Ανησυχητικά και καθόλου ελπιδοφόρα για το μέλλον της σταθερής και πλήρους απασχόλησης είναι τα στοιχεία που ανακοίνωσε το πληροφοριακό σύστημα του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης «ΕΡΓΑΝΗ» για το α’ εξάμηνο του 2017. Όπως έχει αναφέρει το ergasianet.gr, για άλλη μια φορά η μερική και η εκ περιτροπής εργασία ξεπερνούν την πλήρη και σταθερή εργασία για μεγάλο χρονικό διάστημα (Ιανουάριος-Ιούνιος 2017), ενώ συνεχίζεται σταθερά, ως προς το μηνιαίο ποσοστό, για τέταρτο μήνα από τους έξι (Ιανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος και Ιούνιος 2017).

Σύμφωνα με τα πρώτα ευρήματα μελέτης που επεξεργάζεται η ΕΝΥΠΕΚΚ, «και από τις θέσεις της πλήρους απασχόλησης, οι απολαβές ΟΣΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ανέρχεται στα 200-300 ευρώ μηνιαίως!! Γι’αυτό και το υπουργείο Εργασίας και μερίδα των ΜΜΕ, ενώ …πανηγυρίζουν για την οριακή αύξηση των θέσεων απασχόλησης, που μάλιστα την αποδίδουν στον …τουρισμό, δεν αποκαλύπτουν στοιχεία για τους εργοδότες που δεν πληρώνουν ή στοιχεία για το ύψος των μισθών των νέων προσλήψεων με καθεστώς πλήρους απασχόλησης».

Από τη σελ. 8 του πληροφοριακού συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ», πίνακας IV και διάγραμμα VIII.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω στοιχεία, όπως σημειώνει η ΕΝΥΠΕΚΚ, τρία ευρήματα που προκύπτουν είναι άκρως ανησυχητικά:

1ον) Μονιμοποίηση της υψηλής μερικής απασχόλησης για τόσο μεγάλο διάστημα,

2ον) Έκρηξη της μερικής και της εκ περιτροπής απασχόλησης για τον μήνα Ιούνιο 2017 (57%) και με ταυτόχρονη καθήλωση των μισθών στα 200-300 ευρώ!

3ον) Οι θέσεις πλήρους απασχόλησης στο εξάμηνο 2017 είναι λιγότερες σε σχέση με το πεντάμηνο 2017 (βλ. την από 8-6-2017 ανακοίνωση της ΕΝΥΠΕΚΚ, όπου η πλήρης απασχόληση ανέρχεται σε ποσοστό 49,75%, ενώ σήμερα σε 48,27, δηλαδή οι θέσεις πλήρους απασχόλησης μειώθηκαν κατά 118.189)!

Πηγή: ergasianet.gr

Του Σπύρου Αλεξίου.

Στην Αριστερά, όπου περισσεύει η χαρά ή η αφασία αν θέλετε, το γεγονός αντιμετωπίστηκε με χιούμορ, γέμισε το διαδίκτυο με πνευματώδη αστεία: «Αν κάποιος φώναζε ξαφνικά “εισαγγελέας” το μισό συνέδριο θα χωνόταν κάτω από τις καρέκλες», « πρώτη φορά σε μια αίθουσα ήταν συγκεντρωμένο το μισό δημόσιο χρέος μιας χώρας», «συγγνώμη ζήτησε ο Ζαγοραίος για το τραγούδι του «δεν ζωντανεύουν οι νεκροί”» και άλλα.

Φυσικά, όπως είναι φανερό αναφερόμαστε στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΔΗ.ΣΥ), του ΠΑΣΟΚ δηλαδή με την προσθήκη μερικών ρεταλιών –από τα πιο άθλια – της αστικής πολιτικής. Γέλασε η Αριστερά, κατήγγειλε και τους καταστροφείς της χώρας και θεώρησε ότι ξεμπέρδεψε, κάνοντας για πολλοστή φορά λάθος εκτίμηση. Πιο κοντά στην πραγματικότητα ίσως ήταν η αφίσα της ΚΝΕ πριν τις φοιτητικές εκλογές όπου απεικόνιζε την ΠΑΣΠ και τους ηγέτες του χώρου ως ζόμπι που ξανάρχονται. Κι η αφίσα λοιδορήθηκε, κακώς φυσικά, όπως έδειξαν και τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης εκλογικής διαδικασίας.

Αλυσίδα προστασίας στον Σημίτη

Ήταν όλοι εκεί: Ο Σημίτης, ο Γ. Παπανδρέου, ο Βενιζέλος μέχρι και ο Ραγκούσης που λόγω της παρουσίας του διαγράφηκε από τη Διαμαντοπούλου(!). Ήταν ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ και άλλοι «αστέρες» του κρατικού συνδικαλισμού. Χαιρέτησαν όλα τα μνημονιακά κόμματα, αυτοπροσώπως ο Κούλης, ο Θεοδωράκης. Όλοι μαζί άκουσαν τη Φώφη να παρουσιάζει τις «θέσεις», τη γνωστή ακραία νεοφιλελεύθερη ατζέντα: Εθνική συνεννόηση, Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης, ΕΕ –Ευρώ –ΝΑΤΟ (όλα αυτά ως σύγχρονη «σοσιαλδημοκρατία») και ταυτόχρονα να υψώνει τοίχος προστασίας για τους πρώην, ιδιαίτερα για τον Σημίτη.

Κυρίως, την άκουσαν να κραυγάζει «Ε, ναι λοιπόν επιστρέψαμε» και αυτή η κραυγή να μην είναι μια υπερβολή, ένας βερμπαλισμός αλλά μια πραγματικότητα. Απρόσμενη, εφιαλτική αλλά πραγματικότητα που έχει την εξήγησή της. Τα «ντοκουμέντα» ψηφίστηκαν ομόφωνα και πλέον …το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ!

Αλήθεια επέστρεψαν;

Η επιστροφή δεν άρχισε τώρα, τυπικά άρχισε στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 όταν  το απαξιωμένο και καταγέλαστο απομεινάρι του παλαιού, κραταιού ΠΑΣΟΚ παρουσίασε αξιοσημείωτη άνοδο. Στην πραγματικότητα ξεκίνησε την επομένη του δημοψηφίσματος όταν ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε ένα αληθινό πραξικόπημα, που πέρασε αντουφέκιστο από μια Αριστερά η οποία ομφαλοσκοπούνταν.  Ένα πραξικόπημα που δεν είχε μόνο άμεσες πολιτικές και οικονομικές συνέπειες άλλα έθεσε συνολικά  την πολιτική ζωή στην τροχιά του «μονόδρομου»: Του μονόδρομου των μνημονίων, της ΕΕ του ευρώ, της κατάλυσης της δημοκρατίας, της διάλυσης της εργασίας.

Η νέα αυτή ατομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα είναι αυτή που ζούμε, είναι η «κανονικότητα» των 2 τελευταίων χρόνων. Είναι πολύ λογικό οι «πιονέροι» αυτού του μονόδρομου, οι εκφραστές και υμνωδοί του να εξέλθουν των λαγουμιών, να αισθάνονται καθαροί και δικαιωμένοι!

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε το ακατόρθωτο: από τον Γιωργάκη και τον Σημίτη μέχρι τον Παπαδόπουλο και τον Παναγόπουλο, ό,τι πιο άθλιο έχει αναδείξει η ελληνική πολιτική σκηνή να παραδίδεται στην κοινωνία όχι απλά άσπιλο και αμόλυντο αλλά και με το φωτοστέφανο του «τολμηρού», που «αψήφησε το πολιτικό κόστος», που «είδε το μέλλον». Θα ήταν άδικο εδώ που τα λέμε το αντίθετο, όσα «οραματίστηκαν» οι ογκόλιθοι αυτοί ο ΣΥΡΙΖΑ τα εφαρμόζει με συνέπεια.

Να του αναγνωρίσουμε φυσικά πως τα εφαρμόζει ταχύτερα, αποτελεσματικότερα και αναίμακτα. Η εφαρμογή της ίδιας πολιτικής, η αποδοχή πρωτοκλασάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ σε ηγετικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ μετέτρεψαν την εικόνα, το δαχτυλοδεικτούμενο απομεινάρι έγινε ανερχόμενη πολιτική δύναμη.

Η επιστροφή δεν είναι απλά εκτίμηση, είναι και χειροπιαστή πολιτική πράξη. Η επανασυσπείρωση στελεχών και η σταθερή ανοδική πορεία στις δημοσκοπήσεις είναι η μια πλευρά. Η πιο σημαντική είναι η νεκρανάσταση των αλήστου μνήμης ΠΑΣΚΕ και ΠΑΣΠ (συχνά με άλλα ονόματα) που στις εκλογές στους χώρους εργασίας ή της νεολαίας καταγράφουν αξιοπρόσεκτα ποσοστά και με συνεχή ανοδική τάση. Εμφανίζονται δικαιωμένοι και τιμητές, το κρύο αστειάκι «…με ΠΑΣΟΚ - …με ΣΥΡΙΖΑ» ακουμπά στην μνήμη μεγάλου τμήματος του λαού.

Φυσικά, όλα αυτά εδράζονται σε κοινωνικές, τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται. Η σαρωτική επέλαση του κεφαλαίου διεθνώς οδηγεί σε απόγνωση μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Η αυταπάτη μιας «ανθρώπινης» διαχείρισης συναντά την απελπισία και αυτό το καθιστά πιο εύκολο η απουσία απάντησης από τη μεριά ενός μετώπου της ανατρεπτικής Αριστεράς.

Περιζήτητη νύφη

Αυτή η εικόνα μετατρέπει τη ΔΗ.ΣΥ σε «πολύφερνη νύφη» μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. Και οι δύο επίδοξοι νικητές των επόμενων εκλογών αναζητούν «στρατηγικό εταίρο», όχι μόνο γιατί όλοι κατανοούν πως είναι απίθανη η αυτοδυναμία καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει αλλά και η ΝΔ  δεν καταγράφει κάποια δυναμική αλλά κυρίως γιατί κατανοούν πως η διαχείριση της κατάστασης, η εφαρμογή της κτηνώδους μνημονιακής πολιτικής –που το επόμενο διάστημα θα έχει αιχμή τη διάλυση κάθε έννοιας εργασιακού και συνδικαλιστικού δικαιώματος – απαιτεί ευρύτερες συμμαχίες που θα «θωρακίσουν» την εφαρμογή της από τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Στο εσωτερικό της ΔΗ.ΣΥ. διαμορφώνονται δυο διαφορετικές τάσεις: η … «αριστερή» (με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις…) με κύριο εκφραστή τον Παπανδρέου που επιζητά συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ και η «δεξιά»(εδώ λένε αλήθεια οι λέξεις...) με εκφραστή τον Βενιζέλο που ζητά επανάληψη της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ! Οι διαφορετικές αυτές στρατηγικές –πέρα από προσωπικές επιδιώξεις, όπως αποφυγή δικών – εκφράζουν και στρατηγικές επιλογές μερίδων του κεφαλαίου, στο εσωτερικό του οποίου ο ανταγωνισμός είναι σε παροξυσμό. Αυτό δημιουργεί μια εύθραυστη ισορροπία, αν θα αντέξει είναι ερώτημα.

Και η Αριστερά;

Αφορά την Αριστερά το θέμα, πέρα από το γενικό πολιτικό ενδιαφέρον  για τη διάταξη και τον συσχετισμό των δυνάμεων; Την αφορά και πολύ μάλιστα! Αρχικά πρέπει να επισημανθεί πως δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Μετά το πραξικόπημα του 2015 και για δύο χρόνια είναι σε κατάσταση παράλυσης. Το χειρότερο, αντί να συγκεντρώσει τις δυνάμεις στην κατεύθυνση της απάντησης, της ανατροπής και – μέσα από αυτήν τη διαδικασία-  της αντεπίθεσης έχει αποδοθεί σε εσωτερίκευση της ήττας με τις χειρότερες μνήμες ενδο-αριστερού εμφυλίου να επανέρχονται.

Για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που έκαναν κίνηση προς τα αριστερά, από το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ (έστω και με την αυταπάτη τους), μετά την υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ η απογοήτευση γίνεται μεγαλύτερη από την εικόνα αυτή. Η απωθητική εικόνα αγκαλιάζει κάθε τι που θυμίζει Αριστερά και στρώνει το δρόμο για την επιστροφή τους στο «μαντρί» του ΠΑΣΟΚ για τη μεγάλη πλειοψηφία και για ένα μικρό τμήμα την προσφυγή στο «καταφύγιο» του ΚΚΕ που «τα ΄λεγε», αλλά κλεισμένο στο καταφύγιό του ούτε εργαζόμενους, ούτε καταστάσεις επηρέασε. Αυτός ο κόσμος, αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι είναι το μεγάλο στοίχημα.

Η αντικειμενική, εφιαλτική πραγματικότητα θα ξαναθέσει το ζήτημα της ανατροπής, το ζήτημα της σύγκρουσης. Η Αριστερά θα πρέπει με την πρακτική της στο κίνημα, με την παρουσίαση ενός προγράμματος πάλης για τη σωτηρία του λαού αλλά και με μια πειστική (από άποψη προοπτικής αλλά και επάρκειας δυνάμεων) πολιτική πρόταση να ξανακερδίσει αυτόν τον κόσμο. Έργο δύσκολο, ας συνυπολογίσουμε τη δικαιολογημένη δυσπιστία του.

Πηγή: kommon.gr

Τον Γιάννη Μπαλάφα τον σταμάτησε ένας με ένα μηχανάκι και του είπε πως θεωρεί ευεργέτες τους κυρίους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.  Συγκεκριμένα, όπως ο ίδιος ο Μπαλάφας περιέγραψε, οι έμποροι, οι βιοτέχνες και οι επαγγελματίες τους θεωρούν ευεργέτες. 

Αν δεν μας πιστεύετε τότε δείτε παρακάτω το βίντεο, με τις σχετικές δηλώσεις του υφυπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Πριν το δείτε να σας υπενθυμίσουμε πως ο Μπαλάφας είναι ο κύριος που πρόσφατα έχει δηλώσει: «Εγώ δεν είμαι καμιά λουλού (…) του γιαπιού είμαι εγώ». Δείτε παρακάτω κι αυτό το βίντεο. 

Είναι ο ίδιος Μπαλάφας που χαρακτήρισε αυτό που έγινε στο Μενίδι (ένα παιδί έχασε τη ζωή του από «αδέσποτη» σφαίρα) «μια στραβή» (παρακάτω κι αυτό το βίντεο). 

Καταλαβαίνετε ότι κάποιος που δηλώνει «δεν είμαι καμιά λουλού» αλλά «του γιαπιού» δεν λέει ό,τι  να ‘ναι. Ο ίδιος κύριος, ο Μπαλάφας, είναι αυτός που είχε υποστηρίξει ότι οι αγρότες είναι επιχειρηματίες. Δείτε κι αυτό το βίντεο. 

Αυτά θυμηθήκαμε μόλις ακούσαμε τη νέα δήλωση του Μπαλάφα και στεφτήκαμε πως θα μπορούσε να υπάρχει μια κλίμακα που πρέπει να διδάσκεται στις πολιτικές επιστήμες: Η κλίμακα Μπαλάφα.

Θα μπορούσε να γίνει και σχετική έρευνα (σε επίπεδο πολιτικής επιστήμης πάντα) με το ερώτημα: Πόσο Μπαλάφας είσαι;

Υ.Γ: Ας προσέξει ο κύριος Μπαλάφας και ας μην πιστεύει ό,τι του λένε διότι κάπως έτσι την πάτησε και ο υφυπουργός Εργασίας, Τάσος Πετρόπουλος. Εκτός αν θέλει να περάσει στην κλίμακα ΓΑΠ (Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου). Όπως όλοι θυμόμαστε ο Γιώργος Παπανδρέου είχε δηλώσει πως συνάντησε στο δρόμο έναν συνταξιούχο, ο οποίος του είχε πει να δώσει τη σύνταξη του για να σωθεί η χώρα…

Οι ευεργέτες

«Εγώ δεν είμαι καμιά λουλού (…) του γιαπιού είμαι εγώ»

Η «στραβή» στο Μενίδι

Οι αγρότες είναι επιχειρηματίες…

Πηγή: imerodromos.gr

Του Στέλιου Στυλιανού για τον Εργατικό Αγώνα.

Ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στη μη κατάληξη στο Κραν Μοντανά, καθώς και το λεκτικό της τελικής του ανακοίνωσης με την οποία έβαζε τέλος στην παρούσα διαδικασία για λύση του Κυπριακού, σκιαγραφούν τη «σκοτεινή φάση» στην οποία έχει περιέλθει πλέον το πολυετές πρόβλημα. Σε αντίθεση με τη φρασεολογία των ανακοινώσεων του περασμένου Χειμώνα στη Γενεύη όπου ο Γ. Γραμματέας έκανε πολλαπλές νύξεις που θωράκιζαν την Κυπριακή Δημοκρατία, η διατύπωση «λήξης» περιείχε ξεχωριστές αναφορές σε «νότια και βόρεια Κύπρο», ανοίγοντας έτσι ένα νέο κύκλο συζητήσεων για τις αντοχές του διεθνούς οργανισμού.

Η αρνητική πορεία που παίρνει το πρόβλημα μετά το πρόσφατο ναυάγιο στην Ελβετία διαφαίνεται και στις δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Μελβούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος χωρίς να μασά τα λόγια του εκτιμά πλέον πως το Κυπριακό «δεν μπορεί να βρει τη λύση του στα πλαίσια των υπηρεσιών του ΟΗΕ» και της ομοσπονδιακής φόρμουλας που επαναλαμβάνεται στα σχετικά ψηφίσματα. Μεθερμηνευόμενη αυτή η δήλωση και σε συνάρτηση με την αναφορά του ΓΓ του ΟΗΕ σε «βόρειους και νότιους», γίνεται σαφές πως το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ειρηνευτική διαδικασία ανοίγει ίσως το δρόμο και την όρεξη κάποιων για μια «ντε φάκτο» λύση του προβλήματος. Η στασιμότητα και οι αρνητικές εξελίξεις στο Κυπριακό αποτελούν άλλωστε διαχρονικά το βασικό εργαλείο με το οποίο η Τουρκία και οι ΝΑΤΟϊκοί της σύμμαχοι εδραιώνουν τα τετελεσμένα της κατοχής.

Κατά την επόμενη περίοδο και λαμβάνοντας υπόψη τις τάσεις που παρατηρούνται για απεμπλοκή από τα πλαίσια του ΟΗΕ, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία η επιμονή στη συμφωνημένη βάση λύσης από το 1977 και 1979 μεταξύ Μακαρίου-Ντενκάς και Κυπριανού-Ντενκτάς, για μια μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Τυχών παρέκκλιση στην επίσημη πολιτική Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων προς την κατεύθυνση της εγκατάλειψης του συμφωνημένου πλαισίου, θα διευκολύνει αφάνταστα την Άγκυρα και τους Δυτικούς ευρύτερα που ψάχνουν τρόπους εδώ για δεκαετίες ώστε να «αποκολλήσουν» το πρόβλημα από τον ΟΗΕ και τις δύο κοινότητες, μεταφέροντάς το κατευθείαν στο ΝΑΤΟ και χωρίς την «ενοχλητική» παρουσία τρίτων.

Αυτή η νομοτέλεια αξίζει να επαναλαμβάνεται σε κάθε διεθνιστική-αντιιμπεριαλιστική ανάλυση για το Κυπριακό, ειδικά όταν συγκρούεται πλέον μετωπικά με την αναθεωρημένη και εντελώς απαράδεκτη θέση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ για εγκατάλειψη της ομοσπονδιακής προοπτικής.

Τα επικοινωνιακά παιχνίδια στο Κραν Μοντάνα

Παρά τα πολλά που γράφονται και λέγονται σχετικά με το τι έγινε και τι δεν έγινε στο Κραν Μοντανά, ιδιαίτερα κατά το τελικό «δείπνο εργασίας» που απομάκρυνε τη λύση αντί να την φέρει κοντύτερα, μια αντικειμενική καταγραφή δεν μπορεί παρά να επισημάνει τα επικοινωνιακά παιχνίδια που στήθηκαν από όλες τις πλευρές προκειμένου να διαχειριστούν το διαφαινόμενο ναυάγιο.

Οι κινήσεις Άγκυρας, Λευκωσίας και Αθήνας δεν γίνονταν, κατά γενική ομολογία, για να βρεθούν οι χρυσές τομές και να επιλυθούν οι διαφορές με ένα τρόπο που να αφήνει ικανοποιημένες τις δύο κοινότητες. Η άρχουσα τάξη σε κάθε χώρα χρησιμοποιεί ανέκαθεν το Κυπριακό ως κορυφαίο ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα που επηρεάζει την κοινή γνώμη, γνωρίζοντας πως έχει την ιδιότητα να προκαλεί εσωτερικές και περιφερειακές αναταράξεις. Παρόλα αυτά, βασικό ζητούμενο των αντιπροσωπειών κατά τη διαδικασία που εξέπνευσε την περασμένη εβδομάδα, ήταν η προσπάθειά τους να αποφύγουν όσο ήταν εφικτό τη χρέωση ευθυνών για το αδιέξοδο.

Σ’ αυτό το παιχνίδι εντάχθηκε η άτσαλη και καθ’ όλα υποκριτική κατάθεση από το Νίκο Αναστασιάδη, κατά τα τελευταία εικοσιτετράωρα της διαπραγμάτευσης, ενός «υπερπροχωρημένου» πακέτου προτάσεων στα ζητήματα διακυβέρνησης και με την απαίτηση να δηλώσει η Τουρκία την παραίτησή της από την Κύπρο σε ένα συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο ισχυρός της διαπραγμάτευσης, η κατοχική δύναμη, απέρριψε το «τελεσίγραφο» Αναστασιάδη αποδίδοντάς του έλλειψη σοβαρότητας, με τον Μ. Τσαβούσογλου να διαμηνύει ενοχλημένος πως αυτή ήταν και η τελευταία διαδικασία αυτού του τύπου στην οποία συμμετέχει η Τουρκία.

Η Αθήνα από την άλλη και διαμέσου του Νίκου Κοτζιά, παραδόξως πανηγυρίζει για το αποτέλεσμα της διάσκεψης θεωρώντας πως έγιναν βήματα για τη λύση μέσα από αυτό τον κυκεώνα αρνητικών εξελίξεων και διατυπώσεων. Η ελληνική διπλωματία εκτιμά ως μέγιστο το γεγονός πως η Άγκυρα κάθισε να συζητήσει έστω και απρόθυμα το ενδεχόμενο να αφήσει την Κύπρο να μετεξελιχθεί σε ένα «φυσιολογικό κράτος», εκτιμώντας πως έχει δημιουργηθεί πλέον ένα «κεκτημένο» που εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται να συμμερίζεται οποιοσδήποτε άλλος εμπλεκόμενος.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης και η κατάσταση στο εσωτερικό των δύο κοινοτήτων

Η αλήθεια είναι πως όντως η Τουρκία δεν είναι έτοιμη να επιτρέψει στην Κύπρο να ζει ολότελα έξω από τη σκιά της, αλλά και πως αυτό δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί ως διά μαγείας από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι σίγουρα δικαιολογημένες οι ανησυχίες των Ε/κυπρίων απέναντι στην τούρκικη στρατιωτική μηχανή και την πολιτική ισχύ της Άγκυρας. Για όσο όμως οι δύο κοινότητες δεν λειτουργούν συμμαχικά μεταξύ τους συμφωνώντας σε όλες τις εσωτερικές πτυχές και δηλώνοντας αποφασισμένες να προασπίσουν την ενότητα του τόπου και του λαού ενάντια στον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό, η Άγκυρα δεν βρίσκει τους σημαντικούς εκείνους λόγους που θα την μετακινούσαν από τη θέση της.

Είναι γεγονός πως η απαίτηση για τις εγγυήσεις της Τουρκίας μπαίνει στο τραπέζι από την ίδια την τ/κυπριακή πλευρά και με κριτήριο τα πάθη των Τουρκοκυπρίων από τους ακροδεξιούς του Γρίβα και του Σαμψών για όλη την περίοδο από το 1955 μέχρι και το 1974. Οι φόβοι απέναντι στον ε/κυπριακό φασισμό είναι, ομοίως με τις ελληνοκυπριακές ανησυχίες, δικαιολογημένοι από κάθε άποψη, ενώ ενισχύονται ακόμα περισσότερο τα τελευταία χρόνια μετά και την μεταφορά της δράσης της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο μέσω του ΕΛΑΜ. Η δυσπιστία των Τουρκοκυπρίων δεν είναι σε καμιά περίπτωση αβάσιμη και αφορά το ευρύτερο κλίμα στο εσωτερικό της ε/κυπριακής κοινότητας που σαφώς μετατοπίζεται προς τον εθνικισμό και την απόρριψη της ομοσπονδιακής λύσης, αν κρίνουμε από τη δυναμική της υποψηφιότητας Νικόλα (Τάσσου) Παπαδόπουλου και τις παλινωδίες των κυβερνώντων ανάμεσα στην επανένωση και το βόλεμα με τη διχοτόμηση.

Το Κυπριακό δεν είναι μόνο πρόβλημα εισβολής και κατοχής κι αυτό θα πρέπει να υπογραμμιστεί. Η παρουσία 30 χιλιάδων και πλέον «μεχμετζίκ» θα μπορούσε να τερματιστεί με μια συμφωνία στην Ελβετία αυτό το μήνα ή ακόμα και τον περασμένο Γενάρη, με ένα συμβολικό τούρκικο άγημα των 650 στρατιωτών να παραμένει στη Λευκωσία μαζί με ένα ελληνικό της τάξης των 950. Η χώρα θα ενωνόταν κάτω από κοινές δομές, με μια ιθαγένεια και εξωτερική ταυτότητα σε περίπτωση που η συμφωνία θα επικυρωνόταν από τα ξεχωριστά δημοψηφίσματα, επιτρέποντας σε δεκάδες χιλιάδες Κύπριους να επιστρέψουν και να ανακτήσουν τις περιουσίες τους.

Διαφεύγει σε πολλούς, κι αυτό είναι κυρίως αποτέλεσμα της ε/κυπριακής και ελληνικής προπαγάνδας, πως σοβεί ένα άλυτο εσωτερικό πρόβλημα που προηγείται αρκετά της εισβολής και το οποίο αφορά την εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων στη βάση των ιστορικών εμπειριών. Η νομή της εξουσίας, η έμπρακτη ισοτιμία και ο συνολικός χαρακτήρας και προσανατολισμός του νέου κράτους δεν έχουν μέχρι και σήμερα συνομολογηθεί με σαφήνεια, δεκαετίες μετά το 1963 όπου και διαλύθηκε ο πρώτος συνεταιρισμός. Ως εκ τούτου, η Τουρκία και όσοι γενικά επενδύουν στη διχοτόμηση της Κύπρου, βρήκαν και συνεχίζουν να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στον μαξιμαλισμό και το λαϊκισμό που αναπτύσσεται στην κάθε κοινότητα ξεχωριστά, υποδαυλίζοντας το μίσος και τη χωριστική νοοτροπία.

Το ΑΚΕΛ και πλήθος άλλων πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων στις δύο κοινότητες, καλούσαν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη από την πρώτη στιγμή της ανάληψης των καθηκόντων του το Φλεβάρη του 2013, να υιοθετήσει τις συγκλίσεις Δημήτρη Χριστόφια-Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και να προχωρήσει με αποφασιστικότητα στο κλείσιμο όλων σημαντικών των κεφαλαίων στον ενδοκυπριακό διάλογο, πριν συναινέσει σε διεθνή διάσκεψη για το Κυπριακό και σε συζήτηση των στρατιωτικών ζητημάτων. Το κόμμα της Αριστεράς υποδείκνυε στον Πρόεδρο εξ αρχής πως τα δεδομένα δεν θα είναι υπέρ της Κύπρου για όσο μια τελική διάσκεψη για τα στρατιωτικά θέματα και τις εγγυήσεις δεν βγαίνει έξω από τα πλαίσια των «μητέρων πατρίδων», της Μεγάλης Βρετανίας και της ΕΕ, εμπλέκοντας αποφασιστικά όλα τα μόνιμα μέλη τους Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Πρέπει να γίνει σαφές σε όσους σε Ελλάδα και Κύπρο βρήκαν λόγους να εκφράσουν την ικανοποίησή τους για το αποτέλεσμα στο Κραν Μοντανά, πως μη λύση του Κυπριακού δεν αναγκάζει τον κατοχικό στρατό σε αποχώρηση ούτε και τερματίζει τον εποικισμό και την περαιτέρω διασύνδεση των κατεχομένων με την Τουρκία.

Δεν μπορεί να θεωρείται ιμπεριαλιστική ή πιο επικίνδυνη μια λύση που θα έχει επιτευχθεί στο γνωστό ομοσπονδιακό πλαίσιο και το οποίο παραπαίει σήμερα, σε σύγκριση με την παρούσα, άκρως επεμβατική και ψυχροπολεμική κατάσταση πραγμάτων ή με μια πιθανή μετεξέλιξή της έξω και πέρα από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr