«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή», έγραφε ο Καζαντζάκης στην «Ασκητική» του, για να καταλήξει στο δίλημμα αν «σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος ή η αθανασία;»

Αλλά τι συμβαίνει όταν η ζωή είναι μια καθημερινή αναμέτρηση με τον θάνατο; Τι συμβαίνει όταν η καθημερινότητα, όχι στην ισοπεδωμένη Γάζα, αλλά στη Δυτική Οχθη, υποτίθεται μακριά από την κόλαση των ισραηλινών βομβαρδισμών της Ράφας, δεν είναι παρά ένα διάλειμμα ανάμεσα στη μια καταστροφή και στην επόμενη; Τι γίνεται όταν αυτή η περίφημη «καθημερινότητα» είναι μια εναλλαγή πένθους για τους νεκρούς της προηγούμενης μέρας και κηδείας των νεκρών της σημερινής;

Αυτή τη σκληρή πραγματικότητα στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς στη Δυτική Οχθη προσπάθησαν να καταγράψουν, με τις κάμερες, τις ψηφιακές ηχογραφήσεις, τα κείμενά τους και -κυρίως- τη μαρτυρία τους, ο Αντώνης Βραδής, ο Ross Domoney και ο Waleed Samer, Παλαιστίνιος που προσφέρθηκε ως «ξεναγός» στη θανάσιμη καθημερινότητα της Παλαιστίνης.

Το οδοιπορικό τους στη Δυτική Οχθη δεν είναι απλώς μια δημοσιογραφική, καταγραφική αποστολή. Είναι η συνειδητοποίηση ότι αυτό που αποκαλούμε γενοκτονία εις βάρος των Παλαιστινίων είναι μια συστηματική, καθημερινή επιχείρηση του κράτους του Ισραήλ που στοχεύει πρώτα απ’ όλα στον ανθό της παλαιστινιακής αντίστασης, στη νεολαία.

Το κατέγραψε η κάμερα, το κατέγραψαν οι ηχογραφήσεις. Ο 20χρονος Τζαφάρ είναι ο «μάρτυρας» που έγινε ρεπορτάζ. Τη μια μέρα φωτογραφίζεται με το όπλο του, περήφανος και οργισμένος μαχητής, τιμώντας έναν δολοφονημένο σύντροφό του. Και δυο μέρες μετά γίνεται ο ίδιος θύμα της ισραηλινής θηριωδίας, αντικείμενο πένθους και θρήνου από τους γονείς, τους φίλους, τους συντρόφους του.

Είμαστε περήφανοι ως «Εφ.Συν.» που συμβάλαμε στην πραγματοποίηση αυτής της αποστολής στη Δυτική Οχθη. Και κρατάμε την παρατήρηση των συνεργατών και συντελεστών της αποστολής πως, παρ’ όλο που οι φοιτητές και η νεολαία του κόσμου φωνάζει ότι «η Παλαιστίνη είναι παντού!», το πρόβλημα παραμένει ότι για την ηγεσία της Ε.Ε. και της Δύσης πριν από όλα «το Ισραήλ είναι παντού». Ο,τι κι αν κάνει.

Πηγή: efsyn.gr