Κλαδικό Σωματείο Προσωπικού Ιδιωτικών Κλινικών, Γηροκομείων, Εργαστηρίων, Διαγνωστικών Κέντρων και Συναφών χώρων Αθήνας

Ανακοινώθηκε πρόσφατα η απόλυση εργαζομένου από τα Κεντρικά Εργαστήρια του ομίλου Βιοϊατρική.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ:

Ο συνάδελφος που απολύθηκε, είναι βιολόγος, εργαζόταν επί 3,5 χρόνια στα Κεντρικά εργαστήρια του ομίλου, στο τμήμα που γίνεται η επεξεργασία των δειγμάτων για COVID.

Στο τέλος του προηγούμενου Μάρτη, ο συνάδελφος ανέδειξε το ζήτημα με τον αυξημένο αριθμό κρουσμάτων COVID, μεταξύ των εργαζομένων στο χώρο δουλειάς του.

Το Σωματείο μας κινήθηκε άμεσα, με αναφορές στους αρμόδιους φορείς και με συγκέντρωση στα Κεντρικά Εργαστήρια, στις 7/4/2020, όπου απαιτήσαμε μέτρα προστασίας. Η εταιρεία από την επόμενη μέρα, αναγκάστηκε να πάρει συγκεκριμένα μέτρα προστασίας, με αποτέλεσμα να μην παρουσιαστεί, μέχρι σήμερα, άλλο κρούσμα COVID, ανάμεσα στους εργαζόμενους.

Στο τέλος του Ιούλη, η Διοίκηση της εταιρείας, απέλυσε τον εργαζόμενο, που ανέδειξε το ζήτημα.

Ο συνάδελφος που απολύθηκε, με την ανιδιοτελή στάση του, συνέβαλλε καθοριστικά να σταματήσει η διασπορά του COVID στο χώρο εργασίας. Η απόλυση έγινε σε περίοδο μεγάλης έλλειψης προσωπικού, που γίνεται εντονότερη λόγω των καλοκαιρινών αδειών. Επιπλέον, ο συνάδελφος, έχει υψηλές βαθμολογίες στις αξιολογήσεις, ενώ ακόμα και οι προϊστάμενοι του, είχαν άγνοια για την απόλυση.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η απόλυση έγινε με μοναδικό σκοπό, να σταματήσει κάθε διεκδίκηση, για μέτρα προστασίας στο χώρο δουλειάς. Καταγγέλλουμε την απόλυση ως εκδικητική. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, για ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας, για αυξήσεις, για μόνιμη-σταθερή δουλειά. Η απόλυση είναι εκδικητική. Απαιτούμε την άμεση ανάκληση της.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε τα μέτρα για το πρόγραμμα SURE για τα 15 κράτη – μέλη που θα λάβουν συνολικά 81,4 δις ευρώ. Τα χρήματα θα δοθούν με τη μορφή δανείου. Τόσο μεγάλη είναι η ευρωπαϊκή «αλληλεγγύη» και το …ενδιαφέρον των  κυβερνήσεων για τους εργαζόμενους. Δανείζουν τις κυβερνήσεις – δηλαδή τους λαούς – για να θωρακιστεί το κεφάλαιο μέσα στην κρίση που επισπεύθηκε με την πανδημία.

Η Ελλάδα θα λάβει ως δάνειο 2,7 δισ. ευρώ. Η εκταμίευση των χρημάτων θα ξεκινήσει σταδιακά από τον Σεπτέμβριο. Το πακέτο και για την Ελλάδα αφορά αποκλειστικά την στήριξη των επιχειρήσεων μέσω του προγράμματος «ΣυνΕργασία» (ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΕΔΩ) παρότι οι κυβερνώντες επιχειρούν να το εμφανίσουν σαν …«φιλοεργατική» ρύθμιση.

Οι εργοδότες που θα εντάξουν τους εργαζόμενους στο πρόγραμμα απαλλάσσονται:

Α) Από τη μισθοδοσία με την αποζημίωση ειδικού σκοπού, καθώς και από τις ασφαλιστικές εισφορές για τους εργαζόμενους που τίθενται σε προσωρινή αναστολή.

Β) Επίσης καταβάλλουν μικρότερους μισθούς στους εργαζόμενους που μπαίνουν στο πρόγραμμα «ΣυνΕργασία».

Οι εργοδότες λοιπόν θα αποκομίσουν κεφάλαια και οφέλη.

Αντίθετα οι εργαζόμενοι θα βγουν διπλά χαμένοι:

Πρώτον: Το αντεργατικό πρόγραμμα «ΣυνΕργασία» διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για την επιβολή του κατώτατου μισθού των 550 ευρώ στη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων. Το πρόγραμμα δίνει «εφόδια» στην εργοδοσία για να προχωρήσει σε μαζικές μειώσεις των μισθών των εργαζομένων, επέκταση της μερικής απασχόλησης και χτύπημα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.  Το συγκεκριμένο πρόγραμμα αποτελεί την αιχμή του δόρατος κράτους – αφεντικών στη σκληρή νεοφιλελεύθερη επίθεση σε βάρος των εργαζομένων για να στηριχθεί αρχικά η ανάκαμψη της οικονομίας και στην πορεία η ενίσχυση της κερδοφορίας.  

Δεύτερον: Το δάνειο για την χρηματοδότηση του ΣυνΕργασία, θα εγγραφεί στο ελληνικό δημόσιο χρέος. Η αποπληρωμή του χρέους όπως έγινε όλα τα προηγούμενα χρόνια θα φορτωθεί στις πλάτες του εργαζόμενου λαού. Είτε μέσω των παλιών μνημονίων είτε μέσω νέων που θα επιβληθούν εξαιτίας τόσο της αύξησης του χρέους όσο και της καπιταλιστικής κρίσης που ξέσπασε εν μέσω πανδημίας. 

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Λένιν ιστορική τομή

Ο Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνοφ (Λένιν) γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1870 στο Σιμπίρσκ, στις όχθες του Βόλγα. Με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννησή του, το Πριν παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στο θεωρητικό και πολιτικό έργο του Λένιν, θεωρώντας πως η συζήτηση γύρω από το έργο του είναι ταυτόχρονα πολιτική θέση για την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της προλεταριακής επανάστασης προς τον κομμουνισμό.

Στο αφιέρωμα αυτό εντάσσεται το παρακάτω άρθρο:

Η δυαδική εξουσία ως πειραματική διάταξη

Παναγιώτης Σωτήρης

Το νήμα της αντίληψης της μετάβασης ως όξυνση της ταξικής πάλης

Η δυαδική εξουσία είναι μια από τις πιο κομβικές έννοιες που συνδέουμε με το έργο αλλά και την πολιτική πρακτική του Λένιν. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές τείνουμε να διαβάζουμε την έννοια αυτή με έναν αρκετά στενό, κατά τη γνώμη μου, τρόπο, περιορίζοντας την απλώς στην περιγραφή μιας ιδιαίτερης συγκυρίας, μιας στιγμής στην εξέλιξη της επαναστατικής διαδικασίας, όπου απέναντι στην εξουσία του αστικού κράτους αρθρώνονται οι ανταγωνιστικοί θεσμοί της εργατικής εξουσίας ως δυνάμει θεσμοί της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Σε αυτή την ανάγνωση η δυαδική εξουσία γίνεται μια κάπως σύντομη φάση που απλώς σηματοδοτεί την ανάγκη του κρίσιμου περάσματος στην πλήρη κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Ωστόσο, πιστεύω ότι υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να δούμε την έννοια της δυαδικής εξουσίας. Σε αυτή την περίπτωση, η δυαδικότητα της εξουσίας στη μεταβατική περίοδο δεν περιγράφει μια στιγμή αλλά μια περισσότερο δομική συνθήκη οποιασδήποτε διαδικασίας επαναστατικής μετάβασης, δηλαδή την ανταγωνιστική και συγκρουσιακή συνύπαρξη όχι μόνο ανταγωνιστικών μορφών εξουσίας αλλά και ανταγωνιστικών μορφών κοινωνικής οργάνωσης.

Μια τέτοια οπτική έρχεται να συναντήσει δύο κρίσιμες αφετηρίες που συναντάμε στο έργο του Μαρξ, ύστερα από την εμπειρία της Κομμούνας.

Η μία είναι η επιμονή στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι ένα κοινωνικό σύστημα αλλά η μεταβατική περίοδος προς τον κομμουνισμό, περίοδος όξυνσης της ταξικής πάλης αλλά και πειραματισμού, καθώς το ερώτημα των νέων κοινωνικών μορφών «μπορεί ν’ απαντηθεί μόνο επιστημονικά», στοιχείο που ακριβώς παραπέμπει σε μια πειραματική αντίληψη της πολιτικής.

Η άλλη είναι αυτό που ο Μπαλιμπάρ θα ονομάσει αργότερα η «διόρθωση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου» που συναντάμε στον Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία, δηλαδή η επιμονή ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί απλώς να χρησιμοποιήσει τον μηχανισμό του αστικού κράτους ως έχει, αλλά απαιτείται μια νέα πρακτική της πολιτικής με ανταγωνιστικούς θεσμούς, μια νέα αντίληψη της πολιτικής, της δημοκρατίας, της συμμετοχής, που να οδηγεί σε μια εκτεταμένη κοινωνικοποίηση του πολιτικού και πολιτικοποίηση του κοινωνικού.

Στον ίδιο τον Λένιν συναντάμε αυτή την αγωνία, κυρίως στην περίοδο της ΝΕΠ, ιδίως σε σχέση με την ανάγκη για μια πολιτιστική επανάσταση που θα εξασφάλιζε άλλους όρους πολιτικής και κοινωνικής συμμετοχής και κινητοποίησης των ίδιων των προλεταρίων στη διαδικασία της επαναστατικής μετάβασης.

Το νήμα αυτό της αντίληψης της μετάβασης ως όξυνσης της ταξικής πάλης και ως εκτεταμένου κοινωνικού πειραματισμού για την ανάδυση και εμπέδωση νέων κοινωνικών σχέσεων και μορφών πέραν του καταναγκασμού της αγοράς και του φετιχισμού της αξίας, υπήρξε ταυτόχρονα υποτελές αλλά και ιδιαίτερα ενεργό μέσα στην ιστορία του επαναστατικού κινήματος. Απωθήθηκε στην κυρίαρχη λογική του επίσημου κομμουνιστικού κινήματος, όπου κυριάρχησε η αντίληψη της μετάβασης ως «οικοδόμησης», με όλο το τίμημα οικονομισμού, παραγωγισμού και αυταρχισμού που αυτό συνεπαγόταν.

Ταυτόχρονα, ήταν αυτό που σφράγιζε όλες στις στιγμές πραγματικής εισόδου των μαζών στο προσκήνιο, από την Ισπανική επανάσταση, στην Αντίσταση, στα μεταπολεμικά επαναστατικά κινήματα, στην κινεζική Πολιτιστική Επανάσταση, στο 1968. Πιο πρόσφατα, το νήμα αυτό ήταν εμφανές, έστω και ως δυνατότητα, στις κορυφώσεις των μεγάλων αγώνων, στις πρακτικές αυτοοργάνωσης και «εξουσίας από τα κάτω», στην προσπάθεια επανοικειοποίησης του χώρου, στα νέα πειράματα αυτοδιαχείρισης.

Σε μια περίοδο αναστοχασμού της επαναστατικής στρατηγικής, στο φόντο μιας βαθιάς οικονομικής, πολιτικής αλλά και πολιτιστικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, αυτό είναι ένα κρίσιμο νήμα που πρέπει να ξαναπιάσουμε ως αναγκαία πλευρά ενός πρωτότυπου και συνειδητά «ασεβούς» λενινισμού.

Πηγή: ΠΡΙΝ - pandiera.gr

του Βασίλη Λιόση

Αφού ο ελληνικός λαός έφαγε στο κεφάλι αλλεπάλληλα μνημόνια, αφού το εισόδημά του καταβαραθρώθηκε, αφού 400 χιλιάδες ξενιτεύτηκαν, αφού αυξήθηκε η κατανάλωση ψυχοφαρμάκων, τι ανακοινώθηκε αυτές τις ημέρες; Ότι το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κι άλλο! Συγκεκριμένα  το ακαθάριστο δημόσιο χρέος έφτασε τα 362,87 δις ευρώ και το χρέος της γενικής κυβέρνησης τα 342 δις ευρώ. Με δεδομένη την ύφεση που εκτιμάται ότι θα κυμανθεί στο 8 με 12% το χρέος θα φτάσει το 213,5% για το ακαθάριστο δημόσιο χρέος και το 201% για το χρέος της γενικής κυβέρνησης. Ορισμένα συμπεράσματα:

1) Όλα τα φληναφήματα για τον τουρισμό που υποτίθεται πως είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας έχουν καταρρεύσει. Οι ανοησίες έχουν και τα όριά τους. Η βαριά βιομηχανία αφορά τον δευτερογενή τομέα. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιδεολογικές και πολιτικές κατασκευές προκειμένου να κρύψουν τη γύμνια της ελληνικής οικονομίας.

2) Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα μετά την Ιαπωνία της οποίας το χρέος υπερβαίνει το 200% αλλά με μια διαφορά: το χρέος της Ιαπωνίας είναι εσωτερικό. Με άλλα λόγια η ελληνική οικονομία όχι απλώς νοσεί αλλά είναι από εκείνες που σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκεται σε τραγική κατάσταση.

3) Όλοι εκείνοι οι πολιτικοί ταγοί που υποστήριξαν, ψήφισαν και επιχειρηματολόγησαν περιπαθώς υπέρ των μνημονίων, όλα τα συστημικά ΜΜΕ , όλοι οι διαβρωμένοι δημοσιογράφοι που δούλεψαν υπέρ των των μνημονίων, είναι πλέον διπλά και τριπλά υπολόγοι για αυτή την εξέλιξη.

4) Η οικονομική εξάρτηση της χώρας επιβεβαιώνεται πανηγυρικά για πολλοστή φορά. Κανένα φως στο τούνελ δεν πρόκειται να δει ο ελληνικός λαός όσο η Ελλάδα είναι προσδεδεμένη στο άρμα των ιμπεριαλιστικών οργανισμών. ΔΝΤ και ΕΕ είναι μυλόπετρες που θα συνεχίσουν ανηλεώς να συνθλίβουν τους εργαζόμενους.

Το έχει προσέξει κανείς ότι τα τελευταία χρόνια η συζήτηση για το χρέος έχει εξαφανιστεί; Οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τη σκανδαλολογία και σε εντελώς δευτερεύοντα και τριτεύοντα ζητήματα απολύτως βολικά για τα αστικά κόμματα. Και τώρα η αύξηση του χρέους, αν μπει στο τραπέζι ως θέμα συζήτησης, θα δικαιολογεί με την πρόταξη της πανδημίας. Μόνο που θα ξεχάσουν να μας πουν πως το χρέος αυξανόταν ως γενική τάση και προ πανδημίας.

Ελάχιστο χρέος των υποτελών τάξεων και στρωμάτων η καταδίκη όλου του πολιτικού μπλοκ που μας έφτασε εδώ. Μέγιστο χρέος η πολιτική τους ανατροπή. Ή θα παρακολουθούμε στωικά τον αργό μας θάνατο ή θα πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

ΠΗΓΗ: kommon.gr