Ανάλυση: Δημήτρης Σταμούλης

Από την εξ αποστάσεως εργασία το κεφάλαιο έχει μόνο να κερδίσει! Κερδίζει σε λειτουργικό κόστος, σε αποδοτικότητα εργαζομένων, σε ακόμα μεγαλύτερο έλεγχο της εργασίας, ακόμα και  της ίδιας της ζωής των υπαλλήλων του. Στην Ελλάδα εκτιμάται ότι περίπου ένας στους τρεις εργαζομένους  θα μπορούσε να εργάζεται από το σπίτι. Ο ΣΕΒ ήδη προετοιμάζει το έδαφος με τους δικούς του όρους.

Στο lockdown ένας στους δύο εργάστηκε από το σπίτι

Η εργασιακή πραγματικότητα άλλαξε άρδην εν μέσω πανδημίας κορονοϊού. Δεν είναι μόνο οι χιλιάδες απολύσεις και αναστολές συμβάσεων, αλλά και όλα όσα εξελίσσονται με φόντο μια νέα ανερχόμενη μορφή εργασίας, στην Ελλάδα και διεθνώς, την τηλεργασία. Στη χώρα μας, ένας στους δύο από όσους συνέχισαν να εργάζονται, αναγκάστηκε να εργαστεί από το σπίτι με τηλεργασία, ενώ προ κορονοϊού το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 4,57%. Σχεδόν δύο στους τρεις από όσους εργάζονταν και πριν από τον κορονοϊό από το σπίτι, δηλώνει πως η τηλεργασία έχει αλλάξει σε σχέση με την προ πανδημίας εποχή. Οι περισσότεροι φοβούνται πως πρέπει να αποδεικνύουν περισσότερο ότι δουλεύουν από το σπίτι απ’ ό,τι στο γραφείο!

Πλήθος επιχειρήσεων συνειδητοποίησαν ότι η τηλεργασία θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί μακροπρόθεσμα τη νέα «κανονικότητα», καθώς αυξάνει την παραγωγικότητα, αλλά παράλληλα μειώνει σημαντικά το κόστος λειτουργίας των γραφείων. Τεχνολογικοί κολοσσοί της Σίλικον Βάλεϊ, όπως Google, Facebook και Spotify, ανακοίνωσαν ότι η τηλεργασία θα συνεχίσει μέχρι την αρχή του 2021. Amazon και Microsoft παρατείναν την τηλεργασία ως τον Οκτώβριο, ενώ πιο ριζοσπαστική απόφαση έλαβε η τράπεζα Barclays που έθεσε σε τηλεργασία και τους 70.000 εργαζομένους της, διαμηνύοντας ότι τα μεγάλα γραφεία της μάλλον θα κλείσουν.

Αλλά και ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ της Facebook διεμήνυσε ότι θα ξεκινήσει «επιθετικά τις προσλήψεις για τηλεργασία» με στόχο στα επόμενα 5-10 χρόνια περίπου οι μισοί υπάλληλοι να ενταχθούν στο νέο καθεστώς. Τελικά γιατί αναπτύσσεται διεθνώς η τάση ριζικής στροφής στην εξ αποστάσεως εργασία; Ποια είναι η τύχη που της επιφυλάσσει ο σύγχρονος καπιταλισμός της ευέλικτης και ολοκληρωτικά υπαγμένης στο κεφάλαιο ανθρώπινης εργασίας;

Κατ’ οίκον εργασιακό κάτεργο

«Η τηλεργασία είναι σπουδαίο εργαλείο για την εταιρεία και για τους εργαζομένους […] προβλέπω πως θα αυξηθεί στο μέλλον», σχολίασε στους New York Times υψηλόβαθμο στέλεχος της αμερικανικής τεχνολογικής εταιρείας DocuSign. Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ, πριν από την επέλαση του κορονοϊού το 2% των Αμερικανών βρισκόταν σε μόνιμο καθεστώς τηλεργασίας. Τώρα πολλές επιχειρήσεις εξετάζουν τη μονιμοποίηση της τηλεργασίας για τουλάχιστον το μισό εργατικό δυναμικό τους, σύμφωνα με την εταιρεία συμβούλων Gartner. Στην Ελλάδα η τηλεργασία προβλέπεται ήδη από το ν. 3846/2010, αλλά και από την ΕΓΣΣΕ 2006-2007, αν και έως σήμερα έχει πολύ περιορισμένη έκταση. Ωστόσο ο ΣΕΒ τόνισε με «οδηγία» του μέσα στην πανδημία, ότι «η τηλεργασία αποτελεί μια σύγχρονη και ανερχόμενη μορφή οργάνωσης της εργασίας», ότι «είναι εύκολη, και πρακτικά ανέξοδη διαδικασία» και ότι «εκτός συνθηκών κρίσης, δημιουργεί πολλαπλά επιπλέον οφέλη». Και εξηγεί: «μειώνει το λειτουργικό κόστος, αυξάνει την παραγωγικότητα, βελτιώνει τη δυνατότητα προσέλκυσης ειδικευμένου προσωπικού […]». Η τηλεργασία εκτιμάται ως «κατάλληλη για όποια εργασία μπορεί να υλοποιηθεί μέσω υπολογιστή ή/και τηλεφώνου». Ενδεικτικά, θέσεις όπως καταχώρηση και ανάλυση δεδομένων, τηλεφωνική και μέσω υπολογιστή υποστήριξη πελατών, τηλεφωνικές πωλήσεις, παραγγελιοληψία, συγγραφή κειμένων, ανάπτυξη λογισμικού, μελέτες, δημιουργικές δουλειές.
Περίπου ένας στους τρεις εργαζομένους θα μπορούσε να εργάζεται από το σπίτι, σύμφωνα με το ΚΕΠΕ. Η τηλεργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί ως πιο δελεαστική για τους εργαζόμενους με το πρόσχημα ότι απευθύνεται σε «καλές εργασίες», δηλαδή επιστημονικά επαγγέλματα ή θέσεις στο Δημόσιο, με σχετικά υψηλές αμοιβές. Σύμφωνα με το ΚΕΠΕ, το 32,8% των εργαζομένων στην Ελλάδα ή 1.263.000 εργαζόμενοι θα μπορούσαν δυνητικά να εργαστούν από το σπίτι: Σχεδόν οι τρεις στους τέσσερις που ανήκουν στις επαγγελματικές κατηγορίες των υπαλλήλων γραφείου, των ανωτέρων διοικητικών και διευθυντικών στελεχών και των επαγγελματιών.

Στο «όμορφο περιτύλιγμα» που κάνει το κεφάλαιο στην τηλεργασία προστίθενται και ολίγοι… πράσινοι κόκκοι περιβαλλοντικής ευαισθησίας αλλά και εξοικονόμησης χρόνου από τις πολύωρες μετακινήσεις των εργαζομένων. Το κεφάλαιο έχει απάντηση και στο κατά πόσο ένας εξ αποστάσεως εργαζόμενους είναι ή όχι λιγότερο αποδοτικός από ό,τι στο χώρο εργασίας του. «Με την τηλεργασία μειώνεται σημαντικά το κόστος… ακόμα και εάν όσοι εργάζονται εξ αποστάσεως είναι κατά 5% λιγότερο αποδοτικοί, οι επιχειρήσεις μπορούν να σώσουν 20% από τη μείωση των χώρων απασχόλησης και να έχουν υψηλότερα κέρδη», τονίζει στέλεχος της Gartner.

Από την υπόθεση της εξ αποστάσεως εργασίας το κεφάλαιο έχει μόνο να κερδίσει! Κερδίζει σε λειτουργικό κόστος, σε αποδοτικότητα εργαζομένων, σε ακόμα μεγαλύτερο έλεγχο της εργασίας, ακόμα και της ίδιας της ζωής των υπαλλήλων του. Ο ΣΕΒ τονίζει πως είναι σκόπιμη η λήψη επιπλέον περιοριστικών μέτρων για τον εξοπλισμό που βάζει από την τσέπη του ο τηλεργαζόμενος στην Ελλάδα: Αυστηρός περιορισμός στους υπολογιστές από τους οποίους μπορεί να γίνει σύνδεση στα εταιρικά συστήματα. Έλεγχος στις ιστοσελίδες που θα έχει πρόσβαση ο εργαζόμενος από τον υπολογιστή που χρησιμοποιεί για τηλεργασία. Επιβολή περιορισμών στα προγράμματα λογισμικού που μπορούν να εγκατασταθούν στον υπολογιστή του. Απαγόρευση πρόσβασης σε πρόσωπα από το οικογενειακό ή/και φιλικό περιβάλλον. Περιορισμός στα πληροφοριακά συστήματα που μπορεί να έχει πρόσβαση ένας τηλεργαζόμενος όταν δουλεύει από απόσταση. Ακόμα και περιορισμός των χώρων από τους οποίους μπορεί να δουλέψει ένας τηλεργαζόμενος όταν διαχειρίζεται ευαίσθητα δεδομένα! Δηλαδή ένας Μεγάλος Αδελφός στήνεται μέσα στο ίδιο μας το σπίτι!
Πριν από λίγες ημέρες ήρθε στο προσκήνιο καταγγελία εργαζόμενου στην Ελλάδα ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεται απαίτησε τροποποίηση συμβάσεων για τηλεργασία με ανατριχιαστικούς όρους, όπως επιτόπιος έλεγχος ανά πάσα ώρα και στιγμή από τον εργοδότη ή ακόμα και χρήση κάμερας, απαίτηση για γρήγορο ίντερνετ (με… χρέωση φυσικά του εργαζομένου), μη χρήση ίντερνετ από άλλα μέλη της οικογένειας κατά τη διάρκειας της τηλεργασίας, καταστρατήγηση των ρεπό, και βέβαια ούτε λόγος για πληρωμένες υπερωρίες σε υπέρβαση ωραρίου.
Για τον πιο αποτελεσματικό έλεγχο των τηλεργαζόμενων, ΣΕΒ και κεφάλαιο, χωρίς να υποτιμούν την επιβολή ενός περιβάλλοντος ελέγχου, επιδιώκουν «σύγχρονα συστήματα αξιολόγησης και μέτρησης απόδοσης», τα οποία θα βασίζονται περισσότερο στην επίτευξη προκαθορισμένων στόχων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι «εμείς σου ζητάμε αυτά, εσύ κόψε το κεφάλι σου και υλοποίησέ τα όποτε θέλεις!»

Πώς αποτιμούν όμως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι όσα βίωσαν στο δίμηνο της καραντίνας; Σε έρευνα της KPMG, το 59% θεωρεί πρόβλημα την απουσία σαφών ορίων μεταξύ εργασίας και ξεκούρασης και το 57% την έλλειψη αλλαγής παραστάσεων. Επιπλέον ως πρόβλημα αναδεικνύουν την παραμονή στους ίδιους χώρους, την δυσκολότερη εξισορρόπηση προσωπικής-επαγγελματικής ζωής, την απομόνωση, την πιο δύσκολη συμβίωση-συγκατοίκηση με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Πιο αποκαλυπτική είναι έρευνα της DESKEO στη Γαλλία όπου φαίνεται πως το 32% των Γάλλων που απασχολούνταν με τηλεργασία στην καραντίνα, δούλευαν περισσότερο από ό,τι στο κανονικό τους γραφείο ή σε άλλο χώρο δουλειάς, το 51% δεν έκανε καν διάλειμμα για μεσημεριανό, το 73% δεν έχει χωριστό δωμάτιο στο σπίτι όπου εργάζεται. Στο ερώτημα «πώς αξιοποιείτε το χρόνο που εξοικονομείται από τη διαδρομή μετάβασης προς τη δουλειά», 6 στους 10 απάντησαν «για να δουλεύω περισσότερο»!

Για τις επιχειρήσεις, η μορφή της τηλεργασίας έχει οφέλη ανεκτίμητα, αφού μαζί με την εκ περιτροπής εργασία αποτελούν την ταφόπλακα του «ενοχλητικού» για την κερδοφορία τους εργατικού δικαίου, όπως αυτό διαμορφώθηκε στον προηγούμενο αιώνα. Ελαστικοποιεί περαιτέρω τις σχέσεις εργασίας, προσφέρει στο κεφάλαιο την απόλυτη διαχείριση του τρόπου και του χρόνου εργασίας, μειώνει το κόστος παραγωγής και μεγιστοποιεί τα περιθώρια κέρδους.

Από την άλλη, οι εργαζόμενοι, πέρα από τον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σειρά από ανεπανόρθωτες απώλειες. Η εργασία από το σπίτι τούς απομονώνει από τους υπόλοιπους συναδέλφους τους, τη συλλογικότητα, την επικοινωνία και την κοινή αγωνιστική δράση, προωθεί την εξατομίκευση και τον κατακερματισμό, τους καθιστά έρμαια στις διαθέσεις των εργοδοτών. Ο κίνδυνος διάχυσης του εργασιακού χρόνου στον ελεύθερο διογκώνεται, με αποτέλεσμα τη χειραγώγηση της προσωπικής, οικογενειακής και κοινωνικής ζωής τους. Ο κίνδυνος της ψηφιοποίησης των πάντων, της πλήρους καταγραφής των δράσεων των εργαζομένων και ο έλεγχός τους από την εργοδοσία οδηγούν σε περαιτέρω εντατικοποίηση της εργασίας. Ο τόπος κατοικίας και ο τρόπος διαβίωσης τελικά υπάγονται ολοκληρωτικά στη δικαιοδοσία του εργοδότη! Η κατ οίκον εργασία δεν διευκολύνει τον εργαζόμενο, αλλά εξασφαλίζει στον εργοδότη μεγιστοποίηση της ωφέλειας του.

«Πρωτοπόρες» οι τράπεζες στην τηλεργασία

▸ Δουλειά και τα σαββατοκύριακα, όλο το κόστος στους εργαζόμενους

Με αφορμή τη δίμηνη υγειονομική πανδημία, οι τραπεζίτες αξιοποίησαν τη δυνατότητα που τους δόθηκε, ώστε να εφαρμόσουν σε μαζικό επίπεδο την εξ αποστάσεως εργασία. Με βάση τον αριθμό των εργαζόμενων και τα ποσοστά που στις περισσότερες Διευθύνσεις έφταναν το 95% (σε κάποιες άγγιξαν και το απόλυτο), έχει τους περισσότερους εξ αποστάσεως εργαζόμενους από όλους του κλάδους στους οποίους χρησιμοποιήθηκε αυτό το μέτρο.

Η επιλογή και διαχείριση τους βοήθησε ώστε: Να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη κερδοφορία τους. Να διαπαιδαγωγήσουν τους εργαζόμενους, έτσι ώστε να μην έχουν απαιτήσεις όσον αφορά τους όρους παροχής της εργασίας τους. Να θεωρείται ντε φάκτο η εφαρμογή τέτοιων μέτρων, όταν και όποτε κρίνουν αυτοί αναγκαίο να χρησιμοποιούνται. Να μπορούν ανά πάσα στιγμή ως επίσημος big brother να παρακολουθούν και παρεμβαίνουν στους όρους ζωής (εξέλιξη του γνωστού 24/7 για την τράπεζα) των εργαζομένων. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα στις καθημερινές τηλεδιασκέψεις, με διευθυντικά στελέχη να «χαριτολογούν» και με «αθώα» πειράγματα να ασκούν κριτική στο ντύσιμο ή την εμφάνιση των συμμετεχόντων σε αυτές.

Αυτό που έγινε, συνεχίζεται να γίνεται και επιθυμούν και στο μέλλον να γίνεται είναι να μεταφέρεται κόστος εργασίας στους εργαζόμενους, αφού δεν έχουν αναλάβει καμιά ευθύνη ούτε για την υποστήριξη με τον απαραίτητο εξοπλισμό (όπως ηλεκτρονικούς υπολογιστές) ούτε για το κόστος χρήσης της γραμμής Internet που χρησιμοποιεί ο εργαζόμενος. Οι τηλεργαζόμενοι είναι πλέον αντιμέτωποι με τη συνολική απορρύθμιση της οικογενειακής ζωής, αφού στον ίδιο χώρο εργάζονται και προσπαθούν ταυτόχρονα να χειριστούν θέματα που δεν άπτονται της εργασίας τους. Οι ώρες εργασίας έχουν αυξηθεί συντριπτικά, με απαιτήσεις που φτάνουν ακόμα και σε δουλειά το Σαββατοκύριακο, με πρόσχημα την ικανοποίηση της πελατείας.

Σπύρος Ζουρτσάνος

Αγώνας ενάντια σε απομόνωση-εξατομίκευση

Για το ταξικό εργατικό κίνημα πρέπει να είναι σαφής η εναντίωση στην τηλεργασία, γιατί ενισχύει την αποξένωση από την ίδια την εργασία και την αποκοινωνικοποίηση μεγάλου αριθμού εργαζομένων, εντείνει το βαθμό εκμετάλλευσης, επιτείνει τον έλεγχο και την χειραγώγηση ακόμα και του ελεύθερου χρόνου που έχει απομείνει στον εργαζόμενο, εξανδραποδίζει και το τελευταίο τυπικά κύτταρο ελευθερίας του, την ίδια του την κατοικία.

Ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός, όλο το προηγούμενο διάστημα, αρνήθηκε να διεκδικήσει αυτονόητα αιτήματα. Αρκείται σε γενικές διατυπώσεις και «εκκλήσεις» απέναντι στους εργοδότες, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση του 2006-2007. Όμως, από τότε, και ειδικά μετά την πανδημία, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν βρεθεί –ή θα βρεθούν-– υπό καθεστώς τηλεργασίας, χωρίς ουσιαστικά να μπορούν οι ίδιοι να το αποφασίσουν αφού το επιβάλλει μονομερώς η εργοδοσία, χωρίς κανένα ουσιαστικό δικαίωμα. Η ΓΣΕΕ, εν μέσω πανδημίας, το μόνο που ψέλλισε ήταν περί «θεσμοθέτησης σοβαρού θεσμικού πλαισίου». Ενώ και η ΟΤΟΕ αρνήθηκε να διατυπώσει αιτήματα όπως το κόστος τηλεργασίας να το πληρώσουν οι τράπεζες, να διατηρηθεί το 8ωρο, να καταγγελθούν οι καθημερινές πιέσεις από στελέχη τραπεζών για περισσότερες ώρες δουλειάς. Από την άλλη, έσπευσε ακόμα και να… θριαμβολογήσει για το «πόσο καλά ανταποκρίθηκαν οι εργαζόμενοι στα νέα δεδομένα»!

Η κατ’ οίκον εργασία μπορεί να αποτελεί δικαίωμα του εργαζομένου, το οποίο να ασκεί μόνο προς όφελός του, όπως όταν υπάρχει αδυναμία μετακίνησης, λόγω μόνιμου προβλήματος υγείας ή απόστασης. Για τους εργαζόμενους στους οποίους έχει επιβληθεί καθεστώς τηλεργασίας είναι κρίσιμο να διεκδικηθούν αιτήματα, όπως ειδικό επίδομα τηλεργασίας, το κόστος εξοπλισμού και τηλεπικοινωνιών στους εργοδότες, τήρηση ωραρίων, ηλεκτρονική καταγραφή και πληρωμή υπερωριών.

πηγη: prin.gr

Από Κ. Τ.

Την ώρα που η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια των media μιλάνε για ατέλειωτο χορό δις ευρώ που τάχα έρχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς τη χώρα μας, τη στιγμή που ούτε ευρώ δεν έχει δοθεί από τις Βρυξέλλες, η ελληνική οικονομία κατρακυλάει στην πιο βαθιά ύφεση της ιστορίας της, ενώ ακόμα χειρότερα η αποεπένδυση σπάει όλα τα ρεκόρ, δίνοντας στην Ελλάδα όψεις τριτοκοσμικής χώρας.

Με κυβερνητική νομοθετική ρύθμιση που υπό μορφή τροπολογίας έφερε και ψήφισε η κυβέρνηση στη Βουλή, διαλύεται και το τελευταίο απομεινάρι συλλογικών συμβάσεων στη χώρα και δίνεται η δυνατότητα στους εργοδότες που έχουν μείωση τζίρου πάνω από τα 20% να θέτουν το προσωπικό τους σε μερική απασχόληση, πληρώνοντας το 50% του μισθού τους και με τους εργαζόμενους, μετά την επιδότηση του Δημόσιου, να χάνουν το 20% του μισθού τους, ενώ όσοι εργαζόμενοι συνεχίζουν να τελούν σε αναστολή εργασίας, μπορεί να χάνουν έως  το 50% του μισθού τους, αμοιβόμενοι με 533 ευρώ το μήνα.

Το πλέον τραγικό είναι ότι όσοι εργαζόμενοι δεν τεθούν υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης μπορεί να απολυθούν την ίδια ώρα από την εργοδοσία και να μείνουν στο δρόμο.

Η κυβέρνηση ενώ θα επιχορηγεί τους εργοδότες και θα τους επιτρέπει άτυπα υπό την ομπρέλα της μερικής απασχόλησης να έχουν εργαζόμενους στην ουσία με πλήρες ωράριο, δεν θέτει καμία δέσμευση στους επιχειρηματίες, ούτε καν δέσμευση για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας.

Η οικονομία της χώρας μετατρέπεται σε μια οικονομία όπου κυριαρχεί μια θάλασσα ελαστικών εργασιακών σχέσεων, από το ωρομίσθιο, το part time και κυρίως τη μερική απασχόληση, ενώ η πλήρης απασχόληση δεν είναι απλώς μειοψηφία αλλά η θλιβερή εξαίρεση στην ελληνική εργασιακή ζούγκλα.

Η έξοδος τη οικονομίας και της κοινωνίας από την καραντίνα αντί να δώσει ώθηση στην οικονομία και τα εισοδήματα, αποκαλύπτει το μέγεθος της οικονομικοκοινωνικής κατάρρευσης, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν άνοιξαν καν, ενώ ένας μεγάλος αριθμός και από αυτές που άνοιξαν έχουν βάλει ή βρίσκονται σε πορεία να βάλουν λουκέτο.

Η μετα-καραντίνα περίοδος βλέπει την οικονομία και την κοινωνία να χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, με πένητες εργαζόμενους και με έναν απέραντο αριθμό νοικοκυριών να ζουν μέσα στη φτώχεια, την καθημερινή δυστυχία και την εξαθλίωση, ενώ εξαπλώνεται κυριολεκτικά και η πείνα, σε μια συγκυρία που δεν μπορούν ούτε συσσίτια να πραγματοποιηθούν.

Κεντρικό πρόβλημα της οικονομίας είναι η κατάρρευση των επενδύσεων , για την οποία ένας βασικός λόγος από τους πολλούς, είναι η απουσία ρευστότητας στην οικονομία.

Οι τράπεζες είναι κλειστές για τη συντριπτική πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και κρατάνε κλειδωμένες τις στρόφιγγες των δανείων λειτουργώντας ως ληστρικά “ιδρύματα” τα οποία αντλούν τα κέρδη τους κατά κύριο λόγο από τις υπέρογκες προμήθειες και τις υψηλές επιβαρύνσεις που επιβάλλουν στις καθημερινές συναλλαγές που πραγματοποιούν ανάμεσα σε πολίτες και επιχειρήσεις.

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από αυτό το τέλμα με την υποτιθέμενη χρηματοδοτική στήριξη της Ε.Ε. Και όχι μόνο γιατί στη ουσία αυτή η χρηματοδοτική στήριξη είναι “ψίχουλα” μπροστά στο μέγεθος της κρίσης αλλά και γιατί θα έχει ως συνέπειες την επιβάρυνση της χώρας με φόρους για την αποπληρωμή των επιχορηγήσεων της Ε.Ε και περαιτέρω υπερχρέωση από τη λήψη δανείων της Ε.Ε, ενώ και τα όσα κεφάλαια έρθουν θα κατευθυνθούν σε τομείς γερμανικών προδιαγραφών και θα συνοδευτούν με αθέμιτες δεσμεύσεις για τη χώρα.

Η Ελλάδα μέσα σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που έχει προσλάβει ολοκληρωτικά και νεοαποικιακά χαρακτηριστικά και στην οποία κυριαρχεί ένας πυρήνας χωρών με επικεφαλής τη Γερμανία, χωρίς καμία αίσθηση αλληλεγγύης και αιχμάλωτη ενός ξενόδουλου πολιτικού κατεστημένου, δεν έχει αυτή την ώρα καμία άλλη επιλογή από την επιστροφή της με νέους όρους στο εθνικό της νόμισμα και την αποδέσμευση της από την Ε.Ε , ως θεμελιώδη προϋπόθεση μιας ευρύτερης ανατροπής για να υπάρξει με εκτύπωση χρήματος διαγραφή χρεών και ικανή χρηματοδότηση της οικονομίας και της κοινωνίας, προκειμένου να εφαρμοστεί ένα σχέδιο για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, ένα σχέδιο παραγωγικής ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της οικονομίας, ριζικής αλλαγής του κράτους προκειμένου να αποκτήσει αποτελεσματικό και παραγωγικό προσανατολισμό, εκδημοκρατισμού της χώρας και νέων στρατηγικών κοινωνικής συμμετοχής και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κ.Τ

πηγη: iskra.gr

Εφιαλτικά σενάρια από τις πολυεθνικές- με πρώτη τη Microsoft- που ελέγχουν τα μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Ο αμερικανικός τεχνολογικός  κολοσσός Microsoft- που δραστηριοποιείται και στο εμπόριο της ενημέρωσης- ανακοίνωσε ότι θα αντικαταστήσει δημοσιογράφους με … ρομπότ! Σε πρώτη φάση, η Microsoft πρόκειται να αντικαταστήσει δεκάδες δημοσιογράφους, που εργάζονται με συμβόλαιο στην ιστοσελίδα της MSN, με τη χρήση  αυτοματοποιημένων συστημάτων για την επιλογή των ειδήσεων. Αυτή είναι η ουσία της είδησης (διαβάστε ΕΔΩ), που μεταδόθηκε από αμερικανικά και βρετανικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) και αναδημοσιεύτηκε προχθές από ελληνικά ΜΜΕ, αλλά στα ψιλά και ασχολίαστη.

Οι ιθύνοντες της Microsoft ισχυρίζονται πως η απόφαση τους να αντικαταστήσουν δημοσιογράφους με ρομπότ, δεν συνδέεται με την πανδημία του κορονοϊού. Ωστόσο, όποιος δεν κλείνει σκόπιμα τα μάτια του για μην βλέπει την πραγματικότητα, γνωρίζει πως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που προβάλλουν τα αφεντικά της Microsoft. Γιατί, αποτελεί κοινό μυστικό πως, οι κεφαλαιοκράτες αξιοποιούσαν και αξιοποιούν τις κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος σαν ευκαιρία για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους αλλά και την κυριαρχία τους στην αγορά και όχι για το καλό της ανθρωπότητας.

Στην πράξη, η υλοποίηση των σχεδίων της Microsoft, της Google και των ομοίων τους, θα σημάνει πως το έργο της παραγωγής ειδήσεων θα αναλάβει να το διεκπεραιώσει η τεχνητή νοημοσύνη. Με απλά λόγια, η επιμέλεια των ειδήσεων που παράγουν οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί (θεματογραφία, επιλογή τίτλων, σχολιασμός κλπ) και σήμερα γίνεται από δημοσιογράφους, σύντομα αυτό το έργο θα γίνεται από … ρομπότ! Αν η Microsoft καταφέρει να αντικαταστήσει τους δημοσιογράφους που απασχολεί σήμερα στο MSN με ρομπότ, αυτό θα σημάνει την πλήρη χειραγώγηση των ειδήσεων και γενικότερα της ενημέρωσης από την Microsoft και τους υπόλοιπους βαρόνοι των ΜΜΕ.

Όπως είναι γνωστό, η Microsoft και άλλες τεχνολογικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται και στο χώρο των ΜΜΕ, σήμερα πληρώνουν δημοσιογραφικούς οργανισμούς για να μπορούν χρησιμοποιούν ειδήσεις τους στην ιστοσελίδα τους. Στους δημοσιογραφικούς οργανισμούς που ασχολούνται με την παραγωγή ειδήσεων, σήμερα απασχολούνται δημοσιογράφοι, οι οποίοι αποφασίζουν, ποιες ειδήσεις θα ανεβαίνουν στην ιστοσελίδα τους και πώς θα προβάλλονται.

Θα πρέπει, βέβαια, να παραδεχτούμε ότι η δημοσιογραφία, όπως και κάθε δραστηριότητα, δεν ασκείται στο κενό. Όσο και αν κάποιοι διαφωνούν, οι δημοσιογράφοι είναι άνθρωποι που έχουν, όπως όλοι, τις αντιλήψεις τους, την ιδεολογία και την προσωπικότητά τους. Με άλλα λόγια κάθε τι που μεταδίδουν ή αναλύουν «παραμορφώνεται» μέσα από την οπτική γωνία που βλέπουν και αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός, ότι στις μέρες μας, υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι που μπορούν να απορρίψουν τις «επιθυμίες» των αφεντικών τους για γράψιμο και δημοσίευση ειδήσεων που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα- έστω και με κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους. Ούτε, σημαίνει πως δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι, οι οποίοι προσφέρουν στα κάθε είδους αφεντικά τους- εννοείται με το αζημίωτο- τις υπηρεσίες τους, δίνοντας το στίγμα σ’ έναν ολόκληρο κλάδο.

Όταν όμως «ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι» και καλείσαι να επιλέξεις με γνώμονα το «μικρότερο κακό»- καθώς έχει αποκλειστεί η λύση του «υπάρχουν και καλύτερα»- τότε τα πράγματα, γίνονται, αναγκαστικά, πιο απλά. Επιλέγεις το μικρότερο κακό. Γιατί είναι προτιμότερο να επιλέγει την είδηση και τον τρόπο που θα προβληθεί ένας άνθρωπος (στη συγκεκριμένη περίπτωση ο δημοσιογράφος, με τις όποιες αδυναμίες του), από ένα άψυχο ον, όπως είναι το ρομπότ, το οποίο εκ των πραγμάτων δεν έχει δική του βούληση ούτε κριτική σκέψη.

Στο ρητορικό ερώτημα, «τι θα γίνει «αύριο», όταν θα έχουν αντικατασταθεί οι «ενοχλητικοί» δημοσιογράφοι με τα 100% «πειθήνια» ρομπότ», η απάντηση δεν είναι και όσο ευχάριστη. Αν τελικά περάσουν και αυτά τα αποκρουστικά  σχέδια, τότε, δυστυχώς, θα προβάλλονται ανεμπόδιστα μόνο οι ειδήσεις που θα θυσιάζουν την ενημέρωση στο βωμό των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρηματικών κολοσσών, καθώς τα ρομπότ δεν ξέρουν να λένε ΟΧΙ, αλλά να κάνουν αυτά που τους προγραμματίζουν τα αφεντικά τους. Για τα ρομπότ, δεν υπάρχουν ούτε κώδικες δεοντολογίας, όπως ισχύουν σήμερα για τους δημοσιογράφους στις περισσότερες χώρες του κόσμου (έστω και αν ελάχιστοι τους τηρούν), ούτε ελεύθερη και ανεξάρτητη κριτική σκέψη.

Με απλά λόγια, το αποτέλεσμα της αντικατάστασης των δημοσιογράφων με ρομπότ, θα είναι σημάνει ακόμη περισσότερο μαύρο στην ενημέρωση της κοινής γνώμης για τα πραγματικά γεγονότα και τις εξελίξεις διεθνώς. Οι ειδήσεις θα είναι προκατασκευασμένες, με βάση τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, που θα ελέγχουν τα ΜΜΕ. Τα ρομπότ θα «κουρδίζονται» με τέτοιο τρόπο από τους ιδιοκτήτες τους- μεγαλομετόχους των έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης ΜΜΕ- ώστε προβάλλουν εκείνες τις ειδήσεις και τα γεγονότα, που θα εξυπηρετούν αποκλειστικά τα συμφέροντά των κεφαλαιοκρατών.

πηγη: imerodromos.gr

του Βασίλη Λιόση

Γιατί ενώ υπάρχει τόση αδικία ο κόσμος δεν εξεγείρεται; Γιατί ενώ οι κοινωνικές αντιθέσεις λαμβάνουν πλέον τις πιο οξυμένες μορφές ο καταπιεσμένος συχνά ακολουθεί τον καταπιεστή του; Γιατί ενώ σε έναν εργασιακό χώρο υπάρχει εκμετάλλευση δεν συνειδητοποιείται το αυτονόητο, το ότι δηλαδή η κοινή συμμετοχή των εργαζομένων σε μία διεκδίκηση ή σε έναν αγώνα θα φέρει αποτελέσματα;

Πρώτα από όλα θα πρέπει να πούμε πως τα παραπάνω ερωτήματα είναι εν μέρει σωστά και αυτό γιατί οι άνθρωποι και εξεγείρονται και διεκδικούν και κερδίζουν. Ωστόσο, τουλάχιστον στην εποχή μας, δεν είναι αυτό το κυρίαρχο. Αλλά αυτό απλώς είναι μία διαπίστωση κι επομένως ακολουθεί αναγκαστικά το ερώτημα: γιατί;

Α. Η ΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Κατά δεύτερο, ειδικά εντός της καπιταλιστικής κοινωνίας συντρέχει ένα πλήθος παραγόντων που ερμηνεύουν την υποταγή: α) η αδυναμία αποκάλυψης των «μυστικών» στην παραγωγική διαδικασία (φετιχοποίηση του εμπορεύματος), β) η αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας μέσα από το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την εκκλησία, γ) η διαβρωτική λειτουργία των ΜΜΕ κ.ά.. Και τι σημαίνει στα αλήθεια υποταγή; Γιατί γίνεται αποδεκτό το υφιστάμενο πλαίσιο που είναι καταπιεστικό; Μα γιατί πίσω από την υποταγή κρύβεται ο φόβος. Στη λειτουργία του φόβου εδράζεται η κοινωνική παραίτηση και η έλλειψη διάθεσης για σύγκρουση.

Β. Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΑΡΧΕΓΟΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που συναντάται και στον αρχέγονο άνθρωπο. Υπήρξε απολύτως απαραίτητος για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Τον προφύλασσε από τα σαρκοβόρα ή άλλους κινδύνους. Η απουσία του φόβου θα σήμαινε την άλογη σύγκρουση με ένα λιοντάρι ή το άλμα σε ένα γκρεμό. Και τα δύο θα συνεπάγονταν τον θάνατο του ανθρώπου. Το αρχέγονο αυτό συναίσθημα ενυπάρχει και στον σημερινό άνθρωπο, αλλά επειδή πλέον δεν βρισκόμαστε σε συνθήκες προϊστορικές αλλά εντός εντελώς διαφοροποιημένων κοινωνικών δομών, ο φόβος λειτουργεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Τώρα αποκτά άλλη λειτουργία. Δεν μας προστατεύει από ένα μεγάλο αιλουροειδές ή μία ταραντούλα (αν και είναι αλήθεια ότι μας προστατεύει για να μην κατέβουμε την πολυκατοικία πηδώντας από τον πέμπτο όροφο). Επειδή, όμως, υπάρχουν σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ο φόβος συνδέεται ακριβώς με αυτές τις σχέσεις.

Γ. Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΟΒΟΣ

Τι είναι, όμως, αυτό που φοβίζει τους ανθρώπους; Τους φοβίζουν α) τα απλήρωτα δάνεια που επικρέμονται πάνω από το κεφάλια τους και ό,τι συνεπάγεται αυτό (απώλεια οικίας), β) οι οφειλές στην εφορία, γ) η απόλυση στην εργασία άρα η ανεργία, δ) οι οικονομικές κρίσεις και το αβέβαιο μέλλον, ε) τα θρησκευτικά δόγματα όπου η τιμωρία του υπέρτατου όντος παραμονεύει στην περίπτωση παραβίασης των ηθικών κωδίκων, στ) η κρατική καταστολή με όλες της τις μορφές. Εσχάτως είδαμε και άλλη μία εργαλειοποίηση του φόβου με το που προέκυψε η πανδημία. Δεν ισχυριζόμαστε ότι η πανδημία υπήρξε ένα κόλπο προκειμένου να επιβληθούν αντιδημοκρατικά και νέα εργασιακά μέτρα. Ισχυριζόμαστε ότι η πανδημία ήταν η αφορμή για να ενσπείρουν τον φόβο και να μονιμοποιηθούν στις συνειδήσεις και στην πραγματικότητα νέες συνθήκες, νέα κοινωνικά δεδομένα. Στο παρελθόν υπήρξαν και άλλες αφορμές, όπως για παράδειγμα το χτύπημα των δίδυμων πύργων που αποτέλεσε την αφετηρία για την επέκταση του «μεγάλου αδελφού» δηλαδή τη μονιμοποίηση όλων των συστημάτων ελέγχου και παρακολούθησης. Όλα αυτά συχνά, όχι απλά φοβίζουν τους ανθρώπους, αλλά τους παραλύουν. Και όχι μόνο τους παραλύουν αλλά τους οδηγούν σε μία εξωφρενική κατάσταση: θεωρητικοποιούν τον φόβο τους, τον μετατρέπουν σε υποτέλεια απέναντι σε ό,τι τους καταπιέζει και ακόμη χειρότερα τον μετατρέπουν σε επιθετικότητα απέναντι σε όποιον τολμήσει να σπάσει τον φόβο. Με άλλα λόγια ο φοβισμένος γίνεται «τελάλης» του φόβου του, τον αναπαράγει, τον κάνει τρόπο ζωής και τον κοινωνεί στους γύρω του.

Δ. ΣΠΑΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ;

Αν το ερώτημα γιατί υπάρχει φόβος απαντήθηκε στοιχειωδώς, το επόμενο ερώτημα είναι: πώς αυτός σπάει και από ποιον; Αυτό είναι και το πιο δύσκολο ερώτημα και ένα εξαιρετικά δυσεπίλυτο πρόβλημα. Ο φόβος μπορεί να σπάσει και από μόνος του υπό συγκεκριμένες συνθήκες αλλά και με την εξωτερική παρέμβαση ενός άλλου. Συγκεκριμένα, η ιδεολογική διαπάλη και το παράδειγμα της σύγκρουσης από κάποιον/ους που υπερβαίνει/ουν το φοβικό συναίσθημα μπορεί (τονίζουμε το «μπορεί») να λειτουργήσει θετικά για όλους εκείνους που έχουν επιλέξει την υποταγή. Βλέπουν πως υπάρχει και μία άλλη κατάσταση που είτε δεν είχαν σκεφτεί είτε δεν την είχαν αντικρύσει ποτέ κι έτσι το στερεότυπό τους δέχεται πιθανώς κάποιες ρωγμές. Το πλέον σημαντικό σε αυτό το σημείο είναι να πειστεί ο άλλος να ενταχθεί σε ένα συλλογικό αγώνα. Η συλλογικότητα είναι αυτή που μειώνει το αίσθημα του φόβου, γιατί παρουσιάζει μία νέα κατάσταση: ο άλλος δεν είναι πλέον μόνος του ακόμη και στην περίπτωση που εξακολουθεί να φοβάται. Μοιράζεται, τρόπον τινά, τον φόβο του κι έτσι τον μειώνει ή για  να είμαστε πιο ακριβείς νιώθει δεσμούς αλληλεγγύης που του δημιουργούν  νέες συνειδησιακές και ψυχολογικές καταστάσεις.

Τι σημαίνει, ωστόσο, ότι ο φόβος μπορεί να σπάσει και από μόνος του; Σημαίνει πως υπάρχουν χρονικά σημεία όπου οι απότομες αλλαγές επιφέρουν ρηγματώσεις στις συνειδήσεις και αυθόρμητες αντιδράσεις που κανείς πριν δεν τις είχε προβλέψει. Αυτό συμβαίνει αντικειμενικά και ανεξάρτητα από τη θέληση του καθενός. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, ότι η εφαρμογή των πρώτων μνημονίων στην Ελλάδα επέφερε πρωτόγνωρες, για τα τελευταία είκοσι χρόνια στην Ελλάδα, κοινωνικές εξεγέρσεις τόσο σε ένταση όσο και σε έκταση. Δεν τις καθοδήγησε κανείς ή αν το έκανε το έκανε σε μικρό βαθμό. Ο πρώην φοβισμένος απεργούσε, βρισκόταν στον δρόμο, συγκρουόταν με τα ΜΑΤ, καταβαράθρωσε εκλογικά αυτούς που του επέβαλλαν τα μνημόνια και τους αμφισβήτησε όσο ποτέ άλλοτε. Επομένως, αυτό που μέτρησε ήταν η απότομη αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών και κατ’  επέκταση και των συνειδήσεων. Αν η μείωση των μισθών ήταν της τάξης του 1% είναι σχεδόν σίγουρο πως δεν θα γινόταν τίποτα. Στην περίπτωση, όμως, στην οποία αναφερόμαστε η μείωση των μισθών έφτασε ακόμη και το 40%. Οι ίδιες απότομες αλλαγές επέφεραν κοινωνικές εκρήξεις και σε άλλες χώρες π.χ. Αργεντινή. Μπορεί ακόμη ένα συμβάν να ενεργοποιήσει τον κόσμο και συνήθως αυτό είναι η δολοφονία ενός αθώου ανθρώπου. Στην Ελλάδα η πιο χαρακτηριστική περίπτωση υπήρξε η δολοφονία του Γρηγορόπουλου και του Φύσσα. Στις ΗΠΑ ανάλογα λειτουργούν οι δολοφονίες μαύρων πολιτών και ο ρατσισμός. Ίσως κι ένα τοπικό πρόβλημα να είναι αυτό που θα βγάλει τον κόσμο από την ησυχία του σπάζοντας τα δεσμά του φόβου π.χ. τοποθέτηση ανεμογεννητριών. Ακόμη και στην μικροκλίμακα μιας επιχείρησης μπορεί αν υπάρξουν συμπεριφορές μη αναμενόμενες προερχόμενες από την περικοπή του μισθού, την αυταρχική συμπεριφορά της εργοδοσίας κ.λπ.. Ωστόσο, ακόμη και τότε θα υπάρξουν αντιφάσεις, παλινδρομήσεις, υποχωρήσεις. Και τι γίνεται τότε;

Δ. Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΕΣ

Είναι το σημείο όπου όσοι κατανοούν πως ο φόβος είναι διαλυτικός και σε ένα βαθμό τον ξεπερνάνε και ηγούνται μιας κίνησης που διεκδικεί, οφείλουν να κρατήσουν αποστάσεις από τον ελιτισμό και τον πεσιμισμό (όλοι είναι υποταγμένοι, ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, δεν βγαίνει τίποτα, το σύστημα είναι ανίκητο). Οφείλουν, επίσης, να κρατήσουν τις ισορροπίες και δεν εννοούμε τη χρήση διπλωματίας που πατάει σε δυο βάρκες. Η στήριξη σε δυο βάρκες έχει μία συνήθη κατάληξη: να βρεθούμε στο νερό με έναν ηχηρό παφλασμό. Οι ισορροπίες, εν προκειμένω, σημαίνουν την κατανόηση των όποιων υποχωρήσεων, την υπομονή απέναντι στον φορέα του φόβου, την επιμονή σε μία διαδικασία σύγκρουσης αλλά με τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχουν φάσεις και φάσεις: σε άλλες κλιμακώνεις και σε άλλες αμβλύνεις τη σύγκρουση. Αυτά δεν σημαίνουν και στωική αποδοχή όλων εκείνων που συντάσσονται απροκάλυπτα ή λιγότερο απροκάλυπτα με την άλλη πλευρά. Η αποκάλυψή τους είναι απολύτως αναγκαία και όρος για να διεξαχθεί ένας αγώνας με ελπιδοφόρα κατάληξη. Και αυτό αφορά και τις μικρές και τις μεγάλες κλίμακες.        

πηγη: kommon.gr