Το δικό τους «Τρίγωνο των Βερμούδων» φαίνεται να αποκτούν πλέον και οι θάλασσες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Allianz Global Corporate & Specialty (AGCS) για τις ναυτασφαλίσεις, η μία στις τρείς περιπτώσεις ολικής ζημιάς (total loss) πλοίου που αναφέρθηκαν για το 2017, κατεγράφη στην περιοχή της μεταξύ της Νότιας Κίνας, της Ινδοκίνας, της Ινδονησίας και των Φιλιππίνων.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Ναυτεμπορικής, τις τελευταίες δεκαετίες το «τρίγωνο των Βερμούδων» στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό έχει «καταπιεί» μυστηριωδώς εκατοντάδες πλοία ακόμη και αεροπλάνα αναφέρει η AGCS. Τώρα η Ασία φαίνεται  να έχει το δικό της «Τρίγωνο των Βερμούδων», προσθέτει, διευκρινίζοντας βέβαια ότι δεν υπάρχει κάτι μυστηριώδες σχετικά με την αύξηση κατά 25% των ναυτιλιακών ζημιών στην Ασία. Η αυξημένη κίνηση στις θάλασσες, τα χαμηλότερα πρότυπα ασφαλείας σε μερικά εσωτερικά δρομολόγια και ο Τυφώνας Damrey, ο οποίος έπληξε το Βιετνάμ τον Νοέμβριο του 2017, συνέβαλαν στην ετήσια αύξηση των ναυτιλιακών ζημιών στην Ασία κατά 25%, αναφέρεται στην έκθεση.

Το δεύτερο στατιστικό στοιχείο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον που περιλαμβάνεται στην ετήσια έκθεση της AGCS για τις απώλειες πλοίων και φέρει το τίτλο «AGCS Safety & Shipping Review 2018: Freaky Fridays» αφορά στα ανθρώπινα θύματα στα θάλασσα τους ναυτικούς. Όπως επισημαίνεται, η Παρασκευή φέρεται να αποτελεί μια ιδιαίτερα «επικίνδυνη» μέρα για τους ναυτικούς καθώς 175 από τις 1.129 συνολικά περιπτώσεις «total loss» που έχουν σημειωθεί την τελευταία δεκαετία συνέβησαν τη συγκεκριμένη ημέρα. Ειδικά το 2012 τρία πλοία χάθηκαν την συγκεκριμένη ημέρα εκείνη την χρονιά, συμπεριλαμβανομένου του Costa Concordia, που αποτελεί τη μεγαλύτερη απώλεια στη ναυτασφαλιστική αγορά.

Συνολικά, ωστόσο, τα θαλάσσια ταξίδια φαίνεται να έχουν γίνει ασφαλέστερα. Οι μεγάλες ζημιές μειώθηκαν συνολικά κατά 38% κατά την τελευταία δεκαετία, σημειώνει η AGCS.
Επίσης το 2017 χαρακτηρίστηκαν ως «total loss» 94 πλοία -μειωμένα κατά 4% σε σύγκριση με το 2016- και είναι ο δεύτερος μικρότερος αριθμός ατυχημάτων μετά τα 89 που καταγράφηκαν το 2014.

πηγη: zougla.gr

 Ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπουργός των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά, το είχε πει άγαρμπα:

 «Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας. Ζούνε πολλά χρόνια μετά τη συνταξιοδότηση τους».

  Ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, χθες, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στη ΔΕΘ το είπε λίγο πιο …γλυκά, αφού άλλωστε δηλώνει «αριστερός». Περιέγραψε πώς θα υπερασπιστεί στους «εταίρους στην Κομισιόν» τους συνταξιούχους και τις συντάξεις τους: 

«Είναι ένα μέτρο αντιαναπτυξιακό και μη διαρθρωτικό, γιατί αφορά στην προσωπική διαφορά. Αφορά δηλαδή κάποια μερίδα συνταξιούχων, οι οποίοι είναι πάνω από 70 ετών οι περισσότεροι. Άρα η όποια – ας το πούμε έτσι – περικοπή δαπανών δεν είναι μια μόνιμη περικοπή. Θα σβήσει με το πέρασμα του χρόνου» 

  Ανεξαρτήτως, πάντως, από τον τρόπο του καθενός το συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κανείς είναι πως…κοστίζει οι συνταξιούχοι να ζούνε και μέχρι τα βαθιά γεράματα…

   Πραγματικά, απορούμε:

• Πώς βρίσκουν τον τρόπο και τα λένε αυτά (είτε άγαρμπα, είτε… γλυκά και «αριστερά»);
• Πώς τα καταφέρνουν κι επιχειρηματολογούν για το χρόνο ζωής των συνταξιούχων και για το εάν πεθαίνουν ή …δεν πεθαίνουν;;;

Πηγη: imerodromos.gr

Γράμμα από Βρετανία

Νίκος Καπιτσίνης

Η διαδικασία των διαπραγματεύσεων για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την  Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν βέβαιο πως θα προξενήσει σοβαρούς τριγμούς στον πολιτικό κόσμο. Κι αν για τους Συντηρητικούς τα πράγματα ήταν εξαρχής και αντικειμενικά δύσκολα, αφού βρίσκονται στην εξουσία κι έχουν τον πρώτο λόγο στις διαπραγματεύσεις,  με σαφή προσανατολισμό προς ένα ξενοφοβικό και φιλο-επιχειρηματικό Brexit, η κατάσταση στους Εργατικούς έχει γίνει με τον καιρό πολύπλοκη.

Έτσι, αν και κατ’ επίφαση το κόμμα πλέον ελέγχεται από «αριστερούς», και με τον αξέχαστο πολεμοχαρή Τόνι Μπλερ να σημειώνει πως είναι εξαιρετικά δύσκολο οι… σώφρονες να πάρουν το κόμμα πίσω από τον Κόρμπιν, πρέπει να ξεκαθαριστεί πως η επίσημη θέση των Εργατικών είναι η παραμονή στην ενιαία αγορά της ΕΕ. Παρ’ όλη τη διάσπαση στο εσωτερικό τους, καθώς πολλά στελέχη δεν θέλουν την παραμονή στην ενιαία αγορά, το επιχείρημα για την παραπάνω θέση που έχει επιβάλει η κυρίαρχη «αριστερή» τάση είναι θα προστατέψει τους εργαζόμενους και τις θέσεις εργασίας. Κι αυτό μέσω μιας ενιαίας αγορά που είναι η βάση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, που διευκολύνει την πρόσβαση των πολυεθνικών σε μεγάλες αγορές προϊόντων κι εργασίας, που στήνει τις βάσεις για την αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας και που τελικά παίζει κυρίαρχο ρόλο στη δομή της ΕΕ, στον πυρήνα και την περιφέρειά της.

Από την άλλη, ο Μπλερ, άλλοι Εργατικοί και κάποιοι εργατοπατέρες, που είναι εναντίον του Brexit, έχουν αρχίσει καμπάνια διεκδίκησης ενός νέου δημοψηφίσματος, πάνω στην τελική πρόταση και συμφωνία – αν αυτή υπάρξει, μεταξύ της κυβέρνησης και της ΕΕ – με πολλούς πολίτες να τους στηρίζουν πιστεύοντας (λανθασμένα) πως έτσι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των εργαζομένων και των μεταναστών. Κι ενώ οι Συντηρητικοί, μέσω της πρωθυπουργού Τερέζα Μέι, έχουν απορρίψει κάτι τέτοιο, πάλι οι Εργατικοί εμφανίζονται διχασμένοι και διστακτικοί, με τον Κόρμπιν να παραδέχεται πως πρακτικά δεν υπάρχει επίσημη θέση. Από την άλλη, για ακόμη μια φορά, η αριστερά και το εργατικό κίνημα συνεχίζουν να υπογραμμίζουν τη ηχηρή τους απουσία. Όσες φορές κι αν το γράψουμε, όσο μονότονο κι αν ακούγεται, είναι ένα τρομερά σημαντικό γεγονός στη διαδικασία του Brexit, που συνεχίζεται εδώ και δύο χρόνια

ΠΗΓΗ: prin.gr

του Βασίλη Γάτσιου

Ανάγκη συλλογικής εργατικής αντιμετώπισης!

Η ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ επιβεβαίωσε ότι το «μνημονιακό κεκτημένο» αποτελεί στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης.

Όπως αποκάλυψε για πρώτη φορά ο Α. Τσίπρας, το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνησή του με την ευρωαμερικάνικη τρόικα το 2015 ήταν «η μόνη ορθή επιλογή». Αυτό αποτελεί ένα νέο «ποιοτικό» δεδομένο. Μια δημόσια αποδοχή της συντηρητικής στροφής που έχει ήδη συντελεσθεί στην πολιτική της κυβέρνησης.

Από την καταδίκη και το «σκίσιμο» των μνημονίων όταν ήταν στην αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ, πέρασε στη μη ενεργητική στήριξη αλλά στην απολογητική αποδοχή των μνημονίων ως «αναγκαίου κακού» και το φόρτωμα της ευθύνης σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Και τώρα, που «τέλειωσαν» τα μνημόνια, περνά στην ανοιχτή στήριξη των μνημονίων, με τη στρατηγικού χαρακτήρα επιλογή της «μόνης ορθής επιλογής».

Αυτό μετατοπίζει συνολικά πιο δεξιά την αστική πολιτική. Χαρακτηριστικό, η έλλειψη αναφοράς στην ομιλία του Α. Τσίπρα για την καπιταλιστική κρίση.

Τα μνημόνια λοιπόν τέλειωσαν, αλλά έμεινε η λογική τους, η φιλοσοφία τους: Σύμφωνo Δημοσιονομικής σταθερότητας, Σύμφωνο για το ευρώ, επιτηρήσεις, ευέλικτες μορφές εργασίας, περικοπή κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις, τσάκισμα εργατικών κατακτήσεων και δημοκρατικών ελευθεριών, κλπ.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της ομιλίας του πρωθυπουργού ήταν:

• Η πλήρης στοίχιση και ενεργή στήριξη στα αμερικάνικα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή των Βαλκάνιων, της Μ. Ανατολής και ευρύτερα.
• Οι φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές προς το κεφάλαιο.
• Οι «εγκάρδιες ευχαριστίες» στα ιδρύματα Νιάρχου και Ωνάση που με τις δωρεές τους «δείχνουν την έμπρακτη στήριξή τους στην προσπάθεια που καταβάλλει η κυβέρνηση για την αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας».
• Η επιμονή για τη «βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους».
• Η δέσμευση προς τους ευρωπαίους εταίρους και δανειστές της χώρας ότι « είμαστε αποφασισμένοι να τηρήσουμε τους συμφωνημένους στόχους και για τα επόμενα χρόνια».
• Η δέσμευση για αύξηση του κατώτατου μισθού εντός του 2019 αλλά (προσοχή!) …«μετά την ολοκλήρωση της διαβούλευσης με όλους τους εμπλεκομένους φορείς (βλέπε ΕΕ-ΕΚΤ-ΣΕΒ-ΓΣΕΕ).
• Και πάνω απ’ όλα κενού περιεχομένου αόριστες γενικότητες του στυλ: Όραμα για την αναγέννηση της Ελλάδας. Να κάνουμε την Ελλάδα δική μας ξανά, το νέο παγκόσμιο πρότυπο, το νέο εναλλακτικό παράδειγμα ανάπτυξης και ευημερίας. Με αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς και αμοιβής για άνδρες και γυναίκες και τη μείωση εντός της επόμενης 5ετίας της ανεργίας στο 10%, κ.λπ., κ.λπ.
• Η προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων, μέσα από την εμβάθυνση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων σε κράτος και οικονομία, την «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, όχι με τη μείωση του μισθολογικού κόστους, αλλά την αναβάθμιση της ποιότητας του παραγόμενου προϊόντος, την ανέλιξη της χώρας μας στην αλυσίδα παραγωγής αξίας, την ενίσχυση της θέσης μας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας».

Αλλά, τι σόι πράγμα είναι αυτός ο διεθνής καταμερισμός εργασίας και η ένταξη της χώρας σ’ αυτόν και τι σόι πράγμα είναι η αλυσίδα παραγωγής αξίας δεν μας το εξήγησε ο πρωθυπουργός .

Το «Σχέδιο ολιστικής αναπτυξιακής στρατηγικής», όπως το ονόμασε ο πρωθυπουργός, θα περιλαμβάνει τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, που ήδη έχουν ξεκινήσει, σε 6 τομείς:

1.     Δημόσια διοίκηση (νέο σύστημα επιλογής προϊσταμένων, κινητικότητα, διαφάνεια στις προμήθειες).

2.     Σύσταση και λειτουργία επιχειρήσεων (ηλεκτρονική σύσταση και αδειοδότηση επιχειρήσεων).

3.     Δικαιοσύνη (ηλεκτρονική επιτάχυνση απονομής δικαιοσύνης).

4.     Χωροταξικός σχεδιασμός (δασικοί χάρτες εντός του 2019 και ολοκλήρωση του εθνικού κτηματολογίου το 2021).

5.     Ενίσχυση των «δυναμικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων» που δραστηριοποιούνται στους τομείς της καινοτομίας και της έρευνας με 500 εκ. ευρώ.

6.     Στήριξη νέων επιστημόνων με εισφοροαπαλλαγές και φοροαπαλλαγές που θα επιστρέψουν στην Ελλάδα από το 2019.

Τα σχέδιο ολιστικής ανάπτυξης θα δίνει έμφαση στον τουρισμό, την ενέργεια (συνεργασία με Κύπρο, Ισραήλ, Αίγυπτο) στην καθετοποίηση της αγροτικής παραγωγής, στις μεταφορές και τις υποδομές (λιμάνια Θεσ/νικης, Καβάλας, Αλεξανδρούπολης).

Άμεσα (προεκλογικά) μέτρα που εξάγγειλε ο πρωθυπουργός είναι:

- Μείωση του ΕΝΦΙΑ ως 50% για σχεδόν 1,2 εκατ. μικρής αξίας ιδιοκτησίες και 30% μεσοσταθμικά σε δυο φάσεις, το '19 και το '20. Αλλαγή στη δομή του φόρου ώστε να γίνει πιο αναλογικός και ελαφρύτερος για τη λαϊκή κατοικία με μεγαλύτερη επιβάρυνση στη μεγάλη ακίνητη περιουσία.

- Από 1/1/19 μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών, με εισόδημα πάνω από 7.000 ευρώ, έως και 35%, μειώνοντας το συντελεστή για την κύρια σύνταξη από 20% σε 13,3%.
Αντίστοιχη μείωση έως και 35% θα ισχύει και για τους αγρότες.
- Για μηχανικούς, γιατρούς, δικηγόρους, μειώνονται οι εισφορές για επικουρική σύνταξη και εφάπαξ στο ελάχιστο που ισχύει σήμερα, δηλαδή τα 64,5 ευρώ/μήνα.

- Από 1/1/19 μείωση κατά 4% της φορολογίας επιχειρήσεων, από 29% στο 25%, σταδιακά και σε βάθος τετραετίας.

- Από 1/1/19 επιδότηση ενοικίου από 70 έως και 200 ευρώ το μήνα, με εισοδηματικά κριτήρια για τουλάχιστον 300.000 οικογένειες.

- Καταβολή εντός του 2018 σχεδόν 1 δισ. ευρώ για αναδρομικά σε ένστολους, δικαστικούς, πανεπιστημιακούς.

- 3.000 προσλήψεις μόνιμου εξειδικευμένου προσωπικού, άμεσα ώστε μέσα στον επόμενο χρόνο να ενισχυθεί το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι».

- 4.500 άμεσες προσλήψεις εκπαιδευτικών και εξειδικευμένου προσωπικού για την ενίσχυση της Ειδικής Αγωγής στα δημόσια σχολεία.

- Από 1/1/’19 κατάργηση του φόρου επιτηδεύματος για συνεταιρισμένους αγρότες, συνεταιρισμούς- ΚΟΙΝΣΕΠ καθώς και για ανενεργές επιχειρήσεις.

- Από 1/1/’19 επιδότηση του συνόλου των ασφαλιστικών εισφορών για νέους μισθωτούς ως 25 ετών στον ιδιωτικό τομέα κατά 50% και από 1/1/’20 κατά 100%.

- Από 1/1/’21 μείωση των συντελεστών του ΦΠΑ από 24% σε 22% και από 13% σε 12%.

- Εκκίνηση των διαδικασιών για την αύξηση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του υποκατώτατου στις αρχές του 2019.

Για το φλέγων θέμα της ήδη νομοθετημένης μείωσης των συντάξεων από 1/1/’19 ο πρωθυπουργός δεν επανέλαβε την ως πρότινος βεβαιότητά του για αναβολή της εφαρμογής του μέτρου για μερικούς μήνες, αλλά αρκέστηκε στο ότι η κυβέρνηση θα παρουσιάσει την πρότασή της στους ευρωπαίους εταίρους χωρίς δέσμευση στο τι θα πράξει η κυβέρνηση αν η απάντηση είναι αρνητική.

Στην περίπτωση αρνητικής απάντησης από τη μεριά των εταίρων δεν πρέπει να θεωρείται απίθανη η αιφνιδιαστική προσφυγή στις κάλπες ως επικοινωνιακό «ατού» της κυβέρνησης.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση της 3ης Σεπτεμβρίου του συντονιστικού συμβουλίου της πολιτικής κίνησης για ένα Σύγχρονο κομμουνιστικό σχέδιο:

«Οι κυβερνητικές εξαγγελίες “κοινωνικών” μέτρων στηρίζονται στην –έστω και αναιμική- ανάκαμψη της οικονομίας και στην εκτινασσόμενη καπιταλιστική κερδοφορία. Αποσκοπούν, όμως, να ενσωματώσουν τη βαθιά λαϊκή δυσαρέσκεια, να διορθώσουν ακραίες - αβίωτες καταστάσεις φτώχιας, σε συνεργασία με τον ΣΕΒ, όπως ειπώθηκε, για να παραμείνει αδιατάρακτο το μνημονιακό κεκτημένο και η καπιταλιστική κερδοφορία. Επιχειρούν να θρέψουν αυταπάτες στο λαϊκό κίνημα, στην αρχή μιας προεκλογικής περιόδου, που θα διανθίζεται από αποπροσανατολιστικές δίκες σκανδάλων. Επιχειρούν να φρενάρουν τις μικρές, ηγεμονευόμενες ακόμη, αλλά αναπτυσσόμενες εργατικές, λαϊκές και δημοκρατικές διεκδικήσεις. Για να οδηγήσουν σε συσχετισμούς δυνάμεων, που θα επιτρέψουν μια νέα αυταρχική - αντιλαϊκή επίθεση των αστικών δυνάμεων, στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί να τεθεί επικεφαλής σε ένα κίβδηλο “αντιδεξιό μέτωπο”, με την υπόσχεση για μια πιο φιλολαϊκή διαχείριση, η οποία θα εξανεμιστεί την επομένη των εκλογών.

Η μαχόμενη Αριστερά χρειάζεται να ανιχνεύσει πρωτοπόρους δρόμους παρέμβασης σε αυτή τη γεμάτη δυσκολίες, αλλά δυναμική πολιτική πραγματικότητα. Η άρνηση της υποταγής, η αποκάλυψη των σχεδιασμών της κυβέρνησης και η αντίσταση είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των αριστερών, αντικαπιταλιστικών και κομμουνιστικών δυνάμεων. Είναι όμως, μόνο η αφετηρία.

Προβάλλεται επιτακτικά και διαρκώς η ανάγκη επεξεργασίας και έμπρακτης προώθησης ενός προγράμματος άμεσων στόχων με προοπτική ανατροπής, που να αντιστοιχούν στις επείγουσες ανάγκες και τη διαμορφούμενη συνείδηση της εργαζόμενης πλειοψηφίας, ως προϋπόθεση για τη διάδοση βαθύτερων αναγκαίων κοινωνικών στόχων και νέων κομμουνιστικών οραμάτων».

Γίνεται δε κάλεσμα ώστε στην παραπάνω λογική να κινηθούν συντονισμένα και με πολιτικές συμφωνίες οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΚΚΕ και της ΛΑΕ.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν συλλογικά και ατομικά να γίνουν τα παραπάνω πράξη.

ΠΗΓΗ: kommon.gr