Ο εμφύλιος πόλεμος στην Υεμένη μαίνεται, άγριος και αδιάλειπτος, εδώ και περίπου τρία χρόνια. Μετά από 986 ημέρες σχεδόν καθημερινών συγκρούσεων, χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και έχουν τραυματιστεί, ενώ εκατομμύρια άλλοι έχουν οδηγηθεί στη φτώχεια, την πείνα και την εξαθλίωση.

Αποκορύφωμά του ολέθριου αυτού πολέμου στάθηκε ο αποκλεισμός που επέβαλε η Σαουδική Αραβία στις 6 Νοεμβρίου με το κλείσιμο των εναέριων, χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων της Υεμένης. Ο αποκλεισμός αυτός, συνέπεια της διένεξης ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν με αφορμή την εκτόξευση ενός πυραύλου από τους υεμενίτες σιίτες αντάρτες Χούτι στις αρχές του μήνα, έβαλε τέλος και σε όλες τις ανθρωπιστικές αποστολές.

Μετά από τη διεθνή κατακραυγή και τις προειδοποιήσεις του ΟΗΕ ότι ο πλήρης αποκλεισμός θα είχε εκατομμύρια θύματα, ο αραβικός συνασπισμός προχώρησε σε μερική άρση του, με την πρώτη επισιτιστική βοήθεια να φτάνει τελικά αρκετές εβδομάδες αργότερα στην απελπισμένη χώρα.
Ωστόσο τα πράγματα δεν αναμένεται να βελτιωθούν σύντομα. Η πιο φτωχή χώρα της αραβικής χερσονήσου, εξασθενημένη μετά από σχεδόν τρία χρόνια πολέμου, αντιμετωπίζει πλέον τον μεγαλύτερο λιμό των τελευταίων δεκαετιών, με εκατομμύρια αμάχους – σε μεγάλο μέρος τους παιδιά – να βρίσκονται πλέον στο χείλος του θανάτου λόγω του ακραίου υποσιτισμού αλλά και της επιδημίας χολέρας που μαστίζει την Υεμένη.

Το μέγεθος της καταστροφής που έχουν επιφέρει τρία χρόνια πολέμου στην Υεμένη μπορεί να γίνει αντιληπτό αν δει κανείς τους αριθμούς των πολιτών που έχουν επηρεαστεί με ολέθριο τρόπο. Ειδικότερα, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ:

– 20,7 εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια και υποστήριξη. Για 9,8 εκατομμύρια από αυτούς, η ανάγκη αυτή χαρακτηρίζεται ως άκρως «πιεστική» από τον ΟΗΕ

– Σχεδόν 17 εκατομμύρια (60% του συνολικού πληθυσμού) ζουν σε καθεστώς επισιτιστικής ανασφάλειας, διασφαλίζοντας μόλις και μετά βίας τα προς το ζην ενώ 7 εκατομμύρια απειλούνται με λιμό.

– Τουλάχιστον 3 εκατομμύρια πολίτες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν καταρρεύσει και περισσότερα από το 50% των κέντρων υγείας έχουν καταστραφεί ή διαθέτουν σοβαρές ελλείψεις σε φάρμακα και εξοπλισμό. Σε 49 από τις 276 περιφέρειες της χώρας δεν υπάρχουν καθόλου γιατροί ενώ η πρόσβαση σε πόσιμο νερό και η απουσία μέτρων υγιεινής έχει προκαλέσει έξαρση ασθενειών, όπως η χολέρα.

Πάνω από 2000 θάνατοι από χολέρα

Η επιδημία χολέρας στην Υεμένη, που έχει προκαλέσει ήδη περισσότερους από 2.000 θανάτους στην εμπόλεμη χώρα, ξεπέρασε το περασμένο καλοκαίρι το κατώφλι των 600.000 κρουσμάτων.

Την περίοδο έξαρσής της, δηλαδή τον περασμένο Αύγουστο, κατά μέσο όρο 5.000 άνθρωποι νοσούσαν καθημερινά, με την πλειοψηφία των κρουσμάτων να εντοπίζονται σε παιδιά κάτω των 15 ετών και ηλικιωμένους άνω των 60.

Σήμερα, ένα παιδί κάτω των 5 ετών πεθαίνει κάθε δέκα λεπτά στην Υεμένη από αιτίες που θα μπορούσαν να αποτραπούν.

Έλλειψη νερού

Σχεδόν 15,7 εκατομμύρια κάτοικοι της χώρας χρειάζονται βοήθεια για να αποκτήσουν πρόσβαση σε ασφαλές, πόσιμο νερό και σε συστήματα υγιεινής.

Για 7,3 εκατομμύρια από αυτούς, η έλλειψη πρόσβασης χαρακτηρίζεται από τον ΟΗΕ ως «κρίσιμη».

Οι παραπάνω αριθμοί μεταφράζονται σε 8% αύξηση των ατόμων που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό μόνο την τελευταία τριετία, με το ποσοστό αυτό να αναμένεται να αυξηθεί και άλλο τους επόμενους μήνες.

Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

Περίπου 10,4 εκατομμύρια άνθρωποι στην Υεμένη δεν έχουν πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας. Από αυτούς 8,8 εκατομμύρια ζουν σε περιοχές με τεράστιες ελλείψεις σε φάρμακα και γιατρούς.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 1.900 από τις 3.507 εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης είναι είτε μη λειτουργικές ή λειτουργούν υποτυπωδώς.

Με βάση τα τελευταία στοιχεία, οι θάνατοι και οι τραυματισμοί που έχουν καταγραφεί από τις μονάδες υγειονομικής περίθαλψης στην Υεμένη από την αρχή του πολέμου έφτασαν τους 8.389 και τους 56.130 αντίστοιχα.

Δεδομένου ότι λειτουργεί μόνο το 45% από αυτά τα κέντρα, μπορεί κανείς να καταλάβει ότι τα θλιβερά αυτά νούμερα είναι στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερα.

Πόλεμος κατά των παιδιών ο εμφύλιος της Υεμένης

«Πόλεμο κατά των παιδιών» χαρακτηρίζει η UNICEF τον εμφύλιο της Υεμένης και όχι άδικα. Κάθε δέκα λεπτά υπολογίζεται ότι πεθαίνει στην εξαθλιωμένη χώρα ένα παιδί κάτω των πέντε ετών, από αιτίες που θα μπορούσαν να αποτραπούν.

Συνολικά περίπου 4,5 εκατομμύρια παιδιά, έγκυες γυναίκες και λεχώνες υποφέρουν από οξύ υποσιτισμό, με το ποσοστό αυτό να εμφανίζει δραματική αύξηση 148% από τα τέλη του 2014.

Το συνολικά ποσοστά του υποσιτισμού σε αυτές τις ευπαθείς ομάδες (με μέτριο και οξύ υποσιτισμό) ξεπερνούν το 31% του πληθυσμού σε ορισμένες περιοχές της χώρας.

Στέγαση και μόρφωση

Σχεδόν 4,5 κάτοικοι της Υεμένης είναι άστεγοι ή μένουν σε σπίτια με σημαντικές ελλείψεις όσον αφορά την ηλεκτροδότηση και τον εξοπλισμό. Πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους κατά τη διάρκεια του τριετούς πολέμου.

Από αυτούς δύο εκατομμύρια παραμένουν εκτοπισμένοι αλλά και εκείνοι που επέστρεψαν βρήκαν σε μεγάλο ποσοστό τα σπίτια τους κατεστραμμένα και χρειάζονται βοήθεια για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή.

Όσον αφορά στη μόρφωση, σχεδόν δύο εκατομμύρια παιδιά έχουν εγκαταλείψει το σχολείο. Ουσιαστικά 1 στα 3 παιδιά στην αραβική χώρα δεν έχει τη δυνατότητα να μορφωθεί. Πάνω από 1.690 σχολεία έχουν ισοπεδωθεί από τις συγκρούσεις και σχεδόν το 73% των δασκάλων έχουν να πληρωθούν για περισσότερο από έναν χρόνο, με αποτέλεσμα αρκετοί να έχουν ήδη παραιτηθεί.

Πηγή: ergasianet.gr

– του Κώστα Τρακόσα

Το Σάββατο 25 Νοεμβρίου η Καθημερινή τιτλοφορεί το κύριο άρθρο της «Απλή αναλογική» και, με αφορμή την πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει στη θέσπιση του εν λόγω μέτρου στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, σημειώνει: «Ολες οι πληροφορίες φέρουν την κυβέρνηση αποφασισμένη να επιμείνει στην καθιέρωση συστήματος απλής αναλογικής στις δημοτικές εκλογές, παρά την αντίθεση της πλειοψηφίας των δημάρχων, αλλά και την εμπειρία από πολλούς δήμους της χώρας. Είναι συχνά δύσκολο να ληφθούν αποφάσεις σε μικρά ή κρίσιμα θέματα και είναι απολύτως βέβαιο ότι η δυσκολία θα μετατραπεί σε πλήρη αδυναμία όταν οι πλειοψηφίες καταστούν όμηροι μειοψηφιών με την απλή αναλογική» (υπογράμμιση δική μας). Παρακάτω, θα μας απασχολήσουν δύο ερωτήματα: πρώτον, τι σημαίνει ότι «οι πλειοψηφίες θα καταστούν όμηροι των μειοψηφιών» σε μια δημοκρατία και δεύτερον, αν αρκεί η μετάβαση στην απλή αναλογική για την καλυτέρευση της ποιότητας μιας δημοκρατίας (χωρίς να σημαίνει ότι αυτό που λέει η κυβέρνηση θα το κάνει κιόλας).

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής καταφανώς επιχειρεί να καθοδηγήσει τον αναγνώστη στον εξής απλό συλλογισμό: όπου δεν υπάρχει ισχυρή πλειοψηφία τότε, όσοι βρίσκονται σε πλειοψηφικές θέσεις καθίστανται «όμηροι» των μειοψηφούντων και, αφού με την απλή αναλογική είναι εξαιρετικά δύσκολο να σχηματιστεί ισχυρή πλειοψηφία, συνεπάγεται ότι οι πλειοψηφούσες παρατάξεις που θα προκύπτουν από την εκλογική διαδικασία δεν θα μπορούν να πάρουν και να υλοποιήσουν τις αποφάσεις που θα θέλουν. Άρα, ακυβερνησία. Το τελευταίο δεν το λέει ευθέως, ωστόσο, η υπόνοια περί τούτου είναι σαφής.

Υπάρχουν δύο βασικά προβλήματα στον συλλογισμό του αρθρογράφου: (1) η δημοκρατία καθίσταται ένα απλό μέσο για τη διεκπεραίωση ενός άλλου σκοπού (και συγκεκριμένα της λήψης μιας απόφασης) και (2) η απόφαση αυτή, καθώς μετατρέπεται σε σκοπό της δημοκρατίας, αποκολλάται από τις δημοκρατικές διαδικασίες και μετατρέπεται σε κάτι ξεχωριστό, το οποίο η δημοκρατία πρέπει να υπηρετεί πιστά. Κοινώς: η δημοκρατία πρέπει να υπηρετεί την ικανότητα της πλειοψηφίας να πάρει τις αποφάσεις που θέλει και όχι οι όποιες αποφάσεις να λαμβάνονται ως απόρροια της αρχής της δημοκρατίας. Έτσι, η δημοκρατία από αρχή γίνεται διαδικασία και συγκεκριμένα εκλογική διαδικασία. Αντί, λοιπόν, από τη δημοκρατική αρχή να προκύπτει το εκλογικό σύστημα, το εκλογικό σύστημα είναι αυτό που καθορίζει τη δημοκρατική αρχή στη βάση της αρχής της ικανότητας λήψης απόφασης. Η διαλεκτική σχέση δημοκρατίας και απόφασης διασπάται και αντιστρέφεται.

Αυτή, όμως, η περίτεχνη αντιστροφή, που ωστόσο είναι πλέον εξαιρετικά προσφιλής στον δημόσιο διάλογο, έχει μια βασική συνέπεια: αφού η δημοκρατία είναι μέσον και αφού ο σκοπός της είναι να υπηρετεί την ικανότητα της πλειοψηφίας να κυβερνήσει με τον τρόπο που αυτή θέλει, τότε η δημοκρατία πρέπει να υποκύψει απέναντι στην αρχή της ισχύος. Το πρόβλημα σε αυτή τη θέση είναι η φράση «με τον τρόπο που αυτή θέλει». Διότι, η δημοκρατία ακριβώς αυτό προϋποθέτει: ότι κανείς δεν είναι ανεξέλεγκτος, ότι κανείς δεν μπορεί να πάρει ακριβώς τις αποφάσεις που θέλει. Μια τέτοια στρεβλωτική ερμηνεία της δημοκρατίας, ως μέσου λήψης αποφάσεων, όπως υπονοείται στο άρθρο της Καθημερινής, σημαίνει στην πράξη την ακύρωση της δημοκρατίας. Διότι, αν θεωρήσουμε ότι η δημοκρατία συνίσταται στον έλεγχο της πλειοψηφίας από τη μειοψηφία, τότε –με αυτήν την έννοια– καθήκον της μειοψηφίας είναι να μην αφήνει ανεξέλεγκτη τη δράση της πλειοψηφίας και, άρα, να την έχει υπό «ομηρία» (αν «ομηρία» είναι να μην κάνεις ό,τι θέλεις). Όταν αίρεται αυτό, αίρεται και η ουσία της δημοκρατίας.

Το άλλο ερώτημα είναι αν ο μετασχηματισμός του εκλογικού συστήματος, από μόνος του, δύναται να οδηγήσει σε μια καλύτερης ποιότητας δημοκρατία. Αν, δηλαδή, από ενισχυμένη αναλογική περάσουμε στην απλή αναλογική, τότε η δημοκρατία θα γίνει καλύτερη; Η θέση αυτή, που λέει ότι αν θεσπιστεί η απλή αναλογική τότε η ποιότητα της δημοκρατίας θα αναβαθμιστεί, εμπεριέχει μια εξίσου περίτεχνη αντιστροφή: ότι η δημοκρατία συμβαίνει άπαξ, με την έκφραση του εκλογικού σώματος, κάθε φορά που γίνεται μια εκλογική διαδικασία. Εδώ η δημοκρατία νοείται μινιμαλιστικά. Ωστόσο, η ποιότητα της δημοκρατίας αφορά κάτι πολύ ευρύτερο από την αποτύπωση των εκλογικών συσχετισμών. Για παράδειγμα, η Ιταλία έχει μακρά παράδοση στην απλή αναλογική, αλλά η ποιότητα της δημοκρατίας της δεν είναι και πολύ ανώτερη από αυτήν που βιώνουμε στην Ελλάδα.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η απλή αναλογική δεν είναι προτιμότερη από την ενισχυμένη ή κάποιο άλλο εκλογικό σύστημα, καθώς αντικατοπτρίζει τη βούληση του εκλογικού σώματος με μεγαλύτερη ακρίβεια, το θέμα εδώ τίθεται ως εξής: δεν είναι απαραίτητο ότι μια δημοκρατία γίνεται καλύτερη απλά θεσπίζοντας την απλή αναλογική, όπως ακριβώς δεν είναι απαραιτήτως αντιπαραγωγικό η πλειοψηφία να γίνεται «όμηρος» της μειοψηφίας.

Πηγή: imerodromos.gr

Μετά τα βραβεία και τους επαίνους από κεφάλαιο και «εταίρους», για τα «έργα και τις ημέρες» της στην εξαπάτηση του ελληνικού λαού, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διεκδικεί τώρα και τα βραβεία της καταστολής ενάντια στις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Το «μέρισμα» αυταρχισμού που μοίρασε «γενναιόδωρα» την Τετάρτη από κοινού με την εργοδοσία, συλλαμβάνοντας εργαζόμενους, ανάμεσά τους και τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων, που απεργούσαν στα «ΜΑΡΚΕΤ ΙΝ» στα Γιάννενα, διαμαρτυρόμενοι δυο μόλις μέρες μετά τις συλλήψεις συνδικαλιστών μέσα στα σπίτια τους (!), αλλά και σε όσους διαμαρτύρονταν ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών και στους φοιτητές και εργαζόμενους στις εστίες που απαιτούσαν σίτιση, ζεστό νερό και θέρμανση, επιβεβαιώνει τα παραπάνω.

Κυνική και αδίστακτη, η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να πάει μέχρι τέλους την υπόθεση ανάκαμψης της κερδοφορίας του κεφαλαίου και των επιχειρηματικών ομίλων, με ό,τι τη συνοδεύει. Κάνει, δηλαδή, ό,τι έκαναν όλες οι προηγούμενες, με τη διαφορά ότι αυτή φοράει και τη μάσκα του «αριστερού».

Αυτό είναι που φανερώνει το ρόλο της, των βρώμικων, ειδικών αποστολών που αναλαμβάνει για το κεφάλαιο. Επιδέξια τόσο στο «καρότο», που περιλαμβάνει τα παραμύθια περί «δίκαιης ανάπτυξης» και τις ψευτοπαροχές τύπου «μερίσματος», με τα οποία προσπαθεί να αποσπάσει την ανοχή του λαού στα μέτρα που περνάει με ρυθμούς πολυβόλου, όσο και στο «μαστίγιο», εκεί που οι αυταπάτες σκοντάφτουν πάνω στην ωμή πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, ως αποτέλεσμα της αντιλαϊκής της πολιτικής και των απαιτήσεων της εργοδοσίας.

Τα προκλητικά παραμύθια περί «άλλου ήθους» και του αυταρχισμού που τάχα «δεν είναι στην κουλτούρα» τους, παραμύθια που βέβαια ο ελληνικός λαός τα έχει ξανακούσει σε προηγούμενες εποχές από υπουργούς και στελέχη των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, δεν πείθουν κανένα.

Πολύ περισσότερο, δεν μπορούν να κρύψουν την ουσία: Η πολιτική προς όφελος του κεφαλαίου, που υπηρετεί και η σημερινή κυβέρνηση, έχει ως προϋπόθεση το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων και γι' αυτό πάει χέρι - χέρι με την καταστολή. Οι «επενδυτικές λεωφόροι» πρέπει να είναι «ελεύθερες» από εργατικά δικαιώματα, αλλά και από τη συλλογική οργάνωση και δράση της εργατικής τάξης.

Το χτύπημα του απεργιακού δικαιώματος που έρχεται στο πλαίσιο της τρίτης «αξιολόγησης» είναι αποκαλυπτικό. Κυβέρνηση και κεφάλαιο βάζουν στο στόχαστρο το δικαίωμα στην απεργία και μάλιστα στο επίπεδο της επιχείρησης και του ομίλου, εκεί όπου η αντιπαράθεση με την εργοδοσία έχει τις μεγαλύτερες απαιτήσεις, με στόχο να χτυπήσουν την οργάνωση και τους αγώνες των εργαζομένων. Γιατί η οργανωμένη συνδικαλιστική δράση δεν ταιριάζει με το «αναπτυξιακό περιβάλλον» έντασης της εργασιακής εκμετάλλευσης.

Το χτύπημα στους εργαζόμενους στα Γιάννενα, οι συλλήψεις και οι διώξεις, είναι «πρόβα τζενεράλε» σε αυτήν την κατεύθυνση, μαζί με τη βρώμικη προπαγάνδα των αστικών επιτελείων το διάστημα αυτό.

Αντίστοιχο είναι και το παράδειγμα των πλειστηριασμών σπιτιών της λαϊκής οικογένειας: Τη βασική επιδίωξη του κεφαλαίου, να απαλλαγούν οι τράπεζες από τα «βαρίδια» των «κόκκινων» δανείων και να τροφοδοτήσουν με ζεστό χρήμα τους επιχειρηματικούς ομίλους στο νέο γύρο κερδοφορίας τους, η κυβέρνηση τον υπηρετεί με όλα τα μέσα. Και διευρύνοντας το νομοθετικό πλαίσιο που έχουν στα χέρια τους οι τραπεζικοί όμιλοι και δίνοντας στα λαϊκά νοικοκυριά «διαβεβαιώσεις» χωρίς αντίκρισμα ότι τάχα προστατεύει την πρώτη κατοικία, αλλά και επιστρατεύοντας τη «ράβδο» για όσους αγωνίζονται ενάντια στους πλειστηριασμούς.

Η καταστολή, όπως και το εμπόριο κάλπικων ελπίδων και η στάση αναμονής που προσπαθούν να καλλιεργήσουν κυβέρνηση και κεφάλαιο, πρέπει να πάρουν την απάντησή τους στις 14 Δεκέμβρη, μέρα πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη - 902.gr

– του Δημήτρη Μηλάκα

«Το σχέδιο εκποίησης – ξεπουλήματος της στρατηγικής σημασίας επιχείρησης για την ελληνική οικονομία και της υψίστης σημασίας επιχείρησης για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, όπως είναι η ΔΕΗ, είναι ένα εθνικό έγκλημα που πρέπει να αποτραπεί και θα αποτραπεί μόνο αν υπάρξει μια πλατιά παλλαϊκή κοινωνική και πολιτική ενότητα».

Σήμερα η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δηλώνει ότι είναι έτοιμη να απαλλάξει τη χώρα από τα μνημόνια και την εποπτεία, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να κλείσουν κάποιες ακόμη «λεπτομέρειες» που εμπεριέχονται στην τρέχουσα τρίτη αξιολόγηση.

Μια από αυτές τις λεπτομέρειες είναι η ΔΕΗ. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της τρίτης αξιολόγησης προβλέπεται η πώληση σε ιδιώτες λιγνιτικών σταθμών της ΔΕΗ που παράγουν το 40% του δυναμικού της επιχείρησης. Η συμφωνία για την πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ έχει ουσιαστικά κλείσει και περιλαμβάνει τις μονάδες στο Αμύνταιο, στη Φλώρινα, μαζί με άδεια για κατασκευή και δεύτερης μονάδας στην ίδια περιοχή, καθώς και τις σύγχρονες μονάδες Μεγαλόπολη 3 και 4.

Επιπροσθέτως, για να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση, εκτός των άλλων (προαπαιτουμένων), θα πρέπει να δοθούν στους επενδυτές και τα ορυχεία λιγνίτη που τροφοδοτούν με καύσιμο τις μονάδες σε Μεγαλόπολη και Φλώρινα (Βεύη, Αχλάδα, Κλειδί). Εάν, μάλιστα, δεν υπάρξει ενδιαφέρον, η ΔΕΗ θα υποχρεωθεί να πουλήσει και υδροηλεκτρικές μονάδες, κάτι που εν πολλοίς θα εξαρτηθεί από τα αποτελέσματα του market test, που θα πραγματοποιηθεί εντός του Δεκεμβρίου.

Με άλλα (απλούστερα) λόγια, το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ολοφάνερο: το μόνο που αλλάζει σ’ αυτόν τον τόπο από το 2010 που μπλέξαμε με τα μνημόνια και τις εποπτείες είναι οι κυβερνήσεις, οι οποίες πληρώνουν το κόστος της υλοποίησης των πολιτικών (απαιτήσεων) των δανειστών.

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ πράγματι αποδεικνύεται χαλκέντερη σε σύγκριση με τις προηγούμενες. Ωστόσο, το (πολιτικό) κόστος, όπως είναι γνωστό, πληρώνεται στην κάλπη. Και η ΔΕΗ είναι μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα απόστασης μεταξύ λόγων και έργων της «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης… 

Πηγή: pontiki.gr