Ανακοίνωση της Προοδευτικής Κίνησης Ιατρικών Επισκεπτών & Φαρμακοϋπαλλήλων

Καταγγέλλουμε ως απαράδεκτη και επικίνδυνη κατά την εκτίμησή μας την ΕΝΕΡΓΕΙΑ του Προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιατρικών Επισκεπτών να προωθήσει σε εταιρική λίστα mail την ηλεκτρονική συνομιλία, συνδικαλιστικού περιεχόμενου, μεταξύ της Ομοσπονδίας και του διοικητικού συμβουλίου επιχειρησιακού Σωματείου του κλάδου μας σε μια λογική «….δεν κάνεις αυτό που θέλω… θα σε φτιάξω εγώ». Η προώθηση της ηλεκτρονικής συζήτησης στην εταιρική λίστα mail, σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες της Προοδευτικής Κίνησης, έγινε άτυπα και κακώς πραγματοποιήθηκε.

Ανάμεσα στους αποδέκτες του mail, υπήρχαν διευθυντικά και διοικητικά στελέχη της εταιρείας, διευθυντικά στελέχη καθώς διευθυντές του τμήματος HR. Στόχος, κατά την αντίληψη μας, ήταν να εκτεθεί ο πρόεδρος του επιχειρησιακού σωματείου στη διοίκηση της επιχείρησης, με σκοπό τη δημιουργία ενός αρνητικού κλίματος στο εργασιακό του περιβάλλον, με αποτέλεσμα τη συνδικαλιστική και εργασιακή αμφισβήτησή του.

Συνάδελφοι εκτιμάμε ότι πρόκειται για μια κατάπτυστη ενέργεια που δεν τιμά την Ομοσπονδία μας και επαναφέρει μνήμες με αντίστοιχες μεθόδους που είχαν χρησιμοποιηθεί σε άλλες μαύρες εποχές με τη διαφορά ότι τότε φορούσαν κουκούλες.

Στην Πανολομέλεια που πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιούνη, θέσαμε την πρόταση που θα καταδικάζει τέτοιες ενέργειες, αλλά δυστυχώς στηρίχτηκε μόνο από την αντιπολίτευση αφήνοντας εκτεθειμένους κατά την άποψή μας όλους όσοι στήριξαν και στηρίζουν τέτοιες ενέργειες.

Η Προοδευτική Κίνηση καταδικάζει την παραπάνω ενέργεια θεωρώντας ως κύριο υπεύθυνο-ανεύθυνο τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε με τις αρχές και τις αξίες που μας διέπουν για την προάσπιση των εργατικών μας δικαιωμάτων.

Ιούνης 2018

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Τα στοιχεία συγκλονίζουν κάθε φορά, όσες φορές και να τα δεις, κάθε χρόνο, κάθε μέρα.

    Κάθε μονάδα αυτών των στοιχείων είναι μια ολόκληρη ανθρώπινη ζωή.

Τα στοιχεία δεν χωράνε στις ευχές που θα ακούσουμε σήμερα, από συγκινημένους επίσημους και ανεπίσημους παράγοντες, Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.   

   Η προσφυγιά δεν είναι φυσικό φαινόμενο, όπως θα βόλευε τους ισχυρούς του κόσμου, να αντιμετωπίζουμε τους πρόσφυγες ως φυσικό φαινόμενο, ως αναγκαίο κακό!

   Η απάντηση δίνεται μέσω του πλακάτ στη φωτογραφία αριστερά:  «Κανείς δεν διάλεξε να γίνει πρόσφυγας».  

   Άλλοι διάλεξαν να γίνουν εκατομμύρια άνθρωποι πρόσφυγες κι έχουν και ονοματεπώνυμα.

   Κι όλοι μαζί έχουν το όνομα ενός συστήματος, που μοιράζει τον κόσμο σε «αγορές»,  που λεηλατεί τον πλούτο των χωρών προς όφελος των οικονομικά ισχυρότερων, που οδηγεί στην αποκτήνωση του ανθρώπου για την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου,  που σμπαραλιάζει τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα για να διασφαλίσει την παντοκρατορία των μονοπωλίων.

   Και το όνομα αυτού: Καπιταλισμός!

***

«Κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων»

Σήμερα, Παγκόσμια Μέρα Προσφύγων, δημοσιεύουμε ξανά ένα βίντεο που είχαν φτιάξει πριν δύο χρόνια εννέα μαθήτριες της Β’ Λυκείου και τρεις καθηγήτριες, από το Γενικό Λύκειο της Άμφισσας. Οι μαθήτριες μιλούν, μιλούν με το ποίημα της Warsan Shire. Η Warsan Shire γεννήθηκε το 1988. Είναι Σομαλή, γεννήθηκε στην Κένυα και ….βρέθηκε στο Λονδίνο μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής της. Στη συνέχεια ολόκληρο το ποίημα της Warsan Shire.

ΣΠΙΤΙ

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του.

Αφήνεις την πατρίδα

μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά

φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου

ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες

μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου

και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο

ανάμεσα στα δόντια σου

και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων

κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού

δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

Πρέπει να καταλάβεις

ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του

κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει

σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

κανένας δε σέρνεται

κάτω από φράχτες

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν

να τον λυπούνται

κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων

ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία

όπου το σώμα σου πονούσε

ή τη φυλακή,

επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται

και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ

είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό

γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε

κανένας δε θα το άντεχε

κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό

για να ακούσει τα:

γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι

πρόσφυγες

βρωμομετανάστες

ζητιάνοι ασύλου

που ρουφάτε τη χώρα μας

αράπηδες με τα χέρια απλωμένα

μυρίζετε περίεργα

απολίτιστοι

κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε

να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία

στα λόγια

στα άγρια βλέμματα

ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά

από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού

ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά

από δεκατέσσερις άντρες

ανάμεσα στα πόδια σου

ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο

να καταπιείς

από τα χαλίκια

από τα κόκαλα

από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,

αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές

εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα

να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου

να συρθείς στην έρημο

να κολυμπήσεις ωκεανούς

να πνιγείς

να σωθείς

να πεινάσεις

να εκλιπαρήσεις

να ξεχάσεις την υπερηφάνεια

η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι

μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου

που λέει

φύγε,

τρέξε μακριά μου τώρα

δεν ξέρω τι έχω γίνει

αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού

θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ. 

Σημείωση: Ολόκληρο το ποίημα, μεταφρασμένο, το βρήκαμε στην ιστοσελίδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Από Γιώργος Χελάκης

Tον ρώτησαν για το δημοψήφισμα που διεξήχθη το καλοκαίρι του 2015. Τον ρώτησαν από την γερμανική εφημερίδα Die Welt. Kι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας απάντησε πως βλέποντας τα πράγματα από απόσταση και με τα δεδομένα που υπάρχουν θα το σκεφτόταν διαφορετικά.

Με ένα εύσχημο και διπλωματικό τρόπο ο πρωθυπουργός έστειλε το μήνυμα στην γερμανική πολιτική ελίτ πως αποκηρύσσει το δημοψήφισμα, την πιο εξεγερτική στιγμή στην ιστορία της Ελλάδας μεταπολιτευτικά τουλάχιστον.

Δεν πρωτοτύπησε σε κάτι ο Αλέξης Τσίπρας. Είθισται οι πρωθυπουργοί των μνημονίων να αποκηρύσσουν το παρελθόν τους.

Ο κ. Σαμαράς μπροστά στα σκαλιά της γερμανικής καγκελαρίας ξεστόμισε το περίφημο «ουδείς αναμάρτητος» αναφερόμενος στα Ζάππεια που τον έφεραν στην εξουσία ως αντιμνημονιακό.

Το ίδιο έκανε τώρα και ο κ. Τσίπρας. Λίγες μέρες πριν τις αποφάσεις για το ελληνικό χρέος και εκλιπαρώντας για ολίγη παραπάνω επιμήκυνση και αφού είχε υπογράψει την συμφωνία για το Μακεδονικό, ο πρωθυπουργός δέχτηκε την κρίσιμη ερώτηση και απέταξε τον σατανά του δημοψηφίσματος.

Τώρα πλέον μετανιωμένος και ευθυγραμμισμένος με κάθε επιθυμία των ατλαντικών και ευρωπαίων «συμμάχων» περιμένει μια ελεήμονα κουβέντα για το χρέος.

Αν την ακούσει ετοιμάζεται να βγει και να μας ζητήσει να πανηγυρίσουμε επειδή θα επιμηκυνθεί η εξόφλησή του, δηλαδή αντί για τα παιδιά μας θα το πληρώνουν και τα εγγόνια μας.

Που θα τα βρει για να πληρώσουν δεν ξέρω να σας πω, όταν τα τελευταία χρόνια πάνω από τετρακόσιες χιλιάδες νέοι συμπατριώτες μας έχουν εγκαταλείψει την μάταια τούτη χώρα, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον στην αλλοδαπή.

Απέναντι στον πρωθυπουργό στέκεται μια αξιωματική αντιπολίτευση ζαλισμένη από τα απανωτά χτυπήματα.

Εκεί που ζούσε με την σιγουριά ότι αυτή ήταν η επίσημη αγαπημένη των Aμερικανών και των Eυρωπαίων, διαπιστώνει πως έχει εξαπατηθεί.

Πως αρνήθηκαν τον έρωτά της για χάρη του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα. Συμπεριφέρεται λοιπόν σαν την απατημένη σύζυγο και κρατάει μούτρα;

Τώρα που την μαλώνουν ότι θα πρέπει να υλοποιήσει κατά γράμμα τις δεσμεύσεις που αυτή η κυβέρνηση έχει αναλάβει.

Γίνεται πλέον φανερό πως οι χειμαζόμενες λαϊκές τάξεις δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του μπλοκ των μνημονιακών δυνάμεων.

Η λύση πρέπει να αναζητηθεί στην αμφισβήτηση του μνημονιακού μονόδρομου, έξω από το πλαίσιο της ΝΑΤΟικής και ευρωενωσιακής εξάρτησης.

Διαφορετικά η Ελλάδα θα καταντήσει μια χώρα γερόντων και απελπισμένων που θα περιμένουν κάθε καλοκαίρι τους τουρίστες…

*Πηγή: pagenews.gr

Παράξενα εγκλήματα. Όλο και πιο πολλά. Εγκλήματα ζοφερά. Ασυνήθιστα. Φόνοι για λίγα ευρώ. Ανηλεείς ξυλοδαρμοί με μεγάλη ευκολία. Ειδεχθείς συμπεριφορές, «τρόμος και αθλιότητα» όπως άλλοτε σε σκοτεινές εποχές. Η κρίση περνώντας μέσα από την πολιτική και την οικονομία εμφανίζεται πλέον στην κοινωνία. Στην

οποίαν η αχλύς της παρακμής μετριέται σε πολλά από τα επίπεδα της βίας. Η επιθετικότητα στους δρόμους, η ασυνεννοησία, η μοχθηρία, ο φθόνος, η ιδιώτευση, ο ατομικισμός, η δολιότης είναι ένα μέρος μόνο απ’ το κακό συναπάντημα που μας περιμένει καθώς ξεπορτίζουμε κάθε μέρα.

Όμως δεν είναι μόνον η κρίση, μαζί της συντίθεται η κυρίαρχη ιδεολογία των τελευταίων ετών. Μια ιδεολογία που αποθέωνε το «σε όποιον αρέσω, για τους άλλους δεν θα μπορέσω». Η πτωχοπροδρομική γκλαμουριά που τα έκανε όλα «ένα σύμπαν που συνωμοτεί για την πάρτη μας». Και εγένετο έτσι ένας χυλός, όπου κάθε επίκληση οποιουδήποτε κώδικα αρχών ή αισθήματος τιμής φάνταζε συντηρητισμός και κόλλημα. Ένα ξεχαρβάλωμα

όπου όλοι αυτοπροσδιοριζόμαστε, όπου η αλήθεια δεν χρειάζεται την απόδειξή της, όπου δεν υπάρχουν όρια, όπου η ηθική δεν μπορεί να υπαγορεύει υποχρεώσεις απέναντι στους άλλους, όπου όλοι μπορούν να τα κάνουν όλα. «Έως

και τέτοια εγκλήματα;» θα αντιτείνει κανείς. Μα δεν φθάνει κανείς με τη μία στον Αγρόν του Κεραμέως. Φθάνει ανεπαισθήτως. «Μήπως είναι υπερβολή;» θα μπορούσε να επιμείνει κανείς. Πιθανόν. Αλλά αν δεν είναι; Άλλωστε ενίοτε οι υπερβολές ομιλούν εν παραβολαίς κι από την ανησυχία βγαίνει πάντα κάτι καλύτερο απ’ όσα μπορεί ο εφησυχασμός.

Φοβάμαι ότι όλο αυτό το μείγμα απανθρωπιάς σχετίζεται με ένα αμάλγαμα αμορφωσιάς, εκφυλισμού των εννοιών και υποταγής στα στερεότυπα της προπαγάνδας που μόνον (και μόνον του πλέον) το φιλότιμο των ανθρώπων προσπαθεί να αντικρούσει

στα σχολεία, στις γειτονιές, στους τόπους εργασίας, στις οικογένειες. Μια τηλεόραση που «δικαιούται» να ταΐζει τους πολίτες κοπριές, με εφημερίδες που δεν στέκονται στο πλάι του λαού ελέγχοντας την εξουσία, με μια τέχνη που τα παίρνει για να αποπροσανατολίζει ή να είναι ανώδυνη για τους Δυνατούς, με πανεπιστημιακούς που η καριέρα τους είναι υπόθεση πολιτικής εξάρτησης – όλα αυτά, πλην Λακεδαιμονίων, σε κάθε τομέα, παράγουν ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται της κακομοίρας. Γιατί όλο και πιο πολλοί

να μην πείθονται ότι η επιβίωση είναι μια υπόθεση ισχύος; Ισχύος εντός νόμου κι εκτός νόμου. Έτσι με την ευκολία που κάποιοι γίνονται σφουγγοκωλάριοι των Δυνατών (αυτή είναι η ισχύς τους), άλλοι καταφεύγουν στον νόμο της ζούγκλας. Παιδιά

που μεγαλώνουν βλέποντας το κράτος να κλέβει απ’ τους μισθούς και τις συντάξεις, που βλέπουν την Ελλάδα να πουλιέται σάρκα στα σκλαβοπάζαρα, που βιώνουν μέσα στα σπίτια τους τη γκρίνια της φτώχιας ή την αδιαφορία του νεοπλουτισμού, παιδιά που βλέπουν στην τηλεόραση αηδίες και στο διαδίκτυο τον βιασμό της ελευθερίας από την ελευθεριότητα, που δηλητηριάζονται από τα τρολ, παιδιά που

ξέρουν, κι όμως είναι σαν να μην τρέχει τίποτα, ότι το κινητό τους είναι ο χαφιές που τα παρακολουθεί, γιατί να μην κοιτάξουν την άβυσσο; Μόνον το φιλότιμο παλεύει πια την άβυσσο και το φιλότιμο δεν είναι αρκετό.

Όταν οι ίδιοι οι θεσμοί ευνοούν τον εκφυλισμό, όταν αυτό που φαίνεται αθώο είναι πονηρό – όπως οι ΜΚΟ που ασκούν νόμιμη σωματεμπορία ή όπως οι ιδεολογίες που κάνουν κωλοτούμπες, γιατί οι παλιότεροι να μην απογοητεύονται και οι νεώτεροι να μην απελπίζονται;

Ιδιαιτέρως οι νεώτεροι, φτιαγμένοι, παρ’ όλην αυτήν την παθολογία, από εκείνην την καλή πάστα που στη νεότητα ανθεί, να μην παθαίνουν την πλάκα τους, όταν βλέπουν το Ψέμα να αγορεύει στη Αγορά

και να νικάει. Πολύ ψέμα ρ’ αδερφάκι μου! Ψέματα για τις αιτίες του κακού, ψέματα για τις λύσεις, ψέματα για το μέλλον που μας περιμένει. Διαιώνιση της λουμπινιάς, της διαπλοκής, κλίκες ημετέρων, συμμορίες του χρήματος, μια νομιμότητα που χάνεται μέσα στην παρανομία, όπως ο δολοφόνος χάνεται μέσα στη νύχτα.

Άλλοι, ειδικότεροι απ’ την ταπεινότητά μου, έχουν αρχίσει να συσχετίζουν όχι τόσον την «έξαρση της εγκληματικότητας» κατά το κοινώς λεγόμενο, αλλά τις ιδιομορφίες αυτής της νέας εγκληματικότητας με την κρίση αλλά και με τις ατραπούς που έχει πάρει εδώ και πολλά χρόνια ο καθημερινός μας πολιτισμός υπό το κράτος της κυρίαρχης ιδεολογίας. Που εν τέλει θεωρεί μέσες - άκρες τη ζωή αμάρτημα, αν αυτή η ζωή δεν είναι χρήσιμη στους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες.

ΠΗΓΗ: topontiki.gr