Θέμης Τζήμας

Το δυστύχημα-καταστροφή-έγκλημα στα Τέμπη έχει διαμορφώσει συνθήκες οξύτατου κοινωνικού ρήγματος. Η γύμνια του συστήματος εξουσίας (εξάρτησης-ολιγαρχών-πολιτικών εντεταλμένων-τηλεπαπαγάλων) κατέστη τόσο εκκωφαντικά προφανής, ώστε τυγχάνει μιας πανικόβλητης κυβερνητικής και μιντιακής διαχείρισης, η οποία με τη σειρά της πολλαπλασιάζει και επιταχύνει την ανατρεπτική διάθεση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού.

Το σύστημα εξουσίας δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ό,τι ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται: μετά από 13 χρόνια μνημονικής πραγματικότητας κάθε δημόσιο αγαθό και υπηρεσία έχει είτε απαξιωθεί είτε πουληθεί, επιβαρύνοντας τόσο την ασφάλεια, όσο και το βιοτικό επίπεδο της μεγάλης πλειοψηφίας με τρόπο δραματικό, την ίδια στιγμή που η διαφθορά και η ολιγαρχία λεηλατούν ανεξέλεγκτα τον λαό, υπό την προστατευτική για την τελευταία ομπρέλα της εξάρτησης. Αυτό, την ίδια στιγμή που και με αμιγώς οικονομικούς όρους, η Ελλάδα, ούτε καν προσεγγίζει το συνολικό οικονομικό επίπεδο το οποίο υπήρχε προ των μνημονίων: είναι χαρακτηριστικό ότι με σταθερές τιμές δολαρίων του 2015, η Ελλάδα του 2007 είχε ετήσιο ΑΕΠ 265,97 δισ. δολάρια. Σήμερα το ΑΕΠ είναι κοντά στα 203 δισ. δολάρια (κατά τον Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος αναφέρεται σε τρέχουσες τιμές, μπερδεύοντας μήλα με πορτοκάλια, φτάνει τα 208 δισ. δολάρια).

Τι σημαίνουν αυτά; Ότι 13 χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης σωτηρίας των τραπεζιτών που βαφτίστηκε «κρατάμε όρθια την Ελλάδα», στην καλύτερη περίπτωση η χώρα μας είναι κατά 21,5% φτωχότερη από τα προ κρίσης επίπεδα. Προσοχή: αυτό το νούμερο δεν αφορά τα μεσαία και φτωχότερα εισοδήματα, δεδομένου ότι συμπεριλαμβάνει και εκείνες τις δραστηριότητες, οι οποίες παράγουν συστηματικώς κέρδη για τους πλουσιοτέρους. Η απώλεια πλούτου για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκεται σε θηριώδη ποσοστά: 40% ή και πολύ περισσότερο, ενώ επιδεινώνεται διαρκώς λόγω του τιμαρίθμου. Όλα αυτά ενόψει νέου κύκλου οικονομικής κρίσης, ο οποίος πήγε λίγο πιο πίσω εξαιτίας του ήπιου χειμώνα και της αναστολής εφαρμογής των κριτηρίων του Μάαστριχτ. Ενόψει ενός νέου χειμώνα με πόλεμο, με τις κεντρικές τράπεζες να καταστρέφουν τις οικονομίες και τον πληθωρισμό να παραμένει υψηλός, η κρίση θα χτυπήσει ξανά με τρόπο σαρωτικό.

Τα Τέμπη λοιπόν δεν είναι συναίσθημα μόνο: αποτελούν επιπλέον συνειδητοποίηση και αίσθημα κατεπείγοντος. Εδώ είναι που αρχίζουν τα δύσκολα για τους πολλούς.

Δεν αρκεί ο λαός ή έστω ένα μεγάλο μέρος του να νιώθει το κατεπείγον. Πρέπει επίσης κόμματα και σωματεία να θέλουν να ριχτούν στη μάχη για τη μετουσίωση της οργής σε προοπτική, αντί να κινούνται στους συνήθεις ρυθμούς των γραφειοκρατιών ή θεωρώντας ότι τα έχουν ήδη πει όλα, οπότε ο λαός απλώς πρέπει να πάει να τα συναντήσει. Σε αντίθεση με το 2012, δεν έχει κατατεθεί ακόμα το εναλλακτικό κεντρικό διακύβευμα, με όρους (και) διακυβέρνησης από οποιοδήποτε κόμμα. Πολύ περισσότερο, δεν εντοπίζεται διαδικασία οργανωτικής ανάπτυξης, αντίστοιχης με την κατάθεση τέτοιου διακυβεύματος. Κυριαρχούν από τη μια οι αυθόρμητες και διάχυτες αντιδράσεις (πράγμα θετικό) και από την άλλη, στο κομματικό πλαίσιο η συγκρότηση ψηφοδελτίων. Μεταξύ των δύο υπάρχει χάσμα, το οποίο κανένα πρόσωπο, χαρισματικό ή μη, δεν μπορεί να θεραπεύσει.

Ακόμα σημαντικότερο είναι ότι με πρόσφατη την εμπειρία του 2012 και κυρίως του καλοκαιριού του 2015, ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, ίσως και πλειοψηφικό είναι ιδιαιτέρως δύσπιστο. Δεν αρκεί η συνθηματολογία, ούτε η έμφαση στο επιμέρους. Χρειάζεται συνολικό, εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης με βάθος και ορατές δυνάμεις, ικανές να το υλοποιήσουν. Αυτές οι δυνάμεις βρίσκονται μέσα στους μαζικούς χώρους και όχι στα επιτελεία, τα οποία άλλωστε, αν διέθεταν τέτοιες δυνατότητας θα είχαν φτάσει τα κόμματά τους προφανώς σε άλλη θέση από αυτήν στην οποία βρίσκονται σήμερα.

Ένα επιπλέον σημαντικό πρόβλημα συνίσταται στο ότι η εργατική τάξη δεν εκπροσωπείται κατά βάση στα κόμματα, τα οποία φιλοδοξούν (ή θα περίμενε κανείς να φιλοδοξούν) να μετουσιώσουν την οργή. Το στελεχιακό δυναμικό αυτών των κομμάτων, όχι μόνο είναι κατά βάση μεσοαστικό, αλλά εν πολλοίς δεν σχετίζεται καν με μαζικούς χώρους. Σε συνδυασμό με το συχνό έλλειμμα θεωρητικής κατάρτισης, η απουσία βιωματικής σχέσης με το κοινωνικό στοιχείο αποδεικνύεται καταστροφική.

Κατά τη διάρκεια της αποστασίας του 1965, η ηγεσία του ΚΚΕ στο εξωτερικό θεωρούσε ότι η εξουσία κυκλοφορούσε γυμνή στους δρόμους, αλλά η ΕΔΑ δεν την άρπαξε. Επρόκειτο περί υπερβολής, αλλά δεν είχε τελείως άδικο ως προς την κομβικότητα των στιγμών. Η ανάλυση της συγκεκριμένης στιγμής και του συγκεκριμένου συμβάντος είναι απολύτως καταλυτική.

Τα δε πράγματα δεν γίνονται μηχανικώς. Η απάντηση στην όξυνση του βαθμού συνειδητοποίησης του λαού δεν πρέπει να είναι μια από τα ίδια, αλλά ένα σχέδιο μαζί με το λαό για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα και για το πώς θα ανατραπεί το σύστημα εξουσίας. 

πηγη: kosmodromio.gr

Μετά την απεργιακή συγκέντρωση στις 8 Μάρτη που κατέβασε στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες λαού, εργαζομένων και νεολαίας, η σκυτάλη πέρασε σε εργατικά κέντρα – ομοσπονδίες και σωματεία.

Στο πλαίσιο αυτό μετά από πρωτοβουλία του Εργατικού Κέντρου Πειραιά πραγματοποιήθηκε την Κυριακή νέα συγκέντρωση στο Σύνταγμα με εντυπωσιακή συμμετοχή χιλιάδων εργαζομένων και νεολαίας.

Στην συγκέντρωση έδωσε το παρόν και η ΠΕΝΕΝ με δικό της μπλοκ και πανό

Δείτε παρακάτω τις φωτογραφίες

Με απόφαση των αντιπροσώπων που έλαβαν μέρος στο 38ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ αποφασίστηκε η κήρυξη 24ωρης Πανελλαδικής – Πανεργατικής απεργίας για τις 16 Μάρτη 2023.

Το φρικαλέο έγκλημα που διαπράχθηκε στα Τέμπη είναι αποτέλεσμα μιας διαχρονικής κυβερνητικής πολιτικής, αυτής των ιδιωτικοποιήσεων, της αποδυνάμωσης του ανθρώπινου δυναμικού, της υποχρηματοδότησης του ΟΣΕ και γενικότερα των ΜΜΜ, καθώς και των απαράδεκτων ελλείψεων στα μέτρα και μέσα ασφαλείας για την ανθρώπινη ζωή.

Υπαίτια και υπεύθυνη είναι η εγκληματική πολιτική «κόστους - οφέλους» και έτσι η ασφάλεια τίθεται ως  κόστος για το κεφάλαιο! Το ειδεχθές έγκλημα στα Τέμπη που στοίχισε την απώλεια 57 ανθρώπινων ζωών (νεκροί) δεν είναι ούτε το μοναδικό ούτε είναι μεμονωμένο. Είναι συνέχεια των καταστροφικών πυρκαγιών (στο Μάτι με 103 νεκρούς), των πλημυρών (στην Μάντρα με 24 νεκρούς), των δεκάδων εργατικών θυμάτων που θυσιάζονται στον βωμό της εργοδοτικής κερδοφορίας και ασυδοσίας!

Σε αυτό τον εργοδοτικό αδηφάγο Μινώταυρο θύματα επίσης είναι οι δεκάδες απανθρακωμένοι (θύματα αυτοί της εφοπλιστικής ασυδοσίας) στο «NORMAN ATLANTIC» και στο «EUROFERRY» που αναδεικνύουν και στον χώρο μας τις τραγικές ελλείψεις, τις παραβιάσεις της νομοθεσίας, την ανεπαρκή έως εγκληματική μείωση των οργανικών συνθέσεων (ν. 4150/2013), την εντατικοποίηση της δουλειάς, την εργασιακή εξουθένωση, το στραπατσάρισμα στα ωράρια εργασίας και ανάπαυσης και την ανεπάρκεια στους ελέγχους των αρμόδιων αρχών και υπηρεσιών!

Στο φόντο αυτών των δολοφονιών με αποκορύφωμα τα Τέμπη, εργαζόμενοι- ες, νεολαία, συνταξιούχοι βγήκαν μαζικά στους δρόμους του αγώνα σε όλη την Ελλάδα απαιτώντας την πραγματική τιμωρία των ενόχων, του αστικού πολιτικού συστήματος και την λήψη μέτρων για δημόσιες και ασφαλείς συγκοινωνίες στα τρένα και σε όλα τα ΜΜΜ!

Αυτό το τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι δεν θα καταφέρει η κυβέρνηση ούτε να το παραπλανήσει ούτε να το αποπροσανατολίσει και ούτε να το υποτάξει με υποκριτικές δηλώσεις περί «ανθρώπινου λάθους» και «συγγνώμης».

Η μάχη αυτή πρέπει να κλιμακωθεί, να επεκταθεί, να πάρει παλλαϊκό χαρακτήρα, να θέσει ως στόχο το «εμείς ή αυτοί», να ανατρέψουν την κυβέρνηση και τις αντιλαϊκές αστικές πολιτικές και να γυρίσουν την πλάτη σε αυτούς που με τις πολιτικές τους θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές για να κερδοσκοπεί ασύδοτα το κεφάλαιο!

Η απεργία στις 16 Μάρτη πρέπει να αποτελέσει το σημείο καμπής σε ένα αγώνα διαρκείας για να μπει τέλος στις αντιλαϊκές πολιτικές και στους πολιτικούς φορείς που τις υλοποιούν.

• Το έγκλημα δεν θα ξεχαστεί!
• Να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι!
• Η ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής πάνω από τα κέρδη τους!
• Δημόσιες, ασφαλείς συγκοινωνίες σε όλα τα ΜΜΜ.
• Ανατροπή των αντιλαϊκών πολιτικών των αστικών κυβερνήσεων - κεφαλαίου – ΕΕ!
• Κατάργηση εδώ και τώρα όλων των αντεργατικών αντιλαϊκών μέτρων!
• Επάνδρωση και οργανικές συνθέσεις σε όλα τα πλοία σύμφωνα με τις πραγματικές τους ανάγκες!
• Κατάργηση όλων των φιλο-εφοπλιστικών νόμων!

Καλούμε τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες να κάνουν δική τους υπόθεση τα αιτήματα και την απεργία στις 16 Μάρτη.

Καλούμε τα μέλη μας να πάρουν μέρος στην απεργιακή συγκέντρωση που διοργανώνουν Πρωτοβάθμια σωματεία στις 16/3 στις 11 π.μ στην πλατεία Κολοκοτρώνη στην Αθήνα

Έναρξη: 00:01                          Λήξη: 24:00

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

12 Μάρτη 2023. Συννεφιασμένη Κυριακή για την κυβέρνηση του αίματος και την πολιτική που υπηρετεί. Την πολιτική του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ιδιωτικοποιήσεων «και όπου βγει», που οδήγησε στην πολύνεκρη σιδηροδρομική τραγωδία.

Δεκάδες χιλιάδες οι διαδηλωτές και σήμερα σε όλη την Ελλάδα, απαιτούν το έγκλημα στα Τέμπη να μην μείνει ατιμώρητο, να μην ξεχαστεί, και να μπει φρένο στον αντιλαϊκό, αντικοινωνικό και αντεργατικό κατήφορο. Και, βέβαια, δεν συμβιβάζονται με απλή κοινοβουλευτική εναλλαγή διαχειριστών της ίδιας ανελέητης πολιτικής.

Στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, τον Βόλο, τα Γιάννενα, τα Χανιά, το Ηράκλειο, την Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε τεράστιο Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, στις 12:00 το μεσημέρι. Ακολούθησε πορεία στους δρόμους της Αθήνας στιγμιότυπα από την οποία παρακολουθούμε σε επόμενο βίντεο.

Μερικά από τα συνθήματα που δόνησαν τους δρόμους της Αθήνας είναι τα παρακάτω:

«Στείλε όταν φτάσεις –Δεν έστειλε ποτέ, εκδίκηση θα πάρουμε για σένανε μικρέ», «Το έγκλημα αυτό δεν θα ξεχαστεί, όλων των νεκρών θα γίνουμε φωνή», «ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, το έγκλημα αυτό έχει ιστορία», «Εσείς μετράτε κέρδη και ζημιές, εμείς μετράμε ανθρώπινες ζωές», «Τώρα η οργή να γίνει ανατροπή, το έγκλημα αυτό δεν θα ξεχαστεί», “Κέρδη βουτηγμένα στων φοιτητών το αίμα”.

Ο αγώνας συνεχίζεται και τις επόμενες ημέρες και, βέβαια, την Πέμπτη 16 Μάρτη στην πανεργατική απεργία.

Ομιλία του Παναγιώτη Μπούρου

Ομιλία της Δώρας Πορή

Ομιλία του Μάρκου Μπεκρή

Ομιλία του Κώστα Τουλγαρίδη

Ομιλία του Μιχάλη Ρίζου