Ένα μουσικό και λογοτεχνικό αφιέρωμα του Εργατικού Αγώνα στην 77^η επέτειο ίδρυσης του ΕΑΜ.

Σήμερα, κλείνουν 77 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ, του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Χωρίς άλλο, πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες επετείους της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τον εκ των ων ουκ άνευ ρόλο του στον αγώνα του λαού μας ενάντια στο ναζισμό και το φασισμό, για τον ηρωισμό των μελών και στελεχών του, για το νέο κόσμο που οραματίστηκε και πάλεψε για την υλοποίησή του. Ψυχή και καθοδηγητική του δύναμη, το ΚΚΕ που, με την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, έγραψε, μαζί με τη μετέπειτα εποποιΐα του ΔΣΕ, μια από τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας του.

                Ας μην πούμε λοιπόν κι εμείς πολλά λόγια. Περιοριζόμαστε, ως προς το εντελώς θεωρητικό μέρος αυτού του αφιερώματος, να παραθέσουμε ορισμένες αποστροφές του σπουδαίου –ανεξάρτητα από τις επί μέρους πολιτικές διαφωνίες μας– μαρξιστή ιστορικού Σπύρου Ασδραχά:

«Για το ΕΑΜ είναι εύκολο στον καθένα να μιλήσει, με έξαρση μάλιστα, αν ανήκει στη γενεαλογία του. Όσοι ήταν ώριμοι στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 έχουν πάρει το μονοπάτι του θανάτου. Λίγοι από τους νέους της δεκαετίας του 1940 επιζούν. Όσοι ανήκουν στη μικρότερη ηλικιακή κλάση που αγκάλιασε, τα Αετόπουλα, σήμερα κοντεύουν να γίνουν ογδοντάρηδες· άλλοι απ’ αυτούς, όσοι βίωσαν φυσιολογικά, έφυγαν και απομείναντες πήγαν στο ξόδι τους. Το ΕΑΜ όμως δεν είναι μια διαγεναϊκή μνήμη που κρατά όσο και η προφορική διαιώνισή της: το ΕΑΜ είναι ιστορία και η ιστορία δεν έχει τέλος, γιατί δεν είναι μόνο η περιγραφή συμβάντων, αλλά μια ανασηματοδοτούμενη επιθυμία, βούληση και ερμηνευτική προκείμενη του παρόντος. Έχει γίνει μια ζώσα ιστορία».

Και προσθέτει, παρακάτω στην ίδια συνέντευξη: «(…) ο κύριος συντελεστής του, το ΚΚΕ, ήταν κόμμα διεθνιστικό που υπερέβαινε το έθνος μέσω μιας τάξης που από υποτελής γινόταν ηγεμονική, της εργατικής τάξης· μιας τάξης επαναστατικής» (…).

                Ίσως, το σπουδαιότερο μήνυμα πάνω στο οποίο θα πρέπει να στοχαστούμε στις σημερινές συνθήκες, είναι ακριβώς αυτή η τελευταία αποστροφή και τα διδάγματά της: η διεκδίκηση και κατάκτηση της ηγεμονίας από την εργατική τάξη και το κόμμα της.

                Ωστόσο, σήμερα δεν διαλέξαμε το δρόμο της ιστορικής αφήγησης ή της θεωρητικής ανάλυσης. Προτιμήσαμε να αναφερθούμε στη μεγάλη αυτή επέτειο μέσα από ένα δρόμο λίγο λοξό και έξω από τα ειωθότα. Πώς τραγουδήθηκε η εποποιΐα της αντίστασης από τον ελληνικό λαό; Γνωρίζουμε το αντάρτικο τραγούδι, που πάτησε πάνω σε παλιότερες δημοτικές φόρμες ή που αξιοποίησε μουσικές και τραγούδια των χωρών του αντιφασιστικού συνασπισμού (χωρίς να αγνοούμε και σημαντικούς λόγιους συνθέτες που το υπηρέτησαν, όπως ο Αλέκος Ξένος). Όμως, κι ο περιθωριακός (αλλά εξαιρετικά σημαντικός μουσικά) κόσμος του ρεμπέτικου δεν έμεινε αδιάφορος μπροστά στην εποποιΐα. Οι άνθρωποι αυτοί, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους με χαλαρή ή και ανύπαρκτη πολιτική συνείδηση, όσο κι αν ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας, συγκλονίστηκαν από τον αγώνα του λαού μας και αφιέρωσαν σε αυτόν σημαντικά κομμάτια του έργου τους.

Γιατί «Τραγούδι στην Αθήνα»

                Δώσαμε αυτό τον τίτλο στο μικρό μας αφιέρωμα, αφού τον δανειστήκαμε από ένα διήγημα του Δημήτρη Χατζή: σ` αυτό, ένας λαϊκός άνθρωπος, χαμάλης, στη διάρκεια της κατοχής, ξεκινά κάθε μέρα με το καρότσι του, τραγουδώντας την περίφημη «Βαρβάρα» για να βρεθεί με τους συναγωνιστές του. Όταν, ένα βράδυ, δεν γυρίζει σπίτι, ο δειλός, μέχρι εκείνη τη στιγμή αδελφός του, ξεκινά το πρωί με το ίδιο τραγούδι στο στόμα και παίρνει στον αγώνα τη θέση του.

                Αυτή η «Βαρβάρα» που «κάθε βράδυ στη Γλυφάδα ξενυχτάει», σε μουσική του Παναγιώτη Τούντα, έγινε, άθελά της, σύμβολο της αντίστασης κατά της δικτατορίας Μεταξά. Οι σκαμπρόζικοι στίχοι της ερμηνεύτηκαν ως σχόλιο πάνω στις … ερωτικές αταξίες της μιας από τις δυο κόρες του δικτάτορα, που είχε και στελεχική θέση στην ΕΟΝ (και πάντως δεν λεγόταν Βαρβάρα). Η μεταξική λογοκρισία απαγόρευσε το τραγούδι και ο Τούντας πέρασε από δικαστήριο! Με την άτακτη «Βαρβάρα» λοιπόν ξεκινάμε το αφιέρωμά μας.

                Ο Μάρκος Βαμβακάρης, άνθρωπος με γνήσιο λαϊκό καλλιτεχνικό αισθητήριο, βρισκόταν ωστόσο σε απόλυτη πολιτική θολούρα. Ωστόσο, με το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου, έγραψε ή και τραγούδησε τραγούδια άλλων συνθετών ενάντια στο Μουσολίνι. Εδώ, ανθολογούμε «Το όνειρο του Μπενίτο», που ο Μάρκος τραγουδά μαζί με τον Απόστολο Χατζηχρήστο, στο ρυθμό του «Ο Αντώνης, ο βαρκάρης, ο σερέτης».

                Μια παρένθεση: η γράφουσα έχει την υπόνοια (ή, αν θέλετε, την αίσθηση) ότι ο Βαμβακάρης λόγω δόγματος, είχε ένα θέμα «ταυτότητας»∙ ή ότι, σε αυτόν, τον επιλεγόμενο «Φράγκο», ο περίγυρος περίμενε να δει ένα πρόβλημα «ταυτότητας». Ίσως η επιμονή του να τραγουδά κατά των ομοδόξων του εισβολέων, να μην ήταν παρά μια προσπάθεια να αποδείξει την ελληνικότητά του…

                Δεν θα μπορούσε να λείπει από το αφιέρωμά μας, η εμβληματική «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Βασίλη Τσιτσάνη, που με τη χρήση ισχυρών συμβολισμών περιγράφει τις συνθήκες της κατοχής. Αλλά βέβαια και το έξοχο τραγούδι του πιο πολιτικοποιημένου από τους ρεμπέτες, του Δημήτρη Γκόγκου–Μπαγιαντέρα, με τον τίτλο «Φόρεσε αντάρτη τ` άρματα», αφιερωμένο στη θρυλική μορφή του αρχικαπετάνιου Άρη.

                Τα τραγούδια της εποχής κλείνουν με την αντιστασιακή εκδοχή της γνωστής καντάδας του Τσιτσάνη «Βάρκα–γιαλό». Το τραγούδι, με ευφάνταστους σατιρικούς στίχους και με τον τίτλο «Δεν το πίνουμε το γάλα» ή «Ελ Ντάμπα», τραγουδήθηκε από τους έλληνες εαμίτες φαντάρους που οι «σύμμαχοι» άγγλοι έκλεισαν στο ομώνυμο στρατόπεδο, αλλά και από τους αιχμαλώτους της μάχης του Δεκέμβρη.

                Το αφιέρωμά μας περιλαμβάνει δυο μεταγενέστερα της εποχής τραγούδια: το «Απομεσήμερο στην Καισαριανή» των Ξαρχάκου–Παπαδόπουλου, αφιερωμένο στην ηρωίδα συνοικία της Αθήνας, και το «Ακορντεόν» των Μ. Λοϊζου–Γ. Νεγρεπόντη – χωρίς περαιτέρω συστάσεις …

                Ως προς τα κείμενα που επιλέξαμε: ο Κώστας Βάρναλης, με το ποίημά του «Στην εξορία» (γραμμένο πάντως πριν τη δικτατορία Μεταξά) λειτουργεί αντιστικτικά σε σχέση με το λαϊκό, αυθόρμητο χιούμορ της «Βαρβάρας», δηλώνοντας τη συνειδητή αντίδραση των κομμουνιστών απέναντι στον αυταρχισμό της άρχουσας τάξης. Ο Γιάννης Ρίτσος, στις «Γειτονιές του Κόσμου» εικονογραφεί τη «Συννεφιασμένη Κυριακή». Ο Θέμος Κορνάρος, με τη μεγαλόπνοη γραφή του, περιγράφει την αναχώρηση των «200» από το Χαϊδάρι για την Καισαριανή. Ο Γιώργος Σεφέρης, στον «Τελευταίο Σταθμό», στοχάζεται πάνω στη μοίρα των ηρώων, στηλιτεύοντας την τάξη του. Και ο Λόρδος Μπάϊρον, από τα βάθη του χρόνου, περιγράφει στο «Τσάϊλντ Χάρολντ», το Δεκέμβρη του `44. Ακούγεται, τέλος, απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Σπύρου Τζόκα «Ο κύκλος των «μάταιων» πράξεων», αφιερωμένο στο Ναπολέοντα Σουκατζίδη και στους «200», τους κομμουνιστές–πατριώτες που η ζωή και ο θάνατός τους τους έχουν καταστήσει το απόλυτο σύμβολο της θυσίας.

                Ξέρουμε ότι, μπροστά στην τεράστια συμβολή και δράση του ΕΑΜ και στο χώρο του πολιτισμού, το αφιέρωμά μας είναι πενιχρό. Ας το δουν οι αναγνώστες του «Εργατικού Αγώνα» με συμπάθεια, σαν μια μικρή προσπάθεια να τιμήσουμε εκείνο το εμβληματικό επονίτικο σύνθημα, που αποτύπωνε, με πλήρη αλλά και ιδιαίτερο τρόπο, την πολιτική του ΕΑΜ: «Πολεμάμε και τραγουδάμε».

Κείμενα - Επιμέλεια: Δώρα Μόσχου

Συνεργάστηκε ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Με διακοπή ρεύματος απειλεί η ΔΕΗ χιλιάδες νοικοκυριά για ανεξόφλητους λογαριασμούς. Μέσα στο δίμηνο Αυγούστου – Σεπτέμβρη έχουν σταλεί περισσότερα από 500.000 ειδοποιητήρια σε καταναλωτές, με τα οποία η ΔΕΗ τους καλεί να αποπληρώσουν τα χρέη τους διαφορετικά θα κατεβάσει το διακόπτη!  

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΔΕΗ, το πρώτο εξάμηνο του 2018, δόθηκαν από την εταιρεία 390 χιλιάδες εντολές διακοπής της ηλεκτροδότησης, σε πελάτες που χρωστούσαν περίπου 630 εκατ. ευρώ. Από αυτές τις εντολές εκτελέστηκαν περίπου 150 χιλιάδες για οφειλέτες με χρέη άνω των 550 ευρώ. Ανάμεσα σε αυτούς που τους κόπηκε το ρεύμα ήταν και περιπτώσεις δικαιούχων του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου.

Ο αριθμός των νοικοκυριών που θα βρεθούν μέσα στο χειμώνα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα αναμένεται να αυξηθεί δραματικά, καθώς η ΔΕΗ ΑΕ έχει ξεκινήσει «σαφάρι» για την είσπραξη των ανεξόφλητων λογαριασμών. Εκτός από τις απειλητικές επιστολές της ΔΕΗ, στο «παιχνίδι» έχει μπει και η εταιρεία «Qualco».

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η εταιρεία που έχει αναλάβει τη διαχείριση των ληξιπρόθεσμων οφειλών της ΔΕΗ έχει κάνει σχετικές συμβάσεις με εταιρείες «ενημέρωσης οφειλετών», όπως ονομάζουν τις εισπρακτικές εταιρείες, καθώς και με δικηγορικά γραφεία. Η «Qualco» έχει δεσμευτεί στη ΔΕΗ για την είσπραξη 450 εκατ. ευρώ μέσα στο επόμενο οκτάμηνο. Τα «κοράκια» τωn εισπρακτικών μετά τις …συνεργασίες με τις τράπεζες, πέρασαn και σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία εξαμήνου που παρουσίασε χτες η διοίκηση της ΔΕΗ ΑΕ, για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια οι ληξιπρόθεσμες οφειλές ανέρχονται στα 2,399 δισ. ευρώ.

Από αυτό το ποσό:

– 1,7 δισ. ευρώ οφείλουν πελάτες από τη χαμηλή τάση.

– 150 εκατ. ευρώ οφείλουν πελάτες της μέσης τάσης.

– 378 εκατ. ευρώ χρωστά η υψηλή τάση εκ των οποίων 285 εκατ. ευρώ η «Λάρκο».

– 201 εκατ. ευρώ χρωστά το Δημόσιο.

Το 32% των οφειλών των 2,39 δισ., δηλαδή περίπου 780 εκατ. ευρώ, αφορά σε τελικούς πελάτες (δηλαδή σε καταναλωτές που έχουν φύγει από τη ΔΕΗ ή σε παροχές που δεν υφίστανται πλέον).

Σύμφωνα επίσης με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από τη διοίκηση της ΔΕΗ, μετά την αυστηροποίηση των κριτηρίων, πετάχθηκαν εκτός του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου (ΚΟΤ) 230.000 δικαιούχοι και έτσι από  780.000 δικαιούχους, είναι πλέον ενταγμένοι 550.000 δικαιούχοι.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Χρήστος Κοσίνας

Οι προτάσεις βρίσκονται μακριά από τα πραγματικά προβλήματα των φοιτητών και συντείνουν στην περαιτέρω έντασή τους

Την περασμένη Τετάρτη 19/9, δημοσιοποιήθηκε το «εξαιρετικό πόρισμα» (γνωστό και ως πόρισμα Παρασκευόπουλου) -κατά τη δήλωση του υπουργού Κ. Γαβρόγλου-  της Επιτροπής για τη μελέτη ζητημάτων της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης του υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.

Οι συνιστάμενες της ανάλυσης και των προτάσεων, εναρμονίζονται πλήρως με τις κατευθύνσεις της ΕΕ αλλά και τις επανειλημμένες απόπειρες όλων των φορέων της αστικής πολιτικής, για τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου πολιτικά και δημιουργικά αποστειρωμένου, με πλήρη έλεγχο του κράτους και των επιχειρήσεων επί της λειτουργίας του. Αποτελούν αφορμή εκ νέου επίθεσης στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος. Θα σταθούμε σε τρία, βασικά στοιχεία του κειμένου, που αποσαφηνίζουν τη στόχευσή του.

Πρώτο ζήτημα που ξεχωρίζει από την εισαγωγή-βασικές θέσεις του κειμένου είναι η σχετικοποίηση του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο σύμφωνα με την επιτροπή, «δεν πρέπει ούτε να υποτιμάται, ούτε να υπερτιμάται». Η συγκεκριμένη θέση που διαπερνά πολλές προτάσεις του κειμένου, οδηγεί ευθέως, στην κατάργηση του ασύλου, όπως έχει φανεί όλα τα τελευταία χρόνια σε πληθώρα περιπτώσεων. Στην κατάργηση δηλαδή, ενός θεσμού κατεκτημένου με αγώνες του φοιτητικού κινήματος, που διασφαλίζει ελευθερία έκφρασης, πραγματική διακίνηση ιδεών και έχει αποτελέσει για χρόνια κέντρο ανάπτυξης καταλυτικών, κινηματικών αντιστάσεων απέναντι στις εκάστοτε αντιλαϊκές πολιτικές και τη φίμωση της λαϊκής φωνής.

Δεύτερο ζήτημα που αναδεικνύει την ουσία του πορίσματος είναι η συνύπαρξη στο ίδιο κείμενο, διαφόρων, εγκληματικών πράξεων (πχ. κακουργήματα, διακίνηση ναρκωτικών κ.α.) μαζί με κινητοποιήσεις και καταλήψεις φοιτητών και αγωνιζόμενων ανθρώπων στους πανεπιστημιακούς χώρους, και άρα, ο επί της ουσίας συμψηφισμός τους ως «βία». Γίνεται καθαρό, πως το φοιτητικό κίνημα και η πάλη για τις ανάγκες των φοιτητών, αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη πρόβλημα το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί είτε μέσα από ποικίλες επιτροπές «διαπραγμάτευσης» και ουσιαστικά ελέγχου, είτε αν χρειαστεί, μέσα από την παρέμβαση των κατασταλτικών δυνάμεων. Σε καμία περίπτωση δε, δεν αποτελεί επιδίωξη η ουσιαστική αντιμετώπιση ανεξέλεγκτων καταστάσεων που χαρακτηρίζουν μεγάλα ιδρύματα της χώρας, όπως την ΑΣΟΕΕ και το ΑΠΘ.

Τρίτον και ίσως βασικότερο, λάμπει δια της απουσίας της, η πραγματικότητα. Στο ίδιο το πόρισμα, δε γίνεται καμία αναφορά στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές λόγω της χρόνιας υποχρηματοδότησης, της διάλυσης των φοιτητικών παροχών που οδηγούν φοιτητές στην -προσωρινή ή μόνιμη-  διακοπή των σπουδών τους και συνολικά, σε μια βάρβαρη καθημερινότητα. Άραγε, τα παραπάνω καθώς και η αντι-εκπαιδευτική αναδιάρθρωση συνολικά, δε συνιστούν βία απέναντι στους ίδιους τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στα πανεπιστήμια;

Από εκεί και πέρα, το υπόλοιπο πόρισμα αναλώνεται είτε στην εξέταση καθαρά αντιδραστικών επιλογών, όπως πχ. φύλαξη από ιδιωτικές εταιρίες, είτε στη δημιουργία επιτροπών, δικτύων, φορέων κλπ. μακριά και έξω από τα συλλογικά όργανα και τις ανάγκες των φοιτητών αλλά και των εργαζομένων, είτε τέλος, σε προτάσεις που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες για ένα πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στα προβλήματα των φοιτητών του, όπως η δημιουργία συμβουλευτικών σταθμών για ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

Συνοψίζοντας, το συγκεκριμένο πόρισμα βρίσκεται πολύ μακριά από τα πραγματικά προβλήματα που βιώνουν οι φοιτητές εντός του πανεπιστημίου και στην ουσία του, συντείνει στην έντασή τους. Οι αντιδράσεις από τη ΝΔ και την παράταξη της στα πανεπιστήμια ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, στοχεύουν στην ενίσχυση της αντιδραστικής επίθεσης στις δημοκρατικές ελευθερίες και επιδιώκουν να κερδίσουν πόντους στην προεκλογική κούρσα μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να θέτουν κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση γύρω από τη πολιτική στόχευση του πορίσματος. Ο μόνος δρόμος αλλαγής της σημερινής κατάστασης βρίσκεται στους φοιτητικούς συλλόγους, τη συλλογική κουβέντα, τη δημιουργία και πάλη για αυτά που αξίζουν σε ένα νέο άνθρωπο στο σήμερα. Με στάση αλληλέγγυα στους καταπιεσμένους και τους τοξικοεξαρτημένους και σύγκρουση με την πραγματική βία που βιώνουμε καθημερινά, τη βάρβαρη πολιτική κεφαλαίου, κυβέρνησης και ΕΕ.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Πραγματοποιήθηκε στις 23 Σεπτέμβρη 2018 το Πανελλαδικό Γενικό Συμβούλιο του ΜΕΤΑ. Βασικό θέμα συζήτησης ήταν ο απολογισμός και τα συμπεράσματα από τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου και ο προγραμματισμός για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Στην συνεδρίαση προσκλήθηκε και έλαβε μέρος και ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ Αντώνης Νταλακογεώργος ο οποίος στον σύντομο χαιρετισμό του μεταξύ των άλλων ανέφερε:

Την επόμενη περίοδο το αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει και οφείλει να ξεδιπλώσει αγωνιστικές πρωτοβουλίες, δράσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις στις οποίες δεσπόζουσα θέση πρέπει να κατέχουν οι διεκδικήσεις για την υπογραφή των ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις, η πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς και τις περιουσίες της εργατικής και λαϊκής κατοικίας, οι ιδιωτικοποιήσεις, τα κοινωνικοασφαλιστικά ζητήματα και η συντονισμένη προσπάθεια όχι μόνο να ακυρωθούν οι σχεδιασμένες μειώσεις στις συντάξεις από 1/1/2019 αλλά και συνολικά το αντιασφαλιστικό νομοθετικό πλέγμα, επίσης η ανεργία, η μαύρη ανασφάλιστη εργασία και οι ελαστικές μορφές εργασίας θα πρέπει να είναι οι κυρίαρχοι στόχοι πάλης αυτό το διάστημα.

Ταυτόχρονα το ταξικό κίνημα πρέπει να αποδομήσει τόσο την άθλια και υποκριτική προπαγάνδα της κυβέρνησης για δήθεν επαναφορά του κατώτατου μισθού, όσο και των υπολοίπων αστικών κομμάτων που όλοι μαζί στήριξαν και ψήφισαν πρόσφατα στην Βουλή την αντιδραστική και αντεργατική τροπολογία Αχτσιόγλου η οποία είναι φωτοκόπια του άρθρου 103 του νόμου Βρούτση της συγκυβέρνησης Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ.

Πρέπει να αποκαλυφθεί και στον τελευταίο εργαζόμενο η εξαπάτηση και ο φαρισαϊσμός των συστημικών πολιτικών δυνάμεων περί επαναφοράς των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων και το γεγονός ότι αυτοί που κρατούν ουσιαστικά με το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο στο χέρι τους την όποια λύση είναι οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους.

Εξάλλου η δημόσια θέση του ΣΕΒ είναι απολύτως ξεκάθαρη των προθέσεων της μεγαλοεργοδοσίας.

Η πίεση μέσα από την ανάπτυξη οργανωμένων και συντονισμένων αγώνων πρέπει να έχει στο επίκεντρο το πανεργατικό αίτημα για κατώτερο μισθό στα 751 ευρώ για όλους με την ταυτόχρονη κατάργηση της πράξης Υπουργικού Συμβουλίου 6/2012που μείωνε τον κατώτερο μισθό κατά 22% και 32 % αντίστοιχα στους νέους.

Πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν υπογραφεί διάφορες ΣΣΕ τόσο κλαδικές όσο και επιχειρησιακές από δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού οι οποίες νομιμοποιούν την μνημονιακή πολιτική στην θεωρούμενη μεταμνημονιακή περίοδο, γεγονός που το ταξικό συνδικαλιστικό και η συνδικαλιστική αριστερά πρέπει να το αποδοκιμάσει και να το στιγματίσει με τον πιο έντονο τρόπο.

Το γεγονός αυτό δείχνει ότι ο συμβιβασμένος και υποταγμένος συνδικαλισμός συνεχίζει στην ίδια ρότα βάζοντας πλάτη στην εργοδοσία επικυρώνοντας με την υπογραφή τους ΣΣΕ οι οποίες ουδεμία σχέση έχουν με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων.

Στο σημείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία να τονίσουμε την άποψή μας η οποία αφορά την πορεία συνολικά του συνδικαλιστικού κινήματος και να διευκρινίσουμε ότι η αναζωογόνηση, αναδιάταξη και αντεπίθεση του κινήματος με επικεφαλής τις ηγεσίες ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ δεν μπορεί να υπάρχει, διότι οι δυνάμεις αυτές κυρίως ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να εκφράσουν τις αυξημένες ανάγκες των εργαζομένων, να μπουν μπροστά στα προβλήματα, να συγκρουστούν με τον ΣΕΒ, την μεγαλοεργοδοσία αλλά και την κυβέρνηση για την ανάπτυξη αγώνων οι οποίοι θα δρομολογήσουν θετικά αποτελέσματα για τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Από την άλλη η ανασυγκρότηση που επικαλείται το ΠΑΜΕ έχει ως χαρακτηριστικό την ντε φάκτο αποδοχή της αντίληψης περί κομματικής και ιδεολογικής καθαρότητας και περιχαράκωσης και τις όποιες άλλες δυνάμεις να τις χρησιμοποιήσει ως νεροκουβαλητές στον άξονα και στην παραπάνω αδιέξοδη και ακίνδυνη γραμμή που έχει στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα.

Παρά ταύτα βήματα μπορούν και πρέπει να γίνουν πρωταρχικά στην κατεύθυνση ενοποίησης και συντονισμού της πάλης μέσα από ένα συμφωνημένο αγωνιστικό πλαίσιο όλων των άλλων αγωνιστικών συνδικαλιστικών δυνάμεων της αριστεράς.

Τέτοιες πρωτοβουλίες μπορεί και πρέπει να αναληφθούν από πρωτοβάθμια Συνδικάτα τα οποία θα έχουν ένα κοινό ενιαίο διεκδικητικό πρόγραμμα, αγωνιστικές δράσεις και πρωτοβουλίες (συγκεντρώσεις – πορείες κ.λπ) αλλά και άλλες πολύμορφες κινητοποιήσεις. Ταυτόχρονα επιβάλλεται να υποχωρήσουν τα φαινόμενα πόλωσης, αντιπαράθεσης και ξεχωριστών δράσεων και κινητοποιήσεων αυτών των δυνάμεων.

Όσο αυτά τα τμήματα δεν συνενώνουν την δράση τους τόσο πιο δύσκολη θα γίνεται η υπόθεση συνολικά για τους εργαζόμενους και το κίνημα.

Τέλος ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ έκανε μια σύντομη αναφορά στην πρόσφατη απεργιακή κινητοποίηση των Ναυτεργατών και επισήμανε μεταξύ των άλλων ότι η αγωνιστική βούληση που εκφράστηκε από τα κάτω σε αυτή την απεργία δεν είχε αντανάκλαση σε επίπεδο ΠΝΟ αφού οι δυνάμεις σε αυτήν του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού τόσο στο διεκδικητικό πλαίσιο όσο και στις διαπραγματεύσεις με την απαράδεκτη ανάμειξη της κυβέρνησης στόχευαν στην υπογραφή μιας ΣΣΕ η οποία θα εξασφαλίζει ένα ασήμαντο έως εξευτελιστικό ποσοστό αύξησης παραμερίζοντας όλα τα υπόλοιπα υπαρκτά και οξυμένα προβλήματα που αφορούν τις τεράστιες απώλειες που είχε το βιοτικό επίπεδο των Ναυτεργατών καθώς και τα εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά προβλήματα.

Σημείωσε επίσης ότι ο ρόλος των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού (ΠΑΜΕ) τόσο πριν όσο και κατά την διάρκεια της απεργίας ήταν απολύτως βοηθητικός της εργοδοτικής πλειοψηφίας της ΠΝΟ και οι ίδιοι διευκόλυναν τα μέγιστα να υπογραφεί μια ΣΣΕ στα μέτρα των εφοπλιστών της επιβατηγού Ναυτιλίας.