-του Δημήτρη Μηλάκα

Ο τρόπος με τον οποίο τα επικοινωνιακά συστήματα (επίσημοι και ανεπίσημοι μηχανισμοί επιρροής) επιχειρούν να κάνουν τη διαχείριση της συμφοράς της περασμένη Δευτέρας δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι ουδείς ενδιαφέρεται σοβαρά για τις αιτίες της τραγωδίας οι οποίες άλλωστε είναι γνωστές και οφθαλμοφανείς. Η προσοχή τους είναι επικεντρωμένοι στις συνέπειες. Οι μεν θέλουν να τις εκμεταλλευτούν οι δε να τις επιμερίσουν…

Το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης είναι πως η κυβέρνηση έχοντας διαλύσει τα πάντα άφησε τελικά τους ανθρώπους να καούν. Από την πλευρά της η κυβέρνηση απαντά ότι παρέλαβε καμένη γη, ότι δεν ήταν σε θέση να διορθώσει στρεβλώσεις δεκαετιών και πως… φύσαγε πολύ εκείνη την αποφράδα μέρα.

Τα εν λόγω επιχειρήματα αν τα προσθέσει κανείς βλέπει να σχηματίζουν και τα δυο μαζί την μισή αλήθεια.

Πράγματι δεν είναι η κυβέρνηση υπεύθυνη για την ρυμοτομία στο Μάτι (και σ όλη την υπόλοιπη χώρα) για τις καταπατήσεις των δασών, για το μάντρωμα των ακτών. Η γη που παρέλαβε αν δεν ήταν ήδη καμένη ήταν καμένη είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να καεί.

Από την άλλη πλευρά  ξεχειλίζουν από θράσος οι της αντιπολίτευσης, αυτοί που είτε ως πράσινη είτε ως γαλάζια παραλλαγή  κυβέρνησαν τον τόπο από την μεταπολίτευση μέχρι την χρεοκοπία. Ο τρόπος άλλωστε με τον οποίο χάθηκαν τόσοι άνθρωποι στο Μάτι (ή στη Μάνδρα) περιγράφει επ ακριβώς τη συνολική(οικονομική, πολιτική θεσμική) χρεοκοπία του τόπου.

Αυτό που ωστόσο αποκύπτεται από τα επικοινωνιακά επιχειρήματα και των δύο πλευρών, αυτών που μας σώζουν αυτήν την περίοδο και αυτών που μας έσωσαν στο παρελθόν και είναι έτοιμοι να το ξανακάνουν, είναι ότι μοιάζουν με δυο σταγόνες νερό. Το πόσο πολύ μοιάζουν φαίνεται από την ευρεία πλειοψηφία με την οποία πέρασε το τελευταίο μνημόνιο (το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) στη Βουλή. Το ψήφισαν όλοι μαζί…

Εκεί, στα μνημόνια, μπορεί κάποιος να ανιχνεύσει την κατανομή των πόρων του κράτους (με την διακομματική συμφωνία περί της προτεραιότητας που είναι η αιώνια αποπληρωμή χρεολυσίων και τόκων) και κοιτώντας στους προϋπολογισμούς που έχουν καταθέσει οι κυβερνήσεις  των δέκα τελευταίων ετών να διαβάσει τις κοινές τους επιλογές που συνεπάγονται τη διάλυση των κρατικών  μηχανισμών  μεταξύ των οποίων η πολιτική προστασία και η πυρόσβεση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε τη σκυτάλη της εξουσίας υποσχόμενος ότι θα βάλει ένα τέλος σε επαίσχυντες δεσμεύσεις προς το εξωτερικό που απομυζούν τον εθνικό πλούτο    και θα επιχειρήσει μια τομή σε όλα αυτά που διαμόρφωσαν το ελληνικό κράτος σε αποδοτικό τσιφλίκι αυτών που το διαχειρίζονταν τόσα χρόνια και τελικά το χρεοκόπησαν. Στην πράξη ωστόσο η προσαρμογή των «αριστερών» στις διαταγές των έξω και στα εγχώρια κατεστημένα συμφέροντα ήταν εντυπωσιακή. 

Ακολουθώντας κατά γράμμα τις εντολές η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΝΕΛ) συνέχισε την βασική μνημονιακή αποστολή (το ξεπούλημα) και την παλαιοκομματική πρακτική των προηγούμενων: Κατάλυση του κράτους με διανομή οφίτσιων με κριτήριο κομματικούς συσχετισμούς (είναι χαρακτηριστική η λεία που απέσπασε το ΠΡΑΤΩ του Κοτζιά στο ΥΠΕΞ, στο προστασίας του πολίτη και την πολιτική προστασία) και προσωπικές/ συγγενικές   σχέσεις.

Αν όπως είναι ολοφάνερο συμφωνήσουμε ότι:

• η τραγωδία της περασμένη Δευτέρας στο Μάτι, όπως και η προηγούμενη στη Μάνδρα ή η επόμενη που αργά ή γρήγορα θα έρθει είναι αποτέλεσμα κατά κύριο λόγο των παθογενειών ενός χρεοκοπημένου/ υποθηκευμένου κράτους και όχι απλώς η διαχείριση των σαθρών μηχανισμών του κατά την διάρκεια μιας κρίσης
• ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η (αξιωματική)  αντιπολίτευση δεν έχουν τη διάθεση ή το σθένος να αμφισβητήσουν την έξωθεν επικυριαρχία και την εγχώρια κατεστημένη δύναμη

… τότε είναι ολοφάνερο ότι ο μεταξύ τους καβγάς δεν έχει παρά μόνο ένα αντικειμενικό στόχο: τη σκυτάλη της εξουσίας και ότι αυτή προσφέρει σ όσους την κρατούν, για όσο διάστημα την  κρατούν.

Μετά την περασμένη Δευτέρα, γίνεται σαφές ότι η εν λόγω σκυτάλη έχει πέσει από τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα. Περιχαρείς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να την αρπάξει κ οι τριγύρω του ονειρεύονται  τα μεγαλεία (και λίγο από τα παντεσπάνι) της εξουσίας… Η μάχη προβλέπεται λυσσώδης για το κουφάρι του Τιτανικού…

Πηγή: topontiki.gr

 του Θανάση Σκαμνάκη

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγή:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη: kommon.gr

Η χώρα μας πρέπει να θωρακιστεί απέναντι στις πυρκαγιές όπως θωρακίζεται απέναντι στους σεισμούς, λέει σε συνέντευξή του στο ΑΜΠΕ ο ακαδημαϊκός Χρήστος Ζερεφός κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το γεγονός ότι τις επόμενες δεκαετίες θα έχουμε επιπλέον σαράντα ημέρες δασικών πυρκαγιών

Πρέπει να μελετήσουμε τα φαινόμενα σε βάθος, εξηγεί ακόμη, ενώ εντοπίζει τις αιτίες της καταστροφής στην απουσία οδών διαφυγής, τις πευκοφυτεύσεις και την αντίληψη ότι ένας μεγάλος δρόμος μπορεί να εμποδίσει πάντοτε την εξάπλωση της πυρκαγιάς. Ακολουθεί η συνέντευξη του ακαδημαϊκού Χρήστου Ζερεφού στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Τι εξήγηση δίνετε για την καταστροφή;

Η καταστροφή ήταν προφανές ότι θα συμβεί όπως θα συμβούν και άλλες καταστροφές εάν δεν αλλάξουμε νοοτροπία.

Σε τι αναφέρεστε συγκεκριμένα;

Έχουμε εμποδίσει τις εξόδους διαφυγής σε περιπτώσεις όπως αυτή που αντιμετωπίσαμε προχθές στο Μάτι. Είναι πραγματική αυτοκτονία η ανυπαρξία διόδου προς τη θάλασσα. Εχουμε υπερεκτιμήσει την ικανότητα ενός δρόμου να εμποδίσει την πυρκαγιά να περάσει από τη μία στην άλλη πλευρά. Αυτό ακριβώς συνέβη στη Λεωφόρο Μαραθώνος. Η κατάσταση δεν εκτιμήθηκε σωστά, η πυρκαγιά πέρασε χωρίς να έχει δοθεί εντολή εκκένωσης. Αλλά το μείζον, επαναλαμβάνω, είναι η μη έξοδος διαφυγής.

Έχει και στο παρελθόν συμβεί ένας δρόμος να μην λειτουργήσει ως φυσικό φράγμα;

Μπορώ να θυμηθώ αμέσως το 2009 στο Ντράφι. Όλοι θεωρούσαν ότι η οδός Αχαιών θα αποτελούσε ένα φράγμα στην εξάπλωση της πυρκαγιάς η οποία ερχόταν τότε από τον Διόνυσο. Αλλά την πυρκαγιά δεν την σταματάει τίποτε όταν φουντώσει. Απλώς πρέπει να είναι έτοιμοι οι κάτοικοι να εκκενώσουν την περιοχή έχοντας σαφείς οδηγίες. Πράγμα δυστυχώς που δεν συμβαίνει στη χώρα μας.

Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις φωτιές;

Έως τώρα οι μηχανικοί εστίασαν στην αντισεισμική προστασία. Και πολύ σωστά αφού η χώρα μας είναι σεισμογενής. Από την άλλη πλευρά όμως είναι και πυρογενής. Οι πυρκαγιές στη χώρα μας, το ξέρουμε πολύ καλά πια, μπορούν να σκοτώσουν. Έγινε δυστυχώς τώρα στην Αττική, όπως έγινε και στην Ηλεία πριν από έντεκα χρόνια και θα επαναληφθεί στο μέλλον εάν δεν λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα.

Είναι οι κλιματικές συνθήκες που κάνουν αναπότρεπτη αυτήν την πραγματικότητα;

Η άνοδος της θερμοκρασίας και η ξηρασία είναι φονικός συνδυασμός. Φέτος βέβαια δεν είχαμε ξηρασία, είχαμε πολλές βροχές. Και συνέβη το εξής: Λόγω της υγρασίας στο έδαφος δεν κάηκαν τα κάτω μέρη των δέντρων, αλλά η φωτιά διαδόθηκε από τα ψηλότερα κλαδιά.

Η ζωή στις δεντρόφυτες περιοχές τι κανόνες επιβάλλει;

Ο καθαρισμός είναι πολύ σημαντικός. Συνήθως οι οικοπεδούχοι που δεν μένουν στην περιοχή δεν καθαρίζουν τα οικόπεδά τους. Οι δήμοι θα πρέπει να τιμωρούν όσους δεν μεριμνούν για τον καθαρισμό από ξερά χόρτα, εύφλεκτα σκουπίδια κλπ. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Το αποτέλεσμα είναι όσοι ζουν στα βουνά της Αττικής να έχουν πάντα τον φόβο να καούν από τη μία ημέρα στην άλλη.

Τα πεύκα κάνουν τον κίνδυνο ακόμη μεγαλύτερο;

Μου δίνετε την αφορμή για να θίξουμε το φλέγον θέμα των αναδασώσεων. Οι αναδασώσεις γίνονται με πεύκα, τα οποία λόγω του ρετσινιού είναι μπουρλότα έτοιμα να ανάψουν. Οι αναδασώσεις δεν γίνονται με την χλωρίδα που υπήρχε. Στο Πεντελικό Όρος για παράδειγμα μόνο ένα μικρό κομμάτι είχε πεύκα. Και ήταν μάλιστα το κομμάτι προς την πλευρά που υπήρχαν έλη, στον Σχοινιά κλπ. Στο υπόλοιπο όρος δεν υπήρχαν πεύκα, το γράφει ο Δημήτριος Αιγινήτης στον τόμο που εξέδωσε το 1910 «Το κλίμα της Αττικής».

Και τώρα; Στον 21ο αιώνα;

Αρκεί να σας πω ότι έως το τέλος του αιώνα θα έχουμε σαράντα ημέρες επιπλέον δασικές πυρκαγιές. Αλλά ήδη φαντάζει αδιανόητο να νομιμοποιούνται κτίσματα σε εύφλεκτες περιοχές. Έχουμε τεράστιο έλλειμμα στο θέμα της ορθής χωροταξικής κατανομής κατοικιών και δρόμων. Πρέπει να μελετήσουμε σε βάθος τα φαινόμενα, είδαμε τι συνέβη με τις εκρηκτικές ροές ύδατος στη Μάνδρα, είδαμε και τώρα τι συνέβη με την εκρηκτική μεταφορά θερμικής ενέργειας.