Κατά 150% έχει αυξηθεί ο αριθμός των αστέγων στην Γερμανία από το 2014, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία έκθεσης.  Το 2016 στην Γερμανία ήταν άστεγοι περίπου 860.000 άνθρωποι. Αυτά τα δραματικά νούμερα κατέγραψε και παρουσίασε, η Ομοσπονδιακή Ομάδα Εργασίας για την Βοήθεια προς τους Άστεγους (BAG W).

Περισσότεροι από τους μισούς, αστέγους ήταν πρόσφυγες, ενώ το 8% ανήλικοι και ανάμεσα τους, πολλά μικρά παιδιά. Τα στοιχεία αφορούν το 2016, ενώ η κατάσταση έχει γίνει ακόμα χειρότερη μέσα στο 2017 και όπως εκτιμά η  ομάδα «BAG W»,  ο αριθμός των αστέγων, θα αυξηθεί κατά ακόμη 40%, με τους ανθρώπους χωρίς στέγη να φθάνουν τα 1,2 εκατομμύρια μέχρι το 2018!

«Παρά το γεγονός ότι η μετανάστευση έχει επιδεινώσει δραματικά την όλη κατάσταση, δεν είναι σε καμία περίπτωση η μοναδική αιτία για την έλλειψη στέγης. Η σημαντικότερη αιτία είναι η λανθασμένη στεγαστική πολιτική της κυβέρνησης», τόνισε ο διευθύνων σύμβουλος της BAG W, Τόμας Σπρεχτ. 

Σύμφωνα με την υπηρεσία, από τις βασικές αιτίες της κατάστασης είναι η έλλειψη φθηνής και κοινωνικής στέγης. Οι εξώσεις είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο στις μεγάλες Γερμανικές πόλεις. Στην πλουσιότερη χώρα της ευρωζώνης, χιλιάδες άνθρωποι κοιμούνται ακόμα και στους δρόμους. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της BAG W επισημαίνεται ότι 52.000 άτομα εκτιμάται ότι ζουν στον δρόμο, με τον αριθμό τους να έχει αυξηθεί κατά 33% μέσα σε δύο χρόνια!

Στην Γερμανία, αυτή τη στιγμή περίπου 16 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Πλέον κατά χιλιάδες, από φαίνεται από τα στοιχεία, χάνουν ακόμα και το δικαίωμα στη στέγη.

 Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεί της Κομισιόν οι άστεγοι στην ΕΕ των «28» κρατών – μελών υπολογίζονται σε 4,1 εκατομμύρια ανθρώπους. Ωστόσο ο πραγματικός αριθμός σύμφωνα με διάφορες κοινωνικές οργανώσεις είναι πολύ μεγαλύτερος. 

Οι άνθρωποι που ζουν σε χαρτόκουτα, σε πεζοδρόμια, δίπλα στους σταθμούς του μετρό, αποτελούν ένα ακόμα δείγμα της …«ευημερίας» που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση στους λαούς.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: imerodromos.gr

Όλα κυλούσαν σύμφωνα με το πρόγραμμα. Η Γερμανία ως φιλοξενούσα χώρα της Παγκόσμιας Διάσκεψης για το Κλίμα μετέδιδε κλίμα αισιοδοξίας για το αποτέλεσμα, οι απεσταλμένοι του αμερικανού προέδρου συμπεριφέρονταν με μετριοπάθεια και στο χώρο της Διάσκεψης με τα εθνικά περίπτερα η μουσική από τα νησιά Φίτζι, που προεδρεύει των εργασιών, προκαλούσε θετικά συναισθήματα. Ξαφνικά στο κέντρο τύπου ομάδα φημισμένων ερευνητών αποκάλυπτε το αποτέλεσμα μιας έρευνας με κακές ειδήσεις: ότι το διοξείδιο του άνθρακα που ευθύνεται για την κλιματική αλλαγή συνεχώς αυξάνεται.

«Οι εκπομπές θα αυξηθούν»

Η έκθεση Global Carbon Budget προαναγγέλλει για το 2017 αύξηση των εκπομπών CO2 κατά 2%, ενώ τα προηγούμενα τρία χρόνια οι εκπομπές παρέμειναν στάσιμες. Περαιτέρω αύξηση θα παρατηρηθεί και το 2018 σύμφωνα με τους ειδικούς. Το μεγαλύτερο ποσοστό των εκπομπών ρύπων οφείλεται στους συνήθεις υπόπτους, το κάρβουνο, το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο. «Υπάρχουν ακόμη ορισμένες αβεβαιότητες, αλλά όλα δείχνουν ότι οι εκπομπές των ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα αυξηθούν» δηλώνει ο Γκλεν Πέτερς, ένας εκ των συγγραφέων της μελέτης.

Συγκεκριμένα μέχρι τέλος του χρόνου οι εκπομπές θα φτάσουν τους 41 γιγατόνους. Εάν η εξέλιξη επιβεβαιωθεί, θα σημαίνει ότι θα χρησιμοποιηθεί όλος ο προϋπολογισμός για εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα τα επόμενα 20 με 30 χρόνια και στη συνέχεια δεν θα είναι δυνατόν η ανθρωπότητα να πιάσει τους στόχους που έχει θέσει η Συμφωνία των Παρισίων, δηλαδή τον περιορισμό στην αύξηση της θερμοκρασίας κάτω από 2 βαθμούς Κελσίου.

Τα βλέμματα στην Κίνα

Αλλά ποιος φέρει την ευθύνη γι αυτήν την εξέλιξη; «Σχετίζεται πολύ με ότι συμβαίνει στην Κίνα και την Ινδία» ρίχνει το ανάθεμα ο Γκλεν Πέτερς. Οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι στην Κίνα οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μέχρι τέλος του χρόνου θα ανέβουν κατά 3,5% σε σχέση με πέρσι. Κι αυτό πάλι σχετίζεται με το ρυθμό ανάπτυξης του υπ΄αριθμόν ένα ρυπαντή στον κόσμο που τα πρώτα τρία τρίμηνα του χρόνου άγγιξε το 6,9%. Παράλληλα, έχει αυξηθεί η παραγωγή άνθρακα τους πρώτους 9 μήνες της χρονιάς κατά 5,7% κατά μέσον όρο. Όλα αυτά ρίχνουν βαριά σκιά στην Κίνα που μετά την καταγγελία της Συμφωνίας των Παρισίων από τον πρόεδρο Τραμπ υπογράμμισε την προσήλωσή της στους στόχους της Συμφωνίας των Παρισίων.

Αντίθετα, στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ οι εκπομπές μειώθηκαν ελαφρά κατά 0,2% και 0,4% αντίστοιχα χωρίς να επηρεασθεί η οικονομική τους δραστηριότητα. Ωστόσο η μείωση είναι τόσο αργή που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως σημαντική στροφή της κλιματικής πολιτικής τους. Είναι σαφές ότι με αυτές τις «επιδόσεις» δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθούν ο στόχος μείωσης της θερμοκρασίας γύρω στους 1,5 βαθμούς Κελσίου. Για να επιτευχθεί ο στόχος θα πρέπει να μηδενιστεί η χρήση ορυκτών καυσίμων ανάμεσα στο 2050 και το 2070.

Κλίμα εποικοδομητικού διαλόγου

«Χρειάζεται μεγάλη φαντασία και αισιοδοξία για να πιστέψει κανείς ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό» δηλώνει ο Νίκλας Χένε από τη δεξαμενή σκέψης New Climate Institute. «Οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας μπορεί να περνούν φάση ακμής, αλλά εφόσον η οικονομία, που αναπτύσσεται με γοργό ρυθμό και χρειάζεται επιπλέον ενέργεια, καταφεύγει στα ορυκτά καύσιμα για να καλύψει τις ανάγκες της η αύξηση της θερμοκρασίας θα συνεχίζεται. Η τελευταία έρευνα αποδεικνύει ότι η πρόοδος για την προστασία του κλίματος πατά σε τρεμάμενα πόδια».

Από την πλευρά της η γερμανίδα υπουργός Περιβάλλοντος Μπάρμπαρα Χέντριξ, σύμφωνα με δημοσίευμα της deutche welle, είπε ότι η νέα έρευνα θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις της Βόννης «αλλά δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να ασκηθεί επιπλέον πίεση, διότι όσοι διαπραγματεύονται έχουν επίγνωση των ευθυνών τους». Κατά την άποψή της όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα και καταγράφεται κλίμα εποικοδομητικού διαλόγου.

Πηγή: newsbeast.gr

ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

Του Διονύση Ελευθεράτου

Λες και γύρισε ο χρόνος εβδομήντα χρόνια κι ένα μήνα πίσω (14/10/1947), τότε που ο αμερικανός αεροπόρος Τσακ Γιέγκερ έσπασε το φράγμα… του ήχου, αφήνοντας άναυδους τους πάντες…  Και δώσ’ του, από το βράδυ της Κυριακής, φοβερές και τρομερές  πολιτικές «αναλύσεις», βασισμένες στο αξίωμα πως η προσέλευση 210. 505 ανθρώπων στις «κεντροαριστερές» κάλπες συνιστά   πολιτικό «μεταρρυθμιστικό» σεισμό, ή τουλάχιστον τον προαναγγέλλει…   

Εμείς ας υποθέσουμε ότι έχουμε την καλή θέληση να εκστασιαστούμε με τη συντριβή του «φράγματος» που επετεύχθη την Κυριακή. Όχι  – όπως το 1947- στον καλιφορνέζικο ουρανό, αλλά στο ημέτερο «κεντροαριστερό» απόλυτο νεφέλωμα (ούτε καταστατικό, ούτε συμφωνία επί βασικών πολιτικών αρχών, μόνο μάχη υποψηφίων αρχηγών). Θα μπορούσε όμως κάποιος  να μας βοηθήσει… να ενθουσιαστούμε; Αρκεί να απαντήσει πειστικά σε μερικές απλές ερωτήσεις.    

Τι είδους «φράγμα» είναι αυτό που υπολείπεται κατά 25.646  του συνολικού αριθμού όσων είχαν συμμετάσχει στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ, τον Μάρτιο του 2012; Τι σόι «φράγμα» είναι αυτό που μόλις και μετά βίας αντιστοιχεί στο 28,5%  εκείνων, τους οποίους κινητοποίησε, το Νοέμβριο του 2007, η διελκυστίνδα Γ. Α. Παπανδρέου – Ευάγγελου Βενιζέλου; Τότε – θυμίζουμε- είχαν ψηφίσει 738.078 άνθρωποι.  

«Φράγμα» λοιπόν δεν το λες, εκτός αν εννοείς την τοποθέτηση του πήχη, όπως την έκανε νωρίτερα ο Ν. Αλιβιζάτος. «Αν περάσουμε τις 200.000 θα είναι μεγάλη επιτυχία, αν πλησιάσουμε τις 300.000 – όπως θέλω να πιστεύω – θα είναι θρίαμβος», είχε πει.

Μπράβο στον προνοητικό καθηγητή που έβαλε τον πήχη εκεί που… χρειαζόταν, ώστε εκ των υστέρων να δηλώνει πως η «κεντροαριστερά» έδωσε αποστομωτικές απαντήσεις στους «κυνικούς» και τους είρωνες. Γιατί, όμως, δεν ενέδωσε… κάπως παραπάνω στον πειρασμό της σιγουριάς; Αν είχε θέσει, λόγου χάρη, ως «πλαφόν» της μεγάλης επιτυχίας τις 150.000 και του θριάμβου τις 200.000, τώρα η Φώφη θα έκανε πρόβες εκφώνησης πρωθυπουργικού διαγγέλματος. Αλλά, αφήστε το, μάλλον καταλάβαμε γιατί τούτο το ιδιότυπο «επιτυγχάνω όσο δηλώνω» δεν έπρεπε να φθάσει μέχρι το κεφαλόσκαλο: Η ηγεσία του νέου φορέα έχει πολλή δουλειά να κάνει, δεν είναι να την απασχολούν από τώρα διάφοροι με «αιτήματα» για υπουργικές θέσεις και λοιπά δημόσια αξιώματα…    

Ας μας επιτραπεί να πιστεύουμε ότι το επιτυχές και το ανεπιτυχές δεν ορίζονται έτσι, όταν πρόκειται για πολιτικές δυνάμεις. Ένας ερασιτέχνης δρομέας μπορεί να λέει (για να θυμηθούμε και τον Μαραθώνιο που συνέπεσε χρονικά με τις εκλογές στην κεντροαριστερά), ότι θα είναι ευχαριστημένος εάν διανύσει 5, 10 χιλιόμετρα, με όποιον ρυθμό μπορεί. Στην πολιτική, αντιθέτως, η επιτυχία δεν είναι υπόθεση τόσο υποκειμενική και «ετσιθελική».    

Έχουμε και λέμε λοιπόν, μένοντας στην αμιγώς ποσοτική παράμετρο του πράγματος (για τις άλλες, εν ευθέτω χρόνω):

Εάν κάτι κατάφερε η «κεντροαριστερά» την περασμένη Κυριακή, αυτό ήταν να προσελκύσει στις κάλπες κόσμο τετραπλάσιο εκείνου, του λιγοστού (52.000), που είχε να σπεύσει ψηφίσει τον Ιούνιο του 2015. Τότε που η Φώφη Γεννηματά κέρδισε την αρχηγία, επικρατώντας με ευκολία του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου και του Ανδρέα Λοβέρδου. Είναι όμως να πανηγυρίζει κανείς, επικαλούμενος τις συγκρίσεις με μια περίοδο, κατά την οποία είχαν φθάσει στο ναδίρ, τόσο η πολιτική επιρροή του ΠΑΣΟΚ, όσο και η ενεργητικότητα – μαχητικότητα των μελών και φίλων του;

Υπενθυμίζουμε ότι η εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ, το 2015, είχαν διεξαχθεί στον απόηχο της εκλογικής συντριβής του κόμματος. Το 4,68%, στις εκλογές του Ιανουαρίου εκείνης της χρονιάς, ήταν το «ιστορικό χαμηλό» του ΠΑΣΟΚ. Οι εσωκομματικές εκλογές του Ιουνίου του ’15 έγιναν υπό συνθήκες απογοήτευσης, σχεδόν παραλυτικές.

Με τόσους μηχανισμούς να δουλεύουν «στο φουλ»…

Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό, που (θέλει να) το αγνοεί το πολιτικό- δημοσιογραφικό φάσμα όσων θριαμβολογούν για τους 210.505 ψηφοφόρους: Αυτή τη φορά δεν επρόκειτο για εκλογική διαδικασία μόνο του ΠΑΣΟΚ, αλλά ενός «κεντροαριστερού» μετώπου, που υποτίθεται ότι έχει αποκτήσει μια δυναμική τροχιά, κλπ, κλπ.

Αυτή τη φορά έδωσαν τη μάχη εννέα υποψήφιοι. Ούτε δυο, ούτε τέσσερις. Εννέα! Δυο πολιτικοί αρχηγοί, ο δήμαρχος Αθηναίων, ένας ευρωβουλευτής, πρώην υπουργοί. Δεν ήταν λίγοι, ούτε ανίσχυροι οι επί μέρους μηχανισμοί. Πολλά «στρατόπεδα» δούλευαν, το καθένα για λογαριασμό του φυσικά, αλλά με τελική ώθηση προς την επαύξηση του συνολικού «λογαριασμού» της συμμετοχής.

Αυτή τη φορά, επίσης, η όλη διαδικασία διαφημίστηκε ως μια γενική …γιορτή της δημοκρατίας, στην οποία μάλιστα δήλωσαν παρόντες πολιτικοί όπως ο «γκουρού» του νεοφιλελευθερισμού Στέφανος Μάνος και ο «Ζορό» της σκληρότατης Δεξιάς, Παναγιώτης  Ψωμιάδης.

Μ’ όλη τούτη την πολιτική… απλοχωριά, με την ενεργοποίηση τόσων επί μέρους μηχανισμών, με την εικαζόμενη ή και «δοξολογούμενη» νέα δυναμική, τι ακριβώς κατόρθωσε η «κεντροαριστερά»; Να προσελκύσει στις κάλπες της τόσο κόσμο, όσος ισούται με το 37,3% εκείνων που είχαν στηρίξει, αθροιστικά, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι, στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.

«Πέτυχε» να κινητοποιήσει λιγότερους απ’ όσους είχε ενεργοποιήσει η διαδικασία της εκλογής του Ευ. Βενιζέλου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ (και μόνο του ΠΑΣΟΚ), τον Μάρτιο του 2012. Τότε ο Βενιζέλος ήταν ο μοναδικός υποψήφιος, σε ένα κόμμα που, λόγω των μνημονιακών – αλλά και των παλιότερων-  αμαρτιών του, έχανε με ταχύτατους ρυθμούς  κοινωνικά ερείσματα. Άλλωστε έπειτα από δυο μήνες, στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, το ΠΑΣΟΚ θα κατακρημνιζόταν από το 43,9% στο 13,18%.

Η σημερινή «κεντροαριστερά» διατείνεται ότι διανύει περίοδο ουσιαστικής ενδυνάμωσης και δυνάμει πολιτικής «αντεπίθεσης», αλλά την Κυριακή δεν πλησίασε καν τις εσωκομματικές επιδόσεις του παραπαίοντος ΠΑΣΟΚ του 2012. Κι όμως, πανηγυρίζει! Με τη βοήθεια, τη συμμετοχή και τη ενθάρρυνση όλων όσοι «ποντάρουν» πάνω της.

Είναι φανερό ότι η «κεντροαριστερά»… μας δουλεύει! Αλλά το κάνει τόσο συστηματικά, ειδικά ως προς τα ποσοτικά μεγέθη, ώστε τελικά ίσως να ξεγελά και τον εαυτό της. Γενικά, η «κεντροαριστερά» τα βρίσκει όλα… αρκετά ή υπερ- αρκετά. Και, εδώ που τα λέμε, μια πολιτική δύναμη που μας έλεγε στα σοβαρά ότι αρκετά αποθεματικά απέμεναν  στα ασφαλιστικά ταμεία έπειτα από το «βενιζέλειο» έπος του PSI, δεν υποπίπτει παρά σε ελαφρύ πταίσμα, ισχυριζόμενη ότι είναι πολιτικό τσουνάμι οι 210.505 της περασμένης Κυριακής. Όλα πολλά, όλα ανθηρά…

ΥΓ: Καλά ο Στ. Μάνος, τον είχε κάνει άλλωστε βουλευτή (όπως και τον Α. Ανδριανόπουλο) ο Γ. Α. Παπανδρέου, το 2004, τοποθετώντας τον ψηλά, στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Το βάθος της αμοιβαίας αγάπης καθαρόαιμου νεοφιλελευθερισμού και «σοσιαλ»- φιλελευθερισμού το έχουμε διαπιστώσει, από την εποχή που προσχωρούσε στο ΠΑΣΟΚ ο Β. Κοντογιαννόπουλος. Αλλά υμνητής και ψηφοφόρος σας και ο… Παναγιώτης Ψωμιάδης, βρε «κεντροαριστερά» παλικάρια; Αυτή είναι, άραγε, η προοιωνιζόμενη η «αμφίπλευρη διεύρυνση» της «σύγχρονης» σοσιαλδημοκρατίας; Και προς τις δυο «ιστορικές» πτέρυγες της… Δεξιάς;  Ε, ρε γλέντια…

Πηγή: kommon.gr