Από τον Ιανουάριο του 2018 θα χάσουν το ΕΚΑΣ άλλοι 140.000 χαμηλοσυνταξιούχοι, οι οποίοι θα το λάβουν για τελευταία φορά με τη σύνταξη Δεκεμβρίου που πληρώνεται στο τέλος Νοεμβρίου, ενώ καταργείται οριστικά και για όλους στο τέλος του 2019.

Από τον επόμενο χρόνο επίσης περίπου 200.000 νέοι χαμηλοσυνταξιούχοι που έχουν κάνει αίτηση συνταξιοδότησης μετά τις 13/5/2016 θα στερηθούν το ΕΚΑΣ οδεύοντας προς τις κατώτατες συντάξεις των 300 ευρώ που προβλέπει ο νόμος Κατρούγκαλου.

Το 2016 περισσότεροι από 140.000 χαμηλοσυνταξιούχοι έχασαν το ΕΚΑΣ προκειμένου να υλοποιηθεί η τριτομνημονιακή δέσμευση (Ν. 4336/2015), δηλαδή η σταδιακή κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης (ΕΚΑΣ) για όλους τους συνταξιούχους έως τα τέλη Δεκεμβρίου 2019, αρχίζοντας με την κατάργηση του ΕΚΑΣ για περισσότερους από το  20% των δικαιούχων τον Μάρτιο του 2016.

Στη συνέχεια, ακολούθησε ο Ν. 4387/2016 (άρθρο 92) (νόμος Κατρούγκαλου,) που καθόρισε τις νέες προϋποθέσεις και τις νέες κλίμακες του ΕΚΑΣ (230 ευρώ, 172,50 ευρώ, 115 ευρώ, 57,50 ευρώ, 30 ευρώ) και ύστερα ο Ν. 4411/16 (άρθρο 31) που θέσπισε τα αντισταθμιστικά μέτρα κατάργησης του ΕΚΑΣ. Για το 2017, η κυβέρνηση μείωσε το ΕΚΑΣ για όλους τους δικαιούχους στο μισό (115 ευρώ, 86,25 ευρώ, 57,50 ευρώ και 28,75 ευρώ) διατηρώντας τις ίδιες προϋποθέσεις.

Η περικοπή του ΕΚΑΣ

Πάνω από 140.000 χαμηλοσυνταξιούχοι θα δουν νέα περικοπή στο ΕΚΑΣ το 2018, καθώς κόβονται άλλα 238 εκατ. ευρώ από το επίδομα και θα πληρωθούν μόλις 85 εκατ. ευρώ για όσους θα συνεχίσουν να το λαμβάνουν και την επόμενη χρονιά. Τα νέα κριτήρια θα μειώνουν και τα όρια εισοδήματος αλλά και τα ποσά του ΕΚΑΣ, καθώς αυτό το μεικτό σύστημα περικοπής το έχει ήδη ψηφίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Σε μια στιγμή της δίκης της Χρυσής Αυγής, ο γνωστός ποινικολόγος Τάκης Μιχαλόλιας, επικεφαλής των συνηγόρων της ναζιστικής οργάνωσης και αδελφός του αρχηγού της, επιχείρησε να διαψεύσει το ότι ο Ν. Μιχαλολιάκος και η ομάδα του είχαν δράση κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στο πλευρό βέβαια της χούντας.

Στο ζήτημα αυτό έχει αναφερθεί αναλυτικά η «Εφ.Συν.» πριν από τέσσερα χρόνια («Οι “χρυσαυγίτες” στο Πολυτεχνείο του ’73», 15.11.2013). Το επιχείρημα του κ. Μιχαλόλια έμοιαζε ατράνταχτο: «Γνωρίζετε ότι ο κ. Μιχαλολιάκος γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1957, οπότε τον Απρίλιο του 1967 ήταν εννιάμισι ετών;»

Μόνο που κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι ο μετέπειτα αρχηγός της Χρυσής Αυγής συμμετείχε στο πραξικόπημα. Η ένταξή του στις νεοναζιστικές ομάδες κρούσης και η στράτευσή του στο πλευρό των διωκτικών αρχών της δικτατορίας χρονολογείται από το 1973, την περίοδο ακριβώς της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Και αντίθετα από όσα θα ήθελε να αποδείξει με τον ισχυρισμό του ο κ. Μιχαλόλιας, διαθέτουμε όλες τις αποδείξεις για τη δράση του αδελφού του το τριήμερο της εξέγερσης.

Ηταν βέβαια και τότε πολύ νέος ο Ν. Μιχαλολιάκος, μόλις 16 χρόνων. Αλλά την ίδια ηλικία είχε και ένας άλλος νέος που βρέθηκε στο Πολυτεχνείο τη βραδιά της φονικής επέμβασης.

Ηταν ο μαθητής Διομήδης Κομνηνός, ο οποίος δολοφονήθηκε από τις χουντικές δυνάμεις καταστολής μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου. Και όποιοι μετείχαν στην εξέγερση δεν ξεχνούν τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιξαν στην εξέλιξή της οι μαθητές, οι οποίοι συνεδρίασαν και σε ειδική γενική συνέλευση μέσα στο κατειλημμένο Ιδρυμα.

Δεν θα είχε καμιά σημασία να ανατρέχει κανείς σ’ αυτές τις νεανικές αμαρτίες του Ν. Μιχαλολιάκου, αν δεν φρόντιζε να τις επικαλείται με υπερηφάνεια ο ίδιος, καταρρίπτοντας φυσικά το παραπειστικό επιχείρημα του αδελφού του.

Μπορεί βέβαια ο κ. Μιχαλόλιας να μη γνώριζε τη δράση του αδελφού του, γιατί ο ίδιος βρισκόταν εκτός Ελλάδος. Την περίοδο της δικτατορίας σπούδαζε στην Ιταλία, όπου κι εκείνος ανέπτυξε πολιτική δράση και σύμφωνα με την κλασική μελέτη του Ανδρέα Λεντάκη, «το 1963 ήταν υπεύθυνος των υποψηφίων φοιτητών της ΕΚΟΦ και το 1971-73 ανάπτυξε “δυναμική” δραστηριότητα στην [νεοφασιστική] ESESI [Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Φοιτητών Ιταλίας] με έδρα τη Ρώμη» («Το Παρακράτος και η 21η Απριλίου», Προσκήνιο, Αθήνα 2000, σελ. 200).

Αλλά δεν είναι ανάγκη να πιστέψει εμάς ο κ. Μιχαλόλιας. Αρκεί να ρωτήσει τον αδελφό του.

Η περήφανη ομολογία

Φέρνουμε σήμερα στη δημοσιότητα ένα ντοκουμέντο σχετικό με τη δράση του Ν. Μιχαλολιάκου και της ομάδας του στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973. Πρόκειται για ομιλία του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής τον Νοέμβρη του 2012 σε μέλη της οργάνωσής του, τα οποία προσπαθεί να πείσει ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου υπήρξε ένας «μύθος».

Το βίντεο με το σχετικό απόσπασμα της ομιλίας αναρτούμε στον ιστότοπο της «Εφ.Συν.», έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το περιεχόμενό της. Ο Ν. Μιχαλολιάκος όχι μόνο επιβεβαιώνει την προσωπική του συμμετοχή, αλλά αποκαλύπτει και πολύ σοβαρά στοιχεία της δράσης του.

Αφορμή της ομιλίας του το 2012 ήταν οι αντιδράσεις που ξεσηκώθηκαν για την προκήρυξη που κυκλοφόρησε η ναζιστική οργάνωση στην Καλαμάτα, με τα ακόλουθα συνθήματα: «Οχι στο παραμύθι του Πολυτεχνείου, όχι στους ψεύτικους νεκρούς.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι υπεύθυνη για τη δυστυχία μας. Ολοι οι κλέφτες φυλακή! Πολυτεχνείο, ζητούνται νεκροί, ο ευρών αμειφθήσεται». Η σχετική φιλολογία είναι πολύ παλιά. Ο μύθος του «αναίμακτου Πολυτεχνείου» είναι το αγαπημένο καταφύγιο των ακροδεξιών κάθε λογής, από τους σκληρούς εθνικοσοσιαλιστές έως τους λάιτ απολογητές της χούντας, τύπου Καρατζαφέρη ή Γεωργιάδη.

«Βγάλαμε μια προκήρυξη στην Καλαμάτα με τίτλο “Οχι στο μύθο του Πολυτεχνείου”», ξεκίνησε την ομιλία του ο Μιχαλολιάκος. Και συνέχισε: «Επεσαν όλοι να μας φάνε ότι αμφισβητούμε κ.λπ. Το πράγμα έχει βάθος. Ο Βίσμαρκ λέει ότι για να φτιάξεις ένα έθνος χρειάζεσαι μία ιστορία και ένα νεκροταφείο.

»Αυτοί λοιπόν φτιάξαν μία ιστορία ψεύτικη και ένα νεκροταφείο επίσης ψεύτικο. Θα σας μιλήσω λοιπόν για το Πολυτεχνείο, πώς έγινε, τι έγινε και θα σας πω και ορισμένα στοιχεία τα οποία είναι άγνωστα, γιατί εκείνη την εποχή ήμουν ήδη πολιτικά ενεργός καίτοι δεν είχα συμπληρώσει ακόμη τα 16 μου έτη και έχω μάρτυρα για το γεγονός αυτό [γελάει] τον συναγωνιστή Χαρλαύτη. [Απευθύνεται σε κάποιον από το κοινό:] Τότε ήσουν τομεάρχης στην 4η Αυγούστου στην οδό Μπουμπουλίνας, Γιώργο; [“Ναι”, ακούγεται κάποιος από το κοινό] Θαυμάσια!».

Μέσα σε λίγα λόγια ο «φίρερ» της Χρυσής Αυγής τα χώρεσε όλα. Και πρώτα πρώτα επιβεβαίωσε το γεγονός ότι ήταν πολιτικά «ενεργός» την κρίσιμη περίοδο της εξέγερσης, παρά τα όσα λέει σήμερα στη δίκη ο υπερασπιστής, αδελφός και μέντοράς του.

Θα δούμε παρακάτω πώς διοχέτευε τότε την πολιτική του ενέργεια. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι επιβεβαιώνει κι αυτός ότι από τότε ήταν «ενεργό» μέλος της νεοφασιστικής οργάνωσης του Κώστα Πλεύρη «Κόμμα 4ης Αυγούστου», με έδρα την οδό Μπουμπουλίνας, πολύ κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά και στο κολαστήριο της χουντικής Ασφάλειας και της ΚΥΠ. Οσο για τον Γιώργο Χαρλαύτη, αυτός είναι μεγαλύτερης ηλικίας και υπήρξε ήδη από τότε στέλεχος της ίδιας οργάνωσης.

Συγχωροχάρτι στον δικτάτορα

Ο Μιχαλολιάκος φροντίζει να απαλλάξει τη χούντα και ειδικά τον Γεώργιο Παπαδόπουλο από την ευθύνη για τις δολοφονίες άοπλων πολιτών. Το μόνο που καταλογίζει στον δικτάτορα είναι ότι επιχείρησε να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς: «Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε τότε από μία λάθος εκτίμηση του Γεωργίου Παπαδοπούλου, ότι μπορεί να πολιτικοποιήσει το καθεστώς.

»Και με τη συμβουλή -καθόλου τυχαίο για μένα- ενός πρώην κομμουνιστή, του Βύρωνα Σταματόπουλου, ο οποίος ήτο υφυπουργός Τύπου, απεφάσισαν να κάνουν φοιτητικές εκλογές. Αυτό έδωσε το πρώτο έναυσμα λίγους μήνες πριν με τα επεισόδια της Νομικής, ήταν Μάιο-Απρίλιο. Στη συνέχεια, γύρω στα μέσα Νοεμβρίου έγινε μία αναστάτωση στο Πολυτεχνείο και ήταν μία υπόθεση πραγματικά πάρα πολύ απλή, από τις 13-14 που είχε αρχίσει αυτό το πράγμα, να μπουν μέσα 100 αστυνομικοί και να το τελειώσουν.

»Το άφησαν και εξελίχθηκε. Ηταν μία προβοκάτσια. Κάποιοι την χρεώνουν στον Ιωαννίδη. Δεν μπορώ να πω ότι ευθύνεται ο Ιωαννίδης για τη γιγάντωση του θέματος, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Ιωαννίδης δεν θα μπορούσε τότε να εμποδίσει τον Παπαδόπουλο αν διέτασσε τον αρχηγό της αστυνομίας Δασκαλόπουλο και την κυβέρνηση Μαρκεζίνη».

Σε άλλο σημείο ο Μιχαλολιάκος θα ξαναθυμηθεί την οργάνωση του Πλεύρη: «Πόσοι ήταν στο Πολυτεχνείο; Στην πραγματικότητα ήταν λίγες εκατοντάδες μέσα. Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν πολιτικοποιημένοι, αριστεροί, αλλά υπήρχαν και πολλοί άσχετοι μέσα στη μόδα των ημερών.

»Δεν φαινόταν ούτε ότι σφαίρες θα πέσουν ούτε τίποτε. Ενα πανηγυράκι γινόταν όπως το ξέρει ο Γιώργος [Χαρλαύτης]. Γιώργο, τα γραφεία μας στην Μπουμπουλίνας ήταν σε απόσταση 200 μέτρων. [“Λιγότερο”, λέει ο Χαρλαύτης] Και λιγότερο. Τα γραφεία της 4ης Αυγούστου, δηλαδή».

Ομάδα κρούσης στο Πολυτεχνείο

Το ποια σημασία έχει αυτή η γειτνίαση το πληροφορούμαστε από έναν άλλο «συναγωνιστή» τους στο Κόμμα 4ης Αυγούστου, τον Ιωάννη Περδικάρη, ο οποίος συνδέθηκε από τότε με τον Μιχαλολιάκο και λίγα χρόνια αργότερα θα μετείχε στην ίδρυση της Χρυσής Αυγής και θα αναλάμβανε τον ρόλο του «θεωρητικού» της ναζιστικής οργάνωσης.

Με το ψευδώνυμο Ιων Φιλίππου, ο Περδικάρης έχει περιγράψει σε πρόσφατο βιβλίο του τη δράση της ομάδας τους τις μέρες του Πολυτεχνείου: «Την πρώτη βραδιά της εξέγερσης, μια μεγάλη ομάδα εκατό νεολαίων ξεκίνησε από τα γραφεία της 4ης Αυγούστου με κατεύθυνση τους δρόμους πέριξ του Πολυτεχνείου.

»Εκεί συναντήσαμε και αρκετούς άλλους αντιφρονούντες [σ.σ.: δηλ. χουντικούς, αντιφρονούντες προς το φοιτητικό κίνημα] και “αντιφρονούντες”, δηλαδή παρακρατικούς και ασφαλίτες. Αργότερα, οι αντιφρονούντες πύκνωσαν σημαντικά, ώστε σε μια σύσκεψη του δρόμου στις 11.00 τη νύχτα, αποφασίστηκε η οργάνωση εισβολής στο Πολυτεχνείο. Η έλλειψη σχεδιασμού αλλά κυρίως στιβαρής ηγετικής ομάδας, αποσόβησε τελικά μια τέτοια εξέλιξη.

Ετσι, επιδοθήκαμε μέχρι πρωίας στην παρεμπόδιση και αποτροπή της τροφοδοσίας των εγκλείστων από τις εξωτερικές ομάδες περιφρούρησης, περιφερόμενοι στους κήπους του Μουσείου, την Τοσίτσα και την Στουρνάρη. Πρέπει να σημειώσω ότι η ηγεσία της 4ης Αυγούστου εκείνες τις ημέρες ήταν άφαντη» (Ιων Φιλίππου, «Χρυσή Αυγή. Πολιτικός Οδοδείκτης», σ. 24-25).

Προφανώς αυτή η «άφαντη» ηγεσία ήταν ο Κώστας Πλεύρης, ο οποίος δεν είχε καμιά διάθεση να αναμιχθεί στις επιθέσεις της ομάδας κρούσης. Την ίδια τακτική έχει αντιγράψει στα δικά του Τάγματα Εφόδου ο Μιχαλολιάκος, στέλνοντας κι αυτός από την ασφάλεια των γραφείων του τους υπαρχηγούς του να κάνουν τη βρομοδουλειά.

Μεσήλικοι νοσταλγοί...

Αλλά οι αποκαλύψεις δεν σταματούν εδώ. Θέλοντας να δείξουν ότι η οργάνωσή τους είχε πολύ μεγάλη επιρροή, Μιχαλολιάκος και Χαρλαύτης συνεχίζουν την περιγραφή της δράσης τους στο πλάι των χουντικών.

Χαρλαύτης: «Τη δεύτερη μέρα υπήρχε φίλος της 4ης Αυγούστου, ο Αθανασίου, έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου. Και έλεγε, “4η Αυγούστου, το όργανο των Ελλήνων εθνικιστών”. Είχαν πάει δεκαπέντε παιδιά. Εγώ δεν ήμουνα».

Μιχαλολιάκος: «Ναι, το θυμάμαι το γεγονός».

Χαρλαύτης: «Πρόσεξε: Δεν πήγε κανένας να τους πειράξει. Από το φόβο».

Μιχαλολιάκος: «Είχε βάλει μάλιστα η αστυνομία ένα φυλάκιο πίσω από την πύλη του Πολυτεχνείου, όπου είχα πάει εγώ μετά, τέλη του 1973 με τον Ηλία, ας μην αναφέρουμε το επώνυμο, και του λέει ο Ηλίας: “Με τα κουμμούνια που είχαν καταλάβει το Πολυτεχνείο καθαρίσατε εύκολα. Εάν εμείς ποτέ το καταλάβουμε και κάνουμε εξέγερση δεν θα μπορέσετε να μας σταματήσετε”. Τα είπε του ασφαλίτη που ήταν εκεί. Αυτή είναι η ιστορία. Τη ζήσαμε δηλαδή».

Οι περιγραφές είναι αποκαλυπτικές. Δεν έχει τόσο σημασία η ακρίβεια των αναμνήσεων των δύο μεσήλικων νοσταλγών της χούντας.

Η πώληση του φασιστικού εντύπου, λ.χ., έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου δεν ήταν δυνατόν να γίνει τη δεύτερη μέρα της εξέγερσης, γιατί τότε δεν ήταν δυνατόν να πλησιάσει κανείς από την παρέα τους. Ο φόβος είχε σπάσει ήδη από το πρώτο βράδυ (14.11.1973), όταν η συγκέντρωση είχε γίνει πλέον μαζική και η αστυνομία είχε αποσυρθεί.

Ο «συναγωνιστής» δολοφόνος

Αλλά ποιος είναι αυτός ο Ηλίας, του οποίου «ας μην αναφέρουμε το επώνυμο» και ο οποίος, συνοδευόμενος από τον νεαρό Μιχαλολιάκο είχε το θράσος να χαριεντίζεται με τους ασφαλίτες φρουρούς του Πολυτεχνείου, απειλώντας τους ότι θα υπάρξει και «φασιστική» κατάληψη;

Πρόκειται για τον Ηλία Τσιαπούρη, για τον οποίο και πάλι μας μιλά ο Περδικάρης-Φιλίππου. Ο Τσιαπούρης ήταν εκείνος που το βράδυ της σφαγής «ανέλαβε δράση πυροβολώντας εναντίον των επιτιθέμενων διαδηλωτών από την ταράτσα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως μαζί με άλλους παρακρατικούς».

Ο παρακρατικός δηλαδή Τσιαπούρης ήταν μέλος της στενής παρέας του Μιχαλολιάκου, μαζί με τον Περδικάρη και έναν άλλο γνώριμό μας από τη βαριά καταδίκη του για βομβιστικές ενέργειες της μεταπολιτευτικής περιόδου, τον Αριστοτέλη Καλέντζη, όπως και πάλι μας ενημερώνει ο Περδικάρης (Φιλίππου, ό.π., σ. 25-26). Το παραπεμπτικό βούλευμα για τη σφαγή καταλογίζει στον Τσιαπούρη τουλάχιστον δύο φόνους, αλλά ουδέποτε δικάστηκε. Είχε διαφύγει εκτός Ελλάδος προτού συλληφθεί.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Μιχαλολιάκος επαινεί τον επικεφαλής του άρματος Μιχαήλ Γουνελά: «Υπεύθυνος ήταν ένας υπίλαρχος, το μικρό του όνομα Μιχάλης -δεν θέλω να αναφέρω επώνυμο- πατριώτης μου, κοντοχωριανός μου όπως και πολλών από εσάς, μια και καταγόμαστε από τη Μάνη, ένας υπίλαρχος τεθωρακισμένων, ο οποίος πήγε κατηγορούμενος γιατί έριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου και αθωώθηκε παρακαλώ πανηγυρικά».

Βέβαια ο Γουνελάς καταδικάστηκε παμψηφεί στη δίκη του Πολυτεχνείου και έμεινε 13 μήνες στον Κορυδαλλό, αλλά ο Μιχαλολιάκος τον αθωώνει, γιατί όπως αποκαλύπτει, «στις τελευταίες εκλογές μίλησα μαζί του και μάλιστα έδωσε αγώνα για μας ο άνθρωπος»…

«Από εξοστρακισμένες σφαίρες...»

Εκεί που δίνει ρέστα ο Μιχαλολιάκος είναι στην περιγραφή της επομένης της σφαγής: «Να σας πω κάτι το οποίο έζησα την επόμενη μέρα, το 1973. Πήγαινα ακόμα τότε σχολείο, στο 6ο Γυμνάσιο Αρρένων. Ακουγόντουσαν οι ριπές. Κάναμε μάθημα κανονικά. Ουδέν πρόβλημα». Ουδέν πρόβλημα οι ριπές... Αλλά λίγο παραπάνω ο ίδιος λέει ότι όλοι οι νεκροί ήταν από αυτές τις ριπές: «Κάποιος έδωσε τη βλακώδη διαταγή να ρίχνουν με τα πολυβόλα στον αέρα.

Μέσα σε αστικό χώρο. Και υπήρχαν κατ’ άλλους δώδεκα κατ’ άλλους δεκαέξι νεκροί. Ποιοι ήταν αυτοί; Κανείς δεν ξέρει. Το πώς ήταν αυτοί οι νεκροί και αν ήταν πολιτικός ο θάνατός τους. Εγώ ξέρω μία περίπτωση, του γιατρού του Γρηγόρη του Μελά, ο οποίος έφαγε μια σφαίρα στο πόδι και ο οποίος είναι εθνικιστής και είναι και χρυσαυγίτης ο άνθρωπος. Τυχαία, εντελώς»...

Και για όποιον δεν κατάλαβε: «Οι νεκροί του Πολυτεχνείου ήταν άτυχοι συμπατριώτες μας, οι οποίοι από μια άτυχη εντός εισαγωγικών ή ηθελημένη αναταραχή, η οποία δρομολόγησε εξελίξεις, όπως όλοι γνωρίζετε, πέθαναν [sic] εκείνο το βράδυ.

Δεν υπήρχε καμία δολοφονική πρόθεση». Επεμβαίνει ο Χαρλαύτης: «Σκοτώθηκαν από εξοστρακισμένες σφαίρες». Διορθώνει ο Μιχαλολιάκος: «Από εξοστρακισμένες σφαίρες. Πλην τριών, τεσσάρων, πέντε, οι οποίοι ήταν από προβοκάτορες»...

Ακόμα και σήμερα, δηλαδή, δεκαετίες μετά τη δίκη του Πολυτεχνείου, αλλά και μετά τη δημοσίευση της ειδικής επιστημονικής έρευνας για τους νεκρούς εκείνων των ημερών που συνέταξε το Εθνικό Ιδρυμα Επιστημών με τη διεύθυνση του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, η ομάδα των οπαδών του Πλεύρη, του Μεταξά και... του Χίτλερ επιμένει να αμφισβητεί το μακελειό στο κέντρο της Αθήνας και να το αποδίδει σε «εξοστρακισμούς», σε «προβοκάτορες», αλλά και στη «Μοσάντ»!

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Οι Συριζαίοι έδειξαν και στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία τι σημαίνει γι’ αυτούς Πολυτεχνείο.

Ξεκίνησαν από το τέλος της Κλαυθμώνος και μπήκαν στο τέλος της πορείας πίσω από τα μπλοκ του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, γιατί ήξεραν ότι εκεί θα είναι ασφαλείς από τον υπόλοιπο κόσμο και την οργή των διαδηλωτών απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ. Ανάμεσά τους και κάποιες σημαντικές ”περσόνες” του κινήματος όπως ο Καρανίκας…

Μόλις είχε ολοκληρωθεί η πορεία των μπλοκ του ΠΑΜΕ και οι διαδηλωτές διαλύονταν σιγά σιγά, τότε πέρασαν τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ φωνάζοντας συνθήματα όπως ΕΑΜ – ΕΠΟΝ –ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, καπηλευόμενοι προκλητικά την ιστορία του λαϊκού κινήματος. Αυτή ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.

Κάποιοι διαδηλωτές δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την οργή τους, αποδοκίμασαν έντονα τα μπλοκ των Συριζαίων και κάποιοι πέταξαν και μερικά ελαφρά αντικείμενα (πλαστικά ποτήρια κλπ) προς το μέρος τους. Η αντίδραση των Συριζαίων ήταν να χειροκροτούν ειρωνικά, προκαλώντας ακόμα περισσότερο το πλήθος.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε σε λίγα δευτερόλεπτα, με την επέμβαση των ΜΑΤ που έδρασαν σαν περιφρούρηση για τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ , σχηματίζοντας προστατευτικές αλυσίδες  γύρω τους.

Έτσι, Συριζαίοι και ΜΑΤ πορεύτηκαν σχεδόν χέρι-χέρι μπροστά από την αμερικάνικη πρεσβεία, δείχνοντας τι είναι γι’ αυτούς το Πολυτεχνείο και το μήνυμά του…

πηγή: katiousa.gr - iskra.gr

– του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Νεκροί. Αγνοούμενοι. Το βιός μιας ζωής θαμμένο στη λάσπη. «Θαμμένες» και οι ευθύνες. Δήμαρχοι, Περιφερειάρχης, Υπουργοί, Βουλευτές, επικεφαλής κομμάτων, ο ίδιος ο πρωθυπουργός τις …αναζητούν.  Με στόμφο δηλώνουν ότι θα βρεθούν οι υπεύθυνοι της τραγωδίας στη Δυτική Αττική. Λόγια και υποσχέσεις μέχρι να περάσει η μπόρα. Να ελεγχθεί το θυμικό του λαού. Κυρίως όμως να συγκαλυφθεί ο πραγματικός ένοχος του εγκλήματος.  

Η Περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου, υπέβαλε μήνυση κατά παντός υπεύθυνου, λες και η ίδια δεν είναι τρία χρόνια Περιφερειάρχης Αττικής. Λες και δεν γνωρίζει ότι δεν έχει καν δρομολογήσει ένα αντιπλημμυρικό έργο στην περιοχή. Λες και δεν ξέρει ότι στους Κωδικούς δαπανών της Περιφέρειας που σχετίζονται με αντιπλημμυρικά έργα είχε προϋπολογισθεί για το 2017 το ποσό των 31.481.122 ευρώ, αλλά έχουν δαπανηθεί για τα έργα αυτά μόνο 5.321.367 μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2017.

Ο Αλ. Τσίπρας, δεσμεύτηκε και αυτός με τη σειρά του ότι «θα υπάρξει εμπεριστατωμένη έρευνα για να καταλήξουμε στις αιτίες της τραγωδίας ώστε να μην ξαναζήσουμε παρόμοια καταστροφή». Μετά από σχεδόν τρία χρόνια στο τιμόνι της χώρας, θα ψάξει τα «αίτια» τη τραγωδίας. Αλλά δεν τα αναζητήσει σίγουρα μέσα στους μνημονιακούς προϋπολογισμούς της κυβέρνησης του. Εκεί που«κόβονται» δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις, προκειμένου να «χτιστούν» τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα.  Δεν θα τα αναζητήσει μέσα στο νόμο που έφερε για την «τακτοποίηση» των αυθαίρετων -συνεχίζοντας την τακτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά – αφού τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν έχουν εγγραφεί ως έσοδα για την αποπληρωμή των δανειστών…

Ο Κ. Μητσοτάκης, δήλωσε ότι η «πρώτη ευθύνη» για την καταστροφή ανήκει σε Κυβέρνηση, Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο ίδιος προφανώς ξέχασε ότι υπήρξε υπουργός της κυβέρνησης Σαμαράς που εφάρμοσε ακριβώς την ίδια πολιτική. Ψήφισε το «πετσόκομμα» του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, αρά και των πόρων που θα κατευθύνονταν για αντιπλημμυρικά έργα. Μπροστά στην τραγωδία επιχειρεί να κρύψει ότι σε μόνιμη βάση ζητά ακόμα μικρότερο κράτος, περιορισμό των δημοσίων δαπανών για έργα, όπως τα αντιπλημμυρικά, που δεν στηρίζουν την καπιταλιστική «ανάπτυξη», δηλαδή τα κέρδη των επιχειρήσεων. 

Την απόδοση ευθυνών ζήτησε και η Φ. Γεννηματά. «Είναι αδιανόητο να δεχόμαστε μοιρολατρικά αυτές τις καταστάσεις.
Υπάρχουν ευθύνες και πρέπει να αποδοθούν και να αναληφθούν. Προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών από αρμόδιους προσβάλλει πριν απ όλους τα θύματα και τους πληγέντες. Δεν αρκούν τα έργα που έγιναν. Επιτέλους  χρειάζεται σοβαρή δουλειά, άμεσα να προχωρήσουν  τα έργα που έχουν παγώσει με τις περικοπές στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για να μη θρηνήσουμε και αλλά θύματα στο μέλλον». Πρόκειται για την ίδια πολιτικό που έχει ψηφίσει τις περικοπές των δημοσίων έργων μέσω των μνημονίων. Την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, που το κόμμα της, από τη θέση της κυβέρνησης πριν 21 χρόνια, το 1996, όταν η ίδια περιοχή είχε πλημμυρίσει και είχαν πνιγεί άνθρωποι, είχε δεσμευτεί για την υλοποίηση αντιπλημμυρικών έργων, τα οποία δεν έγιναν ποτέ!

Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ. Γ. Πατούλης, ψάχνοντας και αυτός να βρει τους «υπεύθυνους», ζήτησε από την Περιφέρεια Αττικής να δώσει «λογαριασμό» για το «πόσα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας έχει ολοκληρώσει στα 3 χρόνια θητείας της στη Δυτική Αττική αρχικά, και στην υπόλοιπη Αττική στη συνέχεια».  Λογική η τοποθέτηση του. Αλλά ο ίδιος είναι παράγοντας ακριβώς του ίδιου αυτοδιοικητικού συστήματος, που έχει αποδεχτεί και εφαρμόζει περικοπές στους προϋπολογισμούς δήμων και περιφερειών στερώντας πόρους για έργα θωράκισης της ζωής και της περιουσίας του λαού.

Με τη σειρά της, η δήμαρχος Μάνδρας Ειδυλλίας Γιάννα Κριεκούκη, με συνέντευξη της, στην ιστοσελίδα aftodioikisi.gr, κατήγγειλε  την αδιαφορία της Περιφέρειας Αττικής και ανέφερε ότι «η μελέτη για το έργο της εκτροπής του ρέματος Αγ. Αικατερίνης και διευθέτησης του χειμάρρου Σούρες, που ήταν ο μόνος τρόπος για να λυθεί το πρόβλημα και να μην μπαίνουν τα νερά στη πόλη, που είχε γίνει από την προηγούμενη Διοίκηση της Περιφέρειας Αττικής, ενώ εντάχθηκε με με δική της απαίτηση από τις αρχές του 2015 στο νέο ΠΕΠ 2014-2020 δεν προχώρησε εδώ και τρία χρόνια». Βέβαια, η ίδια, παρότι ορθώς εγκαλεί την Περιφέρεια Αττικής, δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει γιατί ένα μεγάλο κομμάτι χειμάρρου της περιοχής στο πιο στενό σημείο του, ήταν μπαζωμένο γιατί ο δήμος πήρε μερικά στρέμματα και έφτιαξε χώρο αμαξοστασίου και επισκευών, που είχαν κλείσει ακριβώς όλη τη δίοδο του νερού, όπως κατήγγειλε, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρης Παπανικολάου,

Είναι σίγουρο ότι το γαϊτανάκι, είτε της αναζήτησης, είτε της μετάθεσης ευθυνών, το επόμενο διάστημα θα συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς. Η αντιπαράθεση, πιθανά να λάβει και «ροκ» χαρακτηριστικά. Θα γίνει …σκληρή, ώστε πίσω από αυτή, να «καμουφλαριστεί» ότι ο καθένας από το πόστο του, υπηρετούν την ίδια εγκληματική πολιτική που εδώ και δεκαετίες δημιουργεί τραγωδίες και στερεί ανθρώπινες ζωές. Μια πολιτική που «τακτοποιεί» αυθαίρετα, κλείνει τα μάτια στις καταπατήσεις και στα μπαζώματα ρεμάτων και χειμάρρων. Μια πολιτική που καθοδηγούμενη από τις Βρυξέλλες και πλήρως ενταγμένη στις επιλογές της ΕΕ, δεν θεωρεί επιλέξιμα τα αντιπλημμυρικά έργα γιατί δεν έχουν κέρδος.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Ένα «κυνήγι» των δήθεν απόντων υπευθύνων, να γίνεται «προβιά» μιας ένοχης πολιτικής…

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr