Παρά την επιμελημένη αισιοδοξία που αποπνέουν οι δηλώσεις στελεχών της διαπραγματευτικής ομάδας της κυβέρνησης ότι «είμαστε πολύ κοντά σε συμφωνία» και τις διαβεβαιώσεις ότι αυτή θα είναι «έντιμη» και θα σέβεται τις «κόκκινες γραμμές», η πραγματική κατάσταση είναι γνωστή σε όλους: οι δανειστές δεν έχουν καμία διάθεση να σεβαστούν κανενός είδους «κόκκινες γραμμές»! Το σύνολο των απαιτήσεών τους παραπέμπει όχι μόνο στο περιβόητο μέιλ Χαρδούβελη, αλλά πάει και πέρα απ’ αυτό. Το μόνο που συζητούν, είναι να μετατεθεί η διαπραγμάτευση για κάποιες εξ αυτών το φθινόπωρο, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει τώρα μια «μεταβατική» συμφωνία που θα κατοχυρώνει όλες τις θεμελιώδεις απαιτήσεις τους.

Πέρα από τους πολιτικούς λόγους της σκληρής τους στάσης (να μην επιβραβευτεί η Αριστερά και ένα πολιτικό πείραμα «ανταρσίας» ενάντια στη λιτότητα), τώρα έχει προστεθεί και ένας δεύτερος, που ενισχύει την ακαμψία τους στις διαπραγματεύσεις: η αίσθηση ότι έχουν στριμώξει την ελληνική κυβέρνηση στα «σχοινιά».
Το πρώτο ενδεχόμενο είναι να υπάρξει συμφωνία. Δεν γνωρίζουμε ασφαλώς τις λεπτομέρειες, αλλά οι συντεταγμένες μιας τέτοιας συμφωνίας έχουν προδιαγραφεί σαφώς:
Νέα παράταση του υπάρχοντος μνημονίου: Δεν είναι μόνο οι πρόσφατες δηλώσεις του Σόιμπλε και της Μέρκελ που συνηγορούν σε αυτό. Πάνω απ’ όλα, είναι η παρακαταθήκη της συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη! Η οποία προβλέπει σαφώς ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος με επιτυχή κατάληξη της 5ης αξιολόγησης, ώστε στη βάση αυτή να εκταμιευτούν τα προβλεπόμενα ποσά. Επειδή λοιπόν αυτή η αξιολόγηση δεν έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς, η παράταση του υπάρχοντος προγράμματος πρέπει να θεωρείται δεδομένη – η επίτευξη συνολικής συμφωνίας (που να περιλαμβάνει το χρέος και ένα πλήρες νέο Μεσοπρόθεσμο) είναι απλώς αδύνατο να επιτευχθεί μέσα στον Ιούνιο -και μάλιστα στις αρχές του. Αν πάλι μπορεί να επιτευχθεί εντός του Ιουνίου, τότε θα περιλαμβάνει την παραβίαση όλων των «κόκκινων γραμμών»…
Στο βαθμό λοιπόν που η κυβέρνηση υπερασπίζεται ακόμη και σήμερα τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη και παράλληλα θέλει να διατηρήσει έστω τις δύο εναπομείνασες «κόκκινες γραμμές», είναι πολύ δύσκολο να «αποδράσει» από αυτή της τη δέσμευση.
Συνέχιση του «μαρτυρίου της σταγόνας» στη χρηματοδότηση: Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των χρεολυσίων του 2015 που παραμένουν απλήρωτα, λήγουν μέχρι και το Σεπτέμβριο: 11 δισ. ευρώ σε σύνολο 12,52 δισ. ευρώ. Σε αυτά μάλιστα δεν περιλαμβάνονται οι τόκοι. Από την άλλη, τα οφειλόμενα ποσά χρηματοδότησης από την επιτυχή ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος είναι μικρότερα: 7,2 δισ. ευρώ από τους θεσμούς, 1,9 δισ. ευρώ επιστροφές κερδών των κεντρικών τραπεζών από τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν, 1,2 δισ. ευρώ του ΤΧΣ που επιστράφηκε «εκ λάθους» από την κ. Σακελλαρίου στον ESM, ήτοι σύνολο 10,3 δισ. ευρώ. Και αυτά, υπό την προϋπόθεση ότι θα συμμετάσχει και το ΔΝΤ στις εκταμιεύσεις – που όμως βάζει τις πιο σκληρές απαιτήσεις στις εναπομείνασες «κόκκινες γραμμές» και στο ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: Όπως και με τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, έτσι και με μια νέα παράταση, οι εκταμιεύσεις θα γίνονται σταδιακά, επί προκαταβολή των σχετικών «μεταρρυθμίσεων»: το «μαρτύριο της σταγόνας» θα συνεχιστεί, ακόμη και με την επίκληση προφάσεων, ενόψει του νέου γύρου των διαπραγματεύσεων.
Υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα: Από διάφορες πλευρές προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 1%-1,5% για το 2015 και περί το 2% για το 2016 θα είναι «χαμηλά», αποσυμπιέζοντας κάπως τις πιέσεις για άσκηση πολιτικών λιτότητας. Δυστυχώς είναι ανακριβές: Η πρόβλεψη για πρωτογενές πλεόνασμα 3% το 2015 στηριζόταν στην εκτίμηση για πρωτογενές πλεόνασμα 1,5% το 2014 με ανάπτυξη 2,9% το 2015. Ωστόσο, το πρωτογενές πλεόνασμα του 2014 ήταν μόλις 0,3% σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών, ενώ σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των δανειστών είναι αρνητικό (πρωτογενές έλλειμμα). Μάλιστα, διέρρευσαν εκτιμήσεις του ΔΝΤ ότι το 2014 είχαμε πρωτογενές έλλειμμα 1,7% του ΑΕΠ! Επιπλέον, οι νέες προβλέψεις για τους ρυθμούς ανάπτυξης το 2015 είναι 0,4% (Κομισιόν) αντί 2,9%. Τέλος, είμαστε ήδη στα μισά του έτους, επομένως τόσο ο στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα όσο και το όποιο δημοσιονομικό κενό (δηλαδή τα νέα μέτρα περικοπών και φοροεπιβαρύνσεων που «πρέπει» να ληφθούν για να επιτευχθούν οι στόχοι για το πρωτογενές πλεόνασμα) είναι μεγέθη που αφορούν μεν ολόκληρο το 2015 αλλά θα πρέπει να επιτευχθούν στο δεύτερο μισό του!
Με αυτά τα δεδομένα, πρωτογενές πλεόνασμα στην περιοχή 0,8%-1,5% που συζητιέται, είναι μεν χαμηλότερο σε σχέση με τους προηγούμενους ονομαστικούς στόχους, είναι όμως εξίσου -αν όχι και περισσότερο- δυσβάστακτο σε σχέση με πριν, με βάση τα επικαιροποιημένα θεμελιώδη οικονομικά δεδομένα.
Ιδιωτικοποιήσεις και φοροκαταιγίδα: Οι «κόκκινες γραμμές» στις ιδιωτικοποιήσεις και το φορολογικό έχουν πέσει «επισήμως» πλέον. Στις ιδιωτικοποιήσεις είναι γνωστό ότι έχει γίνει αποδεκτή η εγγραφή ποσού-στόχου για έσοδα 1,7 δισ. ευρώ το 2015. Αυτό αναλύεται σε έσοδα από την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων (1,2 δισ. ευρώ), του λιμανιού του Πειραιά (200 εκατ. ευρώ), αλλά και άλλων ιδιωτικοποιήσεων (τρένων, άλλων λιμανιών) ώστε να συμπληρωθεί το 1,7 δισ. ευρώ.
Στον τομέα των φόρων, παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, παραμένει ο ΕΝΦΙΑ (θα αντικατασταθεί με φόρο με το ίδιο ύψος εσόδων), αλλάζουν οι συντελεστές του ΦΠΑ επιβαρύνοντας τα λαϊκά εισοδήματα, με στόχο να συγκεντρωθούν επιπλέον 800 εκατ. ευρώ, από τα οποία τα 200 εκατ. θα προέλθουν από τη φορολόγηση του πλούτου και θα αντισταθμίσουν ισόποσες απώλειες των λαϊκών εισοδημάτων – φορολογούμε τον πλούτο όχι για να ανεβάσουμε το επίπεδο ζωής των λαϊκών τάξεων, αλλά για να αντισταθμίσουμε μέρος των απωλειών τους από τις νέες φοροεπιβαρύνσεις...
Διατήρηση της «μαύρης τρύπας» στα διαθέσιμα του Δημοσίου: Σε όλα αυτά δεν υπάρχει ούτε ευρώ για την αναπλήρωση των περίπου 7 δισ. ευρώ που έχουν σπαταληθεί από τα διαθέσιμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα στη μετεκλογική περίοδο για την πληρωμή τοκοχρεολυσίων σε συνθήκες χρηματοδοτικού στραγγαλισμού. Η «μαύρη τρύπα» στα διαθέσιμα παραμένει σαν «κεκτημένο» των δανειστών ώστε, πέρα από τις προφανείς συνέπειές της (στάση πληρωμών εντός του ευρύτερου δημόσιου τομέα), να είναι το όπλο ενός διαρκούς εκβιασμού. Το είχαμε ξαναγράψει: επιλέγοντας να «σκουπίσει» τα ρευστά διαθέσιμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα για να πληρώνει τοκοχρεολύσια στους εκβιαστές της, η κυβέρνηση βρίσκεται τώρα στην απελπιστική θέση να πρέπει να ζητήσει στη συνολική συμφωνία να περιλαμβάνεται το αντίστοιχο ποσό ώστε να τα επιστρέψει στους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Είτε λοιπόν το νέο μνημόνιο που ζητούν οι δανειστές έρθει το φθινόπωρο, με έναν εκτεταμένο πρόλογο μιας τέτοιου τύπου «μεταβατικής» συμφωνίας για την παράταση του τρέχοντος προγράμματος τώρα, είτε τώρα, η ουσία δεν αλλάζει: δεν πρόκειται για συμβιβασμό αλλά για πλήρη υποταγή, δεν πρόκειται για «έντιμη» συμφωνία αλλά για ατιμωτική ήττα.
Που πρέπει να αποτρέψουμε πάση θυσία!

πηγη: dea.org.gr

Η Ευρώπη-φρούριο επεκτείνει τα σύνορά της ώς τις ακτές τις Βόρειας Αφρικής και οι ένοπλες δυνάμεις της δεν θα αρκούνται πια στην «άμυνα», αλλά περνούν στην «επίθεση» ενάντια στους κολασμένους της Γης.

Αυτή είναι η ουσία της νέας ευρωπαϊκής πολιτικής για τη μετανάστευση. Ενώ χύθηκαν πολλά κροκοδείλια δάκρυα τις μέρες που οι εκατοντάδες νεκροί στον πάτο της Μεσογείου βρέθηκαν στα πρωτοσέλιδα, και ενώ ειπώθηκαν πολλά μεγάλα λόγια για «τις ευθύνες που πρέπει να αναλάβουμε ως Ευρώπη», το νέο σχέδιο που επεξεργάζεται η ΕΕ είναι συνέχεια (και κλιμάκωση) της δολοφονικής πολιτικής που έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο σε νεκροταφείο.
Υποδοχή;
Ως προς το ζήτημα της υποδοχής μεταναστών και προσφύγων, τα μόνα μέτρα που υπάρχουν είναι η προσπάθεια για πιο «ισομερή κατανομή» των προσφύγων στο εσωτερικό της ΕΕ και η εισαγωγή της «μπλε κάρτας» για κάποιους μετανάστες.
Το ζήτημα της «κατανομής» δείχνει να σκοντάφτει πριν καλά καλά ανακοινωθεί. Το ένα μετά το άλλο, μια σειρά ευρωπαϊκά κράτη αντιδρούν στην προοπτική να παρέχουν φιλοξενία σε πρόσφυγες. Αρκετά από αυτά τα κράτη είναι από τα πλουσιότερα στον πλανήτη και έχουν βαριές ευθύνες για την κατάσταση στην περιφέρεια που οδηγεί μεγάλα τμήματα πληθυσμών να ξεριζώνονται αναζητώντας στον ήλιο μοίρα.
Η «μπλε κάρτα» είναι η αντίστοιχη της «πράσινης κάρτας» των ΗΠΑ και θα παρέχεται σε «υψηλά εξειδικευμένους» μετανάστες εργάτες που τα κράτη-μέλη εκτιμούν ότι έχει ανάγκη η οικονομία τους. Τη λογική τέτοιου τύπου ρυθμίσεων είχε καταγγείλει η Σενεγαλέζα συγγραφέας Φατού Ντιομέ, σε μια ομιλία της σε πάνελ για το μεταναστευτικό:
«Και αυτή η βίζα της Σένγκεν για την οποία μιλάτε... αυτή η βίζα μού δίνει την ευκαιρία να κληθώ να μιλήσω στα πανεπιστήμιά σας όταν θεωρείται το μυαλό μου χρήσιμο και κερδοφόρο για σας, αλλά σας ενοχλεί που ο αδελφός μου, που ίσως δεν έχει τα πτυχία που έχω εγώ, ίσως θέλει να έρθει στην Ευρώπη για να εργαστεί στην οικοδομή, αυτή η ιδέα κάνει τις χώρες σας σχιζοφρενικές. Δεν μπορείτε να διαχωρίζετε τους μετανάστες σε χρήσιμους και τοξικούς».
Καταστολή
Αν αυτά είναι λοιπόν τα μόνα σημεία του νέου σχεδίου που αφορούν την υποδοχή, τον τόνο δίνουν τα κατασταλτικά μέτρα.
Τα μέσα και οι δυνάμεις της Frontex θα τριπλασιαστούν, με σημαντική αύξηση των δαπανών για την ενίσχυση των επιχειρήσεων Triton και Poseidon. Και -το σημαντικότερ- προχωρά τελικά η απόφαση για κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο ενάντια στα «δίκτυα των διακινητών». Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα οργανώσουν επιθέσεις στις ακτές της Λιβύης και της Βόρειας Αφρικής για να αποτρέψουν τους πρόσφυγες ακόμα και να επιχειρήσουν να ξεφύγουν από την κόλαση στην οποία βρίσκονται.
Όσο κι αν είναι κανείς εξοικειωμένος με τη λειτουργία του ιμπεριαλισμού και ιδιαίτερα με τις πρακτικές των μεγάλων δυτικών καπιταλισμών απέναντι στον «Τρίτο Κόσμο», δεν παύει να σοκάρει πως η ουσία της στρατηγικής των ΗΠΑ-ΕΕ απέναντι στη Μέση Ανατολή και την Αφρική συνοψίζεται στο «κι άλλος πόλεμος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση». Η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ δήλωσε πως θα είναι ναυτική επιχείρηση και δεν θα γίνουν βομβαρδισμοί. Ωστόσο, έγγραφο που διέρρευσε στον «Guardian» εισηγούνταν εκστρατεία «από αέρα και θάλασσα». Πέρα από τον συγκεκριμένο χαρακτήρα που θα πάρει τελικά η επίθεση, δεν παύει να είναι πολεμική, και ξέρουμε καλά πόσο υπολογίζουν οι δυτικές κυβερνήσεις τις «παράπλευρες απώλειες» όταν πηγαίνουν σε πόλεμο. Άλλωστε οι νεκροί στο βυθό της Μεσογείου αρκούν ως προειδοποίηση για το πώς αντιλαμβάνεται η ΕΕ τις «επιχειρήσεις αποτροπής».
Η αντιμετώπιση των μεταναστών και των προσφύγων ως «εχθρικών εισβολέων» έχει γίνει ξεδιάντροπα πλέον η κυρίαρχη ιδεολογία. Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Αντάλια της Τουρκίας, στις «νέες απειλές» που αντιμετωπίζουν τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, πλάι στο Ισλαμικό Κράτος και τη Ρωσία δέσποζαν τα «κύματα παράνομων μεταναστών στα νότια σύνορα της ΕΕ»! Το ΝΑΤΟ έχει άλλωστε ήδη προθυμοποιηθεί να στηρίξει στρατιωτικά τις επιχειρήσεις της ΕΕ στις ακτές της Β. Αφρικής.
Ισλαμοφοβία
Για να νομιμοποιηθεί ιδεολογικά αυτή η βαθιά κυνική και βάρβαρη πολιτική, χρησιμοποιείται όλο και πιο έντονα η ισλαμοφοβία. Θα αρκεστούμε σε ένα παράδειγμα του τελευταίου καιρού.
Πρόσφατα, το «Δίκτυο για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη», το θινκ τανκ της Άννας Διαμαντοπούλου, οργάνωσε εκδήλωση στην Αθήνα με θέμα «Η απειλή του φανατικού Ισλάμ και η εσωτερική ασφάλεια». Ομιλητές ήταν οι Χρυσοχοΐδης, Δένδιας και Πανούσης, ενώ προβλήθηκε και βίντεο του Δ. Αβραμόπουλου. Το εξοργιστικό είναι πως σε μια εκδήλωση για το «φανατικό Ισλάμ», όλοι οι ομιλητές (και ο νυν υπουργός ΠροΠο) αναλώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στο μεταναστευτικό ζήτημα και πώς θα αντιμετωπιστεί! Χωρίς να κρατηθούν έστω τα προσχήματα, η σύνοψη της συζήτησης κατέληγε λίγο-πολύ στο ότι «η Frontex μας φυλάει από τους τζιχαντιστές».
Πλέον, με την απόφαση για επίθεση στη Λιβύη, αναβαθμίζεται και η προπαγάνδα ενάντια στους «αδίστακτους διακινητές». Όχι ότι πολλοί από αυτούς δεν είναι αδίστακτοι, αλλά δεν είναι αυτοί οι υπαίτιοι. Η στοχοποίηση των διακινητών είναι ένας τρόπος να αποκτήσει «ηθική» και «ανθρώπινο πρόσωπο» η στοχοποίηση των ίδιων των μεταναστών και προσφύγων. Στο εξαιρετικό κείμενο «Όχι στο μύθο των δουλεμπόρων - Δικαίωμα στη μετακίνηση», που υπογράφεται από πάνω από 300 πανεπιστημιακούς και ερευνητές σε θέματα μετανάστευσης από όλο τον κόσμο, επισημαίνεται η υποκρισία της όλο και πιο συχνής χρήσης του όρου «δουλέμποροι του 21ου αιώνα»:
«Οι Αφρικανοί σκλάβοι δεν ήθελαν να μετακινηθούν. Κρατούνταν σε μπουντρούμια μέχρι τη στιγμή που φορτώνονταν αλυσοδεμένοι σε πλοία.
Σήμερα, όσοι ξεκινούν το ταξίδι προς την Ευρώπη θέλουν να ταξιδέψουν. Αν ήταν ελεύθεροι να το κάνουν, θα έπαιρναν κάποια από τις πτήσεις που έχουν δρομολογήσει οι χαμηλού κόστους αεροπορικές εταιρείες μεταξύ Βόρειας Αφρικής και Ευρώπης, για ένα μικρό κλάσμα του ποσού που τους κοστίζει τώρα η εξαιρετικά επικίνδυνη διάβαση της θάλασσας. Και δεν είναι οι “δουλέμποροι” ή οι “διακινητές” αυτοί που τους εμποδίζουν.
Δεν πρόκειται λοιπόν για το σύγχρονο αντίστοιχο του υπερατλαντικού δουλεμπορίου. Όταν προσπαθούμε να το συντρίψουμε στρατιωτικά, δεν υιοθετούμε μια ευγενή στάση ενάντια στα δεινά της δουλείας ή έστω της “διακίνησης”. Απλώς συνεχίζουμε μια μακρά παράδοση κατά την οποία τα κράτη, μεταξύ αυτών τα δουλοκτητικά κράτη του δέκατου όγδοου και του δέκατου ένατου αιώνα, χρησιμοποιούσαν βία για να εμποδίσουν ορισμένες ομάδες ανθρώπων να κινούνται ελεύθερα».
Ποιοι είναι οι δουλέμποροι;
Όπως θυμίζει το ίδιο κείμενο, οι μαύροι αγωνιστές κατά της δουλείας τον 19ο αιώνα ήταν αυτοί που διατύπωσαν ως κεντρικό το αίτημα για το «δικαίωμα στη μετακίνηση». Αν πρέπει λοιπόν να βρούμε ποιοι υποστηρίζουν σήμερα πρακτικές που θυμίζουν τους «δουλεμπόρους», θα πρέπει να κοιτάξουμε στις Βρυξέλλες κι όχι στις ακτές της Αφρικής. Αν θέλουμε να σταματήσει η εκμετάλλευση των εξαθλιωμένων από τους διακινητές, θα πρέπει να αγωνιστούμε για το «δικαίωμα στη μετακίνηση», για ανοιχτά σύνορα, για το γκρέμισμα των τειχών της Ευρώπης-φρούριο.

ΠΗΓΗ: dea.org.gr

Αξιοποιώντας τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, οι δανειστές έχουν αποσπάσει ήδη τοκοχρεολύσια περίπου 7,5 δισ. ευρώ και απαιτούν από την κυβέρνηση να τιμήσει «στο ακέραιο και εγκαίρως» τις υποχρεώσεις χρέους που ανέλαβαν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, με τις δανειακές συμβάσεις που υπέγραψαν. Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι αθετούν τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν, αφού δεν έχουν δώσει ούτε σέντσι από... τον Αύγουστο του 2014. Στραγγίζουν, έτσι, συνειδητά την ελληνική κοινωνία από κάθε ικμάδα πόρων.
Αυτός ο εκβιασμός έχει προφανείς πολιτικούς στόχους: προσπαθούν να επιβάλουν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μια «συμφωνία» που στην καλύτερη των περιπτώσεων θα την εγκλωβίζει στη διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης, αποκλείοντας από τη συζήτηση κάθε φιλεργατικό-φιλολαϊκό μέτρο. Γνωρίζουν ότι μια τέτοια διαχείριση θα φθείρει γρήγορα τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως έφθειρε τους προκατόχους του, θα ανοίξει τις πολιτικές προοπτικές για μια κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», δηλαδή θα εξουδετερώσει την ανατρεπτική δυναμική των εκλογών της 25 Γενάρη. Και την εξέλιξη αυτήν τη θεωρούν απαραίτητη, όχι μόνο για το «ελληνικό πρόβλημα», αλλά κυρίως για να εμποδίσουν την εξάπλωση των ιδεών της πολιτικής ανατροπής σε όλη την Ευρώπη.
Η αναζωπύρωση της δυναμικής των Podemos αποδεικνύει ότι οι «θεσμοί» έχουν πραγματικούς λόγους να φοβούνται: η παράταση της οικονομικής κρίσης διευρύνει την πολιτική κρίση και αστάθεια, δημιουργεί εύφορο έδαφος για να ανθήσουν παντού οι πολιτικές εργατικής αντίστασης. Γι’ αυτό το «παράδειγμα» ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζεται τόσο άτεγκτα και εχθρικά.
Oμως αυτή η διαπίστωση δημιουργεί ειδικές υποχρεώσεις και στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Έστω και την τελευταία στιγμή, απαιτείται αλλαγή πορείας στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβιστεί, με όποια προσχήματα, σε μνημονιακή συμφωνία, θα έχει πάρει το δρόμο προς μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης στη σχέση του με την κοινωνική βάση που τον στήριξε, το δρόμο προς μια γρήγορη ανατροπή ή εσωτερική μετάλλαξη.
Η στάση πληρωμών προς τους τοκογλύφους –μια τακτική που απορρέει και από τη συνεδριακή απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ που δήλωνε ότι δεν θα δεχθεί άλλες κοινωνικές θυσίες για τη δύναμη του ευρώ... – είναι ένα ισχυρό όπλο. Πίσω από τη βιτρίνα της ισχύος της Ευρώπης των τραπεζιτών, υπάρχει η πραγματικότητα της Ευρώπης της κρίσης, της όξυνσης των ανταγωνισμών, των οικονομικών και πολιτικών αδιεξόδων.
Για να υπερασπίσει τον κόσμο που εκπροσωπεί, η πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να διστάσει να στραφεί στην ανυπακοή, έστω και την τελευταία στιγμή. Ανοίγοντας ταυτόχρονα τη γενικότερη συζήτηση για το χρέος. Επιστρέφοντας με συγκεκριμένες πράξεις στο ριζοσπαστικό πρόγραμμα φιλολαϊκών, φιλεργατικών μεταρρυθμίσεων που υποσχέθηκε προεκλογικά. Με αυτόν τον τρόπο μια ρήξη γίνεται σχεδιασμένη πολιτική με σοβαρές προοπτικές νίκης, και όχι ένα «ατύχημα» (που μπορεί και να αποτελεί τον πρόλογο μιας απότομης στροφής δεξιά) ή ακόμα και ένα όπλο στη φαρέτρα των δανειστών.
Oλα πλέον παίζονται στην κόψη του ξυραφιού...

ΠΗΓΗ: dea.org.gr