Σήμερα: 18/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018 06:16

Η γενοκτονία του κόσμου της εργασίας

poreia.jpg

Το κυρίαρχο αφήγημα ότι «η χώρα βγαίνει από την κρίση» και πως το 2018 είναι η χρονιά του «τέλους των μνημονίων» δέχεται ισχυρό πλήγμα από τα ίδια τα στοιχεία. Διότι, παρά τους αναιμικούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και τη μείωση της ανεργίας, εντούτοις με πραγματικούς όρους εξακολουθεί η ανεργία να κυμαίνεται σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που δίνουν οι επίσημοι φορείς.

Η προοπτική αυτή επιβεβαιώνεται και από προηγούμενες εκτιμήσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, ότι ακόμη και εάν υπάρχει μια θετική μεταβολή του ΑΕΠ, θα πρόκειται για μια μακρά περίοδο «άνεργης ανάπτυξης» και με την προϋπόθεση ότι δεν θα αναιρεθούν από έναν ενδεχόμενο νέο κύκλο υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας.

Ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που ξεκινάει από το 2008 και των περιοριστικών μνημονιακών πολιτικών από το 2010, φαίνεται ότι έχουμε μια διαρκή άνοδο της ανεργίας, η οποία κορυφώνεται το 2013, και μια αντίστοιχη διαρκή μείωση των απασχολουμένων. Το ποσοστό των ανέργων από 7,3% του εργατικού δυναμικού το 2008 εκτοξεύτηκε στο 27,3% το 2013.

Από εκεί και μετά φαίνεται να υπάρχει μια τάση αποκλιμάκωσης της ανεργίας και αύξησης της απασχόλησης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το πρόβλημα έχει λυθεί. Σύμφωνα με τις προσεγγίσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, αν αξιοποιηθούν και άλλοι εναλλακτικοί δείκτες μέτρησης της ανεργίας (π.χ. η μερική απασχόληση, η προσωρινή εργασία, οι αποθαρρημένοι άνεργοι κ.λπ.), τότε το ποσοστό ανεργίας το 2017 εμφανίζεται υψηλότερο κατά 7 ποσοστιαίες μονάδες (27,5% και 1.500.000 άνεργοι έναντι του επίσημου ποσοστού που είναι 20% και 970.000 άνεργοι). Θυμίζουμε ότι η μερική απασχόληση από 232.000 άτομα περίπου το 2008 έχει ανέλθει στις 350.000, εκ των οποίων η πλειονότητα θέλει να εργάζεται με πλήρη και σταθερή εργασία.

Στους παραπάνω δείκτες μέτρησης της ανεργίας δεν προσμετρώνται και όσοι/-ες Ελληνες/-ίδες έχουν μεταναστεύσει τα χρόνια των μνημονίων, οι οποίοι υπολογίζονται σε 500.000 άτομα περίπου. Πράγματι θα είχε ενδιαφέρον η ενσωμάτωση των ατόμων που μεταναστεύουν στον δείκτη ανεργίας, διότι έτσι θα μπορούσε να διαμορφωθεί ένας δείκτης για την ικανότητα της οικονομίας να προσφέρει εργασία στον πληθυσμό.

Βέβαια η άνοδος του ποσοστού της ανεργίας έχει συμβάλει τα μέγιστα στη μείωση των μισθών. Αρα πώς γίνεται να πέφτει το ποσοστό ανεργίας, όπως ισχυρίζονται οι κρατούντες, και να μην αυξάνονται οι μισθοί, όπως θα ήταν φυσιολογικό; Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι επισφαλούς απασχόλησης. Συγκεκριμένα ο αριθμός των εργαζομένων που λαμβάνει καθαρές μηνιαίες αποδοχές κάτω από 700 ευρώ, ανέρχεται σε 37,5% το 2017 (από 13% το 2009).

Αθροιστικά οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με μισθό κάτω από 900 ευρώ αποτελούν το 61%. Αυτό δείχνει μια τεράστια μεταφορά πλούτου από την εργασία προς το κεφάλαιο, η οποία υπολογίζεται σε 11 δισ. ευρώ κάθε έτος από το 2010 και μετά.

Ετσι, παρά τη ζημιά που έχει υποστεί το παραγωγικό σύστημα της χώρας, το οποίο μάλιστα είναι συγκρίσιμο με αυτό της Γαλλίας και της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εντούτοις η αύξηση της κερδοφορίας είναι εντυπωσιακή.

Συγκεκριμένα μεταξύ 2010-16, ενώ οι μισθοί μειώθηκαν κατά 22% και κατά 32% για τους νέους κάτω των 25 ετών, αντίθετα τα κέρδη του κεφαλαίου στη μεταποιητική βιομηχανία παρουσίασαν αλματώδη αύξηση της τάξης του 56%. Και παρότι η κερδοφορία παρουσίασε αύξηση, εντούτοις οι καθαρές επενδύσεις παγίου κεφαλαίου ήταν αρνητικές από το 2012 μέχρι το 2015, που σημαίνει ότι συρρικνώθηκε το παραγωγικό δυναμικό της χώρας.

Φαίνεται λοιπόν ότι, παρά τις δραματικές μειώσεις των μισθών στη βιομηχανία, εντούτοις τα προβλεπόμενα μνημονιακά μέτρα όσον αφορά τις αντίστοιχες μειώσεις των τιμών, την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και τη βελτίωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών δεν απέδωσαν, αλλά μετατράπηκαν σε αυξήσεις κερδών και όχι σε επενδύσεις.

Συνεπικουρούμενα όλα αυτά από τους ιδεολογικούς και οργανωτικούς παράγοντες, όπως είναι ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης για τα συνδικάτα στο εσωτερικό των επιχειρήσεων και στην κοινωνία, συνθέτουν την τραγική εικόνα που έχει περιέλθει ο κόσμος της εργασίας. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Μεταξύ 2011-17 έχουν υπογραφεί αθροιστικά 2.680 επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας έναντι μόνο 126 κλαδικών/ομοιοεπαγγελματικών.

Ουσιαστικά είναι η περίοδος κατά την οποία θεσμοθετείται η υπερίσχυση των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, επιβεβαιώνοντας μια σταθερή επιδίωξη της εργοδοτικής πλευράς να μεταφέρει τη διαδικασία διαπραγμάτευσης στο επίπεδο της επιχείρησης όπου η εργατική πλευρά είναι πιο αδύναμη συνδικαλιστικά και επομένως διαπραγματευτικά. Κατά συνέπεια, όσο κι αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι «έχει ανατείλει η ελπίδα της επαναφοράς της κανονικότητας στην αγορά εργασίας» και πως ζούμε «την “επανάσταση” των συλλογικών συμβάσεων», η πραγματικότητα τη διαψεύδει.

Ολα τα παραπάνω δείχνουν ότι είναι πλέον αναγκαίες άλλου τύπου δράσεις, που θα ενοποιούν τους εργαζόμενους στη μαύρη αγορά εργασίας και στην επισφάλεια, τους άνεργους και τους μετανάστες, με τους εργαζόμενους που ακόμη έχουν εργασία και που θα βασίζεται στην εργατική αλληλεγγύη, την εργατική δημοκρατία και την ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις. Διότι τελικά το ζητούμενο είναι να βρεθούν τρόποι για την ανασυγκρότηση των δυνάμεων της εργασίας και, το κυριότερο, να μείνουν ενεργοί οι άνθρωποι.

* επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

πηγή: efsyn.gr

.jpg

του Κώστα Μάρκου

Η αρχική συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ για τη μετονομασία της γειτονικής χώρας σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, «έναντι όλων», σε καμία περίπτωση δεν είναι μια «αμοιβαία επωφελής» συμφωνία που «σταθεροποιεί τα Βαλκάνια», όπως ισχυρίζονται οι δυο κυβερνήσεις. Και μόνον το κρύψιμο της συμφωνίας για χάριν του «μασάζ» πειθούς των πολιτών στις δυο χώρες με τα «non paper», δείχνει το αίσθημα κρυφής ενοχής και ανασφάλειας των κυβερνήσεων και των υπουργείων τους.

 Με βάση όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί  μέχρι τώρα από επίσημες κυβερνητικές και δημοσιογραφικές πηγές, ελληνικές και ξένες, μπορούν να γίνουν ορισμένες βασικές, πρώτες εκτιμήσεις.

Πρόκειται για μια εκβιαστική συμφωνία, καρφωμένη από την αμερικανική σημαία και επιβεβλημένη από τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και τη λυσσώδη προσπάθεια του ΝΑΤΟ και της «Δύσης» να περικυκλώσει τη Ρωσία. Η συγκεκριμένη συμφωνία στάζει αίμα και χρήμα, διασχίζεται από αγωγούς αερίου και όχι από «λεωφόρους ειρήνης». Συμφωνίες με ιμπεριαλιστικούς διαβολικούς σκοπούς δεν οδηγούν ποτέ στον παράδεισο της ειρήνης, όπως δείχνουν οι αντίστοιχες «συμφωνίες επίλυσης» για το παλαιστινιακό, το συριακό, το κουρδικό, το ουκρανικό ή το κυπριακό ζήτημα.

Πρόκειται για μια εκβιαστική συμφωνία πειθαναγκασμού από τα πάνω, για την επέκταση και αναστήλωση της χαμένης, λόγω Brexit, αίγλης της γερμανογαλλικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δημοψηφίσματα εκβιασμών για χάρη των ευρωαγορών δεν έχουν συνήθως αίσιο τέλος για τους εμπνευστές τους.

Πρόκειται για μια εκβιαστική συμφωνία με τη σφραγίδα της αστικής τάξης της Ελλάδας, που νομίζει ότι αναδεικνύεται έτσι σε «ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων», όπως είπε με ύφος μικροϊμπεριαλιστή μεγαλέξανδρου, ο Αλέξης Τσίπρας στο διάγγελμά του. Η κυβέρνησή του, αντί να πείσει για μια ελεύθερη συμφωνία γύρω από το όνομα, εξαναγκάζει έναν μικρό λαό να πουλήσει «έναντι όλων» το όνομά του, να πουλήσει τη δική του «ψυχή» στο διάβολο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Να παραιτηθεί ακόμη και από τα αυτονόητα δικαιώματα προάσπισης της ακόμη πιο μικρής, αλλά υπαρκτής μειονότητάς του στην Ελλάδα –κάτι που κρατάει μόνο για τον εαυτό της, όπως για την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία και που αναγνωρίζει στον «εξ Ανατολάς εχθρό», την Τουρκία.

Εάν ήθελε έναν ελεύθερο συμβιβασμό, η κυβέρνηση όφειλε να απεμπλέξει τις διαπραγματεύσεις από την είσοδο στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και να ζητήσει μια σύνθετη ονομασία, μόνο για τις διμερείς και διεθνείς σχέσεις και όχι για το εσωτερικό της γειτονικής χώρας, που ως αποτέλεσμα έχει το βίαιο στραμπούληγμα του γειτονικού λαού.

Πρόκειται, τέλος, για μια συμφωνία - εκβιασμό προς τους σλαβομακεδόνες και αλβανούς κατοίκους της γειτονικής χώρας από την ίδια την κυβέρνησή τους, μια κυβέρνηση αντι-ρωσική μαριονέτα των αμερικανών και των ευρωπαίων πατρώνων της, που την έφεραν στην εξουσία για αυτόν ακριβώς το λόγο.

Οι υποχωρήσεις της προς την Ελλάδα, δεν πείθουν ούτε το λαό της χώρας τους, ούτε τον ελληνικό λαό για την ειλικρίνεια των προθέσεών της. Αντίθετα, αποτελούν υποχωρήσεις που δείχνουν διάθεση «δορυφοροποίησης» της χώρας τους γύρω από το ελληνικό κεφάλαιο και μετατροπής της σε εξάρτημα του αντιρωσικού αγώνα και των δυτικών πολυεθνικών για τα στενά, ιδιοτελή συμφέροντα της αστικής τάξης των σλαβομακεδόνων και των αλβανών.

Το «Βόρεια Μακεδονία» δεν αποκλείει κανέναν αλυτρωτισμό. Αντίθετα, αφήνει ανοιχτούς και τους δυο. Ενδυναμώνει ιδιαίτερα εκείνο τον αλυτρωτισμό τμημάτων της ελληνικής, εθνικιστικής αστικής τάξης και όχι μόνον.

Γενικότερα, ο αντιδραστικός χαρακτήρας αυτής της συμφωνίας, παρά τις υπαρκτές, τυπικές, «αμοιβαίες υποχωρήσεις», όχι μόνον δεν θα κλείσει, αλλά αντίθετα θα ενδυναμώσει τους αντιδραστικούς εθνικισμούς και στις δυο πλευρές, που θα υποδαυλίζονται συνεχώς από τη Ρωσία, την Τουρκία και άλλους ανταγωνιστές.

Τέτοιες συμφωνίες δεν οικοδομούν σχέσεις φιλίας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των λαών. Οικοδομούν σχέσεις αλληλοϋπόβλεψης, καχυποψίας και  αμοιβαίας εχθρότητας. Χτίζουν το έδαφος, όχι για τη σταθεροποίηση, αλλά για την αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων.

Η συμφωνία αυτή θα αποτύχει, αργά ή γρήγορα. Θα αποτύχει, ακόμη και αν περάσει από τη Βουλή των δυο χωρών, ακόμη κι αν περάσει στο δημοψήφισμα της υπό εκκόλαψη «Βόρειας Μακεδονίας».

Για όλους αυτούς τους λόγους, η μαχόμενη Αριστερά, οι κομμουνιστές, οι πρωτοπόροι αγωνιστές του εργατικού, λαϊκού κινήματος και της νεολαίας, λένε  και πάλι, ένα τριπλό «όχι»:

-        όχι στη συμφωνία των κυβερνήσεων Τσίπρα και Ζάεφ

-        όχι στη συμφωνία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ

-        όχι στον εθνικισμό των Μητσοτάκη, Ιβανόφ και  ακροδεξιών.

πηγή: kommon.gr

kiriakos-mitsotakis-makedoniko-696x992.jpg

Δεν είδε ούτε άκουσε η ΝΔ για τα συγχαρητήρια σύσσωμων των Δυτικών ιμπεριαλιστικών κέντρων, στα οποία η ίδια ομνύει, προς τον Αλ. Τσίπρα για την συμφωνία Αθήνας – Σκοπίων.

Εκφράζει, τάχα, για προφανείς δημαγωγικούς λόγους, την αντίθεση της η ΝΔ σε κάποιους όρους της Συμφωνίας αλλά δεν λέει τίποτα για το γεγονός ότι αυτή η Συμφωνία μαγειρεύτηκε στους μηχανισμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και πιέστηκαν αφόρητα τα δύο μέρη για να την συνομολογήσουν.

Δεν βγάζει τσιμουδιά η ΝΔ για το γεγονός ότι αυτή η Συμφωνία έρχεται κουτί για την ένταξη της FYROM σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, που είναι ο διακαής πόθος των στυλοβατών της Δύσης.

Άραγε πιστεύει η ΝΔ ότι η ίδια θα αντιστεκόταν στις πιέσεις όλης της Δύσης και θα επιτύγχανε με την ίδια ονομασία της “Βόρειας Μακεδονίας”, που προφανώς αποδέχεται, διαφορετικούς, όρους στην “Μακεδονική” γλώσσα και την “Μακεδονική” υπηκοότητα;

Μας δουλεύετε κύριοι της ΝΔ; Πουλάτε φούμαρα και χάντρες στους ιθαγενείς;

Όταν κύριοι της ηγεσίας της ΝΔ ορκίζεστε σε ΝΑΤΟ και ΕΕ και προσκυνάτε ως “θεότητες” τις αγορές και τους ηγέτες τους, θα αντιστεκόσαστε σε όσα έχετε υιοθετήσει στο παρελθόν;

Θα αντιστεκόσαστε, όσο αντισταθήκατε και στα μνημόνια και στην μνημονιακή αποικιοποίηση της χώρας.

Ψελλίζετε “μισά” όχι όταν δεν είσαστε στη καρέκλα της εξουσίας, μόνο και μόνο και μέχρι να καθίσετε σε αυτήν.

πηγή: iskra.gr

aimodotis.jpg

Κάθε χρόνο στις 14 Ιουνίου γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο η Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Αιμοδότη.

 

Η ημέρα αυτή αποτελεί ένα «ευχαριστώ» στον ανώνυμο εθελοντή αιμοδότη που προσφέρει δωρεάν το αίμα του, αλλά και μια ευκαιρία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με την ανάγκη για τακτική αιμοδοσία προκειμένου να εξασφαλιστεί η ποιότητα, η ασφάλεια και η διαθεσιμότητα αίματος και προϊόντων αίματος για όσους τα χρειάζονται.

Η μετάγγιση αίματος και προϊόντων αίματος σώζει εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο. Παρατείνει τη ζωή και βελτιώνει την ποιότητα ζωής ασθενών που πάσχουν από απειλητικές ασθένειες, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει τη διενέργεια πολύπλοκων χειρουργικών και άλλων ιατρικών επεμβάσεων. Παίζει επίσης σωτήριο ρόλο στην υγεία μητέρας και παιδιού κατά την αντιμετώπιση έκτακτων περιστάσεων, όπως οι φυσικές καταστροφές.

Μια υπηρεσία αίματος που δίνει στους ασθενείς τη δυνατότητα πρόσβασης σε ασφαλές αίμα και ασφαλή προϊόντα αίματος σε επαρκείς ποσότητες αποτελεί συστατικό-κλειδί κάθε λειτουργικού συστήματος υγείας. Επάρκεια αίματος και προϊόντων αίματος μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της δωρεάς από εθελοντές αιμοδότες. Ωστόσο, σε πολλές χώρες του κόσμου οι υπηρεσίες αίματος αντιμετωπίζουν προκλήσεις στην εξασφάλιση επάρκειας, καθώς και στην εξασφάλιση της απαιτούμενης ποιότητας και ασφάλειας του αίματος και των προϊόντων του.

World Blood Donor Day 2018

Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Αιμοδότη 2018

Για το 2018, τη διοργάνωση του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Εθελοντή Αιμοδότη έχει αναλάβει η Ελλάδα, μέσω του αρμόδιου φορέα της, του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ). Η κεντρική εορταστική εκδήλωση στο πλαίσιο της ημέρας αυτής πραγματοποιείται στην Αθήνα σήμερα, 14 Ιουνίου του 2018.

Σε συνεργασία με το υπουργείο Υγείας και άλλους φορείς, το ΕΚΕΑ οργανώνει ανοιχτή καμπάνια με ποικίλες δράσεις σε διάφορα σημεία της Αθήνας και όλης της Ελλάδας.

Το μήνυμα για τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Αιμοδότη είναι: «Να είσαι εκεί για τον άλλον. Δώσε αίμα. Μοιράσου τη ζωή» (Be there for someone else. Give blood. Share life).

{youtube.com}gJbJmVwvcO0{/youtube.com}

Στοιχεία-κλειδιά για την αιμοδοσία

- Η μετάγγιση αίματος σώζει ζωές και βελτιώνει την υγεία: Περίπου 112,5 εκατομμύρια μονάδες αίματος συλλέγονται ετησίως σε παγκόσμια κλίμακα. Σχεδόν το 47% των δωρεών αίματος προέρχονται από χώρες υψηλού εισοδήματος, όπου κατοικεί ποσοστό μικρότερο από 19% του παγκόσμιου πληθυσμού.

- Η μετάγγιση αίματος υποστηρίζει ποικίλες θεραπευτικές παρεμβάσεις: Στις χώρες υψηλού εισοδήματος, η ομάδα του πληθυσμού με τις μεγαλύτερες ανάγκες σε αίμα είναι τα άτομα ηλικίας 60 ετών και άνω. Σε αυτή την ομάδα του πληθυσμού πραγματοποιείται έως και το 79% όλων των μεταγγίσεων αίματος. Η μετάγγιση αίματος είναι απαραίτητη σε καρδιαγγειακές χειρουργικές επεμβάσεις, μεταμοσχεύσεις, αποκατάσταση τραυματισμών, καθώς και στη θεραπεία συμπαγών και αιματολογικών διαταραχών. Στις χώρες μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος, η μετάγγιση αίματος πραγματοποιείται συχνότερα για την αντιμετώπιση επιπλοκών της εγκυμοσύνης, της ελονοσίας σε παιδιά με σοβαρή αναιμία, καθώς και στην αντιμετώπιση τραυματισμών.

- Η επάρκεια ασφαλούς αίματος μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσω της συστηματικής εθελοντικής αιμοδοσίας: Μια σταθερή βάση εθελοντών αιμοδοτών είναι απαραίτητη για να υπάρχει επάρκεια και ασφάλεια αίματος και προϊόντων αίματος.

- Οι εθελοντές αιμοδότες εξασφαλίζουν το 100% του διαθέσιμου αίματος σε 57 χώρες: Το 2013, 74 χώρες του κόσμου εξασφάλισαν πάνω από το 90% της συνολικής ποσότητας αίματος μέσω της εθελοντικής αιμοδοσίας, ενώ σε 57 χώρες οι εθελοντές αιμοδότες παρείχαν το 100% των ποσοτήτων αίματος που συλλέχθηκαν. Ωστόσο, σε 71 χώρες το αίμα που συλλέχθηκε προερχόταν σε ποσοστό κάτω από 50% από εθελοντές αιμοδότες, με τις ανάγκες του πληθυσμού σε αίμα να καλύπτονται σε σημαντικό ποσοστό από τα μέλη της οικογένειας ή από επί πληρωμή αιμοδότες.

- Περισσότεροι οι εθελοντές αιμοδότες στις χώρες υψηλού εισοδήματος: Κατά μέσο όρο, η συχνότητα αιμοδοσίας στις χώρες υψηλού εισοδήματος είναι 32,1 δωρεές ανά 1.000 άτομα ετησίως. Στις χώρες μεσαίου εισοδήματος είναι 7,8 ,1 δωρεές ανά 1.000 άτομα, ενώ στις χώρες χαμηλού εισοδήματος μόλις 4,6 δωρεές ανά 1.000 άτομα.

- Το αίμα που προέρχεται από εθελοντές αιμοδότες πρέπει πάντοτε να ελέγχεται: Πριν μεταγγιστεί, κάθε μονάδα αίματος που δωρίζεται πρέπει να ελέγχεται για τυχόν μόλυνση από τον ιό HIV, τους ιούς της ηπατίτιδας Β και C, καθώς και το βακτήριο της σύφιλης. Ωστόσο, σε 35 χώρες του κόσμου διαπιστώνεται αδυναμία επαρκούς ελέγχου του αίματος για έναν ή και περισσότερους από αυτούς τους παθογόνους παράγοντες. Ο έλεγχος καθίσταται αδύνατος λόγω ανεπάρκειας εξοπλισμού ή προσωπικού, κακής ποιότητας του εξοπλισμού ή απουσίας ποιοτικών συνθηκών στα εργαστήρια.

- Μία μονάδα αίματος μπορεί να ωφελήσει πολλούς ασθενείς: Ο διαχωρισμός των διαφόρων συστατικών του αίματος επιτρέπει να χρησιμοποιηθεί μία μόνο μονάδα αίματος για τη θεραπεία πολλών ασθενών ταυτόχρονα. Ποσοστό περίπου 97% του αίματος που συλλέγεται στις χώρες υψηλού εισοδήματος, 75,5% στις χώρες μεσαίου εισοδήματος και 50% στις χώρες χαμηλού εισοδήματος διαχωρίζεται στα συστατικά του ώστε να αξιοποιηθεί κατάλληλα.

πηγη: onmed.gr

Σελίδα 3382 από 4478
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή