Την τελευταία περίοδο, με αφορμή την ολοκλήρωση της δίκης του ναζιστικού εγκληματικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής, έχει ενταθεί η συζήτηση για το τι προκάλεσε την άνοδό της την τελευταία δεκαετία.

Από τη μία, μερίδα του αστικού Τύπου και στελέχη της ΝΔ υποστηρίζουν ότι αυτό που έθρεψε την ΧΑ ήταν τάχα η «ακραία πόλωση της περιόδου των μνημονίων (για την οποία ευθύνες έχει ο ΣΥΡΙΖΑ)».
Μια «ακραία πόλωση» που όπως λένε έδωσε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί η «ακραία πολιτική βία», συμπεριλαμβανομένης και της δράσης της ΧΑ.
Αφήνουν έτσι ανοιχτό το παράθυρο να συμπεριληφθούν στην «ακραία βία» και οι αγώνες των εργαζομένων εκείνης της περιόδου.

Ενα άλλο τμήμα του αστικού Τύπου καθώς και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν ότι «το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται στα δεξιά», όπως αναφερόταν χαρακτηριστικά σε τίτλο άρθρου στην εφημερίδα «Αυγή».
Προβάλλουν δηλαδή την αντίληψη ότι ο φασισμός και η ακροδεξιά παρεισφρύουν στην κοινωνία από «κερκόπορτες» που ανοίγουν οι «νεοφιλελεύθερες και αντιδημοκρατικές ατζέντες», όπως αυτές που εφαρμόστηκαν την περίοδο των μνημονίων και συνεχίζει να εφαρμόζει η ΝΔ.
⚠️ ?  Τι κοινό έχουν οι δύο αυτές αναλύσεις, που μοιάζουν σχεδόν διαμετρικά αντίθετες;

Η επικίνδυνη για το εργατικό κίνημα κοινή τους συνισταμένη είναι ότι η ναζιστική ιδεολογία, πολιτική οργάνωση και δράση δεν είναι γέννημα του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης αλλά μια συγκυριακή «παρεκτροπή» είτε από τη λειτουργία μιας «ευνομούμενης κοινωνίας» (όπως λέει η ΝΔ) είτε από τις «προοδευτικές και δημοκρατικές αρχές της κοινωνίας» (όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ).
Προσπαθούν δηλαδή να παρουσιάσουν την εγκληματική οργάνωση της ΧΑ ως μια απλή «παραφωνία» της καπιταλιστικής κοινωνίας και όχι ως ένα από τα γνήσια και πολλαπλής χρησιμότητας πολιτικά στηρίγματα της δικτατορίας του κεφαλαίου.
✔️  Ο καπιταλισμός έθρεψε το ?  ναζιστικό τέρας της ΧΑ…

Η άνοδος της ΧΑ την περίοδο των μνημονίων πραγματοποιήθηκε σε φάση βαθιάς οικονομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, με πολύμορφες συνέπειες σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, οι οποίες δημιούργησαν εύφορο έδαφος για να ενισχυθεί η ναζιστική ιδεολογία και δράση.

Ηταν μια περίοδος εφαρμογής αλλεπάλληλων αντεργατικών – αντιλαϊκών προγραμμάτων και νομοθετικών μεταρρυθμίσεων, που η προώθησή τους έφερε μαζί της μεγάλο πλήγμα στο κύρος των παραδοσιακών αστικών κομμάτων και οδήγησε σε έντονες διεργασίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.
Διεργασίες που εξελίχθηκαν τόσο στο φάσμα της σοσιαλδημοκρατίας, με την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στο χώρο της ακροδεξιάς, επιδιώκοντας να εμφανιστούν μορφώματα που εκτός των άλλων θα εισπράττουν τις εθνικιστικές εκλογικές διαρροές της ΝΔ.

Η ναζιστική ΧΑ εκμεταλλεύτηκε τις αντιφατικές συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης για να προσεγγίσει εξαθλιωμένα και άνεργα τμήματα της εργατικής τάξης, που είχαν υποστεί σοβαρή υποχώρηση στο βιοτικό τους επίπεδο, καθώς και τμήματα μικροϊδιοκτητών σε διάφορους κλάδους που βίωσαν μια απότομα μεγάλη επιδείνωση της θέσης τους.

▪️ ▪️ ▪️

    ΣΣ |>Ατέχνως<|
    Κατά τη δημοσκόπηση της GPO (2013) που δημοσίευσε η “ΚΑΘΗΜΕΡΝΗ” … Κατά τεκμήριο, ο κεντρικός κορμός των ψηφοφόρων της Χ.Α. προέρχεται από πολίτες μέσου ή χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, που ανήκαν στη μεσοαστική τάξη, δέχθηκαν από την κρίση ένα ισχυρότατο πλήγμα στο εισόδημά τους και θεώρησαν υπεύθυνους γι αυτό «τα κόμματα και τους κυβερνώντες αδιακρίτως».
    Το iefimerida.gr αναφερόμενο σε έρευνα της Καπα Research για την κοινωνική διαστρωμάτωση των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής (εκλογές Μάιος 2014), την οποία παρουσίασε και το «Βήμα» «Ποιοι είναι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής;» απαντάει «Νέοι, αγρότες ή άνεργοι» και συγκεκριμένα (Η ακτινογραφία των ψηφοφόρων ανά απασχόληση)
    ▪️ Δημόσιος υπάλληλος 7,9%
    ▪️ Ιδιωτικός υπάλληλος/ μισθωτός 9,5%
    ▪️ Ελεύθερος επαγγελματίας 9,4%
    ▪️ Ιδιοκτήτης επιχείρησης 8,6%
    ▪️ Αγρότης 16,5%
    ▪️ Οικιακά 6,2%
    ▪️ Συνταξιούχος 7%
    ▪️ Ανεργος 10,8%
    ▪️ Φοιτητής/ σπουδαστής 7,3%

▪️ ▪️ ▪️

Από τη σκοπιά του συστήματος, η αναγκαιότητα να στηριχθεί η άνοδος της ΧΑ δεν ήταν μόνο για να υπάρξει χώρος που θα υποδεχόταν τις διαρροές της ΝΔ.
Η ναζιστική ΧΑ προσέφερε και άλλη μία σημαντική για το σύστημα υπηρεσία, που έκανε απαραίτητη την πριμοδότησή της.
Πρόκειται για το ρόλο της στην αντιδραστική οργάνωση λαϊκών δυνάμεων, με διπλή στόχευση: Αφενός την επιθετική προώθηση του πυρήνα της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής, αφετέρου την οργανωμένη δράση για την καταστολή του εργατικού κινήματος, παράλληλα και σε συνδυασμό με το επίσημο αστικό κράτος.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι το καπιταλιστικό σύστημα με όλες του τις διόδους φρόντισε να βρουν ανοιχτές θύρες οι ναζί της ΧΑ για την εκλογική τους άνοδο και την οργανωτική τους ενίσχυση.
Τέτοια ήταν η ανοχή στη δράση της από το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος, με τη συνύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΧΑ στις πλατείες των «αγανακτισμένων» ή με την επίκληση στη «θεσμική» της αντιμετώπιση από τη ΝΔ.
Στην ίδια κατεύθυνση ήταν και η αποσιώπηση της δράσης της πριν το 2009, της ναζιστικής ιδεολογίας της, η προβολή της πολύμορφα από τα αστικά ΜΜΕ ως «αντισυστημικής δύναμης» που «συγκρούεται» με τα κακώς κείμενα, προκειμένου να τραβηχτεί στο άρμα της αστικής πολιτικής λαϊκός κόσμος που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως φασίστες ή ακροδεξιοί.

Να μην ξεχάσουμε και την αποδεδειγμένη σύνδεσή της με τμήματα του αστικού κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών, καθώς και σωρεία άρθρων (ακόμα και στον ξένο Τύπο) που έφερναν στο φως χρηματοδότηση της ΧΑ από τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου.
Στη διάρκεια της δίκης οι συνήγοροι της Πολιτικής Αγωγής του ΠΑΜΕ απέδειξαν μεταξύ άλλων τη σχέση της ΧΑ με τους εργολάβους στη Ζώνη του Περάματος, τον απεργοσπαστικό ρόλο της στην απεργία στην COSCO, τον ανεκτικό έως προκλητικό ρόλο αστυνομικών στη δολοφονία του Παύλου Φύσα.

Τέλος, η ίδια η καλλιέργεια του ρατσισμού, του εθνικισμού και του αντικομμουνισμού από την αστική τάξη και την πολιτική των κυβερνήσεών της, τόσο της ΝΔ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν βούτυρο στο ψωμί των εγκληματιών της ΧΑ.
✔️ Η ΧΑ υπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο την αστική εξουσία!

Η ίδια η ιδεολογία και οι γενικοί διακηρυκτικοί στόχοι της ΧΑ ήταν πλήρως ενταγμένοι στη στήριξη του συστήματος.
Οπως ανέφεραν χαρακτηριστικά: «Πιστεύουμε στην ιδιοκτησία, πιστεύουμε στην ιδιωτική πρωτοβουλία, όχι όμως στην ανήθικη και ασύδοτη κερδοσκοπία εις βάρος της Λαϊκής Κοινότητας ή στον παράνομο θησαυρισμό». Υποστήριζαν ότι η αντιλαϊκή πολιτική δεν έχει ως αιτία τις ίδιες τις ανάγκες του καπιταλισμού, αλλά ότι αποτελεί συνέπεια της ασυδοσίας και της ανηθικότητας μιας μερίδας καπιταλιστών αλλά και της «απληστίας» των εργαζομένων.

Η θέση της ήταν στην ουσία ότι οι εργάτες πρέπει να υποταχθούν με τον πιο βίαιο τρόπο στους καπιταλιστές, να διαιωνιστεί η εκμετάλλευσή τους, στο όνομα της ταξικής συνεργασίας, «για το καλό του έθνους».

Αυτό εκφράστηκε με τις πολιτικές τους θέσεις, καθώς στην πράξη υιοθέτησαν όλες τις επιδιώξεις της αστικής τάξης.
Υποστήριξαν τις ιδιωτικοποιήσεις αρκεί να έχουν την πλειοψηφία οι μέτοχοι ελληνικής καταγωγής, ζητούσαν πολιτική μνημονίων που να είναι ελληνικό δημιούργημα, και ταυτόχρονα τσάκισμα των μεροκάματων και καμία αντίδραση από τους εργαζόμενους, για να διασφαλιστεί η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και να έρθουν επενδύσεις.
Είναι χαρακτηριστικές οι εκατοντάδες κοινοβουλευτικές Ερωτήσεις τους για την προώθηση των επιδιώξεων των ελληνικών μονοπωλίων και τις φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές.
Ενώ δεν έλειψε ούτε στιγμή η προσήλωσή τους στην παραμονή και ενίσχυση της θέσης της Ελλάδας σε διεθνείς ιμπεριαλιστικές ενώσεις, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Τέλος, η ίδια η κινητοποίηση κόσμου με οργανωτικούς όρους σε αντιδραστική κατεύθυνση ήταν μία από τις πλέον πολύτιμες υπηρεσίες της ΧΑ στην αστική εξουσία.
Τα «συσσίτια για Ελληνες», οι απεργοσπαστικοί μηχανισμοί, τα δουλεμπορικά γραφεία και άλλες παρόμοιες ενέργειες ήταν μόνο η προπαρασκευή για μια ακόμα πιο επικίνδυνη στόχευση.
Στην πράξη η εγκληματική της δράση, με τη δολοφονία Φύσα, την επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και τις αμέτρητες επιθέσεις σε μετανάστες, επιδίωκε να την κατοχυρώσει ως τη σιδερένια γροθιά του συστήματος ενάντια σε όποιον σηκώνει κεφάλι να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, ως δύναμη που θα συνέτριβε με την πιο ωμή βία το ταξικά οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα και πρώτα απ’ όλα την πρωτοπορία του, τους κομμουνιστές.
✔️ Η πάλη ενάντια στο σύστημα είναι γροθιά ενάντια στο φασισμό

Η καταδίκη του ναζιστικού εγκληματικού μορφώματος της ΧΑ ήταν αναγκαία.
Μάλιστα το ΚΚΕ και οι συνήγοροι της Πολιτικής Αγωγής των κομμουνιστών και συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ πρωτοστάτησαν στο να αναδειχθεί τόσο στη δίκη όσο και σε πολιτικό επίπεδο ο ναζιστικός, βαθιά συστημικός χαρακτήρας της, που είχε ως άμεση συνέπειά του την εγκληματική της δράση.
Το ΚΚΕ φώτισε όλο αυτά τα χρόνια με αρκετές εκδόσεις, αρθρογραφία και παρεμβάσεις το πραγματικό πρόσωπο και το ρόλο των φασιστικών οργανώσεων στην υπηρεσία του καπιταλιστικού συστήματος.

Δίκη Χρυσής Αυγής Βιβλίο «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ»

Κυκλοφορεί από τη “Σύγχρονη Εποχή “Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ -Η αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου της εγκληματικής-ναζιστικής οργάνωσης

Ο λαός δεν μπορεί να εναποθέτει τις ελπίδες του για την αντιμετώπιση του φασισμού στο σύστημα που τον γεννά, στηρίζει την άνοδό του και προσβλέπει στις πολύτιμες υπηρεσίες του.
Το υποκριτικό ανάθεμα των αστικών πολιτικών δυνάμεων στην παρούσα φάση ενάντια στη ΧΑ δεν μπορεί να κρύψει τις ευθύνες τους για την άνοδό της, ούτε τις στοχεύσεις τους ενισχυθεί η «εθνική ομοψυχία» και εμπιστοσύνη των εργαζομένων στους θεσμούς του αστικού κράτους.

    Η αποτελεσματική απάντηση στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά μπορεί να δοθεί από το ίδιο το εργατικό κίνημα, εάν στοχεύσει με την πάλη του τον πραγματικό αντίπαλο, την αστική εξουσία, τα αστικά κόμματα και κυβερνήσεις κάθε «απόχρωσης», τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, και δυναμώσει τον αγώνα για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών του, τον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Του Λουκά ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
μέλους της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ
▪️ ▪️ ▪️

Φασισμός & Κοινωνική επανάσταση ΡΑΤΖΑΝΙ ΠΑΛΜΕ ΝΤΑΤ Σύγχρονη Εποχή«Ποιοι είναι οι γενικοί όροι που ευνοούν την άνοδο του φασισμού; Μπορούμε να τους απαριθμήσουμε εν συντομία:
1) η ένταση της οικονομικής κρίσης και της ταξικής πάλης,
2) η εντεινόμενη απογοήτευση από τον κοινοβουλευτισμό,
3) η ύπαρξη ευρέων μικροαστικών, μεσαίων στρωμάτων, του εξαθλιωμένου προλεταριάτου και των τμημάτων των εργατών υπό καπιταλιστική επιρροή,
4) η απουσία αυτοτελούς ταξικά συνειδητής ηγεσίας του κύριου όγκου της εργατικής τάξης.»

Οι παραπάνω εκτιμήσεις του συγγραφέα, διατυπωμένες πριν από 80 χρόνια, το 1934, θα μπορούσαν να έχουν διατυπωθεί σήμερα.
Σε αυτό συνίσταται η επικαιρότητα και η δύναμη του έργου του Ρ. Ντατ Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση που πρωτοδημοσιεύεται στα ελληνικά με την παρούσα έκδοση της Σύγχρονης Εποχής.

Η αδυναμία της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής σε σχέση με όσα υπόσχεται, όταν δεν μπορεί στέρεα να επανέλθει η φιλελεύθερη διαχείριση, φέρνει πιο κοντά το φασισμό στη διακυβέρνηση.
Κι αυτό γιατί η σοσιαλδημοκρατία προκαλεί πιο έντονη απογοήτευση σε εργατικές και λαϊκές μάζες απ’ ό,τι η αστική φιλελεύθερη διαχείριση, αφού έχει πιο βαθιές ρίζες στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Φέρνει μεγαλύτερη σύγχυση και απογοήτευση αφού υπόσχεται ακόμα και «δημοκρατικό» σοσιαλισμό (μέσω μεταρρυθμίσεων, κοινοβουλευτικών αποφάσεων).

Στο βιβλίο Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση αναδεικνύεται όλη η παραπάνω κίνηση, με πιο χαρακτηριστική την εξέλιξή της στη Γερμανία από το 1918 έως το 1933, αλλά και στην Ιταλία.
Δεν είναι τυχαίο ότι και στις δύο χώρες είχε προηγηθεί επαναστατική κατάσταση περίπου πριν δέκα χρόνια.

Το βιβλίο προσφέρει μια γνώση για την ανάγκη πάλης του κομμουνιστικού κινήματος, τόσο με το φασισμό όσο και με το ρεφορμισμό-οπορτουνισμό, που σε τελευταία ανάλυση εξίσου υπηρετούν τη διατήρηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, του συστήματος.

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Η επιστροφή του τουρκικού ερευνητικού «Oruc Reis» και των πολεμικών πλοίων που το συνοδεύουν νότια μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου αποσκοπεί στο να περιορίσει τις επιλογές και τον χρόνο των ελληνικών αντιδράσεων. Με την τουρκική δραστηριότητα, η οποία με βάση τη Navtex θα εξελιχθεί σε θαλάσσιες περιοχές μόλις έξω από τα χωρικά ύδατα (6 μίλια) των νησιών, η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τρεις επιλογές:

● Θα αφήσει το «Oruc Reis» να δημιουργήσει τετελεσμένα σε χώρο ελληνικής κυριαρχίας έστω πέρα από τα 12 μίλια των ακτών της Ρόδου και του Καστελλόριζου;
● Θα προσέλθει απειλούμενη στο διπλωματικό τραπέζι για μια διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης; 
● Θα καταφύγει μήπως στο ύστατο μέσο, δηλαδή τις ένοπλες δυνάμεις, προκειμένου να υπερασπιστεί την κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας στην περιοχή;

Καμιά από όσες επιλογές έχουν απομείνει στην ελληνική κυβέρνηση δεν έχει θετικό πρόσημο. Οι δύο πρώτες συνεπάγονται βαρύτατο πολιτικό κόστος, ενώ η τρίτη, αυτή της στρατιωτικής αντίδρασης, βάζει στην εξίσωση τόσους αστάθμητους παράγοντες (διάρκεια, έκβαση της σύρραξης, το πλαίσιο της παρέμβασης για την απεμπλοκή) ώστε ουσιαστικά «απαγορεύει» στην κυβέρνηση την ανάληψη της πρωτοβουλίας για ένα τέτοιο ρίσκο.

Η προφανής ελληνική αδυναμία πολύ απλά σημαίνει ότι η ήττα έχει ήδη καταγραφεί στο διπλωματικό τραπέζι. Για την ακρίβεια αυτή η ήττα είναι το αποτέλεσμα άστοχων επιλογών δεκαετιών, με σημείο καμπής την κρίση των Ιμίων και ό,τι την ακολούθησε.

Στο δίχτυ της διαμεσολάβησης

Αποτέλεσμα της δύσκολης θέσης (σε στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο) που βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση είναι το αίτημα για διαμεσολάβηση (ή η αποδοχή της προσφοράς διαμεσολάβησης) προς τη Γερμανία. 

Όταν ο όποιος διαμεσολαβητής ακούει την επίσημη θέση της μίας πλευράς (της ελληνικής) ότι η μόνη διαφορά προς συζήτηση με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα και την άλλη πλευρά (Τουρκία) να θέτει στο τραπέζι σειρά ζητημάτων, η υπόθεση ήδη έχει χαθεί. Μάλιστα, αν αυτή η διαμεσολάβηση στα πρώτα της στάδια εξελίσσεται «μυστικά» και αν επιπροσθέτως τα όσα έχουν ειπωθεί έχουν διατυπωθεί σε «έγγραφο κατανόησης», τότε ο δρόμος προς το τραπέζι των συνομιλιών γίνεται ολισθηρός για την πλευρά που δεν ζητάει τίποτε πέρα από τη «γνωμάτευση» ενός Διεθνούς Δικαστηρίου. 

Η άλλη (η τουρκική) πλευρά ζητάει τα «πάντα» και ξεκαθαρίζει δημοσίως σε κάθε ευκαιρία, προς κάθε κατεύθυνση, ότι τα ελληνοτουρκικά προβλήματα (και) στην ανατολική Μεσόγειο δεν είναι νομικά, αλλά αμιγώς πολιτικά, καθώς «τίποτε δεν μπορεί να γίνει στην περιοχή ερήμην της Τουρκίας». Η τουρκική ηγεσία, πολύ πριν από την εμφάνιση του Ερντογάν, έχει ξεκάθαρα διατυπώσει ότι κανένα διεθνές δίκαιο, κανένας νόμος και καμία δύναμη δεν μπορεί να περιορίσει τα τουρκικά δικαιώματα στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο…

Τα όρια του κατευνασμού

Όπως οι προηγούμενες, έτσι και η σημερινή ελληνική κυβέρνηση επενδύει σε μια πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας «αξιοποιώντας» τη συμμετοχή της χώρας σε διεθνείς οργανισμούς (Ε.Ε. – ΝΑΤΟ) και την αμερικανική «πατρωνία». Όπως οι προηγούμενες, έτσι και η σημερινή κυβέρνηση έχει ακούσει λόγια συμπαράστασης από την Ε.Ε. και υποστήριξης από τους Αμερικανούς φίλους. 

Τα λόγια αυτά ωστόσο (που ουδέποτε διατυπώθηκαν τζάμπα) δεν έχουν μέχρι αυτήν την ώρα αποτρέψει την παρουσία του «Oruc Reis» στα 20 μίλια (προς το παρόν) από τις ακτές του Καστελλόριζου. Για κάτι τέτοιο απαιτείται κάποια ακόμη ελληνική κίνηση καλής θέλησης…

Μια τέτοια ελληνική κίνηση καλής θέλησης συζητείται αυτές ακριβώς τις μέρες στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις απαιτήσεις της Τουρκίας για την υπονόμευση, σε τελική ανάλυση, των ελληνικών στρατιωτικών – αμυντικών δυνατοτήτων. Εκεί, στο ΝΑΤΟ, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε μια συζήτηση η οποία περιορίζει τις δυνατότητες άμυνας της χώρας απέναντι σε μια χώρα η οποία με τον πιο επίσημο τρόπο έχει διατυπώσει απειλή πολέμου, την οποία επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία.

Παρά την καλή θέληση της ελληνικής κυβέρνησης έναντι των τουρκικών απαιτήσεων και την υπακοή της στις αμερικανοΝΑΤΟϊκές νουθεσίες, το κέρδος είναι ανύπαρκτο. Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Γερμανοί εξακολουθούν να ζητούν από την Ελλάδα αυτό που ζητάει και η Τουρκία. Δηλαδή συνομιλίες οι οποίες δεν μπορεί να έχουν αντικείμενο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και μόνο, όπως λέει η Ελλάδα.

Διότι συζητώντας για την υφαλοκρηπίδα θα πρέπει προηγουμένως να διευκρινιστεί σε ποιον ανήκει ποιο νησί ή βράχος που βρίσκεται στην περιοχή οριοθέτησης. Με άλλα λόγια οι γκρίζες ζώνες, των οποίων την ύπαρξη αποδέχτηκε η κυβέρνηση Σημίτη μετά τα Ίμια ως αντίτιμο για την τότε αμερικανική διαμεσολάβηση, βρίσκονται στο τραπέζι και των σημερινών διερευνητικών συνομιλιών, όποτε αυτές ξεκινήσουν…

Ο χρόνος τελειώνει

Η τουρκική απάντηση στις ελληνικές υπεκφυγές περί ενός διαλόγου με μόνο αντικείμενο την υφαλοκρηπίδα διατυπώθηκε με την επανεμφάνιση του «Oruc Reis» και του στολίσκου των πολεμικών που το συνοδεύουν ακόμη πιο κοντά στη Ρόδο και το Καστελλόριζο. 

Μπορεί οι εταίροι να «καταδικάζουν» και οι Αμερικανοί να «εξοργίζονται» με τις τουρκικές αποσταθεροποιητικές ενέργειες, αλλά κανείς τους δεν είναι εκεί όπου παραβιάζονται ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Και αυτά τα δικαιώματα δεν μπορεί να τα προστατέψει κανείς άλλος παρά μόνο αυτός που διακηρύσσει ότι τα έχει και τα ασκεί.
Η ελληνική κυβέρνηση μέχρι στιγμής έχει υπογραμμίσει ότι δεν πρόκειται να σπεύσει σε συνομιλίες όσο το «Oruc Reis» βρίσκεται σε περιοχές που δυνάμει περιλαμβάνονται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία επαναλαμβάνει ότι δεν πρόκειται να προσφέρει στην ελληνική κυβέρνηση τον «άπειρο» χρόνο που συνεπάγεται μια διαβούλευση αποκλειστικά για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, καθώς άλλωστε αυτή η συζήτηση έχει εξαντληθεί στους προηγούμενους 60 γύρους συνομιλιών. 

Αντιμέτωπη με το αδιέξοδο το οποίο, όσο παραμένει, πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο σύρραξης, η ελληνική κυβέρνηση, αντί να περιμένει το ανέφικτο (δηλαδή την επιβολή αιματηρών κυρώσεων στην Τουρκία από την Ε.Ε.), μήπως θα έπρεπε να πάρει την πρωτοβουλία να επιστρέψει το «μπαλάκι» στην Τουρκία προσθέτοντας νέα δεδομένα στο διπλωματικό τραπέζι; Δηλαδή την επέκταση των χωρικών υδάτων σε Κρήτη και Καστελλόριζο.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Συνάδελφοι,

στις 29 Οκτώβρη 2020 στις 9.30 πμ με απόφαση του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ πραγματοποιείται η Β΄ τακτική Γενική Συνέλευση των μελών μας στην αίθουσα Συνελεύσεων Κολοκοτρώνη 132, 2ος όροφος, στον Πειραιά.

Η Συνέλευση πραγματοποιείται στο φόντο σοβαρών εξελίξεων για την χώρα, τον λαό, τους εργαζομένους και τους Ναυτεργάτες.

Η πανδημία βρίσκεται σε έξαρση, τα κρούσματα του covid- 19 αυξάνονται, το δημόσιο σύστημα υγείας με ευθύνη της κυβέρνησης βρίσκεται στα όριά του, η υποχρηματοδότηση συνεχίζεται, η έλλειψη υποδομών, μέσων, ΜΕΘ και νοσηλευτικού ιατρικού προσωπικού δείχνουν τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της κυβερνητικής πολιτικής και την έλλειψη μέτρων για την θωράκιση και ενίσχυσή του.

Όλη αυτή την περίοδο η κυβέρνηση επιχείρησε με ημίμετρα "ασπιρίνες" και πρόσταγμα την "ατομική ευθύνη" να διαχειριστεί το υγειονομικό πρόβλημα και το δημόσιο σύστημα υγείας να παραμένει ανεπαρκές και αδύναμο να αντιμετωπίσει το δεύτερο στάδιο έξαρσης του κορωνοϊού.

Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση στήριξε γενναία τις επιχειρήσεις, το κεφάλαιο και την μεγαλοεργοδοσία στον τουρισμό, στον επισιτισμό, στην Ακτοπλοΐα, στις αερομεταφορές και σε άλλους κλάδους και για τους εργαζομένους επιφυλάσσει επιδόματα φτώχειας και εξαθλίωσης.

Με τον τρόπο αυτό αναδείχθηκε το ταξικό πρόσημο της πολιτικής της, τα συμφέροντα που πιστά υπηρετεί.

Παράλληλα προώθησε και συνεχίζει να παίρνει το ένα μετά το άλλο σειρά αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων χτυπώντας αδίστακτα τα εργατικά δικαιώματα στις ΣΣΕ, στις εργασιακές σχέσεις, στην κοινωνική ασφάλιση, στα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, ενίσχυσε την καταστολή ενάντια στους αγώνες που εξελίχθηκαν όλη αυτή την περίοδο.

Στην Ναυτιλία η κυβέρνηση και το ΥΕΝ έδωσε νέα προνόμια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο, υλοποίησε την πάγια αξίωσή τους για κατάργηση της ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία ανοίγοντας την κερκόπορτα της υπονόμευσης σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Επανέρχονται τα φαινόμενα της απλήρωτης εργασίας, της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων, η εφοπλιστική αυθαιρεσία και παραβατικότητα "χτυπάει κόκκινο" και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για την αντιμετώπιση πολλών ναυτεργατικών προβλημάτων τα οποία συσσωρεύονται, παραμένουν άλυτα και συνεχώς δημιουργούνται καινούργια ως αποτέλεσμα της πολιτικής των εφοπλιστών και της κυβέρνησης.

Η ΠΕΝΕΝ όλο αυτό το διάστημα ήταν το μοναδικό σωματείο που δεν υποτάχθηκε στο φοβικό σύνδρομο του υγειονομικού προβλήματος, ανέδειξε τα προβλήματα, τις ελλείψεις και ανεπάρκειες στην λήψη των αναγκαίων μέτρων για την προστασία της υγείας των Ναυτεργατών, πάλεψε για τα εργατικά και τα ναυτεργατικά προβλήματα, ανέλαβε δεκάδες δράσεις για αυτά, αποφάσισε και πραγματοποίησε 24ωρη παμπειραϊκή απεργία βάζοντας μπροστά τα σύγχρονα και δίκαια αιτήματα του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Οι άλλες δυνάμεις στο ν.σ.κ είτε ανοιχτά συντάχθηκαν με την πολιτική κυβέρνησης - εφοπλιστών είτε απέδειξαν για άλλη μια φορά την τραγική ανεπάρκεια και ανικανότητά τους να σχεδιάσουν - οργανώσουν την πάλη των Ναυτεργατών. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαίωσαν την εκτίμησή μας ότι αποτελούν τελειωμένη υπόθεση για τα ναυτεργατικά συμφέροντα και το αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Αυτή την φορά όμως τόσο για τους μεν όσο και για τους δε αποκαλύφθηκε ο ρόλος τους σε όλους τους Ναυτεργάτες, η ετυμηγορία των οποίων και η κρίση τους είναι αυτό που μας ενδιαφέρει....

Συνάδελφοι,

Η οικονομική κρίση που επιδεινώνεται από το υγειονομικό πρόβλημα εξακολουθεί να είναι μπροστά μας, το δίδυμο κυβέρνηση - κεφάλαιο επιδιώκουν αυτή να την κυλήσουν στις πλάτες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Σε αυτό το πλαίσιο η γραμμή, η ατζέντα και ο σχεδιασμός τους είναι η λήψη νέων μέτρων που θα έχουν στόχευση τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα έτσι ώστε να μην θίξουν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του πλούτου, να ανταπεξέλθουν αυτοί από την κρίση με όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και τις συνέπειες να τις φορτώσουν και πάλι στους εργαζόμενους.

Από την σκοπιά αυτή η οργάνωση, η αντίσταση, η κινητοποίηση, η μαζική συμμετοχή και η μάχη στους δρόμους, στις διαδηλώσεις, στις απεργίες και στους πολύμορφους αγώνες θα πρέπει να είναι η απάντηση των εργαζομένων σε αυτή την κλιμακούμενη επίθεση που εξελίσσεται ενάντια στα δικαιώματά τους.

Στον χώρο μας κυρίαρχα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι η ανεργία, τα εργασιακά προβλήματα στα πλοία, οι ΣΣΕ, το συνταξιοδοτικό και πολλά ακόμη που είναι ψηλά στην ατζέντα των διεκδικήσεών μας.

Η Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ καλείται να συζητήσει όλα τα παραπάνω ζητήματα, να εκτιμήσει συνολικά την κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ναυτιλία και στο Ναυτεργατικό σ.κ, την πολιτική εφοπλιστών - κυβέρνησης και τις μορφές πάλης, αντίστασης και αγώνα βάζοντας μπροστά τα δίκαια αιτήματα και τα Ναυτεργατικά δικαιώματα.

Η συμμετοχή στην Γ. Συνέλευση είναι απολύτως απαραίτητη για όλα τα μέλη και συνολικά για τον κλάδο μας.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΙΨΕΙ

Πειραιάς 19/10/2020

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΑΥΤΩΝ

Με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) καθορίστηκε η πραγματοποίηση της Β΄ Τακτικής Γενικής Συνέλευσης των μελών του Σωματείου μας να γίνει στις 22 Οκτωβρίου 2020 στις 9.30 το πρωί στην Αίθουσα Συνελεύσεων της ΠΝΟ (Κολοκοτρώνη 132-2ος όροφος) στον Πειραιά με τα εξής θέματα ημερήσιας διάταξης:

1. Εκλογή Εξελεγκτικής Επιτροπής.
2. Διατύπωση και κατάρτιση των αιτημάτων για τις ΣΣΕ 2021 και η τακτική της ΠΕΝΕΝ στις διαπραγματεύσεις – Εισήγηση του Δ.Σ της Ένωσής μας.
3. Ψηφοφορία για την έγκριση του 2ου θέματος.
4. Έγκριση πρακτικών προηγούμενης Γενικής Συνέλευσης.

Εάν την παραπάνω ημερομηνία και ώρα δεν υπάρχει η απαιτούμενη από το καταστατικό απαρτία η Β΄ Τακτική Γενική Συνέλευση θα γίνει στις 29 Οκτωβρίου 2020 μέρα Πέμπτη την ίδια ώρα με τα ίδια θέματα και στον ίδιο χώρο.

Με εντολή του Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Α Γεν. Γραμματέας  

                   Νταλακογεώργος Αντώνης                                                  Κροκίδης Νικόλαος