Από Ανέστη Ταρπάγκο

Μετά από μια βαθειά κρίση υπερσυσσώρευσης (2008 – 2015), που προκάλεσε εκατοντάδες εκκαθαρίσεις επιχειρήσεων, εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες θέσεων εργασίας, και την καταστροφή σημαντικών παγίων κεφαλαίων, και αφού επωφελήθηκε από την εφαρμογή συνεχών μνημονιακών πολιτικών, ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ανακάμψει την τελευταία διετία, πρωτίστως από την άποψη της εξασφάλισης μιας επαρκούς κερδοφορίας στην πλειονότητα των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας, σε σχέση με την κυριαρχία των ζημιογόνων αποτελεσμάτων στην πρώτη περίοδο της κρίσης. Έτσι στη σημερινή συγκυρία, όπου διαπιστώνει ότι ναι μεν έχει αποφύγει τον καταποντισμό του, ωστόσο όμως χωρίς να έχει επιτύχει μια σοβαρή αναπτυξιακή ώθηση, επιχειρεί να θέσει τους όρους της πολιτικής του μέσα από την διατύπωση μιας «εθνικής στρατηγικής για την απασχόληση», όπερ εστί μεθερμηνευόμενο να απαιτήσει την συνέχιση και εμβάθυνση της εφαρμογής ενός εργασιακού μοντέλου που έχει προκύψει από μια διαχείριση της κρίσης που έγινε προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της μισθωτής εργασίας.

Η ενοχοποίηση της εργασίας για την καπιταλιστική κρίση

Μ’ αυτή την έννοια ο σημερινός ΣΕΒ αναπτύσσει μια παρέμβαση όπως εκφράζεται από την αρθρογραφία και τις συνεντεύξεις του προέδρου του, που επιχειρούν να καθορίσουν τη στάση του επιχειρηματικού κεφαλαίου απέναντι στις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις [ Θεόδωρος Φέσσας «Εμπρός για μια εθνική στρατηγική για την απασχόληση», Εφημερίδα Συντακτών 27-29 / Οκτωβρίου / 2017 και επίσης Θεόδωρος Φέσσας «Δεν θα βγούμε από την κρίση από την ίδια πόρτα που μπήκαμε», Οικονομική Καθημερινή 28-29 / Οκτωβρίου/ 2017 ]. Σ’ αυτές τις τοποθετήσεις η ηγεσία του βιομηχανικού κεφαλαίου, υπό το πρόσχημα της έγνοιας και της κοινωνικής της φροντίδας για την στήριξη και ενίσχυση της απασχόλησης της ελληνικής εργατικής τάξης, που έχει πληγεί όσο καμία άλλη στην Ευρώπη από την υπερμεγέθη ανεργία και τη μετανάστευση, ουσιαστικά επιδιώκει να σταθεροποιήσει τις συνέπειες των μνημονίων στις εργασιακές σχέσεις, να τις νομιμοποιήσει και να τις μονιμοποιήσει, αλλά και να επιφέρει νέες μεταλλάξεις σε ένα κοινωνικό σώμα που έχει υποστεί συντριπτικά πλήγματα , που δεν έχουν προηγούμενο σε κοινοβουλευτική δημοκρατία εν καιρώ ειρήνης.

Διαπιστώνει έτσι ευθύς εξ αρχής ότι η «δύσκαμπτη αγορά εργασίας του 2009 ήταν μέρος του προβλήματος που μας οδήγησε στη χρεοκοπία και όχι μέρος της λύσης». Γι’ αυτό άλλωστε κρίνει ότι «η επιστροφή στο καθεστώς εργασιακών ρυθμίσεων που ίσχυε πριν από την κρίση είναι μια ανιστόρητη ουτοπία». Κι’ όλα αυτά όταν ήδη επί δύο συνεχόμενες δεκαετίες κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού στην ελληνική πολιτική σκηνή (1990 – 2010) οι εργασιακές σχέσεις είχαν ήδη υποστεί ισχυρές μεταμορφώσεις, όπως η νομιμοποίηση και γενίκευση της μερικής και προσωρινής απασχόλησης με την προώθηση της τότε «ελαστασφάλειας», και όταν το κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα είχε δεχθεί τις ανατροπές που είχαν επιβάλλει οι νόμοι Σιούφα της ΝΔ και Ρέππα του ΠΑΣΟΚ, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και του 2000 αντίστοιχα. Όταν η ελληνική κοινωνία ήταν η μοναδική σε ευρωπαϊκό επίπεδο που στερούνταν Κώδικα Εργασίας, που να συστηματοποιεί τις στοιχειώδεις προστατευτικές διατάξεις του Εργατικού Δικαίου.

Και από την άλλη πλευρά επιχειρεί να συσκοτίσει τις πραγματικές οικονομικές αιτίες της κρίσης, αποδίδοντάς την στην «εργασιακή δυσκαμψία», όταν είναι από όλες τις πλευρές γνωστό ότι η κρίση προήλθε από την σταθερή μείωση του ποσοστού κέρδους ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής καπιταλιστικής παραγωγής, από την πτώση της αποδοτικότητας του κεφαλαίου, από την αδυναμία σημαντικών μερίδων των επιχειρήσεων να μπορούν να αναπαραχθούν με όρους κερδοφορίας, συσσωρεύοντας απεναντίας σημαντικά ζημιογόνα αποτελέσματα. Και μήπως σ’ αυτή την περίπτωση το βιομηχανικό και εμπορικό κεφάλαιο ενδιαφέρθηκαν για την διατήρηση της απασχόλησης των εργαζομένων; Απεναντίας έθεσαν σε κίνηση τους εκκαθαριστικούς μηχανισμούς της κρίσης υπερσυσσώρευσης προκαλώντας την καταστροφή των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων. Άλλωστε η χρεοκοπία της χώρας, που οδήγησε στην υιοθέτηση των μνημονιακών πολιτικών δεν είχε στην αφετηρία της παρά τον υπέρμετρο δανεισμό της ελληνικής αστικής τάξης, που και αυτός προερχόταν, μεταξύ των άλλων, από τις φοροαπαλλαγές και τα κίνητρα προς το επιχειρηματικό κεφάλαιο.

Επιπρόσθετα προβάλλεται ο πάγιος ισχυρισμός ότι η «πορεία των μισθών πρέπει να συνδέεται και να εξαρτάται από την πορεία της παραγωγικότητας της εργασίας … από την επιχειρηματική απόδοση και την επιχειρηματική μεγέθυνση, πέρα και πάνω από τον στενό προσδιορισμό του κατώτατου μισθού». Μια τέτοια επίκληση έχει κυριολεκτικά μυθολογικά χαρακτηριστικά, που αγνοούν τα δεδομένα των οικονομικών εξελίξεων όλες τις τελευταίες δεκαετίες, μετά την «χρυσή εποχή» του ευρωπαϊκού καπιταλισμού (μέσα δεκαετίας 1950 – μέσα δεκαετίας 1980), ότι δηλαδή το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο καπιταλισμός από εκεί και μέχρι σήμερα σε διεθνές επίπεδο, και που υποσκάπτει τον καπιταλιστικό δυναμισμό της οικονομίας είναι η σταθερή πτώση των κερδών της παραγωγικότητας της εργασίας. Τόσο το επίπεδο της ετήσιας ανάπτυξης όσο και η παραγωγικότητα της εργασίας, καθώς και το κατά κεφαλήν εισόδημα καταγράφουν μια καθοδική πορεία από το 1960 μέχρι το 2015. Κι’ αυτά γιατί, πράγματα που αποτελούν στοιχειώδεις επιστημονικές διαπιστώσεις της μαρξιστικής θεωρίας, η κρίση προέρχεται από την μείωση του ποσοστού κέρδους και από την αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου [ Μισέλ Χιουσόν «Δέκα Χρόνια κρίσης …και μετά ο Μακρόν»,Defend Democracy Press ].

Κέρδη παραγωγικότητας και κατακρήμνιση της εργασίας

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο σύγχρονος φιλελευθερισμός, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε ελληνικό επίπεδο, προσφεύγει πλέον συστηματικά στην συνεχή μείωση των μισθών, δηλαδή του μεταβλητού κεφαλαίου της καπιταλιστικής παραγωγής. Είναι η πτώση του ποσοστού των εργατικών αμοιβών στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν από το 54,5 % στο 50,5% [ με βάση τους ίδιους τους υπολογισμούς του ΔΝΤ του Απριλίου 2017 για την περίοδο 1970 – 2014 ], που έχει κατορθώσει να αυξήσει το ποσοστό κέρδους στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά 50% μεταξύ 1980 και 2015, και έχει σχεδόν διπλασιάσει αυτό το ποσοστό κέρδους στις Ηνωμένες Πολιτείες στην ίδια περίοδο. Κατ’ αυτό τον τρόπο λειτούργησε και ο Λεβιάθαν του ελληνικού καπιταλισμού στην επταετία των μνημονίων, δηλαδή καταργώντας την λειτουργία των συλλογικών συμβάσεων και των αντίστοιχων αμοιβών (Φεβρουάριος 2012), επιφέροντας ριζική μείωση του κατώτατου μισθού και των αντίστοιχων επιδομάτων ανεργίας, αποψιλώνοντας χωρίς όρια τις συντάξεις, με αποτέλεσμα ο εταιρικός τομέας της οικονομίας ( = 22.500 ελληνικές ιδιωτικές επιχειρήσεις ) να περάσουν από συνολικές ζημίες των 10 δισεκ. ευρώ το 2010 σε συνολικά κέρδη 13 δισεκ. ευρώ το 2015.

Δεν είναι δηλαδή η αύξηση των κερδών της παραγωγικότητας της εργασίας που αποκατέστησε την κλονισμένη κερδοφορία του ελληνικού κεφαλαίου, αλλά αντίθετα η προσφυγή στην εφαρμογή εξαγωγής μορφών απόλυτης υπεραξίας (υποαπασχόληση, εντατικοποίηση, υπεραπασχόληση, κατεδάφιση εργατικών δικαιωμάτων, προσωρινή εργασία κλπ.). Κι’ είναι ακριβώς αυτό που επιδιώκει να διασφαλίσει τη μονιμοποίησή του ο ΣΕΒ : Την κατάργηση της ισχύος των όποιων κλαδικών συλλογικών συμβάσεων και την υπερίσχυση των επιχειρησιακών (όπου η θέση των μισθωτών εργαζομένων είναι ευάλωτη απέναντι στον εργοδοτικό δεσποτισμό), όπως άλλωστε έπραξε η γαλλική προεδρία του Εμμανουέλ Μακρόν με τα πέντε προεδρικά διατάγματα του Σεπτεμβρίου 2017 που αποδεκάτισαν τον γαλλικό Κώδικα Εργασίας [ Σχετικά Οικονομία και Πολιτική, Δεκέμβριος 2014 «Το νομοσχέδιο Μακρόν ή πώς να οικοδομηθεί μια υπέρ – φιλελεύθερη Γαλλία» ] . Και προφανώς η κατάργηση της μονομερούς δυνατότητας προσφυγής των εργατικών οργανώσεων στη διαιτησία του ΟΜΕΔ, με δεδομένο ότι η εξαιρετικά υψηλή ανεργία εξασθενεί τα μέγιστα την διαπραγματευτική ισχύ της εργατικής τάξης.

Παράλληλα, η ευελιξία της εργασίας αναγορεύεται πλέον σε κανόνα της αγοράς εργασίας εφόσον αυτή «δεν μπορεί αμέριμνη να αναπολεί την οργάνωση της εργασίας στα πρότυπα του προηγούμενου αιώνα, πράγμα που είναι μια αυταπάτη». Και άλλωστε για την «αναδιάρθρωση μιας μεγάλης μερίδας προβληματικών επιχειρήσεων η ευελιξία αποτελεί κρίσιμο παράγοντα επιβίωσής τους και διάσωσης θέσεων εργασίας». Σ’ αυτή την περίπτωση ακολουθείται το πρότυπο της εργασιακής μετάλλαξης Γκέρχαρντ Σρέντερ του γερμανικού SPD, το οποίο με την Ατζέντα 2010 και τα νομοθετήματα Χάρτζ Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και ΙV (2003 – 2005), θεσμοθέτησε τα Minijobs και τα Midijobs με μηνιαίες αποδοχές ύψους 400 και 850 ευρώ αντίστοιχα, ωθώντας τα εκατομμύρια των ανέργων σ’ αυτά και έτσι αποκρύπτοντας το πραγματικό ποσοστό της ανεργίας, και ταυτόχρονα καθιερώνοντας πρακτικές απασχόλησης που καταργούν οριστικά την εργασιακή κανονικότητα [ Αναλυτικά Ολιβιέ Συράν «Η κόλαση του γερμανικού θαύματος» Μοντ Ντιπλοματίκ, Σεπτέμβριος 2017 ] . Ακριβώς όπως δηλαδή ο υπεύθυνος ευρωπαϊκών υποθέσεων του κινεζικού υπουργείου εμπορίου, που με αφορμή την εξαγορά γαλλικών επιχειρήσεων από κινεζικά κεφάλαια, διακήρυσσε «Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί κανείς να διατηρεί τις λεγόμενες κοινωνικές κατακτήσεις. Πρέπει οι γάλλοι να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχουν πλέον δωρεάν γεύματα» [ Μαρτίν Μπυλάρ « Νόμος Μακρόν , η επιλογή του πάντοτε λιγότερα», Μοντ Ντιπλοματίκ, Απρίλιος 2015 ].

Πηγή: iskra.gr

Από Λεωνίδα Βατικιώτη

Το αφήγημα με το οποίο ενδύεται η επίθεση του κεφαλαίου στους μισθούς θέλει τις «υψηλές» εργατικές αμοιβές να απειλούν τη δημοσιονομική σταθερότητα, δηλαδή να προκαλούν ελλείμματα και να απειλούν το γενικό …καλό. Ή, να αποτελούν εμπόδιο στις νέες επενδύσεις. Έτσι, η μείωση των μισθών εμφανίζεται ως επιβεβλημένη για να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία και να αναπτυχθεί η οικονομία. «Δεν είναι αυτό που νομίζετε», σαν να λένε εν χορώ υπουργοί και ιδεολογικά κέντρα της ελίτ.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου η χρονική σύμπτωση καθιστά περιττές τετοιες δικαιολογίες. Όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες, αφού η νέα κυβέρνηση έκανε σαφές ότι θα μειώσει με κάθε πολιτικό κόστος τις αμοιβές και θα καταργήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Μια μεγαλεπήβολη πρωτοβουλία συγκεκριμένα έπεισε τον καθένα ότι …ναι, είναι αυτό που νομίζουμε: Δηλαδή, η μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα δεν στοχεύει σε τίποτε άλλο παρά να κλείσει τις τρύπες που θα προκαλέσει στα κρατικά ταμεία η μείωση του φόρου στους πλούσιους. Κάπως σαν οι παροχές τους να είναι οι περικοπές μας…

Τα στοιχεία δημοσιεύθηκαν από το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου. Βάσει εκτιμήσεών του, η υλοποίηση των πρόσφατων εξαγγελιών του Εμμανουέλ Μακρόν για μείωση του υψηλότερου φορολογικού συντελεστή και εισαγωγή ενός οριζόντιου φόρου στα μερίσματα θα σημάνει πώς οι 100 πλουσιότεροι φορολογούμενοι θα εξοικονομήσουν ετησίως 582.380 ευρώ ο καθένας κατά μέσο όρο! Διευρύνοντας το δείγμα, οι 1.000 πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας θα επωφεληθούν 172.220 ευρώ ετησίως έκαστη.

Να θυμίσουμε πώς η προεκλογική εξαγγελία του Μακρόν, που του χάρισε το χαρακτηρισμό «πρόεδρος των πλουσίων», περιέγραφε συνολικές φορολογικές μειώσεις της τάξης του 70%. Γίνεται έτσι εμφανές ότι οι συνέπειες στα δημόσια οικονομικά και συγκεκριμένα στη δυνατότητα του κράτους να συνεχίσει να χρηματοδοτεί κοινωνικές παροχές και να χορηγεί μισθούς ακυρώνεται εκ θεμελίων. Σε αυτό το πλαίσιο και μόνο μπορεί να ερμηνευθεί ο επιτακτικός χαρακτήρας με τον οποίο τίθεται το αίτημα της συντριβής των γαλλικών μισθών.

Αν δε, κάποιος αντιτείνει ότι «μήπως και η Γαλλία έχει γενναίες παροχές και μεγάλο δημόσιο τομέα μιας άλλης εποχής», δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις ΗΠΑ∙ εκεί που ξεκίνησε η νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση. Η πιο πρόσφατη εξαγγελία του Τραμπ, που ισοδυναμεί με χέρι φιλίας στην αμερικανική ολιγαρχία, αφορά τη μείωση του εταιρικού φόρου από το 35% στο 20%. Είναι μια μείωση τόσο σαρωτική και άνευ προηγουμένου που έχει εξοργίσει ακόμη και το φιλελεύθερο κατεστημένο, που ποτέ δεν έκρυψε τους δεσμούς αίματος τους οποίους διατηρεί με τον επιχειρηματικό κόσμο. Κυρίως αποκαλύπτει ότι η κούρσα των περικοπών δεν σχετίζεται με κάποιες υποτιθέμενες υψηλές εργατικές αμοιβές και, το σημαντικότερο, ότι δεν έχει τέλος…

*Πηγή: prin.gr (Έντυπη έκδοση: Εφημερίδα «ΠΡΙΝ»,05-11-2017).

Με τους συλλογικούς αγώνες μας, ενάντια στις συνθήκες που γεννάνε το φακελάκι για μια πραγματικά δημόσια δωρεάν υγεία και περίθαλψη

Τα τελευταία χρόνια το υγειονομικό κίνημα, έδωσε και δίνει ηρωικές μάχες για ένα πραγματικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας, για την ανατροπή των μνημονίων και των πολιτικών που σταθερά με νόμους και αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις (απογευματινά ιατρεία επί πληρωμή, ανακοστολογήσεις ιατρικών πράξεων και εξετάσεων, πανεπιστημιακοί γιατροί με ιδιωτικά ιατρεία και έργο, στήριξη στους μεγαλοδιευθυντάδες του ΕΣΥ, πελατειακές σχέσεις, αυταρχικότερη διοίκηση-διαχείριση, κλπ) προσπαθούν να μετατρέψουν όλο και πιο πολύ τα απομεινάρι του δημόσιου συστήματος υγείας, σε μια κατ όνομα “δημόσια” επιχείρηση που λειτουργεί με τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια της αγοράς, με την λογική του κόστους και τους κέρδους που μετατρέπει ένα δημόσιο αγαθό όπως η υγεία σε εμπόρευμα.

Αυτές οι πολιτικές είναι που στρώνουν το δρόμο και δημιουργούν τις συνθήκες για την ανάπτυξη όλων αυτών των μηχανισμών και των αντιλήψεων, που στηρίζουν και αναπαράγουν την διαφθορά και τον χρηματισμό.

Ταυτόχρονα ενάντια στην υποκρισία όλων αυτών που φωνάζουν τάχα μου «για την βία», αλλά με τις βίαιες πολιτικές τους διαλύουν ότι έχει απομείνει από την δημόσια υγεία, ποτέ δεν προσπαθήσαμε να κρύψουμε πως υπάρχει μια, μειοψηφική μερίδα γιατρών μέσα στα δημόσια νοσοκομεία που ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ εκβιάζοντας τους ασθενείς, αλλά εξαρχής εδώ και τρεις δεκαετίες είμαστε ΟΙ ΜΟΝΟΙ που έχουμε δηλώσει ξεκάθαρα πως δεν τους θεωρούμε «συναδέλφους» μας και πως είμαστε διαχρονικά σε ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ μαζί τους.

Τα σωματεία υγειονομικών, και ιδιαίτερα σωματεία με ιστορία αγώνων, αντίστασης και ανυπακοής όπως η ΕΙΝΑΠ θα πρέπει πρώτα από όλα να καταδικάζουν την διαφθορά και τον χρηματισμό και όχι να συμπορεύονται με ευθύνη της «πλειοψηφίας του ΔΣ» με το μεγαλοδιευθυντικό κατεστημένο και το αυταρχικό κράτος.

Το ψάρι βρωμάει πάντα από το ΚΕΦΑΛΙ. Από την κεφαλή της ιατρικής ιεραρχίας η διαμόρφωση και διάρθρωση της οποίας ελέγχεται από το αστικό κράτος και από άλλους πανίσχυρους συστημικούς μηχανισμούς. Η διαφθορά ΠΗΓΑΖΕΙ από το μεγαλοκαθηγητικό και μεγαλοδιευθυντικό κατεστημένο των δημόσιων νοσοκομείων και διαχέεται από πάνω προς τα κάτω, όχι αντίστροφα. Άλλωστε το κατεστημένο αυτό είναι οι ΙΔΙΟΙ μηχανισμοί και τα ΙΔΙΑ φυσικά πρόσωπα που πρωτοστατούν όχι μόνο στην εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, αλλά και στην χυδαία εκμετάλλευση και απαξίωση της πλειοψηφίας των έντιμων μαχόμενων νοσοκομειακών γιατρών, ιδιαίτερα των νεότερων.

Είναι οι ΙΔΙΟΙ πανεπιστημιακοί μεγαλοκαθηγητάδες που θεωρούν σκλάβους τους τόσο τους γιατρούς του ΕΣΥ στις πανεπιστημιακές κλινικές όσο και τους ειδικευόμενους. Που αξιοποιούν το (ακόμα …) «νόμιμο» δίπορτο απασχόλησης ταυτόχρονα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για να ψαρεύουν πελατεία από το δημόσιο νοσοκομείο και να την οδηγούν με πιέσεις και εκβιασμούς στις ιδιωτικές κλινικές. Που με θράσος κληρονομούν τις έδρες με … βιολογικούς όρους ( ! ) από πατέρα σε γιο και σε γαμπρό. Που ενώ έχει αηδιάσει μαζί τους το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων και πολλών έντιμων πανεπιστημιακών γιατρών, εξακολουθούν να υιοθετούνται και να προστατεύονται προκλητικά από ΟΛΕΣ της κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής, οι οποίες προστατεύουν τα σκανδαλώδη φεουδαρχικά τους προνόμια και τις καταγέλαστες ανομίες τους.

Είναι οι ΙΔΙΟΙ (κατά τεκμήριο πρασινογάλαζοι) αρχιδιευθυντάδες του ΕΣΥ που επί 20 χρόνια τώρα πολεμούν λυσσαλέα το δικαίωμα των λοιπών γιατρών του ΕΣΥ στην εργασιακή αξιοπρέπεια και στην επιστημονική εξέλιξη.

Που έχουν το θράσος να βγάζουν και γλώσσα από πάνω ως «Εταιρεία (Συντονιστών) Διευθυντών» ενάντια στα στοιχειώδη δικαιώματα ειδικευμένων και ειδικευόμενων. Που ξεφτιλίζουν με την συμπεριφορά τους και τους έντιμους συντονιστές διευθυντές, ακριβώς όπως το μεγαλοκαθηγητικό κατεστημένο εξευτελίζει με την συμπεριφορά του τους έντιμους πανεπιστημιακούς γιατρούς.

Όλους τους παραπάνω τους έχουμε αντιμετωπίσει και διαρκώς τους αντιμετωπίζουμε όχι μόνο ως πηγή της διαφθοράς που διαιωνίζει το αίσχος με το φακελάκι και την μίζα, αλλά και ως ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ, ως ΟΧΗΜΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ, ως ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ. Αυτοί πλαισιώνουν διάφορες επιτροπές και επιτροπάτα στο ΚΕΣΥ παλιότερα επί Σκανδαλάκη, σήμερα επί Μάρκου και προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τα ίδια σχέδια ενάντια στους νέους γιατρούς. Αυτοί πολεμούν λυσσαλέα τις απεργίες και τις επισχέσεις μας. Αυτοί είναι που χλευάζουν τα αιτήματά μας, αφού άλλωστε ο μισθός τους είναι απλά κολόνια για τα φρύδια τους. Αυτοί είναι που θεωρούν τους ειδικευόμενους γιατρούς σκλαβάκια και αρνούνται ακόμα και το νόμιμο δικαίωμα του ρεπό. Αυτοί είναι που διατηρώντας άριστες σχέσεις με τις πολυεθνικές εταιρείες φαρμάκων και υλικών αλλά και με τον ιδιωτικό τομέα διάγνωσης – περίθαλψης προσπαθούν να «νομιμοποιήσουν» τόσο τον χρηματισμό και το φακελάκι όσο και την οργανική «διασύνδεση» του ιδιωτικού τομέα με το δημόσιο νοσοκομείο που έτσι δεν θα είναι πια δημόσιο. Αυτοί είναι που όταν τα πράγματα ζορίζουν και οι κινηματικές διαθέσεις των νέων γιατρών ανεβαίνουν, μονίμως προστατεύονται από τις δυνάμεις της κοινοβουλευτικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στο όνομα της «ενότητας του κλάδου».

Το υποκριτικό αστικό πολιτικό κατεστημένο διαχρονικά ΠΑΝΤΑ υιοθετεί και προστατεύει αυτήν την κλίκα. Για τους παλιότερους τα έχουμε πει πολλές φορές, ας δούμε τι γίνεται και με τους … καινούριους, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπου περισσεύει η διγλωσσία, ο φαρισαϊσμός και η κωλοτούμπα :

– ΑΚΟΜΑ διατηρείται και ενισχύεται το δίπορτο των πανεπιστημιακών καθηγητών στο ιδιωτικό «επάγγελμα». Χαρακτηριστικά υπενθυμίζουμε πως πέρσι τέτοιον καιρό δικάστηκαν στην Λάρισα πανεπιστημιακοί καθηγητές που χειρουργούσαν σε ιδιωτικές κλινικές ΠΑΡΑΝΟΜΑ ακόμα και σύμφωνα με αυτήν την ισχύουσα νομοθεσία και αθωώθηκαν κατά πλειοψηφία λόγω αμφιβολιών μόνο και μόνο επειδή η πολιτεία (δηλαδή το υπουργείο Υγείας) βολικά «ξέχασε» να παρασταθεί ως πολιτική αγωγή, αφήνοντας μάλιστα στην συνέχεια ΕΚΘΕΤΟΥΣ στο εκδικητικό μένος των παρανομούντων εκπροσώπους του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή που παρέστησαν ως μάρτυρες κατηγορίας.

– ΑΚΟΜΑ παραδίνεται ο πλήρης έλεγχος της ιατρικής εκπαίδευσης των ειδικευόμενων στο ίδιο αυτό κατεστημένο, με τα απίστευτα καμώματα των κ.κ. Μάρκου – Βαρνάβα και λοιπών φωστήρων στο ΚΕΣΥ, καμώματα τα οποία εφαρμόζονται ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ από τις υπηρεσίες του υπουργείου Υγείας χωρίς ΚΑΝ να υπάρχει σχετικός νόμος, χωρίς ΚΑΝ να υπάρχει σχετική υπουργική απόφαση.

– ΑΚΟΜΑ διευρύνεται και επεκτείνεται το «νόμιμο» φακελάκι. Αυτό των απογευματινών πληρωτικών απογευματινών ιατρείων. Με την δικαιολογία (επίσημα, από τα χείλη των ίδιων των υπουργών) : «τι να κάνουμε, χρειάζονται έσοδα τα νοσοκομεία».

– ΑΚΟΜΑ λύνουν και δένουν σχεδόν σε όλα τα νοσοκομεία οι εκπρόσωποι αυτής της κλίκας που ως χαμαιλέοντες προσκολλούνται σε κάθε διοικητή αλλάζοντας κομματική απόχρωση κατά το δοκούν.

– ΑΚΟΜΑ τα υπολείμματα της παλιάς πρασινογάλαζης μεγαλοδιευθυντικής «Εταιρείας Διευθυντών» επιβάλλουν σε θεσμικά θέματα την θέλησή τους με τις πλάτες της κυβέρνησης, π.χ. στο «Σισμανόγλειο» και σε άλλα νοσοκομεία.

Γιατί ; μα γιατί απλούστατα η αντιλαϊκή πολιτική του μαύρου μετώπου κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – μνημονιακών κυβερνήσεων θέλει οχήματα και συμμαχίες συμφερόντων. Και το συγκεκριμένο όχημα πλήρους ιδιωτικοποίησης της όποιας δημόσιας περίθαλψης έχει απομείνει, είναι αυτή η γνωστή κλίκα.

Αυτό είναι όλο το δάσος, το δέντρο μπορεί να είναι η απαράδεκτη προσωπική στάση του όποιου γιατρού παίρνει φακελάκι. Γι αυτό και το ζήτημα δεν λύνεται από αυτόκλητους σωτήρες, που στέλνουν το μήνυμα ότι τα επικοινωνιακά «ντου», τα μπράτσα και ο προπηλακισμός στο πρόσωπο του ενός, τάχα καθαρίζουν και τις πολιτικές-οικονομικές συνθήκες που γεννούν αυτά τα φαινόμενα και πως η μαζική αγωνιστική δράση είναι περιττή όταν αναλαμβάνουν κάποιοι «υπερήρωες – Ζορρό».

Απέναντι σε όλα αυτά οι εργαζόμενοι στην δημόσια υγεία έχουν αποδείξει πολλές φορές παλιότερα πως με τους αγώνες τους, την αυτοοργάνωσή τους από τα κάτω, με μαζικές γενικές συνελεύσεις, μπορούν να επιβάλλουν την θέλησή τους.

ΠΑΛΕΎΟΥΜΕ για ένα δημόσιο νοσοκομείο που να ικανοποιεί τις κοινωνικές ανάγκες, για μια πραγματικά δωρεάν περίθαλψη, με μαζικές προσλήψεις και χρηματοδότηση, με μια άλλη διοικητική δομή που θα απλώνει τον αποφασιστικό έλεγχο από την μεριά των εργαζομένων σε κάθε λειτουργία του δημόσιου νοσοκομείου, με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση όλων, με κατάργηση του ιδιωτικού έργου των πανεπιστημιακών γιατρών, κατάργηση των επί πληρωμή απογευματινών ιατρείων, λειτουργία ηλεκτρονικής λίστας χειρουργείου που θα εξασφαλίζει την κοινωνικά δίκαιη χρονική σειρά των ασθενών προς το χειρουργείο-αντί για τη λίστα – κοροϊδία που ισχύει σήμερα. Επίσης καλούμε τις γενικές συνελεύσεις των νοσοκομειακών γιατρών, τις Ενώσεις, την ΟΕΝΓΕ, τα σωματεία εργαζομένων στα νοσοκομεία να πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και αυτοτελώς για το συγκεκριμένο ζήτημα των εκβιασμών και του χρηματισμού, με πίεση προς τις ιατρικές υπηρεσίες και τις διοικήσεις, ώστε να απομονωθούν οι διαβόητοι φακελλάκηδες π.χ. την αποπομπή από το πρόγραμμα του χειρουργείου, την αυστηρότερη τήρηση του χαρακτήρα του επείγοντος χειρουργείου κ.α. Πάνω απ’ όλα, προκρίνουμε την από τα κάτω και εκ των έσω αντιμετώπιση του ζητήματος, ώστε να έχει το λόγο η μεγάλη πλειοψηφία των έντιμων συναδέλφων, και όχι τα όργανα του κράτους που δείχνουν προκλητική διαχρονική αδράνεια και ανοχή.

Ο αγώνας για πραγματικά δωρεάν, αποκλειστικά δημόσια περίθαλψη μόνο έτσι θα δικαιωθεί πραγματικά. Από μια τέτοια μαζική, οργανωμένη συλλογικά από τα κάτω και «εκ των έσω» αποφασιστική, ανατρεπτική δράση του κινήματος.

Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή, 3/11/2017

Πηγή: pandiera.gr

– του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Τη δημιουργία αμερικανικής στρατιωτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη, ανακοίνωσε ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ. Οι ανακοινώσεις του Αμερικανού αξιωματούχου, λίγες μέρες μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον, φέρνουν στην επιφάνεια άλλη μια πτυχή των συμφωνιών που κλείστηκαν στο Λευκό Οίκο. 

Όπως ο ελληνικός λαός έμαθε από τον Ντ. Τράμπ για την συμφωνία της ανακατασκευής των F-16, έτσι μαθαίνει και από τον Τζ. Πάιατ ότι μετά τη Σούδα θα δημιουργηθεί και δεύτερη βάση των ΗΠΑ στη χώρα. 

Ο Τζ. Πάιατ, πραγματοποίησε ομιλία κατά τη διάρκεια του 7oυ συνεδρίου «Navigator 2017, The Shipping decision Makers forum», στο πλωτό Μουσείο «Hellas Liberty», στον Πειραιά. Εκεί έκανε ειδική αναφορά στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο, όπως τόνισε, οι ΗΠΑ θέλουν να χρησιμοποιήσουν τόσο για εμπορικούς, όσο και για στρατιωτικούς σκοπούς. «Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης είναι στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ. Θέλουμε να διαδραματίσει έναν μεγαλύτερο ρόλο», ανέφερε και σημείωσε: «»America is back». Οι σχέσεις Ελλάδος-ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρές. Θα συνεχίσουν να ενδυναμώνονται. Πρόκειται για σχέσεις δυνατές και με βάθος χρόνου»…

Το σχέδιο των Αμερικανών, είναι η μετατροπή μέρους του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης σε βάση στρατιωτικών ελικοπτέρων. Στόχος τους, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι να λειτουργεί όπως αυτή της Σούδας στην Κρήτη, σε συμπληρωματικό ρόλο για τον έλεγχο του Αιγαίου, της Μαύρης Θάλασσας και γενικότερα της Νοτιανατολικής Μεσογείου. Η Αλεξανδρούπολη έχει ήδη χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ ως προσωρινή βάση για τη μεταφορά στρατευμάτων, οχημάτων και ελικοπτέρων.

Με δεδομένη την «υποταγή» της κυβέρνησης Τσίπρας, όπως και των προκατόχων της, στις δεσμεύσεις και στις συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας απέναντι στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, η Ουάσιγκτον «ξεφουρνίζει» σιγά – σιγά τον κατάλογο των απαιτήσεων της.

Οι συγκεκριμένοι σχεδιασμοί των Αμερικανών, τέθηκαν επί τάπητος και στην συνάντηση του Τσίπρα – Τράμπ στην Ουάσιγκτον και σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, υπήρξε μια πρώτη συμφωνία, για την παραχώρηση τμήματος του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης.
Μπορεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, να επιδιώκει να «κρύψει κάτω από το χαλί» τις δεσμεύσεις που ανέλαβε απέναντι στις ΗΠΑ για να συνεχίσει να πουλάει «αριστεροσύνη», αλλά ο Αμερικάνος πρέσβης δεν έχει τέτοια …κωλύματα.

Ο ίδιος εξάλλου στις αρχές Σεπτεμβρίου, βρέθηκε στην Αλεξανδρούπολη και συναντήθηκε με τοπικούς φορείς, προκειμένου να τους μεταφέρει τον ενδιαφέρον αμερικάνικων εταιρειών για επενδύσεις στην περιοχή. Πληροφορίες θέλουν μάλιστα τον πρέσβη να ενημερώνει και για τις προθέσεις των ΗΠΑ να δημιουργήσουν στρατιωτική βάση στην λιμάνι της πόλης.

Γιατί «κόπτονται» οι ΗΠΑ

Για τις ΗΠΑ, η δημιουργία στρατιωτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη είναι στρατηγικής σημασίας.

Πρώτον: Μέσω της δημιουργία της, θα αποκτήσουν καλύτερο έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας. Στα πλαίσια των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με τη Ρωσία, οι ΗΠΑ μέσω μιας βάσης στην Αλεξανδρούπολη θέλουν να βάλουν ακόμα περισσότερα εμπόδια, στους σχεδιασμούς της Ρωσίας για επέκταση στη Βαλκανική χερσόνησο.

Δεύτερον: Θα επιδιώξουν να δημιουργήσουν ένα ισχυρό στρατιωτικό κέντρο ακριβώς δίπλα στην Τουρκία. Στόχος τους, ο έλεγχος του καθεστώτος Ερντογάν, το οποίο πλέον για τις ΗΠΑ, αποτελεί ασταθή κρίκο του στρατιωτικού οικοδομήματος που έχει δημιουργηθεί στην περιοχή για την προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων.

Τρίτον: Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, από μεγάλες αμερικανικές πολυεθνικές, έχει χαρτογραφηθεί ως σημαντικός ενεργειακός κόμβος. Από την πρωτεύουσα του Έβρου θα διέλθει ο αγωγός ΤΑP, που θα μεταφέρει Αζέρικο αέριο στην Ευρώπη, ενώ θα κατασκευαστεί και σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου, στον οποίο θα αποθηκεύεται και αέριο, το οποίο μέσω του ΤΑP θα διακινείται στη γηραιά ήπειρο. Η αμερικανική εταιρεία «Tellurian Energy», φέρεται σύμφωνα με πληροφορίες να έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον να μετέχει σε κοινοπραξία και με εταιρείες ελληνικών συμφερόντων, προκειμένου να κατασκευαστεί ο σταθμός υγροποιημένου αερίου.

Ο ΤΑP για τις αμερικάνικες πολυεθνικές αλλά και για τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, είναι ο βασικός αγωγός ελέγχου του νότιου διαδρόμου (southern corridor) τροφοδοσίας της Ευρώπης με φυσικό αέριο. Οι Αμερικάνοι θέλουν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν τα σχέδια για τη δημιουργία του αγωγών Turkish Stream και Νord Stream που «φιλοδοξούν» να μεταφέρουν ρωσικό φυσικό αέριο στην Ευρώπη.

Επιπλέον, η Exxonmobil, έχει εξασφαλίσει γεωτρήσεις και στα Κυπριακά «οικόπεδα» και μέρος του αερίου που θα αντλήσει από αυτά, μπορεί να μεταφέρεται στην Αλεξανδρούπολη, με ειδικά πλοία LNG (οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν το μεγαλύτερο στόλο τέτοιων καραβιών και νοών νοείται)  και από εκεί στην Ευρώπη, εφόσον δημιουργηθεί σταθμός υγροποίησης του. 

Τα έχει πει όλα ο πρέσβης…

Τους αμερικάνικους στόχους, δεν είχε κρύψει με συνέντευξη του, στην εφημερίδα «Καθημερινή», ο Αμερικάνος πρέσβης, με συνέντευξη που παραχώρησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2017.

Συγκεκριμένα, όταν ρωτήθηκε αν «θα έρχεται αμερικανικό αέριο στην Αλεξανδρούπολη;»,  απάντησε:

«Αυτός είναι ο στόχος μας. Να υπογραφούν συμβόλαια. Οχι απλά εφήμερες κινήσεις, αλλά να γίνουν πραγματικότητα αμερικανικές επενδύσεις. Υπάρχει επίσης η ιδιωτικοποίηση του λιμένα. Θα συζητήσω με το ΤΑΙΠΕΔ το επόμενο διάστημα και θα προσπαθήσω να αποκτήσω μια αίσθηση των χρονοδιαγραμμάτων. Εχουμε τουλάχιστον μία αμερικανική εταιρεία που ενδιαφέρεται για την Αλεξανδρούπολη. Υπάρχουν προφανώς τεράστιες δυνατότητες. Η ιδέα της ανάπτυξης της Αλεξανδρούπολης ως ενεργειακού κόμβου και επίσης ενός κόμβου μεταφορών, αν καταφέρετε να υλοποιήσετε τη σιδηροδρομική διασύνδεση με τη Βουλγαρία. Οι ΗΠΑ βλέπουν την Ελλάδα όχι μόνο ως σημαντικό διμερή εταίρο, αλλά ως πυλώνα της στρατηγικής μας στην περιοχή. Εχω εντυπωσιαστεί από το πώς συνδυάζονται διαφορετικές εξελίξεις γύρω από την Αλεξανδρούπολη, όπως ο TAP, το πλωτό τερματικό και ο αγωγός IGB (σ.σ αγωγός αερίου μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας), όπως και από τον μεγάλο ενθουσιασμό για περισσότερη αμερικανική παρουσία στην περιοχή. Υπάρχει μια πραγματική δίψα για αμερικανική παρουσία στην περιοχή, από όλους, πολιτικούς, επιχειρηματίες».

Επιπλέον όταν κλήθηκε να σχολιάσει, πως βλέπει «τον ρόλο της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη διασύνδεσή της με τη Ρωσία;», σημείωσε:
«Αντιτιθέμεθα στον Turkish Stream. Θεωρούμε ότι, όπως και ο Nord Stream, θα επιδεινώσει την εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο κατά τρόπο που είναι κακός για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και οικονομική ανάπτυξη. Η Τουρκία, εξ ορισμού, είναι μέρος του νότιου διαδρόμου. Ο μόνος τρόπος να περνά αέριο από το Αζερμπαϊτζάν στην Ελλάδα για τον TAP είναι μέσα από το τουρκικό έδαφος, οπότε υπάρχει ένας φυσικός ρόλος για να παίξει εκεί». Με άλλα λόγια, έστειλε μήνυμα στην κυβέρνηση Ερντογάν για τα πάρε – δώσε της, με τη Ρωσία.

Γίνεται αντιληπτό, ότι η πρόθεση των Αμερικάνων να δημιουργήσουν βάση στην Αλεξανδρούπολη, έρχεται να υπηρετήσει στρατιωτικούς, οικονομικούς και ευρύτερους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς τους. Επίσης είναι ευρέως γνωστό όπου επενδύει μια αμερικάνικη ενεργειακή πολυεθνική, έχει πρώτα δημιουργηθεί μια ισχυρή στρατιωτική βάση των ΗΠΑ. Οι λόγοι προφανείς. Ο Αμερικάνος πρέσβης εξάλλου ήταν ιδιαίτερα κατατοπιστικός… 

Στο μέλλον – όπως σήμερα βάση της Σούδας – το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, μπορεί να μετατραπεί στο επόμενο ορμητήριο ΝΑΤΟικών και Αμερικάνικων «γερακιών», σε πολέμους και επιθέσεις εναντίον λαών και χωρών.

Πηγή: imerodromos.gr