Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Διδάγματα με αφορμή την 75η επέτειο της Μάχης της Κοκκινιάς, των Π. Καλαβάνου και Σπ. Τσατσαρώνη
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη μάχη της Κοκκινιάς. Ήταν 4 Μάρτη του 1944 όταν οι Γερμανοί κατακτητές σε συντονισμένη προσπάθεια και σε συνεργασία με τους ταγματασφαλίτες περικύκλωσαν ολόκληρη την περιοχή της Κοκκινιάς, ήταν 8 Μάρτη όταν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ ολοκλήρωναν τη θριαμβευτική απόκρουση της επίθεσης, κρατώντας ψηλά τη σημαία της αντίστασης.
Τα χρόνια περνούν, τα πράγματα αλλάζουν και δυστυχώς η συλλογική μνήμη εξασθενεί. Και τότε αντί να διδασκόμαστε από την ιστορία, γινόμαστε οι χειρότεροι μαθητές της. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα με την επαναστατική αριστερά και τη σχέση της με την αντιιμπεριαλιστική πάλη, που κατέληξε είτε στην υποτίμηση της τελευταίας, είτε μπροστά στην λανθασμένη ερμηνεία της, στην ενσωμάτωση και την υποταγή σε λογής αστικά σχέδια.
Αν κάτι μας διδάσκει η μάχη της Κοκκινιάς όπως άλλωστε και όλο το φάσμα της εθνικής αντίστασης, είναι το πόσο βαθιά ριζωμένη αποτελεί για τον λαό και τον τόπο μας η συνείδηση της ελευθερίας και του αγώνα γι αυτήν και η αλληλεγγύη. Τις μέρες της μάχης της Κοκκινιάς, στον Πειραιά προκηρύχθηκε πανεργατική απεργία ως ένδειξη αλληλεγγύης στον κοκκινιώτικο λαό που δοκιμαζόταν απέναντι στους ναζί και τους συνεργάτες τους.
Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα της κρίσης, της επέλασης των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας της ΕΕ, της επιτροπείας και της καταβαράθρωσης του επιπέδου ζωής της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας οι παραπάνω έννοιες (έπρεπε να) αποκτούν την ίδια και ταυτόχρονα νέα διάσταση. Η διάλυση του κοινωνικού ιστού, η βίαιη φτωχοποίηση διευρυμένων τμημάτων της κοινωνίας, έφεραν στην επιφάνεια ένα πρωτόγνωρο κοινωνικό ζήτημα. Μαγαζιά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ανεργία να κάνει, ειδικά στην νεολαία, πρωταθλητισμό, η λαϊκή κατοικία και περιουσία να γίνονται βορά στα χέρια των τραπεζών, εργατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες να συνιστούν ανάμνηση για τους παλιούς και αστικούς θρύλους του παρελθόντος για εμάς τους νεότερους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον όλο ένα και αυξανόμενο ρόλο ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, στην άσκηση εθνικής (αστικής) πολιτικής διαμόρφωσαν ένα νέο τοπίο. Της εμφάνισης μιας έντονης λαϊκής αμφισβήτησης, δυσαρέσκειας και οργής απέναντι τόσο στην υφιστάμενη κατάσταση όσο και με έναν αντιφατικό αλλά σίγουρα υπαρκτό και εγκυμονούντα δυνατότητες τρόπο, στις αιτίες δημιουργίας της. Οι δυνάμεις της αριστεράς στο σύνολό τους, αδύναμες να αναμετρηθούν με τα νέα δεδομένα, δεν μπόρεσαν να εμπλακούν και να αλληλεπιδράσουν με τις εξελίξεις, να προσαρμόσουν το περιεχόμενο, τις μορφές, τα αιτήματα στις λαϊκές διεργασίες και έμειναν στάσιμες να κοιτούν τα αναδυόμενα ακροδεξιά και νεοφασιστικά ρεύματα να καρπώνονται όλη την παραπάνω λαική αγανάκτηση.
Έτσι εκφράσεις και αιτήματα όπως ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του, αγώνας για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία έμειναν πίσω υπό το βάρος της ιεράρχησης του πολιτικού αγώνα απέναντι σε Κυβερνήσεις, μνημόνια και ΕΕ. Σε άλλες περιπτώσεις η παραπάνω συνθηματολογία δίχως την αναγκαία σύνδεση με την πολιτική διάσταση της συνολικής πάλης, υπέκυψε και ενσωματώθηκε από εθνικιστικές αντιλήψεις και ρεύματα έκφρασής τους, τραυματίζοντας ακόμα περισσότερο την αριστερά και το κίνημα.
Σήμερα οι γεωπολιτικές εξελίξεις, δείχνουν με τρόπο σαφή και χαρακτηριστικό, ότι το ενδεχόμενο του πολέμου, όχι μόνο σε επίπεδο περιφερειακό αλλά και σε βαθμό διευρυμένης διεθνούς εμπλοκής, είναι πιο ορατό παρά ποτέ. Η ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων, περισσότερο αποτελεί δείκτη παρά εξαίρεση της γενικότερης τάσης, ενώ η πρόσφατη Συμφωνία των Πρεσπών, έρχεται να οξύνει παρά να αμβλύνει τους εθνικούς ανταγωνισμούς των εμπλεκόμενων χωρών. Ήδη η στάση της αριστεράς έδειξε να μην ξεφεύγει, αντίθετα να επιβεβαιώνει το παραπάνω πρόβλημα. Άλλωστε στην πλειοψηφία της είτε μπροστά στην αντιπαράθεση με τα ακροδεξιά νεοφασιστικά μορφώματα και συλλαλητήρια που έδωσαν τον τόνο τον τελευταίο χρόνο, υποτίμησαν την αντιιμπεριαλιστική πάλη και τον αγώνα γι αυτήν, είτε δυστυχώς έγιναν ουρά στην ατζέντα και τα συλλαλητήρια αυτά, μένοντας σε μία στενή αντιΝΑΤΟΙΚΗ και ενάντια στην Συμφωνία φρασεολογία και ρητορική.
Σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ η μέγιστη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων για ένα σύγχρονο δημοκρατικό, εργατολαικό κίνημα, αντιιμπεριαλιστικού χαρακτήρα. Ικανού να απαντά στα μεγάλα ερωτήματα της εποχής και να στέκεται απέναντι στην αστική πολιτική τόσο του «δημοκρατικού» νεοφιλελευθερισμού, όσο και της ακροδεξιάς, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ικανού να συνδέει την αντιιμπεριαλιστική πάλη, απέναντι στις βάσεις του ΝΑΤΟ και τον κίνδυνο του πολέμου από όπου κι αν προέρχεται με τον ταξικό πατριωτισμό και διεθνισμό, που καμιά σχέση δεν έχει με τον φερόμενο πατριωτισμό του κεφαλαίου και των φασιστών. Να μπορεί να εναντιώνεται στα σχέδια της εκάστοτε Κυβέρνησης και των αντιλαικών αντεργατικών της πολιτικών, σε ρήξη και σύγκρουση με την ΕΕ, το ευρώ, το χρέος και όλα αυτά που έχουν ρημάξει την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία. Ενώ την ίδια στιγμή θα θέτει επί τάπητος το κοινωνικό ζήτημα, παλεύοντας για την ουσιαστική βελτίωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας, για τα λαικά δικαιώματα, την ειρήνη και την ελευθερία.
Η δημοτική κίνηση «Κόντρα στο Ρεύμα» στη Νίκαια και στον Ρέντη κουβαλάει δυο βαριές κληρονομιές. Η μία είναι η κληρονομιά του να ζεις, να αναπνέεις και να αγωνίζεσαι στα αιματοβαμμένα χώματα της Κοκκινιάς, των μαζικών δημοκρατικών κοινωνικών αγώνων. Η άλλη είναι η κληρονομιά της 10ετούς πάλης του στα τοπικά δρώμενα ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, τα μνημόνια και τα απόνερα τους. Μέσα από τις γραμμές του «Κόντρα στο Ρεύμα» δε παλεύουμε μόνο για τα μικρά, τα καθημερινά. Παλεύουμε, στρατευόμαστε και οραματιζόμαστε μια κοινωνία «μιας ταχύτητας», μια κοινωνία συμμετοχική με όπλο τους συλλογικούς αγώνες και την διεκδίκηση όλων όσων μας στέρησαν και όλων όσων μας αξίζουν. Το ψωμί, την αξιοπρεπή διαβίωση, την αξιοπρέπεια. Με ταξική αλληλεγγύη και συλλογική ευσυνειδησία παλεύουμε για να μπορέσουμε να βάλουμε το δικό μας μικρό λιθαράκι πλάι σε όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και τη κοινωνική χειραφέτηση.
ΠΗΓΗ: kommon.gr
ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Εκστρατεία για τον έλεγχο της πληροφόρησης
Αποθρασυμένη από το ρόλο «μεντεσέ» που έχει αναλάβει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα προσπαθεί να ελέγξει απροκάλυπτα τις πληροφορίες που μεταδίδουν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης στο όνομα της αντιμετώπισης των «fake news».
Διόλου τυχαία η Ελλάδα ήταν μια από τις χώρες που επιλέχθηκε για να γίνει εκδήλωση για «την καταπολέμηση της παγκόσμιας πρόκλησης της παραπληροφόρησης», μια εκστρατεία που συνδέεται ευθέως με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Πλευρά αυτού του ανταγωνισμού είναι και η έρευνα για ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές.
Η εκδήλωση στην Ελλάδα, που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Δευτέρας, έγινε υπό τη σκέπη της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, της αμερικανικής αποστολής στην ΕE και του «Ατλαντικού Συμβουλίου» που θεωρείται ένα από τα τα πιο σημαντικά think tank των ΗΠΑ. Στους διοργανωτές αυτής της εκδήλωσης φιγουράρει και η ελληνική ΜΚΟ «διαΝΕΟσις» την οποία χρηματοδοτεί ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος. Σύμφωνα με τους ίδιους τους διοργανωτές, η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο «πλαίσιο του #DisinfoWeek Europe, μιας εβδομάδας εκδηλώσεων στρατηγικού διαλόγου με επίκεντρο την παγκόσμια πρόκληση της παραπληροφόρησης».
Ο τηλεοπτικός σταθμός «ΑΝΤ1» μετέδωσε ότι ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζ. Πάιατ στο πλαίσιο της εκδήλωσης δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ρωσικής ανάμειξης στις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα.
Λίγο αργότερα ο Τζ. Πάιατ με ανάρτησή του στην ιστοσελίδα της πρεσβείας υποστήριξε πως οι δηλώσεις του δεν μεταδόθηκαν σωστά. Σύμφωνα με το κείμενο που δημοσιοποίησε, στην ερώτηση αν ανησυχεί ότι μπορεί να υπάρξει εκστρατεία παραπληροφόρησης στην Ελλάδα ενόψει των εκλογών, απάντησε ως εξής: «Όλες οι ανοικτές κοινωνίες μας είναι ευάλωτες στα εργαλεία αυτά. Αυτό το μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο στις ΗΠΑ κατά τις προεδρικές εκλογές. Έχουμε στοιχεία για τέτοιου είδους χειραγώγηση της πληροφόρησης στην Ελλάδα. Έχουμε διαπιστώσει ρωσικές προσπάθειες στην Εκκλησία, τις προσπάθειες για την υπονόμευση του ρόλου του Οικουμενικού Πατριάρχη. Δεν μπορώ να σας πω ότι έχω δει στοιχεία για προσπάθειες ανάμειξης στις προσεχείς εκλογές στην Ελλάδα».
Αναφερόμενος πάντως στην εκδήλωση «Disinfo Week», που έγινε στην Αθήνα, υποστήριξε πως στόχος της είναι «να υπάρξει ευαισθητοποίηση ώστε οι δημοκρατικοί θεσμοί της Ελλάδας, ο ελεύθερος Τύπος, που είναι όλοι πολύ ισχυροί, να βρίσκονται σε επιφυλακή και να απαντήσουν» σε μια προσπάθεια παραπληροφόρησης.
Σε ερώτηση για τους λόγους που επέλεξε την Ελλάδα ως έναν από τους σταθμούς αυτής της εκστρατείας της «Disinfo Week», ο πρέσβης των ΗΠΑ ανέδειξε ως πρώτο και σημαντικότερο το γεγονός ότι «εδώ είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας»! Άλλωστε, η Ελλάδα γνωρίζει από πρώτο χέρι το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη δημοκρατία...
ΠΗΓΗ: 902.gr
ΠΕΝΕΝ: Ψήφισμα συμπαράστασης Να μην γίνει καμιά απόλυση στην καθαριότητα του νοσοκομείου "Άγιος Σάββας"
Δεκάδες εργαζόμενοι στον τομέα της καθαριότητας στο νοσοκομείο "Άγιος Σάββας" βρίσκονται σε πολυήμερη απεργιακή κινητοποίηση αφού το Υπουργείο Υγείας και η Διοίκηση του νοσοκομείου σχεδιάζουν άμεσα νέο διαγωνισμό μέσω του ΑΣΕΠ και με τρόπο απαράδεκτο εξαιρούν και αποκλείουν τους ήδη εργαζόμενους που απασχολούνται σε αυτή την υπηρεσία εδώ και δύο χρόνια!!!
Η κυβερνητική πολιτική που πιστά υλοποιεί η Διοίκηση του νοσοκομείου με αυτή την απαράδεκτη μεθόδευση επιδιώκει την ανακύκλωση της ανεργίας και την επισφάλεια αντί την μονιμοποίηση των εργαζομένων τόσο στον "Άγιο Σάββα" όσο και στην συντριπτική πλειοψηφία των νοσοκομείων που χρειάζονται μόνιμο προσωπικό (γιατρούς - νοσηλευτικό κ.λπ) για να καλύπτουν τις ανάγκες των νοσοκομειακών ιδρυμάτων.
Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας στις διαδοχικές προσπάθειες των εργαζομένων να συναντηθούν με αυτήν αποφεύγει οποιαδήποτε επικοινωνία και συνάντηση μαζί τους.....
Η ΠΕΝΕΝ καταγγέλλει την κυβερνητική αυτή αναλγησία, απαιτεί την άμεση επαναπρόσληψή τους, όπως και όλων των συμβασιούχων, εκφράζει την απαίτηση των συνδικάτων και των εργαζομένων να καλυφθούν με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού οι ανάγκες των νοσοκομείων και των άλλων υπηρεσιών του δημοσίου και παράλληλα να αυξηθούν τα κονδύλια για την στήριξη του ετοιμόρροπου δημόσιου συστήματος υγείας που ιδιαίτερα την περίοδο των μνημονίων έχουν τραγικά υποβαθμίσει τις υπηρεσίες του προς τον λαό και τους εργαζόμενους.
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ
Εργατικό ατύχημα η δολοφονία από πειρατές
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Είχαν περάσει τρεις ημέρες από το ρεσάλτο και ο Κρίστοφερ Σεπράντο, Φιλιππινέζος ναύτης σε ελληνικών συμφερόντων χημικό δεξαμενόπλοιο, ακόμη αγνοείτο. Ωσπου στις 11 Μαΐου 2011 εντοπίστηκε στην παραλία Ακπάκπα Ντοντομέ του Μπενίν, σε κοντινή απόσταση από τις εκβολές ποταμού, μία σορός. Οι πειρατές, αφού εξασφάλισαν ότι κανείς δεν τους κατεδίωκε, τον παράτησαν εκεί με μία σφαίρα στον αριστερό πνεύμονα. Ο όμηρος δεν τους ήταν πλέον χρήσιμος.
Στις αρχές Ιανουαρίου 2019, σχεδόν οκτώ χρόνια μετά τη δολοφονία του Φιλιππινέζου ναυτικού, το Μονομελές Εφετείο Πειραιά έκρινε ότι ο θάνατός του ήταν εργατικό ατύχημα και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, βάσει της οποίας πρέπει να καταβληθεί αποζημίωση στα αδέλφια του. Η υπόθεση αναδεικνύει τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσουν οι ναυτικοί στα μακρινά ταξίδια τους, αλλά και τα ειδικά μέτρα προστασίας που πρέπει να λαμβάνουν τα πλοία στη Δυτική Αφρική.
Το ίδιο πέρασμα παραμένει επισφαλές και σήμερα. Σύμφωνα με στοιχεία που παραχώρησε το υπουργείο Ναυτιλίας στην «Κ», μέσα στο 2018 καταγράφηκε μία απόπειρα πειρατείας κατά ελληνικού πλοίου νότια του Μπενίν. Αντίστοιχες απόπειρες σημειώθηκαν το ίδιο έτος στην Ερυθρά Θάλασσα, ανατολικά των ακτών του Ομάν και νότια του κόλπου της Υεμένης, ενώ οι πειρατές κατόρθωσαν να χτυπήσουν επιτυχώς δύο ελληνικά πλοία στα ανοιχτά της Γκάνας και στον κόλπο της Γουινέας.
Η ετήσια έκθεση του Διεθνούς Γραφείου Ναυσιπλοΐας (IMB, τμήμα του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου) ανεβάζει τον αριθμό των πλοίων ελληνικών συμφερόντων που δέχθηκαν επιθέσεις πειρατών πέρυσι σε 34. Και αυτό γιατί περιλαμβάνονται στην καταγραφή πλοία των οποίων οι διαχειρίστριες εταιρείες έχουν ως βάση την Ελλάδα. Η χώρα μας είναι δεύτερη στη σχετική λίστα, πίσω από τη Σιγκαπούρη όπου έχουν τη βάση τους οι διαχειρίστριες εταιρείες 41 πλοίων-θυμάτων πειρατείας.
Βάρκες που χρησιμοποιούσαν για τις επιθέσεις τους πειρατές στην Αφρική.
Ο Σεπράντο υπέγραψε τη σύμβαση εργασίας του στις 21 Δεκεμβρίου του 2010 στη Μανίλα και έπιασε δουλειά ως προσοντούχος ναύτης σε ελληνικών συμφερόντων χημικό-πετρελαιοφόρο πλοίο. Ηταν κάτοχος πιστοποιητικού επιτυχούς ολοκλήρωσης μαθημάτων ναυτιλιακής ασφάλειας από τον Ιούλιο του 2009. Μία ημέρα πριν από την πρόσληψή του είχε ολοκληρώσει με επιτυχία εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την καταπολέμηση της πειρατείας που διεξήχθη υπό την αιγίδα πρακτορείου πληρωμάτων. Η προετοιμασία τόσο του ιδίου, όσο και άλλων συναδέλφων του, συνεχίστηκε και μακριά από τη στεριά. Η εφοπλίστρια, μέσω της συνεργασίας της με εξειδικευμένη εταιρεία, παρείχε εν πλω ηλεκτρονική εκπαίδευση στο πλήρωμά της για θέματα ασφαλείας. Ενδεικτικά, στις 26 Φεβρουαρίου 2011, το πλήρωμα του χημικού δεξαμενόπλοιου ενημερώθηκε για τον κίνδυνο της πειρατείας.
Η επίθεση
Δύο μήνες αργότερα το χημικό δεξαμενόπλοιο αγκυροβόλησε στον κόλπο της Γουινέας, σε απόσταση τεσσάρων ναυτικών μιλίων από τις ακτές του Μπενίν, για να φορτώσει αμόλυβδη βενζίνη. Παρέμεινε εκεί επί ημέρες, αναμένοντας τις οδηγίες των ναυλωτών.
Οπως επισημαίνεται και στη δικαστική απόφαση, εκείνη την περίοδο το Μπενίν δεν είχε συμπεριληφθεί –ακόμη– επισήμως στις ζώνες υψηλού κινδύνου. Οι σχετικές εγκύκλιοι του ελληνικού υπουργείου Ναυτιλίας αναφέρονταν τότε σε περιστατικά πειρατείας ανοιχτά της Σομαλίας και στην περιοχή του κόλπου του Αντεν. Κρούσματα επιθέσεων όμως υπήρχαν και στη Δυτική Αφρική. Πυροβολισμοί, απαγωγές και βασανιστήρια ήταν ορισμένες από τις μεθόδους που επέλεγαν οι πειρατές σε αυτά τα μέρη.
Ηδη, από τον Απρίλιο του 2011, ένα μήνα πριν από τη δολοφονία του Σεπράντο, ο πρεσβευτής του Μπενίν στο Ντουμπάι είχε δηλώσει σε διεθνές συνέδριο: «Η μάστιγα της πειρατείας μετακινείται σε άλλες περιοχές της Αφρικής. Η χώρα μου, το Μπενίν, είναι ένα από τα άγνωστα θύματα αυτής της παράνομης δραστηριότητας. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης έχει γίνει τακτικός μάρτυρας πειρατικών επιθέσεων και απειλών στα ύδατά της».
Το πλοίο στο οποίο εργαζόταν ο Σεπράντο είχε συμπληρώσει σχεδόν δύο εβδομάδες στο ίδιο σημείο, ανοιχτά της Κοτονού, πρωτεύουσας του Μπενίν, όταν εμφανίστηκαν οι πειρατές. Ηταν χωρισμένοι σε ομάδες, οπλισμένοι με τουφέκια και μακριά μαχαίρια. Επιτέθηκαν τα ξημερώματα της 8ης Μαΐου 2011 κατά του χημικού δεξαμενοπλοίου, αλλά και των πλοίων «Energizer» και «Valparaiso» που είχαν αγκυροβολήσει δίπλα. Ο Σεπράντο εκτελούσε νυχτερινή βάρδια επιφυλακής στο κατάστρωμα, αλλά δεν τους αντιλήφθηκε εγκαίρως.
Επτά άνδρες σκαρφάλωσαν με ανεμόσκαλα στο πλοίο πυροβολώντας αδιακρίτως, αρπάζοντας χρήματα του πληρώματος και ό,τι πολύτιμο έβρισκαν στο πέρασμά τους. Σφαίρες τους καρφώθηκαν και στις καμπίνες των ναυτικών. Τα περισσότερα μέλη του πληρώματος πρόφτασαν να κρυφτούν σε ειδικό, ασφαλή χώρο. Ο Φιλιππινέζος όμως δεν τα κατάφερε και έπεσε στα χέρια των πειρατών. Τον πήραν όμηρο, για να εξασφαλίσουν ότι κανείς δεν θα τους ακολουθήσει.
Παρά τις εκκλήσεις του πλοιάρχου, την επόμενη ημέρα δέκα ώρες μετά την αρπαγή του Σεπράντο οι λιμενικές αρχές του Μπενίν δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη στην περιοχή. Το δεξαμενόπλοιο παρέμεινε αγκυροβολημένο εκεί μέχρι και τις 24 Μαΐου 2011, όταν έλαβε σήμα να φορτώσει επιπλέον αμόλυβδη βενζίνη και να την παραδώσει σε λιμάνι της Νιγηρίας.
Αντλίες νερού και ραντάρ στην «ασπίδα» των πλοίων
Το Μονομελές Εφετείο Πειραιά αναγνώρισε ότι υπήρξε μέριμνα για εκπαίδευση του πληρώματος κατά της πειρατείας στο ελληνικών συμφερόντων δεξαμενόπλοιο. Δέχθηκε ακόμη ότι την κρίσιμη στιγμή το πλήρωμα συγκεντρώθηκε σε ειδικό προκαθορισμένο και ασφαλή χώρο, ότι ενεργοποιήθηκε το ηχητικό σύστημα κινδύνου και ότι έγιναν οι απαραίτητες κλήσεις για βοήθεια.
Εκρινε, όμως, ότι το πλοίο δεν έπρεπε να αγκυροβολήσει επί μακρόν σε αυτή την επικίνδυνη περιοχή, αλλά να συνέχιζε το ταξίδι του. Η πολυήμερη παραμονή του εκεί έδωσε, κατά το εφετείο, χρόνο στους πειρατές να προετοιμάσουν το χτύπημά τους και αύξησε τις πιθανότητες επίθεσης στο πλοίο. Ακόμη, σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, έπρεπε να είχαν ληφθεί και πρόσθετα μέτρα ασφαλείας. Η βάρδια επιφυλακής έπρεπε να ήταν επανδρωμένη και με άλλους ναυτικούς, όχι μόνο από τον Σεπράντο, ώστε να γίνεται έλεγχος όλων των πλευρών.
Σε συνεννόηση με τα άλλα δύο πλοία που είχαν αγκυροβολήσει δίπλα θα μπορούσε να είχε οργανωθεί ένα κοινό σχέδιο παρακολούθησης αλλά και αμυντικής δράσης κατά των πειρατών. Ο φωτισμός στο δεξαμενόπλοιο έπρεπε να είχε αυξηθεί, να γινόταν χρήση νυχτερινών μέσων κατόπτευσης, αλλά και των ραντάρ. Στα προτεινόμενα μέτρα ασφαλείας κατά της πειρατείας προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ο καθορισμός ζώνης επιτήρησης και επιφυλακής με εμβέλεια ενός έως δύο ναυτικών μιλίων από την πρύμνη. Σε περίπτωση που κάποιο μικρό άγνωστο σκάφος (οι πειρατές κινούνται συνήθως με μικρά ταχύπλοα) εντοπιστεί σε αυτή την απόσταση σημαίνει συναγερμός.
Ακόμη, το δικαστήριο έκρινε ότι θα έπρεπε να είχαν ενεργοποιηθεί αμυντικά μέτρα στο πλοίο. Αυτά περιλαμβάνουν και τη χρήση αντλιών που εκτοξεύουν συνεχώς νερό από την πρύμνη κατά των επίδοξων εισβολέων για να αποτρέψουν την επιβίβασή τους.
Η ιατροδικαστική έκθεση έδειξε ότι ο Σεπράντο πέθανε από εσωτερική αιμορραγία. Οι πειρατές τον πυροβόλησαν στον θώρακα μετά τη διαφυγή τους.
ΠΗΓΗ: kathimerini.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή