Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Ο στόχος που εδώ και καιρό έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η όσο το δυνατόν μικρότερη συρρίκνωση του, ως αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής που άσκησε και των μεταλλάξεων του σε μνημονιακό αντιλαϊκό κόμμα και η παρουσία του στην πολιτική σκηνή ως ο δεύτερος πόλος του δικομματισμού μαζί με τη ΝΔ. Αυτή την προσπάθεια είναι γεγονός ότι την υπηρετεί με συνέπεια και θα την υπηρετεί ως τις ερχόμενες εκλογές και όχι μόνο.

Οι βασικοί άξονες του πολιτικού λόγου και της δράσης του είναι: “Η χώρα τον Αύγουστο του 2018 βγαίνει από τα μνημόνια, απαλλάσσεται από την επιτροπεία, διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για ισχυρή και δίκαιη ανάπτυξη στη χώρα προς όφελος όλου του λαού, εφαρμόζεται δίκαιη και φιλολαϊκή πολιτική όσο είναι δυνατόν στις σημερινές συνθήκες ενισχύοντας τους πλέον αδύναμους, δείγμα του φιλολαϊκού αριστερού χαρακτήρα του. Αποτέλεσμα όλης της προσπάθειας του περασμένου διαστήματος θα είναι η χώρα να γυρίσει οριστικά σελίδα, θα ξημερώσει για όλους μια καλύτερη μέρα”.

Υπηρετώντας με συνέπεια αυτούς τους στόχους, η κυβέρνηση πέτυχε να κλίσει άρον άρον την 3^η αξιολόγηση, λέγοντας ουσιαστικά “ναι” σε ό,τι ζήτησε η τρόικα και λειτουργώντας όπως όλες οι προηγούμενες μνημονιακές κυβέρνησης τις οποίες κατηγορούσε και κατηγορεί για απόλυτη υποταγή στους δανειστές. Δεν ήταν ώρα να δυσαρεστήσει τους θεσμούς και να απειληθεί η αποδοχή και η στήριξη την οποία απολαμβάνει από την πλευρά τους. Εξάλλου, έχει κάνει τόσα, έχει πάρει επώδυνα μέτρα, απέσπασε υπέρογκα πλεονάσματα από τα ισχνά λαϊκά εισοδήματα, έδωσε ουσιαστικά χτυπήματα στο εργατικό κίνημα κ.λπ. και φαίνεται ότι για την ώρα όλα αυτά ικανοποιούν τους θεσμούς.

Θριαμβολογεί η κυβέρνηση ότι η 3^η αξιολόγηση δεν έφερε νέα μέτρα, πράγμα που δεν είναι αλήθεια, παρότι όλα όσα μέτρα δέχτηκε συμφώνησε και εφαρμόζει με το 3^ο μνημόνιο και τις προηγούμενες αξιολογήσεις φτάνουν και περισσεύουν, τουλάχιστο μέχρι στιγμής. Σημειώνουμε ορισμένα από όλα όσα έχουν μπροστά τους τα επόμενα χρόνια οι εργαζόμενοι και επιβλήθηκαν από τη σημερινή κυβέρνηση:

Από 1/1/2019 θα ληφθούν μέτρα 2 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα πλήξουν το σύνολο των συνταξιούχων. Σε αυτά περιλαμβάνονται η κατάργηση του ΕΚΑΣ, ο επανυπολογισμός των συντάξεων και η ουσιαστική κατάργηση της προσωπικής διαφοράς.

Η επιχείρηση καταπολέμησης της φοροδιαφυγής που βρίσκεται σε εξέλιξη και προωθείται με επιχειρήματα για “καταπολέμηση της διαφθοράς”, “να πληρώσουν οι μπαταχτσήδες”, “επιβολή φορολογικής δικαιοσύνης”, πλήττει τους φτωχότερους και τους μικρούς, ενώ η φοροασυλία και οι απαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο βγάζουν μάτι. Το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει απαλλαγεί πλήρως από τη φορολογία, ενώ τα μονοπωλιακά συγκροτήματα που ελέγχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομίας συνεισφέρουν λιγότερο από 5% του κρατικού προϋπολογισμού.

Απ' ό,τι γράφεται η κυβέρνηση συμφώνησε να μειωθεί το αφορολόγητο από το 2020 και αν απειληθεί η δημιουργία πλεονάσματος 3,5% να εφαρμοστεί από το 2019.

Δεδομένη είναι η επιτάχυνση των πλειστηριασμών μέσα στους οποίους περιλαμβάνονται και πλειστηριασμοί λαϊκών κατοικιών προς χάριν των τραπεζών. Θα διενεργούνται πλειστηριασμοί στα ειρηνοδικεία καθώς και ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, ενώ η απόφαση της κυβέρνησης να στείλει τα ΜΑΤ να ρίξουν δακρυγόνα μέσα στο ειρηνοδικείο της Αθήνας εναντίον των διαμαρτυρομένων πολιτών και των αγωνιστών του κινήματος κατά των πλειστηριασμών υπογραμμίζει την αποφασιστικότητα της για την εφαρμογή του μέτρου.

Αποφασίστηκε η περικοπή των κοινωνικών επιδομάτων από το 2018 και η ιδιωτικοποίηση σημαντικών μονάδων παραγωγής της ΔΕΗ.

Δεν έμεινε εκτός ούτε το συνδικαλιστικό κίνημα. Συμφωνήθηκε με τους θεσμούς και προωθείται στη βουλή για νομοθέτηση η κήρυξη απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία να νομιμοποιείται μόνο αν ψηφιστεί από το 50% +1 των εγγεγραμμένων μελών του σωματείου χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψιν η συμμετοχή στη γενική συνέλευση και το ποσοστό ψήφισης της.

Με αυτά τα δεδομένα σε πολύ λίγες περιπτώσεις θα διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για απεργιακή κινητοποίηση και ουσιαστικά η απεργία τίθεται υπό απαγόρευση. Είναι εξαιρετικά δύσκολο ως αδύνατο για την πλειοψηφία των πρωτοβάθμιων σωματείων να επιτευχθεί τόσο μεγάλη συμμετοχή στη γενική συνέλευση, ώστε η απόφαση να είναι σύμφωνη με το νόμο. Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι η διάταξη αυτή αφορά μόνο τα πρωτοβάθμια σωματεία και καθόλου δεν αφορά και δεν θίγει τα δευτεροβάθμια και ακόμη περισσότερο τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ είναι προκλητικό. Η κυβέρνηση και οι επιχειρηματίες δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Οι ηγεσίες αυτές είτε παρακολουθούν αμέτοχες την επίθεση εναντίον των εργαζομένων, είτε προκηρύσσουν κάποια απεργία τις πιο πολλές φορές κατόπιν εορτής, χωρίς να παίρνουν ουσιαστικά μέτρα για την επιτυχία της. Η προοπτική δραστηριοποίησης των εργαζομένων και ανάκαμψης των αγώνων και του συνδικαλιστικού κινήματος μόνο μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία και τη δραστηριότητα στη βάση, στους χώρους δουλειάς μπορεί να προέλθει και αυτό θέλει η κυβέρνηση, οι επιχειρηματίες και η τρόικα να εμποδίσουν με την ουσιαστική απαγόρευση της απεργίας και τη θεσμοθέτηση συστήματος που θα ελέγχει την αντιπροσωπευτικότητα των σωματείων.

Αυτά είναι τα δεδομένα για την «επόμενη ημέρα». Η λιτότητα και τα αντιλαϊκά μέτρα συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς και η επιτήρηση από την ΕΕ θα συνεχιστεί επίσης για πολλές δεκαετίες, έστω χωρίς την ύπαρξη τρόικας αλλά μέσω των μηχανισμών που η ΕΕ έχει διαμορφώσει.

Ενώ αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση σε μια πρωτοφανή προσπάθεια παραπλάνησης και αποπροσανατολισμού του λαού, εντείνοντας την όξυνση και την πόλωση, φέρνουν στην επικαιρότητα και τη δημόσια συζήτηση και συγκρούονται όχι τα πραγματικά προβλήματα. Η κυβέρνηση μοιράζοντας το κοινωνικό μέρισμα των λίγων εκατοντάδων ευρώ, ίσα ίσα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι των πιο φτωχών, προσπαθεί να σκεπάσει τη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και την φτωχοποίηση του και η ΝΔ επιμένοντας στην αποκαλύψεις σκανδάλων τη στιγμή που ο καθένας γνωρίζει ότι κανένα από τα καταγγελλόμενα σκάνδαλα δεν θα διερευνηθεί και κανείς δεν πρόκειται να πληρώσει γι’ αυτά. Παράλληλα, εξαγγέλλει λύσεις για όλα τα προβλήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία από την επομένη κιόλας μέρα που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Η συμπεριφορά των δύο κομμάτων -ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ- είναι απολύτως κατανοητή· ο αποπροσανατολισμός του λαού είναι και για τα δύο κόμματα μονόδρομος από τη στιγμή που δέχονται και υπηρετούν ανεπιφύλακτα και χωρίς αντιστάσεις την πολιτική των μνημονίων, τη στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου με κάθε τρόπο και την πειθαρχία στις απαιτήσεις ΕΕ και ΗΠΑ.

Η απάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος σε όλα αυτά είναι η κήρυξη 24ωρης πανελλαδικής απεργίας από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για τις 14/12, μετά από μακρύ διάστημα απραξίας. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι θετικό γεγονός η κήρυξη της απεργίας, όχι γιατί οι τριτοβάθμιες ηγεσίες θα εξαντλήσουν τα περιθώρια κινητοποίησης των εργαζομένων και θα αντιτάξουν ισχυρή αντίσταση στην επίθεση που δέχονται, αλλά διότι η κήρυξη απεργίας προσφέρει νομική κάλυψη στις αγωνιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος και κυρίως στα πρωτοβάθμια σωματεία να δράσουν, ενώ συμβάλλει στη διαμόρφωση πανελλαδικά αγωνιστικού κλίματος.

Εδώ όμως εγείρονται σοβαρά ερωτήματα. Τα τελευταία χρόνια οι πανελλαδικές απεργίες ιδιωτικού και δημόσιου τομέα καταλήγουν να έχουν επετειακό χαρακτήρα. Τα ποσοστά των απεργών είναι ελάχιστα, μόνο πρωτοπόροι και πολιτικά συνειδητοί εργαζόμενοι απεργούν, ενώ οι απεργιακές συγκεντρώσεις που οργανώνονται στην Αθήνα και σε επαρχιακές πόλεις είναι ισχνές και άτονες και κατά κανόνα πολυδιασπασμένες. Αν συνεχιστεί η ίδια τακτική από τις συνδικαλιστικές και κυρίως τις πολιτικές ηγεσίες και η προσεχής απεργία θα είναι μια από τα ίδια.

Οι τριτοβάθμιες ηγεσίες και γενικότερα ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στηρίζουν την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής και με την μέχρι σήμερα δραστηριότητα τους επιτυγχάνουν τον έλεγχο των συνδικαλιστικών οργανώσεων και απομακρύνουν τους εργαζομένους από το συνδικαλισμό και τη δράση, ενώ οι αγωνιστικές δυνάμεις και οι πολιτικοί φορείς τους, επιμένοντας στη δραστηριοποίηση με κύρια κριτήρια την αύξηση της επιρροής καθεμιάς και τις ιδιαίτερες στρατηγικές που κάθε πολιτικός φορέας υποστηρίζει έχουν μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση.

Η τακτική αυτή άφησε ελεύθερο το πεδίο στον κυβερνητικό–εργοδοτικό συνδικαλισμό να χειραγωγεί το κίνημα και να υποτάσσει τους εργαζόμενους. Η απώλεια της ευκαιρίας που έδωσε η μεγάλη εργατική και λαϊκή ανάταση στα χρόνια 2010-2012 που κινητοποιήθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι φαίνεται ότι δεν έγινε μάθημα.

Η επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους και το λαό, τα κυρίαρχα αστικά κόμματα και η ΕΕ, ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός αντιμετωπίζονται μόνο με τη δημιουργία ισχυρού ενωτικού εργατικού κινήματος σε ταξική βάση που θα θέσει σε άμεση προτεραιότητα την υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου και των συνθηκών ζωής και δράσης των εργαζομένων, και τη διεύρυνση των κατακτήσεων τους, την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής και όλου του πλαισίου που δημιούργησε, θα αποκαλύπτει τις μεγάλες ευθύνες των κυβερνήσεων και θα αγωνιστεί εναντίον της ΕΕ και της πολιτικής της με στόχο την αποδέσμευση. Και για το λόγο ότι το πλαίσιο αυτό δεν είναι δυνατόν να καλύπτει όλες τις πλευρές της πολιτικής και των θέσεων όλων των συνιστωσών του μαζικού κινήματος είναι αυτονόητο ότι πέραν της προώθησης της πολιτικής που πηγάζει από τη γενική συμφωνία κάθε δύναμη θα έχει τη δυνατότητα να προβάλει ιδιαίτερες πλευρές και απόψεις και συνολικά τις αντιλήψεις και τις θέσεις της, να παίρνει πρωτοβουλίες δράσης.

Σε κάθε περίπτωση η καλύτερη δυνατή επιτυχία της απεργίας της 14ης Δεκέμβρη μπορεί να αποτελέσει το πρώτο βήμα.

Η δράση όλων εκεί πρέπει να κατευθύνεται.

Πηγή:ergatikosagwnas.gr

«Η φροντίδα του πλανήτη ξεκινάει από το έδαφος» επισημαίνει, σε ανακοίνωσή της, η οργάνωση «Φίλοι της Φύσης», με αφορμή την 5η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Εδάφους. Όπως υπογραμμίζει, «το έδαφος είναι ζωτικός, περιορισμένος, μη ανανεώσιμος και αναντικατάστατος πόρος: η ευημερία των σημερινών και των μελλοντικών γενεών εξαρτάται από την υγεία των εδαφών». «Το έδαφος είναι κοινό αγαθό απαραίτητο για τη ζωή μας» προσθέτει.

Όσον αφορά τους βασικούς κινδύνους για τα εδάφη αλλά και τον άνθρωπο, η οργάνωση αναφέρει: «Η διάβρωση, η στεγανοποίηση, η απώλεια οργανικής ύλης, η συμπίεση, η αλάτωση, οι κατολισθήσεις και η μόλυνση έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία, την ασφάλεια των τροφίμων, τα φυσικά οικοσυστήματα, τη βιοποικιλότητα και το κλίμα, καθώς και στην οικονομία μας».

Ειδικότερα, με αφορμή την πρόσφατη καταστροφική πλημμύρα στη Μάνδρα, ο καθηγητής Γεωλογίας και Διαχείρισης Καταστροφών, Ευθύμιος Λέκκας, μεταξύ άλλων, τονίζει: «Το πιο κρίσιμο στοιχείο στην εξέλιξη του φαινομένου δεν είναι μόνο η έντονη βροχόπτωση, αλλά είναι και ισόποσος όγκος εδάφους που παρασύρθηκε από το νερό, καταλήγοντας να είναι το νερό ο διπλάσιος όγκος λάσπης, δηλαδή το έδαφος που παρασύρθηκε από το νερό είναι εκείνο που έπνιξε τη Μάνδρα. Δηλαδή, δεν είναι μόνο το ακραίο καιρικό φαινόμενο, αλλά η ακραία διάβρωση, η οποία προκλήθηκε από την πτώση του νερού. Κι όλα αυτά μαζί συνδυάστηκαν κι έγινε ο διπλάσιος όγκος λάσπης. Νερό και έδαφος διπλασίασαν τις καταστροφές».

Τέλος, σύμφωνα με την οργάνωση, σε εθνικό επίπεδο, το έδαφος ρυπαίνεται από τα στραγγίσματα των χωματερών, ιδιαίτερα από τον ΧΥΤΑ Φυλής, κακοποιείται από την υπερβολική χρήση λιπασμάτων αλλά και από τις εξορύξεις, όπως στις Σκουριές Χαλκιδικής από την Eldorado Gold, διαβρώνεται από τις δασικές πυρκαγιές και την κλιματική αλλαγή, σκεπάζεται με τις επεκτάσεις των πόλεων και με την πλακόστρωση των πάρκων και των παιδικών χαρών κ.ά.

Πηγή: newsbeast.gr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Γιατί ο πρωθυπουργός προσπάθησε με τροπολογία της τελευταίας στιγμής σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής να θέσει ως προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από τις γενικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων την απαρτία 50%+1, καταργώντας προηγούμενο ευνοϊκότερο νόμο που επέτρεπε να αποφασίζει ακόμη και το 20%;

Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχείρησε να απαγορεύσει επί της ουσίας την απεργία, δεδομένου ότι στη σημερινή περίοδο απογοήτευσης των εργαζομένων και περιστολής των δικαιωμάτων είναι πρακτικά αδύνατο να συγκεντρωθεί και να ψηφίσει υπέρ της απεργίας μια τόσο ισχυρή πλειοψηφία;

Γιατί το υπουργείο Εργασίας μιας αριστερής υποτίθεται κυβέρνησης, με την επικεφαλής του Έ. Αχτσιόγλου, θέλει να διαπρέψει εκεί που απέτυχε ο υπουργός του Καραμανλή, Λάσκαρης, το 1976 με το νόμο 330 και το ΠΑΣΟΚ το 1983, όταν κι αυτοί επιχείρησαν μέσω νομικών εμποδίων να βάλουν φραγμό στο δικαίωμα των εργαζομένων να προκηρύσσουν απεργία;

Τα ερωτήματα αυτά υφίστανται ακόμη και μετά την υποχώρηση της κυβέρνησης που ανακάλεσε την τροπολογία για να την επαναφέρει όμως σε επόμενο νομοσχέδιο, μετά τις θυελλώδεις αντιδράσεις που προκλήθηκαν εντός ολίγων ωρών: πανελλαδική στάση εργασίας από ΑΔΕΔΥ, συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, κ.α. Δεδομένου ότι κι αυτή η υποχώρηση της κυβέρνησης είναι δείγμα των αποτελεσμάτων που μπορούν να έχουν οι αγώνες και οι απεργίες, ας ελπίσουμε στο νόμο που θα φέρουν να μην ενσωματώσουν κι άλλο άρθρο που να απαγορεύει την κήρυξη απεργιών από τις τριτοβάθμιες οργανώσεις∙ κι αυτό δεν είναι αστείο. Πολύ πιθανά η κυβέρνηση αμέσως μετά την ψήφιση αυτού του νόμου, να τον επεκτείνει ψηφίζοντας εξ ίσου απαγορευτικά μέτρα που να απαγορεύουν στις ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα και τις τριτοβάθμιες οργανώσεις να κηρύσσουν απεργία! Ή, να ζητούν  προαναγγελία 2 και 3 μήνες πριν, άδεια από δικαστές, κοκ. Η εμπειρία είναι πικρή: η αρχή δεν πρέπει να γίνει…

Το γεγονός ότι η απόσυρση της τροπολογίας είναι βήμα τακτικής κι ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να απαγορεύσει την απεργία φάνηκε από την επιστολή που έστειλε ο Τσίπρας στην επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν  Λαγκάρντ, στις 21 Ιουλίου. Την επιστολή την είχε αποκαλύψει η εφημερίδα Καθημερινή. Μεταξύ άλλων λοιπόν (όπως για παράδειγμα να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το σύστημα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών – το οποίο ήδη υλοποίησε) η κυβέρνηση δεσμευόταν πώς «έως τον Σεπτέμβριο θα υιοθετηθούν αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο, που θα προβλέπουν ότι προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία θα πρέπει να συμμετέχει το 50% των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία».

Κυβέρνηση, δανειστές και κυρίως η εγχώρια ολιγαρχία (ΣΕΒ, ξενοδόχοι, κ.λπ.) βιάζονται να απαγορεύσουν τις απεργίες, αξιοποιώντας την υποχώρηση των αγώνων, γιατί ξέρουν ότι η κατάσταση της εργαζόμενης πλειοψηφίας θα επιδεινωθεί! Θέλουν να βάλουν στο γύψο τις αντιδράσεις γιατί ξέρουν τι έρχεται:

-        Περικοπές σε συντάξεις το 2018, οι οποίες συμφωνήθηκαν στην προηγούμενη αξιολόγηση, ακόμη και κατά 18% που θα πλήξουν τους χαμηλοσυνταξιούχους. Οι μειώσεις στις συντάξεις συνολικού ύψους 1,8 δισ. ευρώ ή 1% του ΑΕΠ θα ισχύσουν για τις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις, με 100.000 συνταξιούχους να εκτιμάται ότι θα χάσουν και από τις δύο συντάξεις. Μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι ασφαλισμένοι του πρώην ΤΕΒΕ που θα δουν τη σύνταξη να μειώνεται ακόμη και κατά 41%!

-        Νέες ιδιωτικοποιήσεις, με την κορυφαία περίπτωση της ΔΕΗ, που απέτυχε να ολοκληρώσει ο Σαμαράς και επιχειρεί να φέρει τώρα σε πέρας ο Τσίπρας, ήδη να προκαλεί σοβαρές αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες. Το ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων της Μελίτης και της Μεγαλόπολης είναι σκάνδαλο γιατί αποτελούν υπερσύγχρονες μονάδες υψηλής παραγωγικότητας. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι αυτές είναι οι μονάδες που μπαίνουν πρώτες στο σύστημα και παράγουν πρώτες. Το ξεπούλημά τους σε ιδιώτες θα αυξήσει την τιμή λιανικής, θα οδηγήσει τη ΔΕΗ σε αργό θάνατο.

-        Διευκόλυνση των πλειστηριασμών, με αλλαγές στο νόμο Κατσέλη, για χάρη των τραπεζών. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα παραδώσουν βορά στους τραπεζίτες δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες με τον επανέλεγχο των υποθέσεων και με στόχο να μειωθεί απότομα ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ αίτησης και έκδοσης της δικαστικής απόφασης. Το έργο θα αναλάβει ειδική επιτροπή δικαστικών που θα συσταθεί με σύμφωνη γνώμη των δανειστών. Η αναθεώρηση του νόμου Κατσέλη θα επιταχύνει τους πλειστηριασμούς και θα βγάλει στο δρόμο χιλιάδες λαϊκές οικογένειες.

-        Εφαρμογή ενός προϋπολογισμού ακραίας λιτότητας, όπως αποκαλύπτει η κατάργηση του ΕΚΑΣ που έπαιρναν οι φτωχότεροι συνταξιούχοι, η αύξηση του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών και άλλων μέτρων που ψηφίστηκαν με το 4ο μνημόνιο (Ν. 4442/2017) όπως η μείωση του αφορολόγητου από τα 9.545 ευρώ στα 5.681. Ας μην ξεχνάμε ότι το 3ο και 4ο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέβαλε την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων συνολικού ύψους 17 δισ. ευρώ!

-        Δύο πολυνομοσχέδια που θα ψηφισθούν πριν και μετά τις γιορτές όπου θα συμπεριλαμβάνονται και τα 110 προαπαιτούμενα μέτρα που η κυβέρνηση Τσίπρα συμφώνησε με τους δανειστές ώστε το Euroworking Group στις 11 Ιανουαρίου να δώσει την έγκρισή του για να κλείσει έγκαιρα η τρίτη αξιολόγηση και να εκταμιευθεί η δόση, ώστε να ξεκινήσει η τέταρτη και τελευταία αξιολόγηση.

-        Κυρίως όμως αγώνες! Εργοδοσία και κυβέρνηση ξέρουν πολύ καλά ότι η σημερινή αναμονή δε θα κρατήσει για πολύ  καιρό ακόμη. Ελάχιστα αναφέρεται, είναι όμως συγκλονιστικό: Περισσότεροι από τους ανέργους, που επίσημα ανέρχονται σε 920.000, είναι οι απλήρωτοι. Συγκεκριμένα, 1 εκ. εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι από την εργοδοσία από 3 έως 18 μήνες, συγκροτώντας ένα εξαιρετικά εύφλεκτο υλικό, που όσο θα βελτιώνεται η κατάσταση της οικονομίας θα διεκδικεί μαχητικά όσα δικαιούται και του στέρησαν επικαλούμενοι την κρίση!

Υπό το πρίσμα των νέων δραματικών αλλαγών που έρχονται, η απόσταση που κρατά το ΔΝΤ στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, την οποία η κυβέρνηση εμφανίζει ως επιτυχία της, δεν σημαίνει τίποτε καλό για τους εργαζόμενους. Το ΔΝΤ έκανε πίσω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ζήλωσε τη δόξα του. Γιατί η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που πρότεινε και πλέον το ΔΝΤ δικαιωμένο κάθεται στη γωνία απολαμβάνοντας τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ να έρχονται στα λόγια του και να υλοποιούν τις απαιτήσεις του, υπό τις επευφημίες της Καθημερινής που έχει τίτλο «Σπάει το ταμπού του συνδικαλιστικού νόμου»…

Η κυβέρνηση Τσίπρα ωστόσο, με τη δεξιά πολιτική της που ως στόχο έχει να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία, αν κάτι καταφέρνει είναι να πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται, νομιμοποιώντας την πλειοδοσία της ΝΔ σε νεοφιλελεύθερες εξαγγελίες. Προς επίρρωση το «μεταρρυθμιστικό ηλεκτροσόκ» που υποσχέθηκε ο Κ. Μητσοτάκης τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου από το βήμα του 28ου συνεδρίου του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου.

Η συμμετοχή στα αντικυβερνητικά συλλαλητήρια που διοργανώνονται σε όλη την Ελλάδα (12 στην πλ. Κλαυθμώνος, 6 στην Καμάρα, κ.α.) και η επιτυχία της απεργίας στις 14 Δεκεμβρίου ενάντια στον προϋπολογισμό λιτότητας και την αξιολόγηση είναι μια πρώτη απάντηση απέναντι στο μαύρο μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, δανειστών και εργοδοσίας.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Πέρα από την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη ονείρωξη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, καθώς χειρότερη, από ηθική (και όχι μόνο) άποψη, από την απαγόρευση των απεργιών είναι η πρόθεσή της για ουσιαστική κατάργηση των αποζημιώσεων για τα εργατικά «ατυχήματα», αφού πλέον θα πρέπει να αποδεικνύεται δόλος(!!) του εργοδότη.

6.500 ήταν το 2016 τα εργατικά «ατυχήματα» στη χώρα μας. 73 από αυτά θανατηφόρα.

Το 2010, χρονιά αφετηρίας της υπαγωγής μας στο μνημόνιο, τα εργατικά «ατυχήματα» που δηλώθηκαν στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας ήταν 5.721. Το 2016, ο αντίστοιχος αριθμός ανήλθε στα 6.500.

Το πρώτο τρίμηνο του 2017, παρατηρείται μία αύξηση 15%, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2016 στα «επίσημα», δηλωθέντα εργατικά ατυχήματα. Η εκτίμηση για το 2017 είναι ότι θα ξεπεράσουν τα 7.000.

Ανάλογη πορεία, ακολουθούν και τα θανατηφόρα ατυχήματα, με μία αύξηση 10% περίπου κάθε χρόνο. Το 2016 τα θανατηφόρα «ατυχήματα»- εγκλήματα της εργοδοσίας ήταν 73, νούμερο που θεωρείται εξωφρενικό, ακόμη και από τις κρατικές αρμόδιες υπηρεσίες.

Στο ότι τα «ατυχήματα»- θανατηφόρα και μη- γνωρίζουν αύξηση τα χρόνια της κρίσης κατά 10%-15% κάθε χρόνο θα πρέπει να συνυπολογιστεί ότι έχουμε παράλληλα ραγδαία μείωση της παραγωγής (και ειδικά σε κλάδους όπως οι κατασκευές, που παραδοσιακά αποτελούσαν χώρο υψηλής συγκέντρωσης ατυχημάτων).

Στη πραγματικότητα δηλαδή, η αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων», λόγω της κρίσης και των μειωμένων μέτρων ασφαλείας των επιχειρήσεων, ξεπερνά το 20%.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θέλει να προωθήσει  την εγκληματική διάταξη για τις αποζημιώσεις.

Διάταξη που δεν έχει προηγούμενο τα τελευταία 100 χρόνια σε οποιοδήποτε κράτος.

Διάταξη ακραίου ταξικού κανιβαλισμού, που θα μειώσει αντικειμενικά στο μηδέν, κάθε δαπάνη ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους, εκτοξεύοντας τα εγκλήματα της εργοδοσίας στα ύψη .

Τι περισσότερο θα έκαναν Πινοσέτ και Θάτσερ;
(Η εποχή της αθωότητας δίνει τη θέση της στην εποχή της συνενοχής)

Πηγή: iskra.gr