ντα­γο­γρά­φη­ση ανά για­τρό και πρά­ξεις, καθώς ασθε­νείς κά­νουν συ­νή­θως από την αρχή κύ­κλους εξε­τά­σε­ων, όταν πρέ­πει να κα­τα­φύ­γουν σε για­τρούς που πρώτη φορά τους εξε­τά­ζουν, με μο­να­δι­κό κρι­τή­ριο το γε­γο­νός ότι δεν έχουν κα­λύ­ψει το όριο του μη­νιαί­ου πλα­φόν τους. Ο ΠΟΥ δεν συ­νυ­πο­λο­γί­ζει αυτές τις πα­ρα­μέ­τρους.

Τέλος, στο κρί­σι­μο θέμα των υψη­λών τιμών των δια­γνω­στι­κών εξε­τά­σε­ων, επι­ση­μαί­νε­ται ότι είναι κυ­ρί­ως απο­τέ­λε­σμα των πιέ­σε­ων και της επιρ­ρο­ής των με­γά­λων αλυ­σί­δων ιδιω­τι­κών κέ­ντρων, αλλά και των μι­κρό­τε­ρων μο­νά­δων, προς τις «αρ­μό­διες, υγειο­νο­μι­κές αρχές», οι οποί­ες στε­ρού­νται δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή ισχύ και ικα­νό­τη­τες, λόγω «νο­μο­θε­τι­κών και άλλων αδυ­να­μιών». Ο ΠΟΥ σιωπά ως προς το ποιες είναι οι «αρ­μό­διες, υγειο­νο­μι­κές αρχές», οι οποί­ες δεν δια­θέ­τουν την ανά­λο­γη, δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή ισχύ προ­κει­μέ­νου να επι­βά­λουν ένα νέο πλαί­σιο τι­μο­λό­γη­σης. Το καρφί όμως προς τις ηγε­σί­ες του υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας, πα­λιό­τε­ρες και ση­με­ρι­νές, είναι κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από οφθαλ­μο­φα­νές.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι στο ση­μείο αυτό ο ΠΟΥ επι­συ­νά­πτει έναν πί­να­κα με τις 30 δη­μο­φι­λέ­στε­ρες στην Ελ­λά­δα δια­γνω­στι­κές εξε­τά­σεις, οι οποί­ες συ­να­πο­τε­λούν το 80% του συ­νο­λι­κού όγκου των εξε­τά­σε­ων, και συ­γκρί­νει το κό­στος τους, ανά μο­νά­δα, με το κό­στος σε τέσ­σε­ρις, άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες (Σου­η­δία, Πορ­το­γα­λία, Ιτα­λία, Γαλ­λία), με το κό­στος που ο ΕΟΠΥΥ προ­τεί­νει για τον ανα­θε­ω­ρη­μέ­νο Κα­νο­νι­σμό Πα­ρο­χών του, αλλά και κυ­ρί­ως με τις τιμές που δί­νουν τέσ­σε­ρις αλυ­σί­δες ιδιω­τι­κών κέ­ντρων – χωρίς να τις κα­το­νο­μά­ζει – όταν αυτές αγο­ρά­ζουν υπη­ρε­σί­ες εκτέ­λε­σης αυτών των δια­γνω­στι­κών και απει­κο­νι­στι­κών πρά­ξε­ων από μικρά, ιδιω­τι­κά ερ­γα­στή­ρια, κάτι που συμ­βαί­νει εξαι­ρε­τι­κά συχνά και αφορά σχε­δόν τον ίδιο αριθ­μη­τι­κό σύ­νο­λο εξε­τά­σε­ων.

Για πα­ρά­δειγ­μα, οι τραν­σα­μι­νά­σες αί­μα­τος στοι­χί­ζουν στην Ελ­λά­δα (με τη συμ­με­το­χή του ασθε­νή), 3,5, με την ανα­θε­ώ­ρη­ση που προ­τεί­νε­ται, 2,8, στην Σου­η­δία, 0,7, στην Πορ­το­γα­λία, 1,0, στην Ιτα­λία, 2,7 και στη Γαλ­λία, 3,0. Η τιμή χον­δρι­κής των τεσ­σά­ρων αλυ­σί­δων είναι στο 0,7 του ευρώ.  Η γε­νι­κή αί­μα­τος 2,9, προ­τεί­νε­ται μεί­ω­ση στα 2,6, στη Σου­η­δία τι­μά­ται στο 1,7, στην Πορ­το­γα­λία, στα 5,0, στην Ιτα­λία, 4,3 και στη Γαλ­λία, 7,8. Οι ιδιω­τι­κές αλυ­σί­δες στην Ελ­λά­δα αγο­ρά­ζουν χον­δρι­κή στο 1,7.  Οι τιμές πάντα σε ευρώ ανά μο­νά­δα εξέ­τα­σης.

Το χάος της από­στα­σης ει­δι­κά ανά­με­σα στις τιμές που πλη­ρώ­νει ο ΕΟΠΥΥ και σε αυτές που πλη­ρώ­νουν χον­δρι­κή οι με­γά­λες αλυ­σί­δες του κλά­δου απο­τυ­πώ­νε­ται κα­λύ­τε­ρα στα σύ­νο­λα που κα­τα­βλή­θη­καν το 2014. Για πα­ρά­δειγ­μα, οι γε­νι­κές αί­μα­τος κό­στι­σαν στον ΕΟΠΥΥ πε­ρί­που 14 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, ενώ οι αλυ­σί­δες του κλά­δου πλή­ρω­σαν χον­δρι­κή πε­ρί­που 9 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Για τον προσ­διο­ρι­σμό της χο­λη­στε­ρό­λης, ο ΕΟΠΥΥ πλή­ρω­σε πε­ρί­που 20 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, οι αλυ­σί­δες δί­νουν πε­ρί­που 4 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ – πάντα για τον ίδιο όγκο εξε­τά­σε­ων. Για τον προσ­διο­ρι­σμό σακ­χά­ρου στο αίμα – γλυ­κό­ζη, ο ΕΟΠΥΥ κα­τέ­βα­λε πε­ρί­που 8 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, οι με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τί­ες αγό­ρα­σαν χον­δρι­κή πε­ρί­που στο 1,7 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Η ίδια κα­τά­στα­ση επι­κρα­τεί και στις υπό­λοι­πες 27 εξε­τά­σεις που πε­ρι­λαμ­βά­νει ο πί­να­κας του ΠΟΥ.

Αυτά είναι τα στοι­χεία της με­λέ­της, που κατά τα άλλα ανα­γνω­ρί­ζει επί­σης ότι η μέχρι σή­με­ρα πο­λι­τι­κή του clawback και των ορι­ζό­ντιων πε­ρι­κο­πών και πλα­φόν  έχει οξύ­νει τα «πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα», όπως τα χα­ρα­κτη­ρί­ζει, όλων των κυ­βερ­νή­σε­ων,  και έχει απο­τύ­χει, εν τοις πράγ­μα­σι, καθώς δεν επι­λύ­θη­κε το πρό­βλη­μα των δα­πα­νών!  Και αυτό γιατί προ­κά­λε­σαν, ει­δι­κά τα μέτρα του πλα­φόν εξε­τά­σε­ων ανά για­τρό και πράξη, δυ­σα­ρέ­σκεια και τα­λαι­πω­ρία στους ασθε­νείς που έπρε­πε να ανα­ζη­τούν σε μη­νιαία βάση για­τρούς που δεν θα είχαν κα­λύ­ψει το πλα­φόν εξε­τά­σε­ων και συ­ντα­γο­γρά­φη­σης, ξε­κι­νώ­ντας, όπως ήδη έχει ανα­φερ­θεί και σε πλεί­στες φορές και πε­ρι­πτώ­σεις, από την αρχή τον κο­στο­βό­ρο και χρο­νο­βό­ρο κύκλο των εξε­τά­σε­ων. Πα­ρό­λα αυτά, η λο­γι­κή των συ­ντα­κτών της με­λέ­της, αν και δεν δί­νουν σα­φείς κα­τευ­θύν­σεις πέρα από τη δέσμη μέ­τρων που προ­α­να­φέρ­θη­κε, δεν ξε­φεύ­γει από τη βα­σι­κή λο­γι­κή ορι­ζό­ντιων πε­ρι­κο­πών ή επα­φί­ε­ται στο υπουρ­γείο Υγεί­ας και τη (νέα) ηγε­σία του ΕΟΠΥΥ να δουν τι ακρι­βώς θα πρά­ξουν.

Και εκεί αρ­χί­ζουν τα κυ­βερ­νη­τι­κά «δύ­σκο­λα». Γιατί ενώ με­τα­ξύ άλλων η με­λέ­τη απο­κα­λύ­πτει – και πως θα μπο­ρού­σε να κα­λυ­φθεί κάτω από το χαλί και το χάλι της Υγεί­ας!; - τους όρους τι­μο­λο­για­κής πο­λι­τι­κής που έχουν επι­βά­λει τα με­γά­λα ιδιω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και τις δύο τα­χύ­τη­τες (από τη μια, γδάρ­σι­μο των δη­μό­σιων οι­κο­νο­μι­κών που δια­χει­ρί­ζε­ται και διο­χε­τεύ­ει ο ΕΟΠΥΥ στο σύ­στη­μα υγεί­ας και από την άλλη, εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λές τιμές στις με­τα­ξύ των ιδιω­τι­κών τους κέ­ντρων συ­ναλ­λα­γές και αλ­λη­λο­ε­ξυ­πη­ρε­τή­σεις), οι μέχρι τώρα προ­τά­σεις του ΕΟΠΥΥ που απη­χούν φυ­σι­κά και την τι­μο­λο­για­κή πο­λι­τι­κή που επι­θυ­μεί το υπουρ­γείο Υγεί­ας να δια­μορ­φώ­σει, απέ­χουν πάρα πολύ από μια δρα­στι­κή και απο­τε­λε­σμα­τι­κή μεί­ω­ση των υπέ­ρο­γκων κερ­δών του ιδιω­τι­κού τομέα από τις δια­γνω­στι­κές εξε­τά­σεις.

Αυτή φυ­σι­κά η κερ­δο­φο­ρία του ιδιω­τι­κού τομέα βα­σί­ζε­ται τόσο στις σκό­πι­μες ελ­λεί­ψεις και την υπο­βάθ­μι­ση ετών  του δη­μό­σιου τομέα όσο και στην με­τα­φο­ρά του οι­κο­νο­μι­κού βά­ρους στον κάθε ασθε­νή, μέσω των προ­σαυ­ξη­μέ­νων συμ­με­το­χών, τις οποί­ες κα­λεί­ται, κάθε φορά, να κα­τα­βά­λει, άμεσα, απευ­θεί­ας, σε «ζεστό» χρήμα, μόλις ολο­κλη­ρώ­νει τις εξε­τά­σεις του και προ­τού βγει από την πόρτα του ιδιω­τι­κού δια­γνω­στι­κού κέ­ντρου. Και από τη στιγ­μή που η συ­γκυ­βέρ­νη­ση έχει απο­δε­χθεί το βα­σι­κό και κυ­ρί­αρ­χο πλαί­σιο της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής στο πεδίο της κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής (συρ­ρί­κνω­ση μέ­χρις εξα­φα­νί­σε­ως του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, εξο­ντω­τι­κές επι­βα­ρύν­σεις στην πλάτη του ασθε­νή, πλήρη πα­ρά­δο­ση της υγεί­ας στον ιδιω­τι­κό τομέα, συν­θή­κες ερ­γα­σια­κής εξα­θλί­ω­σης και εξου­θέ­νω­σης στο προ­σω­πι­κό), είναι προ­φα­νές ότι οι τε­λι­κές, κυ­βερ­νη­τι­κές απο­φά­σεις δεν θα απέ­χουν από το μο­τί­βο των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων επι­τα­γών. Εξάλ­λου, για οποια­δή­πο­τε «νέα» πα­ρέμ­βα­ση και στον χώρο της Υγεί­ας, η συ­γκυ­βέρ­νη­ση και οι «υγειο­νο­μι­κές αρχές», όπως γρά­φει και ο ΠΟΥ, θα πρέ­πει να πά­ρουν την άδεια και την έγκρι­ση του κουαρ­τέ­του των δα­νει­στών και επι­κυ­ρί­αρ­χων, σταθ­μί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να και τις επι­διώ­ξεις του καρ­τέλ του ιδιω­τι­κού τομέα.

ΠΗΓΗ: rproject.gr