Με το νομοσχέδιο που κατέθεσε το Υπουργείο Εργασίας προς διαβούλευση η
κυβέρνηση επιδιώκει να τελειώσει οριστικά με όποιες κατακτήσεις των
εργαζομένων παραμένουν ακόμη σε ισχύ και δεν τις κατάργησαν οι προηγούμενες
κυβερνήσεις στην περίοδο της Μεγάλης Εργασιακής Απορρύθμισης που
προωθήθηκε στην Ελλάδα και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.
Στο νομοσχέδιο περιλαμβάνονται νέες απαγορεύσεις στη δυνατότητα κήρυξη
απεργίας- ποινικοποίηση της παρεμπόδισης της απεργοσπασίας-, εξάμηνη διάρκεια
των συμβάσεων δοκιμής εργαζομένων και απόλυση χωρίς αποζημίωση κ.α.
Το νομοσχέδιο φτάνει ακόμη και σε ακρότητες και παραλογισμούς όπως με τη
νομιμοποίηση της εργασίας δύο  συνεχόμενων 8ωρων σε διαφορετικούς εργοδότες
εντός της ίδιας ημέρας. Αυτό ειδικότερα στη χώρα μας που το ποσοστό
απασχόλησης είναι μεγάλο  και κατ’ επέκταση οι περιορισμοί πρέπει να είναι
ιδιαίτερα αυστηροί έρχεται το νομοσχέδιο να καταργήσει κάθε φραγμό. Εμπαιγμό
αποτελεί η προϋπόθεση της συναίνεσης των εργαζομένων, αφού με τη σημερινή
φτωχοποίηση του μεγαλύτερου τμήματος των εργαζομένων, με τα μειωμένα
ωράρια, τον κατώτατο μισθό να υπολείπεται του ορίου της φτώχειας και την
αποδιοργάνωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων τα όρια αντίστασης των
εργαζομένων έχουν μειωθεί πολύ.
Με αυτά και με αυτά οι εργαζόμενοι παύουν να έχουν κάθε προστασία από το
νόμο, μετατρέπονται ολοκληρωτικά σε εμπόρευμα, όπως οποιοδήποτε άλλο
εμπόρευμα που παίρνει τη θέση του στο ράφι για να εμφανιστεί ο αγοραστής.
Πόσο επίκαιρη αλήθεια γίνεται η απάντηση του Ένγκελς στο ερώτημα “Ποια η
διαφορά του προλετάριου από το δούλο”  που  περιλαμβάνεται στο έργο του οι
“Αρχές του κομμουνισμού”:

Ο δούλος έχει πουληθεί μία για πάντα, ο προλετάριος πρέπει από μόνος του να
πούλα τον εαυτό του καθημερινά και κάθε ώρα. Κάθε μεμονωμένος δούλος είναι
ιδιοκτησία συγκεκριμένου ιδιοκτήτη και ως συνέπεια του συμφέροντος του
τελευταίου, η ύπαρξη του δόλου είναι εξασφαλισμένη όσο μίζερη κι αν είναι. Ο
κάθε προλετάριος μπορούμε να πούμε είναι δούλος όλης της αστικής τάξης. Η
εργασία του αγοράζεται μόνο όταν κάποιος τη χρειάζεται και για αυτό η ύπαρξη του
δεν είναι εξασφαλισμένη. Αυτή η ύπαρξη είναι εξασφαλισμένη μόνο στην τάξη των
προλετάριων συνολικά. Ο δούλος βρίσκεται εκτός ανταγωνισμού, ενώ ο
προλετάριος βρίσκεται σε συνθήκες ανταγωνισμού και βιώνει όλες τις
διακυμάνσεις. Ο δούλος θεωρείται αντικείμενο και όχι μέλος της αστικής κοινωνίας.
Ο προλετάριος αναγνωρίζεται ως προσωπικότητα, ως μέλος της αστικής κοινωνίας.
Συνεπώς η ύπαρξη του δούλου μπορεί να είναι πιο ανεκτή από τον προλετάριο,
αλλά ο προλετάριος ανήκει σε κοινωνία που βρίσκεται σε υψηλότερη βαθμίδα
ανάπτυξης και ο ίδιος βρίσκεται σε υψηλότερη βαθμίδα ανάπτυξης από το   δούλο.
Ο δούλος απελευθερώνεται με το να καταργήσει από όλες τις σχέσεις της ατομικής
ιδιοκτησίας μόνο τη σχέση της δουλείας και χάρη σε αυτό μόνο τότε γίνεται
προλετάριος. Ο προλετάριος μπορεί να απελευθερωθεί μόνο όταν καταργήσει την
ατομική ιδιοκτησία γενικά.

Σε αυτό συνίσταται η διαφορά τους. Ο δούλος έχει πουληθεί για πάντα εκτός και αν
καταργήσει τη δουλεία ενώ ο προλετάριος είναι ελεύθερος, αλλά στην ουσία είναι αναγκασμένος να πουλιέται κάθε μέρα για να επιβιώσει και αν δεν είναι αναγκαίος
η φυσική ύπαρξη του τίθεται υπό αίρεση.
Σήμερα στον  εργατοϋπάλληλο έμεινε μόνο η τυπική αστική ελευθερία, να πουλά
την εργατική του δύναμη και μάλιστα σε συνθήκες υψηλής ανεργίας με
οποιοδήποτε τίμημα και αν αρνηθεί το επόμενο βήμα είναι ο θάνατος από την
πείνα, αν δεν προλάβουν οι δυνάμεις περιφρούρησης του καθεστώτος.
Μοναδική πλέον διέξοδος είναι η κατάργηση του παρακμασμένου και απάνθρωπου
κεφαλαιοκρατικού συστήματος.
Γ. Α.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr