Το 1972 ιδρύεται στη Φιλαδέλφεια η οργάνωση MOVE (Κίνηση) από τον Τζον Άφρικα τον πρεσβύτερο. Το όνομα δεν αποτελεί ακρωνύμιο, αλλά περιγράφει κυρίως τη φιλοσοφία της οργάνωσης. «Κάθε ξεχωριστή ζωή εξαρτάται από τις υπόλοιπες και όλες οι ζωές έχουν έναν σκοπό, οπότε κάθε ξεχωριστή ζωή, είναι εξίσου σημαντική, γιατί βρίσκεται σε μια κίνηση, είτε είναι άνθρωπος, είτε είναι σκύλος, είτε είναι πουλί, ψάρι, δέντρο, μυρμήγκι, χορτάρι, ποταμός, άνεμος ή βροχή».

Η αγάπη των MOVE για τη ζωή, στην ουσία τους κατατάσσει σε έναν ιδιαίτερο πολιτικό χώρο, επηρεασμένο από τον παναφρικανισμό και τη θεωρία της μαύρης απελευθέρωσης, τη ριζοσπαστική οικολογία και τον καταργητισμό, δηλαδή την κατάργηση των δομικά καταπιεστικών θεσμών στη κοινωνία, όπως η αστυνομία ή οι φυλακές. Οι MOVE ήταν μια φυλετικά και περιβαλλοντικά φορτισμένη οργάνωση, με πλούσια δράση σε αυτά τα μέτωπα. Συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, κολεκτιβιστικός τρόπος ζωής, οι MOVE καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους ήταν αρκετά ενεργοί στην πολιτική σκηνή της Φιλαδέλφειας.

Την πρώτη περίοδο που οι MOVE ήταν ενεργοί, δήμαρχος στην Φιλαδέλφειας ήταν ο Φρανκ Ρίζο, ένας πρώην αστυνομικός διοικητής, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, με έντονη αντιπάθεια προς τους διαδηλωτές/ακτιβιστές κάθε είδους. Ιδιαίτερο πρόβλημα υπήρχε και μεταξύ της αστυνομίας και της μαύρης κοινότητας της Φιλαδέλφειας, ήδη από την εποχή που ο Ρίζο ήταν διοικητής. Κατηγορήθηκε αρκετές φορές, από ακτιβιστές ενάντια στην αστυνομική βία, πως στόχευε συστηματικά τις μαύρες γειτονιές για να δημιουργεί συνεχώς ένταση, η οποία στη συνέχεια θα δικαιολογούσε την υπέρμετρη χρήση βίας. Μια τακτική που βέβαια δεν ήταν ανακάλυψη του Ρίζο, αλλά συνολικά της αστυνομικής κουλτούρας των ΗΠΑ, ιδιαίτερα στις πόλεις και τις πολιτείες που είχε μεγάλες μαύρες κοινότητες. Οπότε και οι MOVE, ήταν τα δύο πράγματα που μισούσε περισσότερο απ’ όλα ο Ρίζο. Μαύροι και ριζοσπαστικοί ακτιβιστές.

Αυτό, σε μεγάλο βαθμό δημιούργησε και ιδιαίτερες τριβές μεταξύ των MOVE και των θεσμών της Φιλαδέλφειας, με πρώτο απόγειο, το περιστατικό της πρώτης εκκένωσης ενός κατειλημμένου κτιρίου, στο οποίο έμεναν οι MOVE, το 1978. Οι αστυνομικές δυνάμεις της Φιλαδέλφειας, σε μια απόπειρα έξωσης, αντάλλαξαν πυρά με τους MOVE, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός αστυνομικού. Οι MOVE υποστήριζαν μέχρι τέλους, πως δεν είχε προέλθει από αυτούς η θανατηφόρα βολή και πως ο αστυνομικός είχε σκοτωθεί από «φιλικά πυρά». Προφανώς κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο να αποδειχθεί και ακόμη και αν ήταν δυνατό, η αστυνομία και η διοίκηση της πόλης δεν θα έμπαινε ποτέ σε διάλογο με «μαύρους τρομοκράτες». Οι εννέα συλληφθέντες για την υπόθεση της δολοφονίας έγιναν γνωστοί ως οι MOVE 9 και καταδικάστηκαν σε 100 χρόνια φυλάκισης. Δύο από αυτούς πέθαναν μέσα στη φυλακή και οι περισσότεροι εξ αυτών είχαν αποφυλακιστεί μέχρι το 2020 (αποφυλακίστηκαν όλοι σε μεγάλη ηλικία, κάποιοι έχοντας ήδη χρόνιες και θανατηφόρες ασθένειες, όπως ο καρκίνος.)

Η στρατηγική του Ρίζο, αποτελούνταν από συχνό εκφοβισμό, από μια καμπάνια λασπολογίας των MOVE προς την κοινότητα της Φιλαδέλφειας, από συστηματικούς αστυνομικούς ελέγχους και βίαιες επιθέσεις υπό το πρόσχημα των τυπικών ελέγχων κλπ. Αυτή η στρατηγική έδειξε να πιάνει και να έχει αποτελέσματα, καθώς οι MOVE υπέστησαν αρκετές συλλήψεις μελών τους και αναγκάστηκαν να αλλάξουν σπίτια αρκετές φορές. (είπαμε πως έμεναν συνήθως όλοι σε κατειλημμένους χώρους, σε ένα είδος κοινοτικής/κολεκτιβίστικης ζωής).

Το 1981 οι MOVE μετακινήθηκαν σε ένα νέο χώρο, σε μια γειτονιά της Φιλαδέλφεια, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πιο μεσοαστική. Το νέο σπίτι τους, θύμιζε αρκετά φρούριο, κυρίως για να αποφύγουν πάλι μια ενδεχόμενη εκκένωση ή ένα περιστατικό όπως εκείνο του 1978 που αναφέρθηκε νωρίτερα. Χρησιμοποιούσαν έναν τηλεβόα, που ήταν τοποθετημένος στην ταράτσα του σπιτιού και εξέπεμπε μηνύματα καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, γεγονός που δεν άρεσε ιδιαίτερα στις αρχές. Η διοίκηση της πόλης, τώρα με τον νέο δήμαρχο Γούιλσον Γκουντ, προσπάθησε με διάφορους τρόπους να τους διώξει. Έκλεισε τις παροχές ρεύματος και νερού στο σπίτι, σταμάτησε να παρέχει υπηρεσίες καθαριότητας στο δρόμο που βρισκόταν το σπίτι και αρκετές φορές έβαλε γείτονες να υπογράψουν φόρμες διαμαρτυρίας.

Στις 13 Μαΐου του 1985 οι δημοτικές αρχές σε συνεργασία με την αστυνομία, ονόμασαν τους MOVE «τρομοκρατική οργάνωση» και αποφάσισαν να τους διώξουν από το σπίτι με κάθε τρόπο. Σχεδόν 500 πάνοπλοι αστυνομικοί επιστρατεύτηκαν, μαζί με αντι-αρματικά πυρομαχικά. Κατά τη διάρκεια της εκκένωσης, ένα μέλος των MOVE έριξε μια προειδοποιητική βολή και αυτό που ακολούθησε ως απάντηση από τις αστυνομικές δυνάμεις, θύμιζε πλέον πολεμική επιχείρηση. 10.000 βολές μέσα σε 90 λεπτά από τα αντι-αρματικά πολυβόλα, σε συνδυασμό με αντλίες νερού από πυροσβεστικά οχήματα, επιχείρησαν ενάντια στους MOVE. Βολές δακρυγόνων μέσα σε κλειστούς χώρους και πολιορκητικοί κριοί για να σπάσουν τις ενισχυμένες πόρτες.

Όπως αναφέρθηκε και νωρίτερα, οι MOVE ζούσαν είχαν κολεβικτιστικό τρόπο ζωής, δηλαδή ζούσαν όλοι μαζί στο ίδιο μέρος με τις οικογένειες τους, τα γηραιότερα μέλη και τα παιδιά τους. Οι «άμαχοι» είχαν κρυφτεί στο υπόγειο του κτηρίου, το οποίο είχε πλημμυρίσει από τις μάνικες. Οι γονείς κρατούσαν τα παιδιά με το κεφάλι πάνω από τη στάθμη του νερού για να μην πνιγούν και ταυτόχρονα ήταν εκτεθειμένοι στα δακρυγόνα. Η αστυνομία αποφάσισε να αναβαθμίσει την επιχείρηση και να προχωρήσει σε μια τελική λύση. Ένα ελικόπτερο σηκώθηκε πάνω από το κατειλημμένο κτήριο και έριξε μια βόμβα C-4 σε συνδυασμό με Τόβεξ, μια τακτική που χρησιμοποιείται στις υποβρύχιες καταστροφές και κυρίως, μέχρι τότε, στο Βιετνάμ.

Η βόμβα εξερράγη μετά από 45 δευτερόλεπτα καταστρέφοντας 4 τετράγωνα, σκοτώνοντας 11 μέλη των MOVE, ανάμεσα τους πέντε ανήλικα παιδιά. Δύο από τα δολοφονημένα παιδιά δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ επίσημα και τα κόκαλά τους, σε μια κίνηση πρωτοφανούς αποικιοκρατικής και ρατσιστικής βαρβαρότητας αποθηκεύτηκαν σε χάρτινες κούτες και «κρύφτηκαν» στο μουσείο της Πενσυλβάνια, ξεχασμένα, όπως ακριβώς και η ιστορία των MOVE και κυρίως, η ιστορία της δολοφονικής στρατιωτικής επιχείρησης σε αμερικάνικο έδαφος, από την αμερικάνικη κυβέρνηση.

Πηγή: kosmodromio.gr

Πράξεις αντίστασης ανθίζουν σαν «τριαντάφυλλα μέσα από το τσιμέντο». Όπως με το κύμα συμπαράστασης στους δοκιμαζόμενους Παλαιστίνιους: από τα πανεπιστήμια της αμερικάνικης ελίτ και όλου του κόσμου· από τα γήπεδα και τα λιμάνια· από τα σχολειά, τις γειτονιές και τους δρόμους.

Στις 18 Μαΐου του 1781 -243 χρόνια πριν- ο Τούπακ Αμάρου ο δεύτερος εκτελέστηκε αφού βασανίστηκε φριχτά από τους ισπανούς αποικιοκράτες. Γεννήθηκε με το όνομα Χοσέ Γκαμπριέλ Κοντορκάνκι Νογκέρα το 1742 στο Κούσκο του Περού. Απαρνήθηκε τα προνόμια που είχαν δοθεί στην οικογένειά του και στον ίδιο από τους κυρίαρχους Ισπανούς. Πήρε το όνομα του μακρινού του προγόνου, του τελευταίου βασιλιά των Ίνκα, και έγινε ο ηγέτης της μεγαλύτερης εξέγερσης των ιθαγενών της πατρίδας του εναντίον των καταπιεστών τους. Προδομένος από συμπολεμιστές του αναγκάστηκε να παρακολουθήσει τη δημόσια εκτέλεση των γιών και της γυναίκας -και συμπολεμίστριάς του. Μετά τον υπέβαλαν στο μαρτύριο του τετραχισμού. Του έδεσαν κάθε χέρι και πόδι σε τέσσερα άλογα που έτρεχαν σε διαφορετική κατεύθυνση. Μα φάνηκε πιο δυνατός από τα άλογα· αρνιόταν να πεθάνει. Στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Σκόρπισαν τα μέλη του σε διάφορες περιοχές εξεγερμένων σαν προειδοποιητική απειλή σε όποιον τολμούσε να ακολουθήσει το παράδειγμά του.

Ο μύθος λέει πως προτού αποκεφαλιστεί το «Αστραφτερό φίδι» -αυτό σημαίνει στη γλώσσα Κέτσουα το όνομα Τούπακ Αμάρου- δήλωσε στους δημίους του: «Θα ξαναγυρίσω και θα είμαι εκατομμύρια» (“Volveré y seré millones!”). «Νικημένο ήλιο» τον αποκαλεί ο Πάμπλο Νερούδα στο Γενικό Άσμα και βάζει τους «αργιλόχρωμους πληθυσμούς» των Άνδεων να «λένε σιωπηλά» πως ο Τούπακ «είναι ένας σπόρος…/φυλαγμένος στο σκαμμένο αυλάκι…/ και βλασταίνει απ’ τη γη» (μετ. Δ. Στρατηγοπούλου).

Οι βλαστοί του θέριεψαν. Έγιναν λουλούδια, έγιναν θάμνοι και δέντρα. Και οι δικοί τους σπόροι ταξιδεύουν με τον αέρα στον χρόνο και σε όλη την γη. Αυτή είναι η σπορά όλων των ελευθερωτών. Κι αν ακόμα δεν έφτασαν στον τελικό τους στόχο, κι αν οι προσδοκίες τους δεν εκπληρώθηκαν, έγιναν παράδειγμα, σημείο έμπνευσης και αναφοράς για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Ο Τούπακ Αμάρου ήταν κληρονόμος μιας ιστορικής κατάστασης και κληροδότης της ταυτόχρονα.

Ξανάρχεται με νέες μορφές, με νέους τρόπους, με νέα πρόσωπα. Ξαναγεννιέται στο βλέμμα, στον νου και στην καρδιά των ανθρώπων που αρνούνται να υποταχτούν. Βλασταίνει μέσα σε έναν πολιτισμό του πόνου που συνθλίβει την χαρά. Κι εξακολουθεί να αγωνίζεται για την χαρά. Κι εμφανίζεται ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις, με τρόπους που δεν έχεις ξαναδεί.

Σαν εκείνο το «τριαντάφυλλο που φύτρωσε μέσα από μια ρωγμή στο τσιμέντο/διαψεύδοντας τους νόμους της φύσης», όπως έγραφε χρόνια μετά ο συνονόματός του μουσικός Τούπακ Σακούρ. Σκόπιμα τον ονόμασε έτσι η μητέρα του και μέλος των Μαύρων Πανθήρων Αφένι Σακούρ: «Ήθελα να γνωρίζει ότι ήταν κομμάτι μιας παγκόσμιας κουλτούρας και όχι μόνο ένα παιδί από μια γειτονιά», είχε δηλώσει.

Ξανάρχεται με νέες μορφές, με νέους τρόπους, με νέα πρόσωπα. Ξαναγεννιέται στο βλέμμα, στον νου και στην καρδιά των ανθρώπων που αρνούνται να υποταχτούν

Κι αυτό το διάστημα βλέπουμε πολλά «κομμάτια» αυτής της κουλτούρας να ανθίζουν σαν «τριαντάφυλλα μέσα από το τσιμέντο». Το κύμα συμπαράστασης στους δοκιμαζόμενους Παλαιστίνιους είναι ένα από αυτά: από τα πανεπιστήμια της αμερικάνικης ελίτ αλλά και όλου του κόσμου· από τα γήπεδα και τα λιμάνια· από τα σχολειά και τα εργοστάσια· από τις γειτονιές, τις πλατείες, τους δρόμους. Εκατομμύρια άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της γης βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας την «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τον φόβο για όποιες κυρώσεις και όποια κατασταλτική και ψυχολογική βία υποστούν. Σαν το τριαντάφυλλο του τραγουδιού του Τούπακ Σακούρ «κρατώντας τα όνειρά» τους έμαθαν να αναπνέουν «καθαρό αέρα».

Έναν αέρα απαλλαγμένο από το μίσος, την ευκολία, το βόλεμα, τον κυνισμό, τη δηθενιά, τη ματαιοδοξία, την παραίτηση· από ό,τι φτιάχνει κάθε τσιμεντένιο τείχος. Σαν εκείνο της Γάζας, του Έβρου, του Μεξικού, του όποιου συνοριακού τείχους. Αλλά και σαν εκείνα που υψώνονται στην καθημερινότητά μας, που μπορεί να είναι και πιο συμπαγή, πιο ψηλά. Αυτά που στενεύουν τους ορίζοντες, μικραίνουν τις ψυχές, μειώνουν τις ελπίδες.

Τα «τριαντάφυλλα» που αψηφούν τους νόμους της φύσης για να αναπνεύσουν τον αέρα της ελευθερίας ανθίζουν αλλά και μαραίνονται· πάντως αντέχουν και επιμένουν. Θέλει χρόνο και υπομονή για να πολλαπλασιαστούν και να σπάσουν το τσιμέντο. Θέλει όμως φροντίδα και έγνοια. Έτσι θα ξαναγυρίσει ο «Τούπακ», «εκατομμύριος», μυριαρίθμητος.

Πηγή: kommon.gr

Πηγή: prin.gr

Για άλλη μια φορά η κινέζικη COSCO, που είναι πλέον ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου λιμανιού στην χώρας μας, δείχνει την έλλειψη σεβασμού στην νομοθεσία και στους περιβαλλοντικούς εθνικούς και κοινοτικούς κανόνες.

Εδώ και μήνες πραγματοποιεί στο κεντρικό λιμάνι βυθοκορήσεις, τα τοξικά απόβλητα φορτώνονται σε πλωτή φορτηγίδα και μεταφέρονται με αυτήν στην Δραπετσώνα.

Ακολούθως μεγάλα φορτηγά οχήματα μεταφέρουν τα επικίνδυνα φορτία στον Ασπρόπυργο.

Τα υπερφορτωμένα φορτηγά καθημερινά έφευγαν από την Δραπετσώνα και μέσω του κέντρου του Πειραιά έβγαιναν στην εθνική οδό. Τα Φ/Γ δεν ήταν σφραγισμένα με αποτέλεσμα τα καρκινογόνα βυθοκορήματα να πέφτουν στους δρόμους και τις συνοικίες της πόλης.

Τα βυθοκορήματα αυτά σύμφωνα με μελέτη του ΕΛΚΕΘΕ και του Πανεπιστημίου Πάτρας έχουν χαρακτηριστεί τοξικά, καρκινογόνα και επιβλαβή για το περιβάλλον, την υγεία των κατοίκων και έχει απαγορευτεί η απόρριψή τους στη θάλασσα.

Ταυτόχρονα το βορβορώδες υπερχείλισμα αποτελείται από βαρέα μέταλλα, όπως υδράργυρος, χαλκός, αρσενικό, μόλυβδος που διαχέονται στο περιβάλλον και μπορούν με διάφορους τρόπους να εισέλθουν στον ανθρώπινο οργανισμό προκαλώντας σοβαρότατες και χρόνιες ασθένειες.

Σε αυτό το φρικαλέο περιβαλλοντικό έγκλημα η κινέζικη πολυεθνική COSCO απέφυγε (το ίδιο είχε κάνει και στην Πειραϊκή) να βγάλει την απαιτούμενη άδεια εκτέλεσης της βυθοκόρησης.

Σε αυτή την πρωτοφανή περιβαλλοντική αθλιότητα της COSCO το κράτος, Υπουργείο Περιβάλλοντος, το ΥΕΝ, η Περιφέρεια Αττικής, η Δημοτική αρχή Πειραιά, οι Λιμενικές αρχές δεν έπραξαν το παραμικρό ώστε να σταματήσει η επικίνδυνη αυτή διαδικασία.

Αντίθετα κάτοικοι του Πειραιά, κινήσεις πολιτών μαζί και το Ε.Κ.Πειραιά, με απόφαση της πλειοψηφίας του, προσέφυγαν στο ΣτΕ ζητώντας να βγάλει προσωρινή εντολή για να μπει STOP στο περιβαλλοντικό έγκλημα της COSCO με τα τοξικά βυθοκορήματα να μολύνουν τον αστικό ιστό του Πειραιά και πολλές συνοικίες της Αθήνας.

Η προσφυγή στο ΣτΕ είχε θετική κατάληξη και αυτό διέταξε την αναστολή των εργασιών.

Πρόκειται αναμφισβήτητα για μια δικαστική νίκη η οποία κατά την άποψη της ΠΕΝΕΝ θα πρέπει άμεσα να συνδυαστεί και με την ανάληψη δράσης όλων των φορέων που τάσσονται ενάντια στις αυθαιρεσίες της COSCO και στην συγκάλυψη σε αυτές των αρμόδιων κρατικών και τοπικών αρχών.

Σημειώνεται ότι το Εργατικό Κέντρο Πειραιά έχει πάρει ομόφωνη απόφαση για παρέμβαση, ωστόσο αυτή δεν έχει υλοποιηθεί έως σήμερα...

Εάν τις επόμενες ημέρες συνεχιστεί αυτή η ανεπίτρεπτη αδράνεια, η ΠΕΝΕΝ θα πάρει σχετική πρωτοβουλία για δράση.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Τέλος στα παιχνίδια των τιμών των πολυεθνικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα φιλοδοξεί να βάλει η κυβέρνηση, ζητώντας βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να ξεκαθαρίσουν οι όροι τιμολόγησης των προϊόντων εντός της κοινότητας. 

Ήδη, ο μέσος πληθωρισμός στην Ελλάδα έφτασε τον Απρίλιο στο 3,2%, σχεδόν μια μονάδα πάνω από τον μέσο όρο στην Ευρωζώνη όπου ο μέσος πληθωρισμός υποχώρησε τον ίδιο μήνα στο 2,4% λόγω κυρίως των τιμών των τροφίμων, αποδεικνύοντας ότι ο πληθωρισμός έχει πλέον αμιγώς "ελληνικά" χαρακτηριστικά. Ένα μεγάλο ποσοστό της ακρίβειας στα τρόφιμα (κυρίως τα βιομηχανοποιημένα) και σε έναν μεγάλο αριθμό προϊόντων καθημερινής χρήσης είναι διαπιστωμένο πλέον ότι οφείλεται στον λεγόμενο "πληθωρισμό της απληστίας" από κάποιες πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Οι εταιρείες αυτές έχουν επιβάλλει "ελληνικές" τιμές, πολύ υψηλότερες από τις τιμές που πωλούν τα ίδια προϊόντα σε άλλες χώρες της ΕΕ. 

Στην κατεύθυνση να βρεθεί μόνιμη λύση στο πρόβλημα, με τον πρωθυπουργό να αναμένεται να αποστείλει τη Δευτέρα επιστολή στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ούρσουλα Φον Ντερ Λάϊεν για το θέμα. Το βασικό αίτημα της κυβέρνησης είναι να ενεργοποιηθούν οι επιτροπές Ανταγωνισμού και Εσωτερικής Αγοράς, ώστε οι πολυεθνικές να αναγκαστούν να παραδεχθούν την κατά περίπτωση τιμολόγηση των προϊόντων τους και στη συνέχεια να προχωρήσουν σε μια εξομάλυνση των τιμών τους.

Τούτο, ενώ είναι γνωστό εκ των προτέρων ότι τη βάση για τις "ελληνικές" τιμές στα ράφια δίνει το μικρό μέγεθος της ελληνικής αγοράς και τα προβλήματα ανταγωνισμού που οδηγούν σε δεσπόζουσα θέση τις λίγες μεγάλες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. 

Τα κόλπα με τις τιμές 

Με δεδομένο ότι για τις εταιρείες αυτές ο βασικός στόχος είναι η μεγιστοποίηση των κερδών τους, έχουν θεσπίσει μια σειρά από τεχνικές στις οποίες συνεργάζονται η μητρική εταιρεία με τις θυγατρικές της σε κάθε χώρα (εν προκειμένω την Ελλάδα) για να αυξήσουν ή να διατηρήσουν ψηλά τις τιμές τους. Συγκεκριμένα: 

- Στην περίπτωση που η θυγατρική στην Ελλάδα δεν έχει παραγωγική αλλά μόνο εμπορική δραστηριότητα, μπορεί η μητρική να επιβάλλει υψηλότερο κόστος χρήσης της φίρμας των προϊόντων (Royalties) κρατώντας έτσι τις τιμές ψηλά για μια συγκεκριμένη αγορά. 

- Στην περίπτωση που έχει και παραγωγική εκτός από εμπορική δραστηριότητα, μπορεί η μητρική να επιβάλλει την αγορά πρώτων υλών με υψηλές τιμές από άλλες θυγατρικές της που έχουν έδρα εκτός Ελλάδας, διατηρώντας ή και αυξάνοντας τις τιμές για τον καταναλωτή στην Ελλάδα.

- Επίσης, αν μια εταιρεία κατέχει ένα μεγάλο μερίδιο της αγοράς χωρίς ισχυρό ανταγωνισμό, η θυγατρική εταιρεία που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα είναι δυνατό να εμφανίζει ότι δανείζεται από τη μητρική της με -σκόπιμα- υψηλά επιτόκια, μεταφέροντας το υψηλό κόστος δανεισμού στις τελικές τιμές για τον καταναλωτή.

Γενικά, η μεγιστοποίηση του κέρδους οδηγεί τις πολυεθνικές να συγκρατούν το κόστος των προϊόντων τους σε μεγάλες αγορές όπου αντιμετωπίζουν ισχυρό ανταγωνισμό, αυξάνοντας τις τιμές των προϊόντων τους σε μικρότερες αγορές όπου κατέχουν μεγάλο μερίδιο αγοράς, εφαρμόζοντας εναρμονισμένες πρακτικές στις διαμόρφωση των τιμών. 

Το παράδειγμα του βρεφικού γάλακτος 

Πιο πρόσφατο, αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα, εναρμονισμένης πρακτικής είναι το πρόβλημα που προέκυψε πριν από λίγους μήνες με τιμή στο βρεφικό γάλα. Λόγω και του ανελαστικού της δαπάνης αγοράς του από οικογένειες με βρέφη, εντοπίστηκε ότι οι τιμές στην Ελλάδα ήταν αυξημένες από 32% έως και 130% σε σχέση με τη χαμηλότερη τιμή εντός της ΕΕ, ανάλογα με τη μάρκα και τη συσκευασία του προϊόντος. 

Το υπουργείο Ανάπτυξης αναγκάστηκε να επιβάλλει πλαφόν στο κέρδος των εταιρειών. Συγκεκριμένα, στο τέλος Ιανουαρίου το υπουργείο Ανάπτυξης όρισε ότι το μεικτό περιθώριο κέρδους δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το λειτουργικό κόστος της επιχείρησης, στην οικεία κατηγορία προϊόντων, βάσει των οικονομικών καταστάσεων της αμέσως προηγούμενης διαχειριστικής περιόδου, προσαυξημένο κατά 7% επί των καθαρών πωλήσεων, αφαιρουμένων των εκπτώσεων, των πιστώσεων ή άλλων παροχών. Μάλιστα, θεσπίστηκε και υψηλά πρόστιμα σε όσους παραβιάζουν το ποσοστό κέρδους άπαξ ή κατ’ εξακολούθηση. 

Τι θα ζητά η Επιστολή Μητσοτάκη από την Κομισιόν

Η διαφορετική, από χώρα σε χώρα, τιμολογιακή πολιτική πολυεθνικών εταιρειών για τα ίδια προϊόντα θα βρεθεί στο επίκεντρο επιστολής που θα στείλει άμεσα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: αυτό δημοσιοποιεί, σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος.

Απαντώντας, ειδικότερα, στα ερωτήματα, "πώς συνδέονται οι ευρωεκλογές με την ακρίβεια; Και γιατί η μάχη για καλύτερες και πιο δίκαιες τιμές περνάει από τις Βρυξέλλες και από την ψήφο μας στις 9 Ιουνίου;", ο υπουργός Επικρατείας διαβεβαιώνει εν πρώτοις ότι "ακούμε με μεγάλο σεβασμό και προσοχή την πίεση και τις διαμαρτυρίες των πολιτών για το μείζον ζήτημα της ακρίβειας. Πέρα και πάνω από τις λαϊκίστικες και ανεύθυνες κορώνες μιας αντιπολίτευσης που συμπεριφέρεται σαν να προσγειώθηκε χθες στον "πλανήτη Ελλάδα” και οδηγεί με τις προτάσεις της τη χώρα ξανά σε χρεοκοπία, αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει πρόβλημα".

Αναγνωρίζει, μάλιστα, ότι "είναι πράγματι προκλητικό ενώ τα εισοδήματά μας απέχουν ακόμη από τα ευρωπαϊκά, να υπάρχουν ομοειδή προϊόντα πολυεθνικών εταιριών που πωλούνται ακριβότερα στα ελληνικά ράφια συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές αγορές όπου οι καταναλωτές έχουν μάλιστα και υψηλότερη αγοραστική δύναμη".

Και, όπως εξηγεί στη συνέχεια της ανάρτησής του, "το φαινόμενο αυτό, των διαφοροποιημένων τιμών από την ίδια πολυεθνική εταιρία πρακτικά για τα ίδια προϊόντα που παράγει και διαθέτει π.χ. στην ελληνική, τη γερμανική ή την ολλανδική αγορά, έχει όνομα: αποκαλείται "εδαφικοί εφοδιαστικοί περιορισμοί” (territorial supply constraints) και αποτελεί μια εμπορική πρακτική που δεν είναι παράνομη αλλά χρησιμοποιείται καταχρηστικά από πολυεθνικές εταιρίες λόγω της ασύμμετρης δύναμης που έχουν έναντι μεμονωμένων κρατών-μελών αλλά και μεμονωμένων χονδρεμπόρων και λιανεμπόρων.

Μα καλά θα αναρωτηθεί δίκαια κάποιος: "τώρα το ανακαλύψατε αυτό; Και γιατί δεν κάνατε κάτι έως σήμερα; Πώς με προστατεύει εμένα ως Ευρωπαίο και Έλληνα καταναλωτή η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά από τέτοια φαινόμενα;”. Η απάντηση είναι ότι η πρακτική αυτή που μόλις τα τελευταία χρόνια καταλαβαίνουμε καλύτερα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο πώς λειτουργεί, δεν αποτελεί ακόμη χαρακτηρισμένη αθέμιτη πρακτική σε επίπεδο ευρωπαϊκής νομοθεσίας ώστε να μπορούν οι εθνικές αρχές ανταγωνισμού να την εντοπίσουν και να επιβάλλουν κυρώσεις".

Εξ άλλου, προσθέτει, "η συλλογική δύναμη της ευρωπαϊκής ένωσης και οικονομίας δεν έχει αξιοποιηθεί έως σήμερα αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσουμε από κοινού διασυνοριακές αθέμιτες πρακτικές που μια χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της. Για να το πούμε με μια παρομοίωση θυμίζει την ιστορία του Δαυίδ με τον Γολιάθ. Μόνο η ενωμένη Ευρώπη και η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά μπορούν να τα βάλουν αποτελεσματικά με πολυεθνικούς γίγαντες".

Και, στο "δια ταύτα", "η Ελλάδα και η ελληνική κυβέρνηση, ο Έλληνας Πρωθυπουργός, σηκώνουν λοιπόν το γάντι και ζητούν με επιστολή που θα σταλεί άμεσα προς την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το μείζον αυτό ζήτημα να αναδειχθεί ως βασική προτεραιότητα της επόμενης Επιτροπής αλλά και της επόμενης Ευρωβουλής. Και ελπίζουμε την πρωτοβουλία αυτή -έστω για αλλαγή- να την στηρίξουν όλα τα ελληνικά κόμματα αντί να κάνουν αντιπολίτευση στη χώρα μας μέσω του ευρωκοινοβουλίου".

Ενώ στο ερώτημα, "θα λυθεί το πρόβλημα της ακρίβειας με αυτή την πρωτοβουλία;", ο Άκ. Σκέρτσος δίνει την απάντηση ότι "θα χρειαστεί χρόνος και σημαντικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των 27 κρατών μελών αλλά και απέναντι σε πιέσεις που δεν επιθυμούν τέτοιες νομοθεσίες. Όμως πρέπει να το προσπαθήσουμε διότι μόνον έτσι γίνεται κατανοητή και πόσο σημαντική είναι η δύναμη που διαθέτει η Ένωσή μας για την πραγματική προστασία των Ευρωπαίων καταναλωτών και των εισοδημάτων μας".

Και, εν όψει ευρωεκλογών, "γι’ αυτό και η ψήφος μας μετράει. Κι αντί να είναι ψήφος αψήφιστη που θα πάει σε μια κάλπη διαμαρτυρίας πρέπει να είναι ψήφος ευθύνης προς εκείνη την πολιτική δύναμη και εκείνον τον πολιτικό αρχηγό, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια με το Ταμείο Ανάκαμψης, το Covid pass, το ευρωπαϊκό πλαφόν στις τιμές φυσικού αερίου, ότι είναι ο μόνος πρωθυπουργός που έχει καταφέρει να θέσει φιλόδοξους ευρωπαϊκούς στόχους και να κάνει τις ελληνικές προτάσεις ευρωπαϊκές πολιτικές.

Η κάλπη των ευρωεκλογών δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με χαλαρότητα και αδιαφορία. Δεν είναι μια ευκαιρία για "ανέξοδη” έκφραση πολιτικής δυσαρέσκειας με ψήφο υπέρ κομματικών σχηματισμών που είτε ανήκουν στα άκρα είτε ακόμη χειρότερα δηλώνουν πολέμιοι της ΕΕ. Η ψήφος μας πρέπει να είναι χρήσιμη και υπεύθυνη προς τις πολιτικές δυνάμεις που έχουν αποδείξει τεκμηριωμένα ότι πολιτεύονται με ευρωπαϊκή και εθνική ευθύνη", καταλήγει ο υπουργός Επικρατείας.

Πηγή: capital.gr