Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Οι αλλαγές που επέβαλλε ο Α. Τσίπρας στο κομματικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, με κορυφαία την αντικατάσταση του Π. Σκουρλέτη από τη θέση του γραμματέα, σηματοδοτούν την πορεία μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ προς ένα κόμμα του προοδευτικού κέντρου. Προβληματίζει, παράλληλα, την ηγεσία το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ΝΔ, δεν κερδίζει πόντους επιρροής, αλλά είναι καθηλωμένος.

Την Κυριακή 6 Σεπτέμβρη συνεδρίασε η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να εγκρίνει την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για την αναδιάρθρωση των ηγετικών θέσεων στον κομματικό μηχανισμό. Όπως αναμενόταν, εγκρίθηκε η πρόταση Τσίπρα, με 29 λευκά όμως. Η σημαντικότερη αλλαγή αφορούσε τη θέση του γραμματέα του κόμματος. Ο Πάνος Σκουρλέτης απομακρύνθηκε απ’ αυτό το αξίωμα, όπου τοποθετήθηκε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος του ηγετικού περιβάλλοντος. Πρόκειται για πολύ σοβαρή κίνηση που σηματοδοτεί αλλαγές στον ΣΥΡΙΖΑ. Το αξίωμα του γραμματέα είναι πολύ σημαντικό στον ΣΥΡΙΖΑ και στα αστικά κόμματα που το θεσμοθετούν, αν και όχι το κορυφαίο όπως στα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα. Η αξία του αξιώματος του γενικού γραμματέα στον ΣΥΡΙΖΑ έγκειται στο ότι τίθεται επικεφαλής και έχει την ευθύνη του κομματικού μηχανισμού. Εννοείται ότι ο γενικός γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ από αυτή τη θέση θα διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στο πλευρό της ηγεσίας του κόμματος (Αλέξης Τσίπρας) στις επερχόμενες αποφασιστικές αλλαγές σ’ αυτό. Η επικέντρωση από την ηγεσία του κόμματος του κέντρου βάρους στην ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τη Λυδία λίθο για την δυναμική ανάτασή του, αφού μετά τις εκλογές καρκινοβατεί και δεν πείθει, παρά τις πρωτοφανείς δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση της ΝΔ.

Ο κατάλογος των προβλημάτων που προσδιορίζουν τη στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι μακροσκελής: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμη συνέλθει απ’ την εκλογική ήττα που υπέστη στις πρόσφατες εκλογές, αν και με αξιοπρεπές ποσοστό (31,5%). Η ηγεσία του πίστευε στη δεύτερη τετραετία διακυβέρνησης. Υιοθετώντας την παραδοσιακή ρουσφετολογία, τα έδωσε όλα στο βωμό της προεκλογικής πλειοδοσίας, χωρίς να ευοδωθούν όμως οι ευσεβείς πόθοι της. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει συνέλθει ακόμη από το σοκ της προεκλογικής ήττας, όπως περίτρανα δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Η ψαλίδα με τη ΝΔ παραμένει πολύ μεγάλη, η ΝΔ δεν έχει ακόμη απομαγευτεί στη συνείδηση της εκλογικής πλειοψηφίας, παρά τα επώδυνα προβλήματα που την περισφίγγουν ασφυκτικά (κορονοϊός, ύφεση με ό,τι συνεπάγεται, ελληνοτουρκικά, προσφυγικό κ.α.).

Το κυριότερο, ο ΣΥΡΙΖΑ πελαγοδρομεί ακόμη, χωρίς να αρθρώνει μία συνεκτική και συνεπή τακτική και μια στρατηγική πρόταση. Αυτό, σε μεγάλο βαθμό βέβαια, είναι αναπόφευκτο, αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνησή του, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος (κεφάλαιο, ιμπεριαλισμός) στα νεοφιλελεύθερα δόγματα βασίστηκε, με ολίγον επιδοματικό κεϋνσιανισμό και « αριστερίζουσα» ρητορική. Είναι ζητούμενο, λοιπόν, η άρθρωση μιας συνεκτικής τακτικής και στρατηγικής, που θα τον διαφοροποιεί κυρίως ρητορικά και εν μέρει πραγματικά από τη ΝΔ, ώστε να εμπνεύσει στις μάζες ένα νέο όραμα, διαφορετικό όμως από την αριστερή δημαγωγία του 2012-15 που αποκαΐδια της μόνον σώζονται.

Προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίδεται σ’ έναν ατελέσφορο κλεφτοπόλεμο κατά της κυβέρνησης της ΝΔ. Χτυπάει, όπου και όπως μπορεί, την κυβέρνηση με «αριστεροδέξια» επιχειρήματα: Από τη μία, κατηγορεί την κυβέρνηση για ενδοτικότητα έναντι της Τουρκίας, από την άλλη όμως συμφωνεί με το πλαίσιο διαλόγου και συνδιαλλαγής των δύο αστικών τάξεων, που επιβάλλουν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές, για να υπηρετήσουν κυρίως τα δικά τους συμφέροντα. Στην κρίση του κορονοϊού, από τη μία, κατηγορεί την κυβέρνηση για αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα, από την άλλη, όμως, δεν επεξεργάζεται μία συγκεκριμένη και πειστική προοδευτική εναλλακτική πρόταση. Στην κριτική για το «πακέτο στήριξης» δεν επικεντρώνεται στον ανεπαρκή και μεροληπτικό υπέρ του κεφαλαίου χαρακτήρα του, αλλά στο ότι δεν είναι «εμπροσθοβαρές» αλλά « οπισθοβαρές».

Ο ανασχηματισμός στον ΣΥΡΙΖΑ σηματοδοτεί την επιτάχυνση του βηματισμού προς την προοδευτική παράταξη

Το βάλτωμα του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφεύγει από την ηγεσία του. Εξάλλου είναι οφθαλμοφανές. Απ’ όλες τις πλευρές του ΣΥΡΙΖΑ τονίζεται ότι πρέπει να δοθεί το σάλπισμα μιας επανεκκίνησής του. Κινητήρια δύναμη αυτής της επανεκκίνησης θεωρείται η δημιουργία μιας ευρείας προοδευτικής παράταξης, απ’ την αριστερά ως το προοδευτικό κέντρο, στα χνάρια της Ένωσης Κέντρου του 1964-65 και του ΠΑΣΟΚ του 1981-85, που θα είναι σε θέση να αγκαλιάσει και να σφυρηλατήσει μιαν ευρεία κοινωνική πλειοψηφία. Αυτή η προοπτική έχει κάνει ήδη τα πρώτα βήματά της με το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίζει την προοπτική της προοδευτικής παράταξης που οραματίζεται στο ήδη υπάρχον σχήμα ούτε σε μιαν, όχι ιδιαίτερα πιθανή, συμμαχία με το ΚΙΝΑΛ, η οποία θα προκαλέσει ίσως περισσότερα προβλήματα απ’ όσα θα λύσει. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ορθά διαβλέπει ότι στην κοινωνία λογικά δεν υπάρχει χώρος για δύο παρεμφερή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και ότι ιστορικά το ΚΙΝΑΛ έχει εκμετρήσει το ζην. Προτιμά όμως την κατά μόνας ή κατά ομάδες ένταξη πασοκογενών και άλλων κεντρώων στην Προοδευτική Συμμαχία. Αυτή η μορφή συγκρότησης διευκολύνει και την κατασίγαση των αντιδράσεων της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ στην κορυφή της κομματικής πυραμίδας (Σκουρλέτης, Βούτσης, Φίλης, Τσακαλώτος, 53), αλλά και από απλά μέλη απροσδιόριστου αριθμού. Από την κορυφή της αριστερής πυραμίδας έχει ανοιχτά, αλλά όχι οξυμένα, εκφραστεί ο φόβος για την αλλοίωση της φυσιογνωμίας του κόμματος, για την «πασοκοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ανασχηματισμός λοιπόν στο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς ένα προεδρικό ανακάτεμα της τράπουλας. Απεναντίας, υπηρετεί την ανάγκη επιτάχυνσης του βηματισμού σε πνεύμα ενότητας προς την προοδευτική παράταξη με τη σταδιακή δημιουργία και καθιέρωση μιας νέας ηγετικής ομάδας περί τον Τσίπρα, ώστε να «τρέξει» την πορεία προς ένα νέο, ισχυρό, ενωτικό κόμμα του Προοδευτικού Κέντρου.
Σε αυτήν την απροκάλυπτη δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να αντιδρά δυναμικά και αποτρεπτικά η αριστερή πτέρυγά του, ακόμη και τα στελέχη που έχουν θητεύσει στο ΚΚΕ εσ. και στον Ρήγα Φεραίο. Αυτή τη στάση φαίνεται ότι εκφράζει το «ενωτικό» άρθρο του Ευκλείδη Τσακαλώτου στην Αυγή (30/8/2020), στο οποίο προβάλλεται ως υπέρτατη ανάγκη και αξία η ενότητά του ΣΥΡΙΖΑ και περιορίζονται οι επιφυλάξεις σε δευτερεύοντα θέματα και ήπιο τόνο. Η ήττα του πολύ ισχυρότερου και ριζοσπαστικότερου ρεύματος Λαφαζάνη στην πολωτική σύγκρουσή του με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα αποτρέπει τις όποιες αριστερές διαφοροποιήσεις από τη σκέψη δυναμικής αντίθεσης στην προϊούσα αστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλα βέβαια και με τις πιο συντηρητικές απόψεις της.

πηγη: prin.gr

Χριστίνα Κοψίνη

Η άρση των περιορισμών στον αριθμό των υπερωριών στη βιομηχανία. Η ανάλογη μείωση του κόστους της πρόσθετης εργασίας. Το ψαλίδισμα των συνδικαλιστικών αδειών που δικαιούνται οι εκλεγμένοι επικεφαλής Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων.

Η μεταφορά της μεσολαβητικής -για τις εργατικές διαφορές- παρέμβασης από το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας. Η κωδικοποίηση των εργατικών διατάξεων που είχε ήδη συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση. Η απλοποίηση των διαδικασιών ως προς τη δήλωση των εργασιακών αλλαγών από τα λογιστικά γραφεία των επιχειρήσεων. Ιδού μερικά από τα επίμαχα θέματα που θα περιλαμβάνει ο νέος εργασιακός νόμος, τον οποίο προανήγγειλε χθες ο πρωθυπουργός απαντώντας σε ερώτηση συντάκτη της «Εφ.Συν.».

Μολονότι ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της ομιλίας του έκανε λόγο για παρεμβάσεις στον εργατικό νόμο που δεν αποτελούν παρά την ανταπόκριση σε προτάσεις του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ΔΓΕ) και της Επιτροπής Πισσαρίδη, η αλήθεια, τουλάχιστον ως προς το σκέλος των υπερωριακών υποχρεώσεων που θα κληθεί να εκτελέσει ο εργαζόμενος της βιομηχανίας, είναι εντελώς διαφορετική.

Διότι δεν γνωρίζουμε να έχει θέσει το ΔΓΕ θέμα αλλαγής του νόμου περί υπερωριακής εργασίας. Αντιθέτως, αυτοί που έθεσαν μετ' επιτάσεως το θέμα της αλλαγής του νόμου για τις υπερωρίες είναι οι συντάκτες της έκθεσης Πισσαρίδη, τους οποίους τώρα ο πρωθυπουργός συνδέει με τη Διεθνή Οργάνωση ώστε να γίνει κοινωνικά αποδεκτή η παρέμβασή τους και να μην ξυπνούν μνήμες της περιβόητης έκθεσης Σπράου.

Να τι επισημαίνει η έκθεση: «Εξορθολογισμός της χρήσης και του κόστους των υπερωριών. Η ευελιξία στη χρήση υπερωριών είναι σημαντική για την οικονομική δραστηριότητα. Το κόστος των υπερωριών πρέπει να ευθυγραμμιστεί με εκείνο σε άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε.».

Πάντως, ο πρωθυπουργός απέκλεισε ότι θα θιγεί το 8ωρο, ενώ ανακοίνωσε ότι θα προηγηθεί εκτενής διαβούλευση. Στο ίδιο πνεύμα, επιτελείς του υπουργείου Εργασίας δήλωσαν χθες στην «Εφ.Συν.» ότι «το 8ωρο αποτελεί την κόκκινη γραμμή, δεν επιτρέπεται από κανέναν η παραβίασή του». Αξίζει να σημειωθεί ότι η όποια παρέμβαση θα αιτιολογηθεί στη βάση της ελευθερίας του εργαζόμενου να αποφασίζει τον επιπλέον χρόνο που επιθυμεί να εργαστεί αλλά και των διαφορών που ισχύουν ως προς τα ανώτατα όρια υπερωριών ανάμεσα στη βιομηχανία, το εμπόριο και τις τράπεζες.

Αντιφατικά μέτρα

Μόνο που η προσπάθεια αύξησης των υπερωριών (ενδεχομένως και της υπερεργασίας), την οποία συνδέει η κυβέρνηση με την προσπάθεια εκσυχρονισμού των διατάξεων του ιστορικού, για τον εκδημοκρατισμό του εργατικού κινήματος, νόμου 1264/82, ενδεχομένως και της υπερεργασίας, σε συνθήκες ανεργίας που οδεύει προς το 20% και περιορισμού της παραγωγικής και επενδυτικής δραστηριότητας, έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τη δεύτερη δέσμη μέτρων που ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης για τη διατήρηση και αύξηση των θέσεων εργασίας.

Σε αυτήν τη δεύτερη δέσμη μέτρων ξεχωρίζουν οι εξής δύο ρυθμίσεις:

Η πρώτη αφορά την εκπόνηση ενός προγράμματος με το οποίο θα χρηματοδοτηθεί για ένα εξάμηνο το σύνολο των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών όσων νέων προσλήψεων γίνουν από τις επιχειρήσεις. Εκτός από τη χρηματοδότηση των εισφορών, προβλέπεται πρόσθετο ποσό 200 ευρώ για κάθε μία πρόσληψη μακροχρόνια ανέργου (ανέργου, εγγεγραμμένου στον ΟΑΕΔ για περισσότερο από 12 μήνες).

Σύμφωνα με πληροφορίες, το πρόγραμμα της επιδότησης των 100.000 θέσεων εργασίας θα έχει τη μορφή επιταγής (voucher) στην οποία θα φορτωθεί το ύψος του ποσού που αντιστοιχεί στις εισφορές και με την οποία ο άνεργος θα διεκδικεί μια θέση εργασίας και ο εργοδότης θα εγγράψει ως επιδότηση από το κράτος.

Το ενδιαφέρον γι' αυτό το μαζικό πρόγραμμα -του οποίου, ωστόσο, η αποτελεσματικότητα θα κριθεί στην πράξη- είναι ότι α. θα παραμείνει ανοιχτό μέχρι την εξάντληση του συνόλου των 100.000 ανέργων και β. η επιδότηση των εισφορών θα αφορά όλα τα επίπεδα μισθών, χωρίς περιορισμούς.

Δικλίδες ασφαλείας

Κρίσιμα στοιχεία στη ρύθμιση, η οποία, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ανέρχεται στο ποσό των 400 εκατομμυρίων ευρών, καταρτίζεται στο υπουργείο Εργασίας και αναμένεται να δημοσιοποιηθεί τις επόμενες ημέρες, είναι ο βαθμός διασφάλισης του υφιστάμενου προσωπικού και η αποφυγή οιασδήποτε οπής θα επέτρεπε την υποκατάστασή του με νέες προσλήψεις που θα αντικαθιστούσαν απολύσεις.

Το πρόγραμμα θα λειτουργήσει συμπληρωματικά με τον μηχανισμό «Συν-εργασία» (μισός χρόνος εργασίας, επιδότηση από το Δημόσιο του 60% του μισθού) που επίσης επεκτείνεται, αλλά μόνο μέχρι τα τέλη του 2020, χωρίς όμως να έχει τύχει της αποδοχής από την πλειονότητα των εργοδοτών και επιχειρήσεων.

Η δεύτερη ρύθμιση με την οποία επιχειρείται η μείωση του μη μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Κυρ. Μητσοτάκη, είναι αυτή της περικοπής των ασφαλιστικών εισφορών κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες (1,21 για τον εργαζόμενο και 1,79 για τον εργοδότη). Το μέτρο θα ισχύσει κατ' αρχάς για το 2021 επιφέροντας χαμηλό όφελος εργαζόμενου - εργοδότη, που ξεκινά από τα 20 ευρώ τον μήνα για τον κατώτατο μισθό των 650 ευρώ και φτάνει έως τα 60 ευρώ τον μήνα για μικτούς μισθούς 2.000 ευρώ.

Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών θα είναι οριζόντια για όλους τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, με πλήρη ή με μερική απασχόληση, και θα προέλθει από τους συνεισπραττόμενους κλάδους που αφορούν το πακέτο εισφορών του ΟΑΕΔ (ΛΑΕΚ, ΟΕΚ, Ανεργία), επιφέροντας στα Ταμεία του ΟΑΕΔ απώλειες ύψους 750-800 εκατομμυρίων ευρώ.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Από τις διαμαρτυρίες την προηγούμενη εβδομάδα στην Βεγγάζη