Ειδικοί από το κορυφαίο Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ Johns Hopkins υποδεικνύουν τα πέντε τρόφιμα που πρέπει να αποφεύγει όποιος ταλαιπωρείται από το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

Το Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου αποτελεί μια χρόνια πάθηση του γαστρεντερικού που προσβάλλει το λεπτό και παχύ έντερο και ευθύνεται για φούσκωμα, μετεωρισμό, κοιλιακό άλγος και μεταβολές στις συνήθειες του εντέρου.

Μολονότι δεν υπάρχει κάποια θεραπεία για την αντιμετώπιση της διαταραχής, σημαντική ανακούφιση μπορεί να εξασφαλιστεί από τη σωστή διατροφή.

Σύμφωνα με την Δρ Linda Lee από το Πανεπιστήμιο John Hopkins, τα παρακάτω τρόφιμα αποτελούν εχθρούς για την περίπτωση των ασθενών με το σύνδρομο και πρέπει να αποφεύγονται:

1. Γάλα

Το γάλα όπως και άλλες τροφές που περιέχουν λακτόζη (π.χ. τυρί, παγωτό) μπορούν να προκαλέσουν αέρια και φούσκωμα σε άτομα με δυσανεξία στον σε αυτόν τον υδατάνθρακα. «Το 70% των ενηλίκων παγκοσμίως δεν παράγουν επαρκείς ποσότητες λακτάσης, ενός εντερικού ενζύμου που βοηθά στη διάσπαση των σακχάρων του γάλακτος», ανέφερε η Δρ. Lee. Η μη απορρόφηση της λακτόζης από το λεπτό έντερο, την αφήνει να περάσει στο παχύ έντερο όπου τα βακτήρια προχωρούν στη ζύμωση προκαλώντας αέρια.

2. Τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε φρουκτόζη

Ενώ τα επεξεργασμένα τρόφιμα όπως τα αναψυκτικά και τα γλυκά του εμπορία είναι οι συνήθεις ύποπτοι, δεν είναι η μόνη πηγή πρόκλησης πρηξίματος.

Έχει αποδειχθεί ότι ορισμένα υγιεινά τρόφιμα όπως τα μήλα, τα αχλάδια και οι ξηροί καρποί έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε φρουκτόζη, η οποία μπορεί να δράσει κατά τον ίδιο τρόπο με τη λακτόζη.

Μια λύση είναι κατανάλωση φρούτων με μικρή περιεκτικότητα σε φρουκτόζη,  όπως μούρα, εσπεριδοειδή και μπανάνες.

3. Ανθρακούχα αναψυκτικά

Επειδή το ανθρακικό μπορεί να προκαλέσει το ίδιο φαινόμενο αφρίσματος στον γαστρεντερικό σωλήνα, η Δρ Lee συνιστά το νερό και το γάλα χωρίς λακτόζη ως καλύτερες εναλλακτικές. Φρουτοχυμοί του εμπορίου δεν πρέπει να υπολογίζονται ως άλλη καλή επιλογή, αφού στην πλειοψηφία τους περιλαμβάνουν φρουκτόζη.

4. Καφεΐνη

Η καφεΐνη μπορεί να επιδεινώσει τη διάρροια, σημαντικό σύμπτωμα του συνδρόμου. Υψηλές πηγές καφεΐνης όπως ο καφές, το τσάι, τα αναψυκτικά τύπου κόλα, η σοκολάτα πρέπει να αποφεύγονται.

5. Τσίχλες χωρίς ζάχαρη

Πολλές τέτοιες τσίχλες παρασκευάζονται με τεχνητά γλυκαντικά όπως η σορβιτόλη και η ξυλιτόλη, τα οποία έχουν αποδειχθεί ότι σε αυξημένη πρόσληψη προκαλούν διάρροια. Επιπλέον, η μάσηση συχνά συνοδεύεται από κατάποση αέρα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε αέρια.

Άλλα τρόφιμα που πιθανώς να κάνουν τα συμπτώματα εντονότερα αποτελούν τα φασόλια και σταυρανθή λαχανικά όπως το μπρόκολο και τα λαχανάκια Βρυξελλών, καθώς και συμπληρώματα διατροφής και μείωσης βάρους. Παρόλο που τα γαλακτοκομικά προϊόντα είναι οι κύριοι ένοχοι, για ορισμένους ασθενείς με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου το γιαούρτι αποτελεί εξαίρεση. Όπως εξήγησε η Δρ. Lee, βακτήρια του γιαουρτιού διασπούν τη λακτόζη.

Τέλος, είναι χρήσιμο μαζί με τη διατροφή, όσοι υποφέρουν από το σύνδρομο να προσπαθήσουν να μειώσουν το άγχος και να κοιμούνται καλά.

πηγη: ygeiamou.gr

Από Γιώργος Αλεξάτος

Ακριβώς ένα χρόνο μετά την πτώση της χούντας και με αφορμή την απεργιακή κινητοποίηση των οικοδόμων, η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε εκτεταμένη επίδειξη αστυνομικής βίας, καθιστώντας σαφή τα όρια της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Συνάμα, αποκαλύπτονταν τόσο η δυναμική ενός εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος που τροφοδοτούνταν από τις πρόσφατες μνήμες της αντιδικτατορικής Αντίστασης και κυρίως από την εξέγερση του Νοέμβρη 1973, όσο και οι αντιφάσεις της Αριστεράς, που δυσκολευόταν να κατανοήσει τον χαρακτήρα του μεταδικτατορικού καθεστώτος και τις πραγματικές αντιθέσεις που αναδείκνυε η ιστορική συγκυρία.

Η απεργία των οικοδόμων και η σύγκρουση

Η απεργία κηρύχτηκε από τη Συντονιστική Επιτροπή των οικοδομικών σωματείων στα οποία κυρίαρχη δύναμη ήταν η παράταξη του ΚΚΕ (η ΕΣΑΚ), ενώ σημαντική ήταν και η δύναμη του ΑΕΜ, της συνδικαλιστικής παράταξης της ανανεωτικής Αριστεράς (κυρίως του ΚΚΕ εσ.). Υπολογίσιμη ήταν και η παρουσία δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, κυρίως της ΠΕΣΠ (συνδικαλιστικής παράταξης της ΟΜΛΕ), αλλά και τροτσκιστικών οργανώσεων, όπως η ΕΔΕ και η ΟΚΔΕ, της ΟΣΕ κ.λπ. Εντούτοις, ξεχωριστή σημασία έχει το γεγονός ότι πολύ μεγάλο μέρος των οικοδόμων και ιδιαίτερα των πιο νέων, δεν συνδεόταν με κανένα κόμμα, οργάνωση ή παράταξη, καθώς το μικρό χρονικό διάστημα από τη νομιμοποίησή τους δεν άφηνε πολλά περιθώρια ξεκαθαρίσματος της σύγχυσης που προκαλούσε η πολυδιάσπαση της Αριστεράς.

Ο οικοδομικός κλάδος περιλάμβανε ήδη 200.000 εργατοτεχνίτες, ως συνέπεια της μεταπολεμικής έκρηξης της κατασκευαστικής δραστηριότητας, ιδιαίτερα στα μεγάλα πολεοδομικά συγκροτήματα του λεκανοπεδίου της Αττικής και της Θεσσαλονίκης. Προσφέροντας απασχόληση σε δεκάδες χιλιάδες νέους από την επαρχία που επέλεγαν τον δρόμο της εσωτερικής μετανάστευσης, αλλά και σαν καταφύγιο χιλιάδων διωκόμενων αριστερών, η οικοδομή λειτούργησε προδικτατορικά σαν σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης και ο οικοδομικός κλάδος βρέθηκε στην πρωτοπορία των εργατικών και δημοκρατικών αγώνων κατά την περίοδο 1960-67. Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου βρήκε στα κρατητήρια της Ασφάλειας δεκάδες οικοδόμους που είχαν συλληφθεί κατά τις συγκρούσεις με την αστυνομία στην τελευταία προδικτατορική απεργία του κλάδου στις 11 Απριλίου 1967.

Τους αγώνες των οικοδόμων της προδικτατορικής περιόδου καθοδηγούσε η Συντονιστική Επιτροπή των οικοδομικών σωματείων που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της ΕΔΑ. Τα σωματεία αυτά είχαν αποκλειστεί από την Ομοσπονδία Οικοδόμων που ανήκε στην ελεγχόμενη από τον εργατοπατερικό συνδικαλισμό ΓΣΕΕ, και η οποία αποτελούνταν από άμαζα σωματεία-σφραγίδες. Επικεφαλής της βρισκόταν ο Κώστας Λυκιαρδόπουλος, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του εργατοπατερισμού, που είχαν κάνει τον φιλοκυβερνητικό συνδικαλισμό και τον αντικομμουνισμό προσοδοφόρο επάγγελμα.

Με την επιβολή της δικτατορίας, με την οποία συνεργάστηκε άψογα ο Λυκιαρδόπουλος και η Ομοσπονδία του, τα υπό αριστερό έλεγχο μαζικά σωματεία διαλύθηκαν, ενώ εκατοντάδες συνδικαλιστές εξορίστηκαν. Εντούτοις και παρά το καθεστώς τρομοκρατίας που επιβλήθηκε, ήταν εκατοντάδες οι οικοδόμοι που συνδέθηκαν με αριστερές αντιδικτατορικές οργανώσεις και οι οικοδομές αποτελούσαν «απελευθερωμένα εδάφη», όπου οι συζητήσεις έπαιρναν τον χαρακτήρα ζύμωσης σχετικά με τα ζητήματα του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά και με αυτά που απασχολούσαν το κομμουνιστικό κίνημα. Χαρακτηριστική είναι η μαζική και οργανωμένη κάθοδος των οικοδόμων στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη 1973, όπως και το μεγάλο ποσοστό που αντιπροσώπευαν μεταξύ των συλληφθέντων κατά την καταστολή της εξέγερσης. Και όλα αυτά συνέβαιναν παρόλο που το βιοτικό επίπεδο του κλάδου συνέχισε να βελτιώνεται, ως αποτέλεσμα της ανησυχίας που προκαλούσε ο κλάδος στο καθεστώς και της συνέχισης της κατασκευαστικής έκρηξης, τουλάχιστον ώς το 1973, η ανακοπή της οποίας, ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης, πυροδότησε έντονα φαινόμενα δυσαρέσκειας.

Μετά την πτώση της δικτατορίας και την ανασύσταση των μαζικών οικοδομικών οργανώσεων και της Συντονιστικής Επιτροπής, τέθηκαν επιτακτικά τα ζητήματα ανεργίας του κλάδου, ταυτόχρονα με τη ρύθμιση μιας σειράς ζητημάτων που εκκρεμούσαν από την προδικτατορική περίοδο. Παράλληλα, παρέμενε το αίτημα του εκδημοκρατισμού του συνδικαλιστικού κινήματος, της ένταξης των σωματείων στην Ομοσπονδία και της διοργάνωσης δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού Συνεδρίου.

Με τα αιτήματα αυτά διοργανώθηκε η απεργία της 23ης Ιουλίου 1975, την οποία αποδοκίμασε η Ομοσπονδία του Λυκιαρδόπουλου και η κυβερνητική ΓΣΕΕ, και προγραμματίστηκε απεργιακή συγκέντρωση στο θέατρο «Περοκέ», στην πλατεία Μεταξουργείου.

Η πρωινή συγκέντρωση υπήρξε εξαιρετικά μαζική και οι απεργοί κατέκλυσαν όχι μόνο τον χώρο του θεάτρου αλλά και μεγάλη έκταση έξω απ’ αυτό. Οι συνδικαλιστές, ανταποκρινόμενοι στο αίτημα των συγκεντρωμένων, αποφάσισαν τη διοργάνωση πορείας προς το Υπουργείο Εργασίας, στην οδό Πειραιώς, μέσω της οδού Αγίου Κωνσταντίνου.

Λίγο μετά το ξεκίνημα της πορείας αστυνομικές δυνάμεις παρατάχθηκαν στην Αγίου Κωνσταντίνου, ανακόπτοντάς την. Ήταν μία από τις πρώτες εμφανίσεις των ΜΑΤ που μόλις είχε ιδρύσει η κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ πίσω τους στάθμευσαν «αύρες», επίσης καινοφανή θωρακισμένα οχήματα, προορισμένα να καταδιώκουν διαδηλωτές και να εκτοξεύουν δακρυγόνα.

Ενώ οι εκπρόσωποι της Συντονιστικής Επιτροπής δέχτηκαν την αξίωση της αστυνομίας να μην προχωρήσει η πορεία προς την Ομόνοια, αλλά να κατευθυνθεί προς την Πειραιώς μέσω των ενδιάμεσων στενών δρόμων, τα ΜΑΤ εξαπέλυσαν άγρια επίθεση, που συνοδεύτηκε από ορυμαγδό δακρυγόνων, υποχρεώνοντας τους απεργούς σε υποχώρηση. Αμέσως μετά, όμως, οι διαδηλωτές ανασυντάχτηκαν σε πολυάριθμες πολυπληθείς ομάδες, στήνοντας οδοφράγματα και περνώντας στην αντεπίθεση, πετώντας στους αστυνομικούς πέτρες και καδρόνια που πήραν από παρακείμενες οικοδομές.

Μέσα σε λίγη ώρα τα επεισόδια επεκτάθηκαν σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας, για να ενταθούν μετά τη γνωστοποίηση της άρνησης του υπουργού Εργασίας Κωνσταντίνου Λάσκαρη να δεχτεί την αντιπροσωπεία της Συντονιστικής που κατόρθωσε να φτάσει μέχρι το υπουργείο. Από τις 12 το μεσημέρι μέχρι αργά το απόγευμα στην περιοχή μεταξύ Μεταξουργείου, πλατείας Κουμουνδούρου, πλατείας Κοτζιά, Εξαρχείων και λεωφόρου Αλεξάνδρας διεξάγονταν μάχες μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, στήνονταν οδοφράγματα και ανάβονταν φωτιές για την εξουδετέρωση των δακρυγόνων που έπεφταν βροχή από τις «αύρες».

Στα επεισόδια συμμετείχαν χιλιάδες οικοδόμοι, κυρίως νέοι, αλλά και μεγαλύτεροι, έμπειροι από τις προδικτατορικές κινητοποιήσεις, καθώς και χιλιάδες φοιτητές και μαθητές, που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στους αγωνιζόμενους απεργούς. Εξάλλου, εκείνες τις μέρες οι φοιτητές βρίσκονταν σε κινητοποίηση για την ανατροπή της κυβερνητικής απόφασης να μετατραπούν οι φοιτητικοί σύλλογοι σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, ώστε να ελεγχθεί το ορμητικά αναπτυσσόμενο φοιτητικό κίνημα.

Καθώς οι μνήμες του Νοέμβρη ήταν ζωντανές, κυρίαρχα ήταν τα συνθήματα «δεν έγινε ο Νοέμβρης για τον Καραμανλή» και «το Πολυτεχνείο ήταν η αρχή, θα ‘ρθει κι η σειρά του Καραμανλή», ενώ οι αστυνομικοί αποδοκιμάζονταν με το σύνθημα «αυτοί σκοτώσαν τ’ αδέρφια μας». Χαρακτηριστική του κλίματος της εποχής ήταν και η συμπαράσταση της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών, που εκδηλωνόταν ακόμη και με την προμήθεια των διαδηλωτών με κάθε είδους εύφλεκτο υλικό, ακόμη και με τηλεφωνικούς καταλόγους από τα μαγαζιά και τα γραφεία του κέντρου της Αθήνας, που χρησίμευαν στο άναμμα φωτιών για την αντιμετώπιση των δακρυγόνων.

Μετά τη λήξη των συγκρούσεων, που ακολούθησε την αποχώρηση της αστυνομίας από τους δρόμους, υπολογίζονταν σε περισσότερους από 40 οι τραυματισμένοι διαδηλωτές, ενώ υπήρχαν και τραυματίες αστυνομικοί. Δεκάδες ήταν και οι συλληφθέντες, κάποιοι από τους οποίους κρατήθηκαν και πέρασαν από δίκη μετά από λίγες μέρες.

Η αμήχανη Αριστερά

Τα επεισόδια της 23ης Ιουλίου 1975 στάθηκαν μια ακόμη αφορμή για την εκδήλωση της αμηχανίας της κοινοβουλευτικής Αριστεράς απέναντι σε μορφές αγώνα του μαζικού κινήματος που δεν εντάσσονταν στον πολιτικό της προγραμματισμό. Αν και το βράδυ της ίδιας μέρας οι ηγέτες των αριστερών κομμάτων (Χαρίλαος Φλωράκης του ΚΚΕ, Μπάμπης Δρακόπουλος του ΚΚΕ εσ. και Ηλίας Ηλιού της ΕΔΑ) αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, όπως άλλωστε έκαναν και οι Γεώργιος Μαύρος και Ανδρέας Παπανδρέου, την επόμενη μέρα τόσο το ΚΚΕ όσο και το ΚΚΕ εσ. φρόντισαν να κρατήσουν αποστάσεις από τους διαδηλωτές. Ο μεν «Ριζοσπάστης» αναφέρθηκε σε «σκοτεινούς κύκλους της αντίδρασης (που) βρίσκονταν πίσω από τα χθεσινά γεγονότα», η δε «Αυγή» έκανε λόγο για «αριστεροχουντικούς προβοκάτορες».

Σύμφωνα με τα δύο ΚΚΕ, τα επεισόδια εντάσσονταν σε κάποιο συνολικότερο σχέδιο αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας, το οποίο επεξεργάζονταν κύκλοι που επιδίωκαν την επαναφορά του δικτατορικού καθεστώτος. Κατονομαζόμενοι ή μη, οι κύκλοι αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους Αμερικανούς, τα σημαντικά απομεινάρια της χούντας στον κρατικό μηχανισμό και κυρίως στα σώματα ασφαλείας και τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά και μεγάλο τμήμα του κυβερνητικού κόμματος της Ν.Δ. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, επιδιωκόταν και η εκτροπή των ειρηνικών κινητοποιήσεων του μαζικού κινήματος σε βίαιη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις καταστολής, έτσι ώστε να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα συκοφάντησης των μαζικών αγώνων, των συνδικαλιστικών φορέων και της Αριστεράς, και να δικαιολογηθεί η λήψη μέτρων σε αντιδημοκρατική κατεύθυνση.

Η λογική αυτή διαπερνούσε την κεντρική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ εσ., που οριζόταν από την επιδίωξη της Εθνικής Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Ενότητας (ΕΑΔΕ). Το ΚΚΕ, αν και τασσόταν σαφώς κατά της πολιτικής αυτής, αρνούμενο να αποδεχτεί την ανάγκη συνεργασίας με τη δημοκρατική Δεξιά που, κατά το ΚΚΕ εσ., εξέφραζε ο Καραμανλής, ουσιαστικά δεν απέκλειε τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης και επιβολής νέου δικτατορικού καθεστώτος. Επιπλέον, πάγια τακτική του ήταν η αντίθεση σε κάθε μορφή οργάνωσης και αγώνα που δεν εκπορευόταν από δική του παρέμβαση και δεν ελεγχόταν από το ίδιο.

Στην πραγματικότητα, τόσο τα δύο ΚΚΕ όσο και σημαντικό –και πλειοψηφικό- τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς εκείνων των χρόνων, αδυνατούσαν να διακρίνουν τα χαρακτηριστικά του καθεστώτος που οικοδομούνταν στην Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση του 1974. Εγκλωβισμένες στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα ήταν χώρα εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό (κυρίως τον αμερικανικό) και οικονομικο-κοινωνικά καθυστερημένη, οι αριστερές αυτές δυνάμεις δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τη δυναμική του ελληνικού καπιταλισμού, που μετά από μια διαδικασία ανάπτυξης που χαρακτήρισε τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες -έχοντας αποκρούσει αποτελεσματικά τον κίνδυνο που αντιπροσώπευσε το εαμικό κίνημα της δεκαετίας του ’40- ήταν, πλέον, σε θέση να επιχειρήσει βαθιές τομές στην κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού του. Επιμένοντας στην αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική ρητορική –την οποία ευνόησε η επιβολή της εφτάχρονης δικτατορίας και η νατοϊκή πολιτική έναντι των ελληνοτουρκικών αντιθέσεων και της υπόθεσης της Κύπρου- δεν μπορούσαν να δουν ότι η αυταρχική θωράκιση του καθεστώτος μετά το 1974 δεν συνιστούσε «φασιστικοποίηση», αλλά τυπική διαδικασία θωράκισης της αστικής δημοκρατίας.

Ουσιαστικά, τα δύο ΚΚΕ δεν μπορούσαν να απαλλαγούν από τον φόβο που προκαλούσε ο ενδεχόμενος (φανταστικός, όπως αποδείχτηκε) κίνδυνος να τεθούν και πάλι εκτός νόμου, με αφορμή τη στήριξη εκδηλώσεων του μαζικού κινήματος που έβγαιναν από το πλαίσιο της αστικής νομιμότητας. Ποιος θυμάται, π.χ., τις αντιδράσεις τους όταν άρχισε να ακούγεται το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», το οποίο χαρακτηριζόταν “αριστερίστικο, τυχοδιωκτικό και προβοκατόρικο”; Θα περνούσαν πολλά χρόνια και θα μεσολαβούσε η άνοδος στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και η διάψευση των φόβων μιας αντιδημοκρατικής εκτροπής, για να ενταχθεί στη συνθηματολογία της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

πηγη: iskra.gr

Γράφει ο Παντελής Διαμαντόπουλος.

Δεν υπάρχει κανένα Κύπελλο σας έχω πει! Μόνο αυτό της Αγγλίας, γιατί πολύ απλά το σέβονται όλοι, το περιμένουν πως και πως και στην τελική ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα το κατακτήσει. Ακόμη όμως και σε άλλες χώρες, ο θεσμός αυτός αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα. Όλες τις χώρες; Όχι. Στην Ελλάδα ο τελικός Κυπέλλου είναι μια αηδία.

Και το έχουν κάνει έτσι, όλοι όσοι ασχολούνται. Εδώ και χρόνια. Ξεκινώντας από τον εκάστοτε αρμόδιο υπουργό και φτάνοντας στον τελευταίο φίλαθλο που 'χει μπουκάρει σε αγωνιστικό χώρο. Υπήρχε μια ελπίδα φέτος. Που την δημιούργησαν οι δύσκολες συνθήκες. Ελπίδα να κυλήσει ήρεμα το κωλοπαίχνιδο και να πάνε όλοι στα σπίτια τους. Να λήξει -επιτέλους- και η αγωνιστική σεζόν.

Λέει ένας νορμάλ άνθρωπος: "Μέσα στο κατακαλόκαιρο, με πανδημία, με συνθήκες δύσκολες, με αυστηρά μέτρα, με καλεντάρι που πιέζει για την επόμενη σεζόν, ε θα γίνει το ματς ήρεμα επιτέλους". Αγγούρια... Για να μη γράψω κάτι άλλο. Πάλι βρήκαν τρόπο να ξεφτιλίσουν την διοργάνωση. Οι τύποι έχουν ξεπεράσει την Ομοσπονδία του μπάσκετ. Εύκολα...  Κάθε φορά τον τελικό κυπέλλου τον κάνουν μπάχαλο, όποιοι κι αν αγωνίζονται.

Περί γηπέδου ο λόγος

Τι έγινε λοιπόν τώρα; Βρήκαν αφορμή το μέρος διεξαγωγής. Κι όμως στις περισσότερες χώρες, παίζουν πάντα σε ένα γήπεδο. Ουέμπλεϊ, Ολίμπικο, Πάρκ Ντε Πρενς. Άντε στην Ισπανία αλλάζουν την έδρα, αλλά εκεί ρε παιδιά το ένα γήπεδο είναι καλύτερο από το άλλο. Από πότε η ποδοσφαιρική Ελλάδα θα μπορούσε να κάνει κάτι παρόμοιο; Πάρθηκε λοιπόν κάποτε η σωστή απόφαση. ΟΑΚΑ και τέλος. Όμως δε κράτησε πολύ.

Φώναξε ο ΠΑΟΚ και άλλαξε το καταστατικό. Βρε και ο δικέφαλος ένα δίκιο το 'χε. Σου λέει "θα παίζω πάντα εκτός έδρας;". Και έτσι οι μεγαλοπαράγοντες της ΕΠΟ το άφησαν ανοιχτό και εκεί πάτησαν τώρα και τα έκαναν σκατά. Γιατί θα μπορούσαν να πουν "ΟΑΚΑ ο τελικός και αν υπάρχει λόγος θα το συζητάμε". Γιατί στο ζευγάρι ΑΕΚ - Ολυμπιακού δεν υπάρχει λόγος συζήτησης. Απλά αυτοί όλοι βρήκαν λόγο και το διέλυσαν το ματς. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία της απόλυτης ξεφτίλας και ανικανότητας.

Ριζούπολη και... διακοπές

Στα καλά του καθουμένου λοιπόν, εκεί που όλοι θεωρούν ότι θα γίνει στο ΟΑΚΑ και όλα καλά, ήρθαν τα πάνω- κάτω. Η ΕΠΟ θυμήθηκε το καταστατικό της και είπε "ούτε Καραϊσκάκη - ούτε ΟΑΚΑ". Και πήγε το ματς στην Ριζούπολη!

Σε ένα γήπεδο παντελώς ανέτοιμο. Τι ανέτοιμο; Ξεχασμένο. Και εκτέθηκε εύκολα η Ομοσπονδία, ξέρετε πότε; Όταν η περιφέρεια πήγε για επανέλεγχο. Όταν ο Πατούλης είπε "ΟΚ ας ελέγξουμε το γήπεδο". Στην ΕΠΟ έλεγαν ότι έκαναν έλεγχο και όλα ήταν καλά. Μόλις πήγε η περιφέρεια για επανέλεγχο, είπαν ότι βρίσκονται σε διακοπές. Ειλικρινά πείτε μου σε ποια χώρα...  Πείτε μου σας παρακαλώ μια χώρα που συμβαίνει αυτό και βάζω μέσα και όσες θεωρείτε εσείς υπανάπτυκτες! Πολιτικοί μηχανικοί, μηχανολόγοι μηχανικοί, συντηρητές, όλοι είχαν κάνει τον... Αλέκο. Γεια σας και καλό καλοκαίρι.

Μα και πώς οι άνθρωποι να εμφανιστούν; Και που να εμφανιστούν; Σε ένα γήπεδο που δε θα μπορούσε με τίποτα να πείσει τους αρμόδιους; Και εγώ θα έλειπα. Η ΕΠΟ όμως ήθελε να κάνει εκεί τον αγώνα. Και στο ερώτημα "γιατί όχι Περιστέρι ή Νέα Σμύρνη;" απάντηση δεν υπάρχει. Έτσι, θες δε θες (γιατί η ΑΕΚ το έχει παράπονο ότι τη χρεώνουν)  σε αναγκάζει μετά να σκέφτεσαι ποδοσφαιρικά. Μικρό γήπεδο, ποιον από τους δυο βολεύει κλπ κλπ. Όμως κακά τα ψέματα, δε μπορούσε να γίνει παιχνίδι στην Ριζούπολη και το ήξεραν στην Ομοσπονδία.

Απλά ο Ολυμπιακός που επικοινωνιακά παρουσίασε ένα κενό, θα μπορούσε να είχε βγει επίσημα  κατά ριπάς και όχι με διαρροές. Όταν έχεις όλο το δίκιο με το μέρος σου το διεκδικείς στα ίσια με βομβαρδισμούς. Γνώμη μου. Θα φτάσω και εκεί πιο κάτω. Δεν έχω τελειώσει όμως με τους πρωταγωνιστές της... επιθεώρησης

Αστυνομία και Αυγενάκης

Και αφού οι "θιασάρχες" είναι 100% στην ΕΠΟ, είναι λογικό σε αυτή την καλοκαιρινή απόλαυση να υπάρχουν και άλλα μεγάλα ονόματα. Κάποια στιγμή λοιπόν, όπως αναμενόταν, εμφανίστηκε και η αστυνομία. Εδώ πάλι τι να πεις; Αστυνομία και λέει "δε μπορώ να εγγυηθώ στην Αττική". ΣΕ ΑΔΕΙΟ ΓΗΠΕΔΟ και φοβούνται. Εμφανίστηκαν κάτι μολότοφ σε ένα πάρκο. Μάλιστα. Μα το θέμα δεν είναι να βλέπουμε τις φωτογραφίες με τα μπουκάλια. Να πιάσουν όσους ετοίμασαν τις μολότοφ είναι το ζήτημα και να τους μπαγλαρώσουν. 

Λέει η αστυνομία "θα βγουν στους δρόμους οπαδοί, θα δώσουν ραντεβού, είναι δύσκολα εντός Αττικής". Τώρα μισό λεπτό ρε παιδιά, τα πιστεύουν αυτά; Τέλη Ιούλη; Δηλαδή η Αστυνομία ομολογεί ότι δε μπορεί να εγγυηθεί για έναν αγώνα που θα πάνε δυο ομάδες και 50 δημοσιογράφοι και από καμιά 30αρια σουλατσαδόροι;

Η Αστυνομία έχει καταγράψει τις τελευταίες μέρες μια ανταλλαγή επιθετικών και ακραίων μηνυμάτων στο διαδίκτυο μεταξύ των οργανωμένων και προειδοποίησε τις ομάδες! Μάλιστα. Και; Τι πάει να πει προειδοποίησε; Δε μπορούν να πάνε να μαζέψουν δέκα κουτσαβάκια; Και από πότε ενημερώνεις τις ομάδες; Άντε τράβα άρπαξέ τους και τέλος. Ο Υπουργός πού είναι; Ο Αυγενάκης τι κάνει; Τζάμπα οι δηλώσεις τόσους μήνες.

Ένα κωλοπαίχνιδο κάθε χρόνο έχει γελοιοποιήσει ένα άθλημα και μια χώρα. Μα κάθε χρόνο. Μην κολλάτε σε ομάδες και ονόματα. Αυτά και να τα αλλάξετε η ξεφτίλα ίδια μένει. Κύριε Αυγενάκη μου, θυμάστε την κωμωδία επί Κοντονή; Πώς ανέχεστε να έχει ανέβει νέα παράσταση επί της θητείας σας; Εκτός αν αλήθεύουν όσα λέγονται ότι το μόνο που νοιάζει τώρα τον Υπουργό είναι οι εκλογές στην ομοσπονδία του μπάσκετ για να βγει ο κ. Λιόλιος.

Μη φεύγουμε όμως από την ιστορία μας. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε και η Cosmote TV. Εγώ με αυτούς είμαι. Οι μόνοι που δεν φταίνε σε κάτι. Έχουν τα δικαιώματα, πληρώνουν και δε ξέρουν αν θα δείξουν και πότε το ματς. Οι ρήτρες ελπίζω να είναι εξοντωτικές. Και για το επόμενο συμβόλαιο, ακόμη χειρότερες...

Οι ομάδες

Την Τρίτη το θέμα τερματίστηκε με την Ομοσπονδία να δείχνει ανίκανη, όποιον προσπαθούσε να δικαιολογήσει να μη γίνεται πιστευτός και τις δυο ομάδες να κάνουν διάλογο του στυλ "έλα μη κωλώνεις πάμε να πλακωθούμε όπου θες". "Πάμε στο ΟΑΚΑ;", "θα μας πουν πού θα πάμε". "Βρε πες εσύ ΟΑΚΑ και πάμε".

Νύχτα έξω από μπαρ, δυο τύποι κανονίζουν να παίξουν φάπες. Δυο - τρεις κρατάνε τον καθένα και ανταλλάσσουν λόγια. Κάπως έτσι μου φάνηκε για να το δροσίσουμε και λίγο. Για να το σοβαρέψω: Στην ΑΕΚ της λένε να παίξει στην έδρα της και δε θέλει! Απίστευτο. Και ολοκάθαρα καλύπτεται από την απόφαση της ΕΠΟ, εκεί κολλάει και η απάντηση "όπου μας πουν".  Επαναλαμβάνω,  μια ομάδα ΔΕ ΘΕΛΕΙ να παίξει στην έδρα της αν και νομίζω ότι ξεκάθαρα η ΑΕΚ δε θέλει να παίξει λόγω Τσιγκρίνσκι. Αν ο Ουκρανός ήταν καλά, η Ένωση θα έλεγε "ΟΑΚΑ".

Δεν υπάρχει προπονητής, τεχνικός διευθυντής και ποδοσφαιριστής σε καμία ομάδα, που να γουστάρει αυτή την περίεργη εποχή να μένουν εκκρεμότητες. Είναι η δική μου άποψη. Μη γελιόμαστε. Αν ήθελε η ΑΕΚ θα έπαιζε. Θα έβγαζε ανακοίνωση για να τελειώσει και η ιστορία. Ο Ολυμπιακός από την πλευρά του, γίνεται η πρώτη ομάδα στην ιστορία, που δεν έχει θέμα να πάει να παίξει στην αντίπαλη έδρα. Αρκεί να παίξει. Προειδοποίησαν οι πρωταθλητές στις 3 και στις 10 του μήνα με ανακοινώσεις και μετά άφησαν να δουν πού θα πάει η δουλειά. Έχει το δίκιο στην ιστορία ο Ολυμπιακός, από τη στιγμή που περίμενε απλά να πάει στις 26 του μήνα να αγωνιστεί. 

Μπορούμε να πούμε κι άλλα πολλά για το επικοινωνιακό κομμάτι, αλλά όχι τώρα. Είσαι η μεγαλύτερη ομάδα της χώρας, έχεις στις 6 Αυγούστου να παίξεις με τους Γουλβς. Από τη στιγμή που έχεις αλλάξει επίπεδο η γνώμη μου είναι ότι επισήμως τους "αλλάζεις τα φώτα" με κάθε λεπτομέρεια και χωρίς να 'χεις ανάγκη διαρροές. 

Η ευθύνη είναι της ομοσπονδίας ξεκάθαρα. Οι ομάδες είναι υποχρεωμένες να κάνουν αυτό που λέει η διοργανώτρια αρχή. Η ΕΠΟ τα έκανε μπάχαλο αυτή τη φορά, χωρίς λόγο. Και το χειρότερο; Έδωσε το δικαίωμα ακόμη και στον πιο αγαθό φίλαθλο της χώρας, να αναρωτηθεί "γιατί όλο αυτό;". Δε μπορείτε κύριοι να κάνετε έναν τελικό κυπέλλου σε άδειο γήπεδο, με κανόνες πανδημίας. Δε μπορείτε; Αλήθεια πείτε μου, τι μπορείτε να κάνετε;

Αποδείξτε επιτέλους ότι ίσως είστε ικανοί έστω και για αυτό που σίγουρα δεν είστε...

Πηγή: sport24.gr  -  ergatikosagwnas.gr

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με ψυχρολουσία για τους ηγέτες του ευρωπαϊκού Νότου ισοδυναμούσε η απόφαση των 27 ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ανακοινώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Τρίτης 21 Ιουλίου. Η απόφαση διαψεύδει τις ελπίδες που είχαν δημιουργηθεί για μια γενναιόδωρη χείρα βοηθείας που θα επούλωνε τις πληγές που άφησε η πανδημία του κορονοϊού καθώς, πρώτο, συνοδεύεται από όρους εφαρμογής αντιλαϊκών πολιτικών στο εσωτερικό της χώρας (αιρεσιμότητες) και, δεύτερο, ενισχύει την ηγεμονική θέση των βόρειων χωρών εντός της ΕΕ, διευρύνοντας το χάσμα μεταξύ κέντρου και περιφέρειας.

Η αλήθεια είναι ότι οι τέσσερις βορειοευρωπαϊκές χώρες (Ολλανδία, Δανία, Σουηδία και Αυστρία) που πήραν τη σκυτάλη από την Γερμανία, αναλαμβάνοντας τον ρόλο που έπαιζε ο Σόιμπλε το 2015 έτσι ώστε η Μέρκελ να έχει σταθερά το ρόλο της «καλής και στοργικής μητέρας όλων των Ευρωπαίων», εξασφάλισαν το σημαντικότερο απ’ όσα ζητούσαν, την ύπαρξη αιρεσιμοτήτων, απαιτώντας απλώς και μόνο να ισχύσουν απαρέγκλιτα οι κανόνες λειτουργίας της ΕΕ. Στο άρθρο Α19 της απόφασης (σελίδα 6) ορίζεται με σαφήνεια: «Τα σχέδια ανάκαμψης και ανθεκτικότητας θα πρέπει να αξιολογηθούν από την Επιτροπή εντός δύο μηνών από την υποβολή τους. Τα κριτήρια της συνεκτικότητας με τις ειδικές ανά χώρα συστάσεις… θα πρέπει να λαμβάνουν την υψηλότερη βαθμολογία στην αξιολόγηση».

Το κατ’ εξοχήν επομένως κριτήριο αξιολόγησης των προγραμμάτων ανάκαμψης θα είναι η συνάφεια του με τις Ειδικές ανά Χώρα Συστάσεις. Πρόκειται για μια δέσμη υποδείξεων άσκησης οικονομικής πολιτικής, που εκδίδει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προς κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Η Ελλάδα λόγω Μνημονίων, που τυπικά έληξαν τον Αύγουστο του 2018, άργησε να ενταχθεί στη σχετική διαδικασία, που εν ολίγοις ισοδυναμεί με στενή παρακολούθηση των κρατικών προϋπολογισμών των κρατών μελών, σε βαθμό ακόμη κι ενεργούς εμπλοκής της Επιτροπής στη χάραξη μακροοικονομικής πολιτικής σε κάθε κράτος μέλος. Αφορώντας δε όλα τα κράτη μέλη κι όχι μόνο όσα προσέφυγαν για διακρατικό ή θεσμικό (επίσημο) δανεισμό δεν συμπίπτει με το καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας στο οποίο έχουν περιέλθει Ελλάδα, Κύπρος, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι Συστάσεις που εκδόθηκαν από την Επιτροπή τον Μάιο του 2020 περιλάμβαναν για δεύτερη φορά την Ελλάδα. Προβλέπουν τέσσερις οδηγίες προς την κυβέρνηση, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι ανούσιες γενικολογίες, όπως για παράδειγμα «να ενισχύσει την ανθεκτικότητα του συστήματος υγείας». Περιλαμβάνονται ωστόσο στις Συστάσεις και συγκεκριμένες κατευθύνσεις, η υλοποίηση των οποίων θα κρίνει την εκταμίευση των κονδυλίων του Κεφαλαίου Ανάκαμψης. Αναφέρουν συγκεκριμένα οι Συστάσεις: «εφαρμογή μέτρων όπως τα καθεστώτα μειωμένου ωραρίου εργασίας» (δεύτερη σύσταση), «να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις σύμφωνα με τις προγραμματικές δεσμεύσεις που δόθηκαν στο πλαίσιο της Ευρωομάδας στις 22 Ιουνίου 2018». Η σημασία που αποδίδει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην απόφαση του Γιούρογκρουπ του Ιουνίου 2018 (τις οποίες υπέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ, για να μην ξεχνιόμαστε) φαίνεται κι από το γεγονός ότι η δέσμευση απέναντι στις ίδιες αποφάσεις του Γιούρογκρουπ του Ιουνίου του 2018 περιλαμβάνεται και στις Ειδικές Συστάσεις ανά Χώρα του 2019.

Ας θυμηθούμε τι υπέγραψε προ διετίας ο ΣΥΡΙΖΑ για να ξέρουμε από τι θα εξαρτηθεί η εκταμίευση των κονδυλίων του Κεφαλαίου Ανάκαμψης. Εν συντομία, δημοσιονομικά πλεονάσματα ύψους 3,5% μέχρι το 2022 και 2,2% από το 2023 ως το 2060, τμηματική επιστροφή των κερδών των ελληνικών ομολόγων (SMP, ANFA) υπό τον όρο προώθησης των μεταρρυθμίσεων και κατόπιν έγκρισης από το Γιούρογκρουπ, υπαγωγή της Ελλάδας στο Μηχανισμό Ενισχυμένης Εποπτείας και ασυλία τόσο των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ που διώκονται για απάτη, όσο και του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, Γ. Γεωργίου, για την παραποίηση των στοιχείων του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος ώστε να μπει η Ελλάδα στα μνημόνια (περισσότερα εδώ), κ.α.. Αυτά όλα, που υπογράφηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ, θέλει να διαφυλάξει σαν κόρη οφθαλμού η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κι από την υλοποίησή τους θα εξαρτηθεί η εκταμίευση των ποσών του Κεφαλαίου Ανάκαμψης!

Κατά συνέπεια, οι αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων ότι η εκταμίευση των νέων κονδυλίων δεν συνοδεύεται από αιρεσιμότητες, είναι στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού. Τα κεφάλαια θα εισρέουν όσο θα αυξάνονται οι εργαζόμενοι που θα εντάσσονται στο καθεστώς μειωμένου χρόνου εργασίας! Προϋπόθεση επομένως για να έρθουν τα κεφάλαια είναι η φτωχοποίηση των εργαζομένων και η ελαστικοποίηση της εργασίας! Ποτέ άλλοτε η ΕΕ δεν συνάρτησε την εκταμίευση τόσων δισ. με την άμεση εξαθλίωση τόσων εκατομμυρίων εργαζομένων!

Εξ ίσου σοβαρό είναι ότι και τα κονδύλια που αποφασίστηκαν υπολείπονται σημαντικά του αρχικού σχεδιασμού κι ας έμεινε αμείωτη η συνολική αξία του Κεφαλαίου Ανάκαμψης στα 750 δισ. ευρώ. Η επιμονή των βορειοευρωπαϊκών χωρών να μειωθεί το μέρος των επιχορηγήσεων και να αυξηθεί το τμήμα των δανείων είχε ως αποτέλεσμα έναν εντελώς απρόβλεπτο ακρωτηριασμό δαπανών που θα ωφελούσαν την ευρωπαϊκή κοινωνία. Για παράδειγμα το πρόγραμμα EU4Health αρχικού προϋπολογισμού 7,7 δισ. ευρώ ακυρώθηκε εντελώς, η ενίσχυση της έρευνας στο πλαίσιο του προγράμματος Ορίζοντας 2020 από 13,5 δισ. ευρώ θα λάβει τελικά 5 δισ., το επενδυτικό πρόγραμμα InvestEU από 30,3 δισ. ευρώ θα λάβει μόλις 5,6 δισ., το πρόγραμμα ενίσχυσης της υπαίθρου Rural Development από 15 δισ. μειώθηκε στα 7,5 δισ., ενώ το Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης που θα ενισχυόταν με 30 δισ. ευρώ τελικά θα λάβει μόνο 10 δισ. Άραγε θα ακυρωθεί και το πλάνο της απολιγνιτοποίησης από την κυβέρνηση της ΝΔ ή μήπως θα επεκταθεί σε τριπλάσιο χρόνο μετά την μείωση των κονδυλίων κατά δύο τρίτα;

Ωστόσο, η μεγαλύτερη ακύρωση των διθυράμβων προήλθε από την αλλαγή της σχέσης επιχορηγήσεων – δανείων. Το αρχικό σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προέβλεπε ότι από τα 750 δισ. ευρώ τα 500 θα ήταν επιχορηγήσεις και τα 250 δάνεια. Μετά από απαίτηση των πλούσιων, βόρειων χωρών υπό την μορφή των χορηγήσεων θα δοθούν 390 δισ. ευρώ και υπό μορφή δανείων τα υπόλοιπα 360 δισ. ευρώ. Ο εκβιασμός τους όχι απλώς πέτυχε, αλλά είχε ως αποτέλεσμα να φύγουν από την τετραήμερη σύνοδο και με λεφτά στην …τσέπη. Ειδικότερα συμφωνήθηκε οι τέσσερις χώρες που αποτέλεσαν τον νεοφιλελεύθερο πολιορκητικό κριό επιβάλλοντας την μονεταριστική ορθότητα να ωφεληθούν με 7,5 σχεδόν δισ. ευρώ, υπό την μορφή επιστροφών. Συγκεκριμένα θα λάβουν: Γερμανία (3,671 δισ.), Ολλανδία (1,921 δισ.), Σουηδία (1,069 δισ.) Αυστρία (565 εκ.) και Δανία (377 εκ. ευρώ). Τα ποσά αυτά ωστόσο, που μάλλον δόθηκαν εν είδει ανταλλάγματος για να αποδεχθούν έστω αυτό τον συμβιβασμό, ανατρέπουν επί τα χείρω την σχέση Βορράς Νότου στην ΕΕ, ενισχύοντας την θέση των ανεπτυγμένων πλούσιων χωρών, που έχουν ωφεληθεί το μέγιστο μέχρι στιγμής από την ευρωπαϊκή ενοποίηση.  Ενδεικτική είναι η σύγκριση μεταξύ της οικονομίας της Ολλανδίας και της Ιταλίας, με την πρώτη από το έτος ένταξης στο ευρώ να έχει μεγεθυνθεί πάνω από 30% και την δεύτερη λιγότερο από 3%. Προφανώς, αν δεν υπήρχε το κοινό νόμισμα ούτε η Ολλανδία θα είχε καταγάγει τέτοιο θρίαμβο, ούτε η Ιταλία τέτοια βουτιά… 

Έχοντας ως προϋπόθεση την εντατικότερη εφαρμογή της ακολουθούμενης πολιτικής, τόσο τα κονδύλια του Κεφαλαίου Ανάκαμψης συνολική αξίας 750 δισ. ευρώ (από τα οποία στην Ελλάδα αντιστοιχούν έως 32 δισ. ευρώ) όσο και τα κονδύλια του κοινοτικού προϋπολογισμού για την περίοδο 2021-2027, συνολικής αξίας 1,074 τρισ. ευρώ, είναι αυταπάτη να αναμένεται κάποια βελτίωση της θέσης των εργαζομένων εξ αιτίας αυτών των χρηματοδοτήσεων.

Το μοναδικό αποτέλεσμα αυτού του πακτωλού χρημάτων θα είναι η βελτίωση της θέσης του κεφαλαίου έναντι της εργασίας και φυσικά των βόρειων χωρών και του κεφαλαίου τους έναντι του Νότου και των εργαζομένων τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αυξήσεις που ανακοίνωσε ο Κ. Χατζηδάκης από το βήμα της Βουλής στις επιδοτήσεις για αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου, σκούτερ και ποδηλάτου και η αύξηση του ανώτατου ποσού επιδότησης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιστρέφουν στη Γερμανία και στις άλλες χώρες παραγωγούς και εξαγωγείς ηλεκτρικών αυτοκινήτων τα ποσά που εγκρίνουν για ενίσχυση της …Ελλάδας. Στην Ελλάδα μένει η αύξηση του στόλου των αυτοκινήτων που αποτελεί κορυφαία πράξη επιβάρυνσης του περιβάλλοντος, η άνοδος του εμπορικού ελλείμματος και η συρρίκνωση του οικογενειακού εισοδήματος που θα πηγαίνει σε δόσεις για την αποπληρωμή του νέου αυτοκινήτου. Όλα αυτά φυσικά θα επισκιαστούν μπροστά στον παραπλανητικό στόχο που προβάλει η κυβέρνηση να κατευθυνθεί στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής το 30% των κονδυλίων…

Μια ένδειξη των αλλαγών που κυοφορούνται στην Ελλάδα με αφορμή τις αναμενόμενες χρηματοδοτήσεις ήλθε από το πόρισμα της Επιτροπής Πισσαρίδη. Οι προτάσεις της θα μπορούσαν κάλλιστα να αφορούν δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου. Είναι είτε ευσεβείς πόθοι (άνοδος επενδύσεων και εξαγωγών) ή παραγγελία του ΣΕΒ (εισαγωγή κεφαλαιοποιητικού συστήματος στον δεύτερο πυλώνα κοινωνικής ασφάλισης, αύξηση μεγέθους ελληνικών επιχειρήσεων). Σε κάθε περίπτωση το πόρισμα Πισσαρίδη που ομνύει στο άνοιγμα της αγοράς και την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας θα αποτελέσει αιτία οικονομικής στασιμότητας και κοινωνικής καθυστέρησης. Άλλωστε, αν η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η φιλελευθεροποίηση της αγοράς αποτελούσαν μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας, η Ελλάδα δεν θα έχανε το 26,4% του ΑΕΠ τους μετά την εφαρμογή των υπερφιλελεύθερων μέτρων των μνημονίων, την προηγούμενη δεκαετία...

πηγη: kommon.gr