Γράφει ο Φώτης Γιαννάδης.

Εν μέσω αντιπερισπασμών αποπροσανατολισμού και κοκορομαχιών ανάμεσα στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και στη ΝΔ περί της ταυτότητας του  φύλου όπου τα κόμματα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης αποκρύβουν με φύλλο συκής την κοινή ταυτότητα της αντιλαϊκής πολιτικής τους, προέκυψε και το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση, τώρα πια που οριστικοποιήθηκε και καθορίστηκε η επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, για τις 14 έως 18 Οκτώβρη, μετά από πρόσκληση του αμερικανού προέδρου Τραμπ, έχει επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα που αναγάγει αυτήν την επίσκεψη σε ταξίδι σταθμό. Και το ανάγει σε σταθμό γιατί όπως διατείνεται, γίνεται με φόντο τις κόντρες Τουρκίας–ΗΠΑ, και άρα σε «εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες υπέρ του πρωθυπουργού και της χώρας μας», αφήνοντας να υπονοούνται πρωτοφανή οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά οφέλη για τη χώρα μας. Έτσι νομίζει ότι βρήκε μια σανίδα σωτηρίας για να μπορέσει να αποπροσανατολίσει το λαό και να ξεφύγει από τη λαϊκή οργή που γεννά η ακραία αντιλαϊκή πολιτική της.  

Στην πραγματικότητα βέβαια πρόκειται για μια επίσκεψη που την λεγόμενη ατζέντα για όλα τα ζητήματα, τη βάζουν οι αμερικάνοι. Παρά ταύτα, τα κατευθυνόμενα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δημοσιεύματα στον τύπο μιλάνε για «ευτυχή συγκυρία», που αν την αξιοποιήσει η κυβέρνηση μπορεί να αποκομίσει πολλαπλά οφέλη για τη χώρα, προτάσσοντας ακόμα και τα ζητήματα του «χρέους» σε σχέση με το ΔΝΤ που, ως κυρίαρχος παράγοντας οι ΗΠΑ μέσα στο ΔΝΤ, υποτίθεται ότι θα μπορούσαν να το επηρεάσουν θετικά για τη χώρα μας, αν η ελληνική κυβέρνηση ποντάρει στις μεγάλες στρατιωτικές ανάγκες που δημιουργούνται στις ΗΠΑ μετά το  κλείσιμο της βάσης τους στο Ινστσιρλίκ στην Τουρκία. Αν, δηλαδή, δεχτεί να υποδεχτεί τις λειτουργίες και τα όπλα του Ινστσιρλίκ στη ΝΑΤΟϊκή βάση της Σούδας μετά από αναβάθμισή της αλλά και στον Άραξο, στην Κάρπαθο ή και όπου αλλού στην ελληνική επικράτεια. Βέβαια προτού προλάβει να στεγνώσει το μελάνι τέτοιων δημοσιευμάτων, το ΔΝΤ ανακοίνωσε, στην πρόσφατη έκθεσή του για την Ελλάδα στις 11/10/2017, ότι οι δημοσιονομικές προβλέψεις του για τη χώρα μας είναι άκρως αρνητικές πράγμα που σημαίνει πως οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα το 2018, μπορεί να ξεπεράσουν και το 2,3 δις €.

Παρόλα αυτά, τα κατά κυβερνητικό ευαγγέλιο δημοσιεύματα, επιμένουν ότι ανάμεσα στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, σε μια ευρεία γεωγραφική ζώνη που οι διάφοροι ανταγωνισμοί και ανακατατάξεις δημιουργούν μια γενικευμένη αστάθεια, η χώρα μας, ως περιοχή σταθερότητας, μπορεί να κερδίσει στις συζητήσεις επί όλων των θεμάτων που θα συζητήσει ο πρωθυπουργός με τον αμερικανό πρόεδρο Τραμπ και με τους αμερικανικούς επιχειρηματικούς ομίλους. Προκρίνουν δηλ. ως συμφέρουσα την εμπλοκή της χώρας μέσα σ’ αυτούς τους ανταγωνισμούς και από αυτήν την άποψη είναι χαρακτηριστικές οι εξελίξεις στην Ενέργεια, που οι κυβερνητικές πηγές μεταφέρουν ότι θα βρεθούν στο επίκεντρο των συζητήσεων στις συναντήσεις με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Οι στόχοι για μετατροπή της χώρας σε «κόμβο ενέργειας» και τα αντίστοιχα, σχέδια για Ελλάδα «πύλη εισόδου» για τα εμπορεύματα προς την ΕΕ, οδηγούν ακόμα περισσότερο στη βαθύτερη εμπλοκή της στους σφοδρούς ανταγωνισμούς ανάμεσα σε αμερικανικά, ευρωπαϊκά, κινεζικά και ρωσικά μονοπώλια για το ποιος θα ελέγξει κρίσιμες υποδομές, λιμάνια, σιδηρόδρομους και αεροδρόμια, μια εμπλοκή που, λαμβάνοντας υπόψη τα ίδια τα μεγέθη των ανταγωνιστών, εγκυμονεί ανεξέλεγκτες επικίνδυνες καταστάσεις.

Επίσης οι επιλογές και της σημερινής κυβέρνησης για αδιαμφισβήτητη συνέχιση της ένταξης της χώρας μας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ που την κάνουν το αγκιστρωμένο ψάρι των ΗΠΑ και της ΕΕ, προδικάζουν και τα αποτελέσματα της επίσκεψης του έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ. Πρόκειται για μια επίσκεψη που θα επικυρώσει στη χώρα μας το ρόλο του μεταπράτη της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, με αντάλλαγμα, στην καλύτερη περίπτωση, ένα «καλύτερο» αλλά  αμφισβητήσιμο οικονομικό αντίτιμο που θα αποδίδεται εν όλω ή εν μέρει ως συνδρομή μας στο ΝΑΤΟ. (Σημειωτέον ότι η ετήσια συνδρομή μας στο ΝΑΤΟ ανέρχεται στα 4 δις).

 Σ’ αυτά τα πλαίσια θα είναι και η όποια ανανέωση της σύμβασης που θα υπογράψουν οι ΗΠΑ για την αναβαθμισμένη βάση της Σούδας, μια βάση που όλο και θα γίνεται μεγαλύτερος μαγνήτης ενός πυρηνικού ολέθρου καθώς και η σταθερή συμμετοχή της χώρας μας στις ΝΑΤΟϊκές αποστολές σε όλη την περιοχή, από την Κεντρική Μεσόγειο έως τη Μαύρη Θάλασσα.

Τέτοιες λοιπόν συναντήσεις του πρωθυπουργού με την ηγεσία των ΗΠΑ  και τέτοια «ταξίδια» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που μπλέκουν το λαό μας βαθύτερα σε τέτοιους επικίνδυνους σχεδιασμούς, πρέπει να σημάνουν συναγερμό για μια πάνδημη ενότητα του λαού μας σε ένα ανατρεπτικό μέτωπο για άμεση αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως βασική προϋπόθεση για τη διασφάλιση της υπόστασής μας, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πάλη μας για να απαλλαγούμε ολοκληρωτικά από το βάρβαρο σύστημα της κεφαλαιοκρατίας που γεννά, διαιωνίζει και ενδυναμώνει τέτοιους ανθρωποβόρους ιμπεριαλιστικούς στρατιωτικοπολιτικούς οργανισμούς που απειλούν με αφανισμό την ανθρωπότητα.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Η κυβέρνηση Τραμπ θα καταργήσει ένα από τα σημαντικότερα μέτρα του τέως προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στην προσπάθειά της να επιτύχει την υλοποίηση μιας από τις προεκλογικές υποσχέσεις του Ρεπουμπλικάνου, την αναζωογόνηση του κλάδου των ορυχείων άνθρακα, γεγονός που επικρίνουν έντονα οικολόγοι.

Η εξέλιξη αυτή ακολουθεί την ανακοίνωση της απόφασης του Τραμπ στις αρχές του Ιουνίου οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, με το επιχείρημα ότι η εφαρμογή της θα απέβαινε σε βάρος της αμερικανικής οικονομίας. Η συμφωνία εκείνη υπογράφτηκε τον Δεκέμβριο του 2015 από 195 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ του Ομπάμα, με σκοπό να περιοριστεί η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Ο Ρεπουμπλικάνος αυτή τη φορά στρέφεται εναντίον του Σχεδίου για την Καθαρή Ενέργεια (Clean Power Plan), το οποίο είχε υπογράψει ο δημοκρατικός προκάτοχός του τον Αύγουστο του 2015. Το πακέτο μέτρων αυτό είχε στόχο να επιταχυνθεί η μετάβαση στην καθαρή ενέργεια και επέβαλε στους ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς μειώσεις των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO2) κατά 32% ως το 2030 σε σύγκριση με το 2005.

Το Σχέδιο θα οδηγούσε στο κλείσιμο πολλών ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων που χρησιμοποιούν λιγνίτη και άνθρακα, που είναι οι παλαιότερες και πιο ρυπογόνες. Ωστόσο την εφαρμογή του εμπόδιζε από τον Φεβρουάριο του 2016 το αμερικανικό ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο, στο οποίο προσέφυγαν τριάντα Πολιτείες όπου κυβερνούν κυρίως Ρεπουμπλικάνοι.

«Ο πόλεμος εναντίον του άνθρακα τέλειωσε», υπογράμμισε τη Δευτέρα ο επικεφαλής της ομοσπονδιακής υπηρεσίας προστασίας του περιβάλλοντος (EPA) Σκοτ Προύιτ, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Κεντάκι, μια Πολιτεία γεμάτη ορυχεία, στο ανατολικό τμήμα των ΗΠΑ.

«Σήμερα Τρίτη στην Ουάσινγκτον θα υπογράψω μια απόφαση για την κατάργηση του λεγόμενου Σχεδίου για την Καθαρή Ενέργεια της προηγούμενης κυβέρνησης», συνέχισε ο Προύιτ, ο οποίος έχει ξεκαθαρίσει πως δεν θεωρεί πως υπάρχει το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής, ενώ είχε εναντιωθεί στις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης του Ομπάμα για το περιβάλλον.

Το σχέδιο, υποστήριξε, «είχε φτιαχτεί για να καθορίσει τους νικητές και τους χαμένους (...). Η προηγούμενη κυβέρνηση χρησιμοποίησε όλη της την εξουσία προκειμένου η EPA να καθορίσει τους νικητές και τους χαμένους και τον τρόπο που παράγεται η ενέργεια σε αυτή τη χώρα. Αυτό είναι λάθος», επέμεινε.

Το 2015, όταν ο Προύιτ ήταν υπουργός Δικαιοσύνης της Πολιτείας της Οκλαχόμας, είχε υποστηρίξει πως το σχέδιο του Ομπάμα αποτελούσε μια «παράνομη απόπειρα υφαρπαγής της εξουσίας των ομοσπονδιακών γραφειοκρατών ως προς τη διαμόρφωση της ενεργειακής πολιτικής των Πολιτειών».

Η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ και του Προύιτ αποτελεί «μια από τις πιο σοβαρές επιθέσεις εναντίον της δημόσιας υγείας, του κλίματός μας και της ασφάλειας κάθε κοινότητας στις ΗΠΑ», κατήγγειλε ο Μάικλ Μπρουν της Sierra Club, μιας από τις πιο γνωστές οικολογικές οργανώσεις στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το Σχέδιο για την Καθαρή Ενέργεια θα «απέτρεπε χιλιάδες πρόωρους θανάτους και κρίσεις άσθματος παιδιών κάθε χρόνο».

Ο Κεν Κίμελ, πρόεδρος της οργάνωσης Union of Concerned Scientists, έκρινε εξάλλου ότι η ανακοίνωση του επικεφαλής της EPA ακυρώνεται από τη «σύγκρουση συμφερόντων» του. «Ο κ. Προύιτ συμμετέχει σε αυτή την ιστορία σαν δικηγόρος του ενός από τα μέρη, δικαστής, σώμα ενόρκων και πλέον δήμιος» του σχεδίου του Ομπάμα, εξήγησε.

Η οργάνωσή του υπενθύμισε ότι πριν από το Σχέδιο Ομπάμα «δεν υπήρχε ουδείς κανόνας που να περιορίζει» τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τους ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς, που αποτελούν μια από τις «βασικές αιτίες της κλιματικής αλλαγής και της υπερθέρμανσης του πλανήτη».

Ο άνθρακας συνεχίζει να έχει σημαντική συμβολή στο αμερικανικό ενεργειακό τοπίο, αλλά αυτό το ορυκτό δεν αντιπροσώπευε πλέον το 2015 παρά το 21% του ενεργειακού μίγματος των ΗΠΑ, έναντι ενός 32% του φυσικού αερίου, ενός 28% του πετρελαίου και υποπροϊόντων του, ενός 11% των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και ενός 9% των πυρηνικών εργοστασίων, σύμφωνα με τα στοιχεία της αμερικανικής ομοσπονδιακής υπηρεσίας ενέργειας (EIA).

Μόνο μέσα στο 2015 η εξόρυξη άνθρακα στις ΗΠΑ μειώθηκε κατά 10% και πλέον, πέφτοντας στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1986, ενώ ο αριθμός των εργαζόμενων στον τομέα μειώθηκε από τους 88.000 το 2008 στους 66.000 το 2015, σύμφωνα με την EIA.

Οι ΗΠΑ κατατάσσονται δεύτερες παγκοσμίως πίσω από την Κίνα στην εκπομπή των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η εικόνα του Τσε Γκεβάρα, όπως φιλοτεχνείται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ κι ευρύτερα τη συστημική φιλολογία, συχνά παραπέμπει σε έναν μποέμ τυχοδιώκτη, ρομαντικό επαναστάτη, φωτογενές σύμβολο μιας περασμένης εποχής και τελικά λούζερ, ηττημένο από τις αυταπάτες του στα βουνά της Βολιβίας. Βολεύει μια παρόμοια προσέγγιση, που κρατά την εικόνα (που πουλάει εξάλλου) αδειάζοντας την από περιεχόμενο. Κι όμως, ο Τσε ήταν γέννημα της νικηφόρας κουβανέζικης επανάστασης. Και σαν όνομα (είναι οι κουβανοί που δίνουν αυτό το τρυφερό παρατσούκλι στον Ερνέστο Γκεβάρα) αλλά και σαν συγκεκριμένη επαναστατική συγκρότηση.

Μπαίνοντας στη φλεγόμενη δεκαετία του ΄60 ο Τσε Γκεβάρα (στο πλαίσιο της κουβανέζικης επανάστασης και σε αλληλεπίδραση με τον Φιδέλ) προσεγγίζει και αναπτύσσει μια συνολική διεθνή επαναστατική τακτική, με κύρια έμφαση την αμερικανική ήπειρο, αλλά και την Αφρική και την Ασία, που συγκλονίζονταν από αντιαποικιακά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα και εξεγέρσεις. Εκφράζει μια γνήσια επαναστατική αντίληψη κόντρα στις θλιβερές θεωρίες της «ειρηνικής συνύπαρξης των δύο συστημάτων» και του «ειρηνικού δρόμου για το σοσιαλισμό» που διαμόρφωνε η άρχουσα τάξη των εκμεταλλευτικού «υπαρκτού σοσιαλισμού» και η ρεφορμιστική ηγεσία των δυτικών ΚΚ. Σε μια περίοδο μεγάλων διαφωνιών μεταξύ ΕΣΣΔ, Κίνας και Γιουγκοσλαβίας, ο Γκεβάρα αναζητεί μια διεθνή επαναστατική τακτική, που να ενοποιεί τις μαχόμενες δυνάμεις των λαών απέναντι στον ιμπεριαλισμό, πρώτα και κύρια τον αμερικάνικο.

Πρώτο, ξεκαθαρίζει ότι βασικός σκοπός του κινήματος δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την ανατροπή του συστήματος, με αρχή την συντριβή του αστικού κράτους, από ένα συνδυασμό ένοπλης πάλης και μαζικής εξέγερσης του εργατικού – λαϊκού κινήματος.

Δεύτερο, σε μια περίοδο που άνθιζαν οι θεωρίες για εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες και ενδιάμεσα στάδια και πολλοί ανακάλυπταν την δυνατότητα συμμαχίας με την «εθνική αστική τάξη» (ειδικά στα ΚΚ της Λατινικής Αμερικής, που είχαν ανακαλύψει πρώτα τον …ευρωκομμουνισμό), ο Τσε τόνιζε πως «η πραγματική απελευθέρωση των λαών θα πάρει αναπόφευκτα στην Αμερική τα χαρακτηριστικά σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι εθνικές αστικές τάξεις δεν είναι πια καθόλου ικανές -αν ήταν και ποτέ- να αντιταχθούν στον ιμπεριαλισμό και αποτελούν τώρα την οπισθοφυλακή του. Δεν υπάρχουν πια να γίνουν άλλες αλλαγές: ή σοσιαλιστική επανάσταση ή καρικατούρα επανάστασης». Ταυτόχρονα, περιγελά τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. «Μια εκλογική νίκη από δω κι από κει& μια εκλογή που χάνεται για λίγους ψήφους& μια απεργία που κερδίζεται, δέκα που χάνονται& ένα βήμα μπροστά δέκα πίσω& Γιατί αυτή η σπατάλη της λαϊκής ενέργειας; Για έναν και μοναδικό λόγο: υπάρχει μια τρομερή σύγχυση ανάμεσα στους στόχους τακτικής και στρατηγικής», έγραφε.

Τρίτο, αναζητά ένα δρόμο κλονισμού της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού. Σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς ο αγώνας του Βιετνάμ έχει ματώσει τις ΗΠΑ, ρίχνει το σύνθημα για «ένα, δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ», με μήνυμά του στην Τριηπειρωτική συνάντηση το 1967. Είναι μια συγκεκριμένη πρόταση κλιμάκωσης και γενίκευσης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, που βεβαίως δεν βρίσκει ανταπόκριση σε Μόσχα και Πεκίνο. Ο Τσε αναζητεί ένα δρόμο γενίκευσης της επαναστατικής πάλης. Η αποστολή στο Κονγκό είναι ένα πείραμα, που καταλήγει σε παταγώδη αποτυχία («όταν ένας λαός δεν θέλει να απελευθερωθεί δεν γίνεται τίποτα», θα γράψει ο Τσε). Έχει το ρεαλισμό να το αντιληφθεί, οι κουβανοί διεθνιστές αποχωρούν.

Η αποστολή στη Βολιβία δεν είναι μια ρομαντική φυγή από την Κούβα, αλλά η αγωνιώδης προσπάθεια για μεταλαμπάδευση της επανάστασης στη Λατινική Αμερική. Η επιλογή δεν είναι τυχαία: μια χώρα με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο και σκληροτράχηλο εργατικό κίνημα, στο κέντρο της νότιας Αμερικής. Στον πρόλογο στην πρώτη έκδοση του Ημερολόγιου της Βολιβίας (1968) ο Φιντέλ Κάστρο κατακεραυνώνει τους «ψευτοεπαναστάτες, τους οπορτουνιστές και τους τσαρλατάνους όλων των ειδών, που θεωρούν τους εαυτούς τους μαρξιστές και κομμουνιστές και δεν δίστασαν να πουν πως ο Τσε απατήθηκε, πως ήταν τυχοδιώκτης ή –οι λιγότερο επιθετικοί- πως ήταν ιδεαλιστής. Είναι το κύκνειο άσμα, λένε, του ένοπλου αγώνα στη Λατινική Αμερική. Αυτά τα αξιοθρήνητα πλάσματα δεν κοκκινίζουν καν στη σκέψη πως η επιχειρηματολογία τους συμπίπτει με τη θέση των πιο αντιδραστικών ολιγαρχικών και του ιμπεριαλισμού».

Βεβαίως, ο Τσε δεν μπόρεσε να δώσει απάντηση στα θεμελιώδη ζητήματα που έθεσε με το σύντομο πέρασμα μιας φλεγόμενης ύπαρξης. Σημαντικές πλευρές της προσέγγισής του τίθενται αντικειμενικά με άλλους όρους, όπως η λογική της ένοπλης επαναστατικής εστίας, πρωτίστως σε αγροτική περιοχή. Αλλά η αναζήτηση επαναστατικών απαντήσεων, όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στη (δική του) πράξη, είναι το ποιοτικό διαφορετικό και το αντίθετο με τον υποταγμένο κομφορμισμό, μιας Αριστεράς κατοικίδιο του συστήματος.

Η ακατάβλητη γοητεία του Τσε αναβλύζει από το ασίγαστο πάθος του κομμουνισμού, από τη διαρκή και αιρετική επαναστατική τοποθέτηση.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

ΠΗΓΗ: prin.gr