του Μιχάλη Μιλτσακάκη (μέλους της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ)

Πολλή κουβέντα έγινε τις τελευταίες μέρες και μήνες για το δώρο του Πάσχα και τα αναδρομικά. Η συζήτηση αναζωπυρώθηκε με αφορμή τις δηλώσεις του υφυπουργού κοινωνικής ασφάλισης Κώστα Πετρόπουλου.

Για το συγκεκριμένο ζήτημα είναι σαφείς οι τοποθετήσεις τόσο του κου Τσακαλώτου όσο και της κυβέρνησης, ότι δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί κανένα αίτημα ολικής επαναφοράς (αναδρομικών και δώρων) και καμία μισθολογική αύξηση, αν δεν το επιτρέπουν τα δημοσιονομικά, οι θεσμοί και η εφαρμογή των μνημονίων και αν για όλα αυτά δεν αποφασίσουν πρώτα τα δικαστήρια.

Αποκλείεται η καταβολή μέρους ( ποσοτικού και χρονικού) δώρων και αναδρομικών με πολιτική απόφαση.

Τέτοια ήταν η απόφαση για την καταβολή μέρους των αναδρομικών για τα ειδικά μισθολόγια ( γιατρούς, πανεπιστημιακούς, σώματα ασφαλείας) που έτσι κι αλλιώς αποτελούν ένα μικρό κομμάτι των εργαζόμενων στο δημόσιο, και στο οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να αποκαταστήσει την επιρροή της. Απόφαση που αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση μπορεί να «αποφασίζει» όταν το θέλει χωρίς τα δικαστήρια.

Η υποτιθέμενη έξοδος από τα μνημόνια αφορά την συγκυριακή αναστολή νέων μέτρων ενώ συνεχίζεται το πογκρόμ των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων (κόκκινα δάνεια, ηλεκτρονικές κατασχέσεις, προσοντολόγιο εκπαιδευτικών κα), των ιδιωτικοποιήσεων, η αξιολόγηση και οι απολύσεις συμβασιούχων στο δημόσιο.

Βρίσκονται όμως σε ισχύ και επιδεινώνουν την καθημερινή ζωή των λαϊκών στρωμάτων πάνω από 3.000 μνημονιακοί νόμοι και ρυθμίσεις με ορίζοντα εφαρμογής το 2060.

Θα πρέπει επίσης κάποιος να είναι πολύ αφελής για να πιστεύει ότι η καπιταλιστική κρίση έχει ξεπεραστεί και βαδίζουμε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε μια νέα ανάπτυξη, κομμάτι της οποίας αποτελούν οι απολογητικές στατιστικές του αντιλαϊκού Σύριζα. Τα δεδομένα της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» σε όλη την ΕΕ συνηγορούν για το αντίθετο. Στην Ελλάδα προβλέπεται «ανάπτυξη» 1,9%-2,3%, ενώ στην Ευρωζώνη 1,1%.

Ο υφυπουργός εργασίας δεν ήταν «εκτός γραμμής», όπως ισχυρίζονται τα συστημικά ΜΜΕ.

Ο «λαγός» κος Πετρόπουλος περιέγραψε με τον πιο λεπτομερή τρόπο τη γραμμή της κυβέρνησης στην καταβολή των αναδρομικών και στην επαναφορά των δώρων : 250 ευρώ εφάπαξ σε πρώτη φάση ως δώρο Πάσχα ή επίδομα αδείας …. και υποσχετική για τα όσα επιδικάσει το ΣτΕ και έχει…… ο θεός των μνημονίων. Με αυτό τον τρόπο σκοπεύει (;) να «ξεμπερδέψει» η κυβέρνηση με τα αναδρομικά από το 2012 και μετά.

Να επισημάνουμε εδώ ότι το ΣτΕ έχει αποφανθεί για τις περικοπές από το 2010 και μετά, τις οποίες τις έκρινε συνταγματικές.

Η απόφαση που αναμένουμε θα αποφανθεί για την ολική κατάργηση του Δώρου και σύμφωνα με τα δεδομένα θα τη χαρακτηρίσει αντισυνταγματική.

Υπάρχουν δύο σημεία στα οποία αξίζει να σταθούμε: α)στην αναδρομικότητα και στη μισθολογική βάση για τα δώρα πάνω στην οποία θα απαιτήσουν οι εργαζόμενοι τα αναδρομικά β)στην επαναφορά δώρων και επιδόματος.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα αποφάσεις του ΣτΕ η αναδρομικότητα θα περιορίζεται στα έτη 2017-2018 και μόνο. Το ύψος των αναδρομικών θα καθοριστεί από τις «συνταγματικές» περικοπές.

Έτσι τα δώρα δε θα υπολογιστούν με αυτό που αντιστοιχούσαν ως ποσοστό του μισθού το 2010, αλλά με βάση τους πετσοκομμένους μισθούς που επιβλήθηκαν μέχρι την οριστική κατάργηση τους το 2012 (κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, νόμος Βρούτση 4093) : σε απλά μαθηματικά, 500 ευρώ δώρο Χριστουγέννων, 250 ευρώ δώρο Πάσχα, 250 ευρώ επίδομα αδείας.

Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να «ρίξει στη λήθη» τα χρόνια από το 2012 έως το 2016, ενώ δώρο+επίδομα θα το τερματίσει στα 1.000 ευρώ για τα έτη 2017-2018, σύνολο 2.000 ευρώ ανά υπάλληλο, και με μια προοπτική αποπληρωμής μέχρι το 2022 ( και βάλε) καθώς είναι υποχρεωμένη να έχει δημοσιονομικά πλεονάσματα της τάξης του 3,5% μέχρι τότε.

Αν τυχόν δοθεί έστω και ένα μέρος γρήγορα θα «παρθεί» πίσω από το νέο αφορολόγητο όριο που θα ισχύσει από το 2019.

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας κος Στουρνάρας 1/4/2019 δηλώνει ότι, «ο μεγαλύτερος δημοσιονομικός κίνδυνος, είναι η ενδεχόμενη εφαρμογή των αποφάσεων του ΣτΕ που έκριναν αντισυνταγματικές προγενέστερες περικοπές των συντάξεων και την κατάργηση των δώρων των συνταξιούχων».

Σύμφωνα με την ΤτΕ, «η πρόσθετη δαπάνη δρα επιβαρυντικά στην ανάλυση βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους, καθώς οδηγεί στην αναθεώρηση προς τα άνω της συνταξιοδοτικής δαπάνης και τροφοδοτεί αβεβαιότητα για τη δημοσιονομική πολιτική και την οικονομική βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος».

Ανάλογες δηλώσεις είχε κάνει ο κος Στουρνάρας μετά τη συνεδρίαση του ΣτΕ την 1η Φλεβάρη για τα δώρα-αναδρομικά των δημοσίων υπαλλήλων. Προφανώς και οι παραπάνω δηλώσεις, όπως και του κου Τσακαλώτου, δε συνιστούν «παρέμβαση» στην «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη.

Ούτε βέβαια και οι δηλώσεις του Φ. Κουτεντάκη 31/12/2018:

«Ένας κίνδυνος που έχει προκύψει και θα μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα είναι η ανταγωνιστική σχέση που διαμορφώνεται μεταξύ συνταγματικής νομιμότητας και δημοσιονομικής σταθερότητας.(..) «Προκύπτουν, λοιπόν, κάποια εύλογα ερωτήματα για τις συνέπειες της συνταγματικής συμμόρφωσης της δημοσιονομικής πολιτικής. Τι συμβαίνει όταν το δημοσιονομικό βάρος της συμμόρφωσης υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες του προϋπολογισμού; Και πώς θα πρέπει να καλυφθεί αυτό το βάρος; Με νέο δανεισμό και αύξηση του δημόσιου χρέους ή με αντισταθμιστικά μέτρα που θα επιβαρύνουν άλλες κοινωνικές ομάδες και κινδυνεύουν να κριθούν και αυτά αντισυνταγματικά; Ή μήπως να επιμείνουμε στη συνταγματικότητα με κάθε κόστος, ακόμα κι αν το κόστος είναι μία ακόμα χρεοκοπία του ελληνικού κράτους;».

Η συνδικαλιστική, κυβερνητική πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ περιορίζει κάθε διεκδίκηση στα παραπάνω όρια που δεν αμφισβητούν λιτότητα, μνημόνια, κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ. Κάνει «πολιτική» και «διεκδικεί» με βάση τα όσα διαδραματίζονται στις αίθουσες των δικηγορικών γραφείων και των δικαστηρίων.

Τη γραμμή αυτή την υπηρέτησε με κάθε τρόπο το προηγούμενο διάστημα με αποσπασματικές, μερικές, πολιτικά άνευρες και χωρίς λογική σύγκρουσης και συντονισμού κινητοποιήσεις, ενώ έχει διαφύγει από το επίκεντρο της αντιπαράθεσης το βασικό επίδικο της περιόδου: η αποκατάσταση όλων των απωλειών (μισθολογικών και ασφαλιστικών) από το 2010 και μετά και η ολική επαναφορά δώρων και επιδόματος στα επίπεδα του 2010.

Από κοντά και το ΠΑΜΕ με τον «παρακολουθητισμό» του, την υποβάθμιση των αγώνων σε απλή διαμαρτυρία και την αναγωγή των πάντων σε κοινοβουλευτικές διεκδικήσεις και ο «λαός να βγάλει τα συμπεράσματά του» πάνω από την κάλπη.

Μια τέτοιου τύπου «διεκδίκηση» αλλά και ανάλυση από την ΑΔΕΔΥ ( επειδή δεν υπάρχουν τα λεφτά, επειδή δεν είναι νόμιμο και συνταγματικό ζητάμε τόσα όσα επιτρέπουν τα ματωμένα πλεονάσματα) αποπροσανατολίζει και «αποκοιμίζει» τους εργαζόμενους.

Κλείνει το μάτι σε λογικές ότι χωρίς διεκδίκηση και σύγκρουση μπορούν να επανέλθουν όλα όσα μας κλέψανε, όλα όσα μας στερήσαν.

Στηρίζει την παρελκυστική πολιτική της κυβέρνησης και καθιερώνει ένα νέο τύπο εργοδοτικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού στην «μεταμνημονιακή» πραγματικότητα μακριά από κινηματικές διεκδικήσεις , δια της ανάθεσης με κοινωνικό εταιρισμό και «υπευθυνότητα» και λογικές και κυρίως πρακτικές διεκπεραίωσης. Τα παραδείγματα της ΓΣΕΕ , της ΟΙΥΕ αλλά και της ΟΛΜΕ αποτελούν μονόδρομο για το σύνολο του αστικοποιημένου συνδικαλιστικού κινήματος.

Είναι πολύ πιθανό μετά τις αποφάσεις του ΣτΕ να γνωρίσουμε άλλη μια ήττα ως εργαζόμενοι : η κυβέρνηση να «αναγκαστεί» από τις δικαστικές αποφάσεις να «επαναφέρει» δώρα και επίδομα άδειας με δύο βασικά πρακτέα, αν αυτό δεν προκύψει κάτω από την πίεση, τη διεκδίκηση και τον εκβιασμό του κινήματος:

1. το ύψος της επαναφοράς να είναι τα 1.000 ευρώ,

2. να ενσωματωθούν με ένα νέο μισθολόγιο στις τακτικές μας αποδοχές( με αποθέωση της καπιταλιστικής λογικής καμία δαπάνη για τον κρατικό προϋπολογισμό-διατήρηση των πλεονασμάτων). Έτσι θα πάρουμε όσα παίρναμε, έχοντας τυπικά δώρα και επιδόματα ενσωματωμένα στο μισθό μας

Συμπερασματικά αυτό που μας υπόσχονται, κυβέρνηση, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, μνημονιακά κόμματα και ΑΔΕΔΥ είναι το τίποτα.

Προφανώς η ανυπαρξία διεκδικητικού εργατικού κινήματος και η έλλειψη κινηματικής πίεσης δίνει το δικαίωμα στο σοσιαλνεοφιλελεύθερο Σύριζα να εμφανίζεται και ως θύτης και ως θύμα, να είναι και κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Να κάνει περικοπές και να δηλώνει ότι είναι άδικες, να δίνει υποσχέσεις και να υλοποιεί τα αντίθετα.

Από κοντά και η νεοφιλελεύθερη ΝΔ, η οποία δεν έχει εκφράσει καμία διαφωνία με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές και σε πλήρη συμφωνία με τους τραπεζίτες, την ΕΕ, την κυβέρνηση και την ΤτΕ, την οποία δεν έχει κριτικάρει σε καμία της θέση και δήλωση, ζητά μεγαλύτερη λιτότητα, απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις.

Προφανώς τα πράγματα δεν είναι εύκολα για το εργατικό κίνημα και για την αγωνιστική του πτέρυγα. Μέσα από γενικές συνελεύσεις και τον οριζόντιο συντονισμό τους και παρά το προεκλογικό κλίμα θα πρέπει να τεθούν ξανά με απεργιακή μορφή τα βασικά αιτήματα και διεκδικήσεις σε κοινό μέτωπο με τον ιδιωτικό τομέα και τους συνταξιούχους :

· Φέρτε πίσω τώρα όλα τα κλεμμένα

· Αποκατάσταση όλων των απωλειών από το 2010 και μετά, αυξήσεις τώρα στους μισθούς και στις συντάξεις

· Ολική επαναφορά δώρων και επιδόματος

· Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων

· Πλήρης, δωρεάν και αποκλειστικά δημόσια ιατροφαρμακευτική κάλυψη και περίθαλψη

Πηγή: selidodeiktis.edu.gr - pandiera.gr

Οι δαπάνες που συνδέονται με τη γήρανση του πληθυσμού, οι οποίες περιλαμβάνουν ιδίως τις δαπάνες για συντάξεις, καθώς και τις δαπάνες για υγειονομική περίθαλψη και μακροχρόνια φροντίδα, προβλέπεται να μειωθούν στην Ελλάδα κατά 4,6 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ έως το 2040 και κατά 6,4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ έως το 2070, αναφέρει η ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η έκθεση επισημαίνει ότι η προβλεπόμενη μείωση των δαπανών γήρανσης θα προέλθει κυρίως από τις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, προσθέτοντας σε υποσημείωση: «Εντούτοις, η εικόνα βελτίωσης των προοπτικών κινδυνεύει να αντιστραφεί σε περίπτωση που δικαστικές αποφάσεις οδηγήσουν σε ανατροπή προγενέστερων ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων».

Η έκθεση της ΕΚΤ τονίζει ότι η γήρανση του πληθυσμού θα επηρεάσει σημαντικά τα δημόσια οικονομικά των χωρών της Ευρωζώνης τις επόμενες δεκαετίες. Οι δημόσιες δαπάνες που συνδέονται με τη γήρανση του πληθυσμού στη ζώνη του ευρώ – και αντιστοιχούσαν σε 1/4 του ΑΕΠ το 2016 – κρίνονται ήδη υψηλές για τα διεθνή δεδομένα.

Σύμφωνα με την έκθεση 2018 Ageing Report, προβλέπεται ότι θα αυξηθούν περαιτέρω στο 28% του ΑΕΠ το 2040 και θα υποχωρήσουν ελαφρά στο 27% του ΑΕΠ μέχρι το 2070. «Η συνολική εικόνα συγκαλύπτει σημαντική ανομοιογένεια μεταξύ των χωρών. Οι προβολές για την εξέλιξη των συνολικών δαπανών γήρανσης κυμαίνονται από αύξηση κατά 12,9 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ στο Λουξεμβούργο μέχρι μείωση κατά 6,4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ στην Ελλάδα την περίοδο 2016 2070», σημειώνεται.

«Εάν δεν αντιμετωπιστεί η αύξησή τους, οι εν λόγω δαπάνες θα φθάσουν σε πολύ μεγάλο ύψος μεσομακροπρόθεσμα. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε πρόκληση για τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών ήδη σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, ιδιαίτερα στις χώρες με ήδη υψηλό δημόσιο χρέος. Ωστόσο, σε αρκετές χώρες, ιδίως στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, οι πιέσεις των δαπανών γήρανσης προβλέπεται να κορυφωθούν, αλλά στη συνέχεια να υποχωρήσουν μέχρι το 2070», αναφέρει η έκθεση.

Οι κοινωνίες γερνούν, καθώς οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και κάνουν λιγότερα παιδιά, σημειώνει η ΕΚΤ. «Η δημογραφική μεταβολή αποτυπώνεται σαφώς από την άνοδο του δείκτη εξάρτησης ηλικιωμένων, ο οποίος παρουσιάζει τον αριθμό των ατόμων 65 ετών και άνω σε σχέση με τον πληθυσμό σε ηλικία εργασίας. Η Eurostat προβλέπει αύξηση του δείκτη από 31% το 2016 σε 52% το 2070 στη ζώνη του ευρώ ως σύνολο. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης θα σημειωθεί την επόμενη εικοσαετία, καθώς η γενιά του baby boom πλησιάζει την ηλικία συνταξιοδότησης».

Σε άλλο σημείο της, η έκθεση αναφέρει ότι τα δίκτυα Aυτόματων Ταμειολογιστικών Μηχανών (ΑΤΜ) των τραπεζών αυξάνονται στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Κύπρο, ενώ μειώνονται στην Ολλανδία, τη Γαλλία και την Πορτογαλία. Σύμφωνα με έρευνα της ΕΚΤ στην Ευρωζώνη, εκτιμάται ότι σήμερα η ανάληψη τραπεζογραμματίων ευρώ από τους πελάτες των τραπεζών πραγματοποιείται σε ποσοστό 75% περίπου του συνόλου μέσω ΑΤΜ, ενώ η κατάθεση τραπεζογραμματίων από τους πελάτες κατανέμεται ισομερώς μέσω των τραπεζικών καταστημάτων (με τη μεσολάβηση υπαλλήλου) και των ΑΤΜ.

πηγη:  ergasianet.gr

Και φτιάχτηκε «Προοδευτική Συμμαχία» για να συμπληρώσει το όνομα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές που έρχονται. 

Ας δούμε ποιοι ήταν εκεί και μίλησαν για να καταλάβουμε ποια ονόματα θα συγκροτήσουν την «Προοδευτική Συμμαχία». Δίπλα σε κάθε όνομα προσθέστε και αυτό: (πρώην) ΠΑΣΟΚ.

Η Λούκα Κατσέλη, πρώην υπουργός – Ο Νίκος Μπίστης,  πρώην υφυπουργός και μέλος της «Γέφυρας» Νίκος Μπίστης –  Η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου  – Ο Γιάννης Ραγκούσης, πρώην υπουργός.

Και «κερασάκι στην τούρτα» (ΠΑΣΟΚ και η τούρτα) ο πρώην υπουργός, Στέφανος Τζουμάκας. 

Αν θέλετε κι άλλο (λίγο από) ΠΑΣΟΚ υπάρχει και η ΔΗΜΑΡ, που από σήμερα βρίσκεται στην «Προοδευτική Συμμαχία» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πριν λίγο καιρό ήταν σε συμμαχία με το ΚΙΝΑΛ, δηλαδή με το ΠΑΣΟΚ.  Αν ψάξουμε και λίγο παραπάνω στο κοινό που μίλησε ο πρωθυπουργός θα βρούμε κι άλλο ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚοειδή… 

Όσον αφορά τα πολιτικά χαρακτηριστικά της «Προοδευτικής Συμμαχίας» του Αλέξη Τσίπρα, που υποτίθεται πως είναι κατά βάση ενάντια στη νεοφιλελεύθερη δεξιά, τι να πούμε; Αρκεί να θυμηθούμε τι έχουν εφαρμόσει οι «αριστεροί» και «προοδευτικοί» του ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με τους πολιτικούς τους φίλους): 

   Ο ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που θα καταργούσε τα μνημονιακά μέτρα μ’ ένα νόμο κι ένα άρθρο έφερε μνημόνιο. 

   Ο ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που θα ήταν ενάντια στα ξεπουλήματα έχει γίνει ειδικός στις ιδιωτικοποιήσεις. 

   Ο ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που ήταν ενάντια στο ΝΑΤΟ είναι από τα καλύτερα «παιδιά» του ΝΑΤΟ. 

   Ο ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που κατέκρινε (το λιγότερο) την πολιτική των ΗΠΑ ανακάλυψε τη γοητεία (;) του αγγελικού Τραμπ.

   Ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει για την έξοδο από τα μνημόνια αλλά τα μνημονιακά μέτρα και η υποθήκη της χώρας για σχεδόν έναν αιώνα είναι εδώ.  

    Όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ονόμασε «θεσμούς» την τρόικα και «πρόγραμμα» το μνημόνιο (του). Βάφτισε τις ιδιωτικοποιήσεις μεταρρυθμίσεις και την υποτέλεια στις ΗΠΑ σε «πολυδιάστατη» εξωτερική. 

   Μακρύς ο κατάλογος, αλλά τα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι είναι οι κεντρικοί άξονες  μαζί φυσικά με τις μειώσεις στο εισόδημα της πλειοψηφίας του λαού και τα φοροχαράτσια παντός είδους. 

   Το ξαναγράψαμε όταν μάθαμε για την «Προοδευτική Συμμαχία: Ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού έδωσε άλλο περιεχόμενο στην «Αριστερά», τώρα πάει να παίξει και στο γήπεδο της προόδου και της συντήρησης, για να εμφανιστεί ως κεντροαριστερός πόλος. Αυτοχαρακτηρίζεται, λοιπόν, εκτός από «αριστερός» και «προοδευτικός». Με αυτόν τον τρόπο θέλει να μαζέψει τη σοσιαλδημοκρατική οικειοποίηση της λέξης «πρόοδος». Το έχουμε ξαναζήσει το παραμύθι της… «προόδου». Έχει τα πολιτικά …πνευματικά δικαιώματα εκμετάλλευσης της λέξης το ΠΑΣΟΚ.

   Συμπέρασμα  (και) από τη σημερινή φιέστα: Το ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚ (της «προόδου») είναι εδώ! 

   Σημείωση για τη φωτογραφία του δημοσιεύματος μας (αριστερά ο πρωθυπουργός με τον Στέφανο Τζουμάκα και δεξιά ο Νίκος Μπίστης):  Πρόκειται για συμβολισμό που δείχνει πως… όλο το ΠΑΣΟΚ είναι στην «Προοδευτική Συμμαχία». Και το «παλιό» ΠΑΣΟΚ και το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ…

πηγη: imerodromos.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Οι εκλογές είναι μία σημαντική στιγμή της ταξικής πάλης για πολλούς και γενικά γνωστούς λόγους. Δεν οδηγούν βέβαια στο σοσιαλισμό, αυτό δεν γίνεται μέσω των εκλογών αλλά μέσω της σύγκρουσης και της νίκης επί της αστικής τάξης. Μόνο όμως όταν η εκλογική αναμέτρηση δίνεται με ορθό και ολοκληρωμένο τρόπο, ολοκληρωμένη ζύμωση για τα προβλήματα, τις αιτίες και την προοπτική λύσης τους, με ορθή τακτική και κυρίως όταν δίνεται στο λαό ένας συγκεκριμένος και πειστικός στόχος για να αγωνιστεί και να απαλλαγεί από τα δεινά και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει. Μόνο τότε ο λαός ενδιαφέρεται και δραστηριοποιείται, συνειδητοποιεί την κατάσταση και ψηφίζει. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις η αποτυχία στις εκλογές ή στην καλύτερη περίπτωση η στασιμότητα θα είναι το αποτέλεσμα.

Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και στις ευρωεκλογές. Η γνώση γύρω από το ρόλο και τον χαρακτήρα της ΕΕ και τις επιπτώσεις της πολιτικής της και ο δρόμος για την απαλλαγή του λαού από τα προβλήματα μπορεί να πείσει τους εργαζόμενους και να δώσει αποτελέσματα.

Θα κάνουμε ορισμένα σχόλια πάνω στη διακήρυξη που έδωσε στη δημοσιότητα το ΚΚΕ για το λόγο ότι ιστορικά υπήρξε ο στυλοβάτης του αντιΕΟΚ κινήματος στη συνέχεια του αγώνα εναντίον της συνθήκης του Μάαστριχτ και της ένταξης της χώρας στην ευρωζώνη.

Στην πρώτη κιόλας σελίδα της διακήρυξης το σύνθημα που απηχεί και το περιεχόμενό που θα δώσει στην εκλογική αναμέτρηση ΚΚΕ είναι: «Δυνατό ναι στο ΚΚΕ - ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου- ΝΑΙ στην Ελλάδα και την Ευρώπη του σοσιαλισμού». Ζητά την ψήφο του λαού διότι είναι αναγκαία και μοναδική προοπτική η ενίσχυση του, χωρίς καμία άλλη προϋπόθεση.

Με δυο λόγια να πει ο λαός ένα γενικό «ΟΧΙ» στην ΕΕ του κεφαλαίου, κάτι που μπορεί να ζητηθεί στο μέλλον ή και δύο έως τρεις δεκαετίες πριν, χωρίς κάποιο στόχο στον αγώνα και στην ψήφο εναντίον της πού να συναρτάται με τις σημερινές συνθήκες και βέβαια ολοκληρώνεται με την Ελλάδα και την Ευρώπη του σοσιαλισμού.

Δεν γίνεται αναφορά στο ρόλο που θα παίξει η αμφισβήτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο αγώνας εναντίον της και ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες και στα προβλήματα που η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει και που πρέπει να αξιοποιηθούν για να πλησιάσει η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ένωση προς το σοσιαλισμό.

Καλείται ο εργαζόμενος λαός να ψηφίσει γενικά εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης του κεφαλαίου και για την Ελλάδα του σοσιαλισμού χωρίς κάτι περισσότερο άμεσο και χειροπιαστό. Είναι ένα ερωτηματικό αν με αυτές τις προϋποθέσεις μπορούν να πειστούν ευρύτερα οι εργαζόμενοι.

Στη διακήρυξη γίνεται εκτενής αναφορά στα προβλήματα των εργαζομένων σε κάθε κλάδο, στα προβλήματα των αγροτών, των ΕΒΕ, των εργατών, των γυναικών και της νεολαίας, στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας κ.λπ. Γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι μεγαλώνει η απόκλιση μεταξύ των χωρών και οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες εντός της ίδιας χώρας. Πρόκειται για ορθές διαπιστώσεις.

Η μόνη προοπτική των αγώνων και της ψήφου, κατά την διακήρυξη, είναι η αντεπίθεση για αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να πάρει ο λαός τα κλειδιά της οικονομίας και της εξουσίας στα χέρια του και σε άλλο σημείο της διακήρυξης να συνδέσει το κίνημα την πάλη για την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση με την πάλη για να ανατραπεί η εξουσία του κεφαλαίου, για την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό, για εργατική συμμετοχή στα όργανα εξουσίας. Αυτός είναι ο μοναδικός στόχος που τίθεται. Είναι αλήθεια ότι πιο δειλά σε σχέση με παλαιότερες αναφορές, αλλά με μεγάλη σαφήνεια τίθεται ότι ο αγώνας για την αποδέσμευση συμπίπτει με την ανατροπή του καπιταλισμού και την εργατική εξουσία. Μέχρι τότε ο ελληνικός λαός και οι λαοί γενικότερα πρέπει να υπομένουν στο μαντρί της ΕΕ όλη αυτή την αντιλαϊκή πολιτική που επιβάλλεται στον ελληνικό λαό και τους λαούς της Ευρώπης. Πραγματικά προοδευτικό είναι, κατά τη διακήρυξη, η πάλη για την αποδέσμευση με ανατροπή της εξουσίας του καπιταλισμού. Κάθε άλλη πιθανότητα αποδέσμευσης της Ελλάδας και άλλων χωρών από την Ευρωπαϊκή Ένωση με οποιουσδήποτε όρους δεν είναι τίποτα περισσότερο από καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής, απλή αλλαγή νομίσματος.

Ας δούμε αυτό το επιχείρημα.

Υπάρχει οπωσδήποτε πιθανότητα η αντιπαράθεση συμφερόντων μεταξύ τμημάτων της αστικής τάξης μιας χώρας να την οδηγήσουν εκτός ΕΕ. Σε χώρες που το εργατικό κίνημα είναι ανίσχυρο τα διαφορετικά συμφέροντα μερίδων της αστικής τάξης θα διαμορφώνουν τις εξελίξεις. Δεν θα είναι όμως και σε αυτή την περίπτωση με ομαλό τρόπο, μία απλή αλλαγή νομίσματος. Η αντίληψη αυτή είναι εντελώς απλοϊκή. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τη Μεγάλη Βρετανία που το εργατικό κίνημα είναι πολύ ανίσχυρο. Η υπερίσχυση του ΟΧΙ στο βρετανικό δημοψήφισμα έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλα προβλήματα κάθε είδους σε αυτή τη χώρα και ακόμη δεν είδαμε το τέλος και επιπλέον σε μία εποχή που η ΕΕ μαστίζεται από τεράστια προβλήματα, έντονη δυσαρέσκεια, αντίθεση πολύ μεγάλων τμημάτων των λαών, άνοδος της ακροδεξιάς, αδυναμία να βγει από την οικονομική κρίση. Κάθε ρήγμα στην ΕΕ στις συνθήκες αυτές μπορεί να πυροδοτήσει μεγάλες ανατροπές. Ιδιαίτερα σε χώρες που το εργατικό κίνημα είναι πιο ισχυρό και μπορεί να δράσει με αποτελεσματικό τρόπο είναι δυνατόν να δρομολογηθούν ανατρεπτικές εξελίξεις.

Όταν οι αντιΕΕ δυνάμεις της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς διεκδικούν την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιδιώκουν φυσικά αυτή να γίνει με τους όρους της αστικής τάξης, αλλά κάτω από την πάλη των εργαζομένων. Το να χρεώνει η διακήρυξη ότι η επιδίωξη των δυνάμεων αυτών είναι η καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής και όχι ο σοσιαλισμός είναι εντελώς απαράδεκτο. Η αντίληψη αυτή εντάσσεται στην προσπάθεια να ταυτιστούν οι πάντες αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι ότι υπηρετούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το κεφάλαιο και η μόνη πραγματική φιλολαϊκή δύναμη είναι το ΚΚΕ, ευελπιστώντας ότι θα μείνει ο χώρος της αμφισβήτησης του καπιταλισμού στο ΚΚΕ και κατά αυτόν τον τρόπο θα έχει λύσει το πρόβλημα της επικράτησης του. Αυταπατάται.

Οι αρνητικές επιπτώσεις αυτής της πολιτικής είναι τεράστιες και οδήγησαν σε απαράδεκτες αποφάσεις. Αρκεί να θυμηθεί κανείς το δημοψήφισμα του 2015 στην Ελλάδα και τη θέση του κόμματος ότι το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα ή το ΟΧΙ είναι αδιάφορο για το λαό και αυτό ο λαός κλήθηκε να το εκδηλώσει με ανάλογους τρόπους. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Αντίστοιχα το δημοψήφισμα στη μεγάλη Βρετανία. Αν το 2015 όλες οι αντιΕΕ δυνάμεις ενίσχυαν αποφασιστικά το ΟΧΙ και αυτό ήταν σημαντικά μεγαλύτερο από 61% και αν παράλληλα διαμόρφωναν, ως όφειλαν, εγκαίρως το μέτωπο της υπεράσπισης του κινητοποιώντας το λαό εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του ξεπουλήματος της λαϊκής ψήφου η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική. Όλα αυτά όμως τα ακύρωσε η θέση για αποδέσμευση από την ΕΕ με εργατική εξουσία.

Την περίοδο των μνημονίων δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για ένα ισχυρό κίνημα εναντίον της ΕΕ που θα διεκδικούσε την αποδέσμευση της χώρας και θα δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην αστική τάξη της χώρας. Ήταν δυνατόν να πυροδοτηθούν βαθιές εξελίξεις, να ριζοσπαστικοποιηθούν ευρύτερα τμήματα εργαζομένων. Η λογική της αποδέσμευσης με εργατική εξουσία οδήγησε σε υποβάθμιση της ζύμωσης εναντίον της ΕΕ και έθεσε στο περιθώριο το αίτημα της αποδέσμευσης με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ουσιαστική και στοχευμένη δράση.   Έτσι και παρά την πλατιά κινητοποίηση του λαού η ΕΕ και η αστική τάξη της χώρας μπόρεσαν να επιβάλουν τα μνημόνια που κράτησαν εννέα ολόκληρα χρόνια και ουσιαστικά για αρκετές δεκαετίες ακόμη, να βάλουν τη χώρα στη θερμοκοιτίδα εμποδίζοντας μεν την ανοιχτή χρεοκοπία της με δάνεια όμως που οδήγησαν στην ισοπέδωση της οικονομίας και του λαού, το δημόσιο χρέος στο 180% του ΑΕΠ και τα δεσμά για το λαό πολλές δεκαετίες ακόμη. Την περίοδο εκείνη η απόρριψη της ΕΕ από ευρύτατα λαϊκά στρώματα πήρε ακόμη και πλειοψηφικές διαστάσεις, σήμερα ζούμε την υποχώρηση αυτών των διαθέσεων και το λαϊκό κίνημα στην χειρότερη περίοδο της ιστορίας του. Οι ευκαιρίες δεν πρόκειται να έρχονται κάθε μέρα και η ευκαιρία που έδινε η κρίση και η πολιτική του κεφαλαίου σπαταλήθηκε ως αποτέλεσμα των λανθασμένων θέσεων γενικότερα και της πολιτικής απέναντι στην ΕΕ.

Το ΚΚΕ μεταθέτει το πρόβλημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ όπως και άλλα σημαντικά ζητήματα στο σοσιαλισμό, μετά την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη. Στόχοι που έπρεπε να τίθενται και να ζυμώνονται στους καθημερινούς αγώνες, να αποκτούν σημαντικά ερείσματα στο λαό παραμερίζονται. Δύο δεκαετίες τώρα το θέμα της δράσης εναντίον της ΕΕ και της διεκδίκησης της αποδέσμευσης της χώρας έχει εκτοπιστεί από το συνδικαλιστικό και γενικότερα από το μαζικό κίνημα και την πολιτική αντιπαράθεση. Ακόμη όμως και αν οι προϋποθέσεις για την αποδέσμευση δημιουργηθούν τότε, στην εξουσία, δηλαδή της εργατικής τάξης, η καθημερινή δράση με αυτούς τους στόχους είναι εντελώς αναγκαία, γιατί χωρίς αυτή ισχυρό και σε κατεύθυνση σύγκρουσης με το κεφάλαιο εργατικό κίνημα δεν μπορεί να διαμορφωθεί.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν όλοι οι μεγάλοι πολιτικοί στόχοι μετατίθεται στο σοσιαλισμό, ενώ η λύση τους δεν προϋποθέτει απαραιτήτως την ανατροπή της αστικής εξουσίας, με ποια τακτική και ποιο πλαίσιο δράσης θα γίνει η κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και ποιες πιθανότητες υπάρχουν για αυτό;

Ασφαλώς μία πιθανότητα να διαμορφωθούν τέτοιες συνθήκες ώστε να ανατραπεί η εξουσία του κεφαλαίου και ύστερα να λυθούν τέτοιου είδους προβλήματα δεν μπορεί να αποκλειστεί, αλλά η πιθανότητα αυτή φαίνεται να είναι μηδαμινή και οι υποστηρικτές της μεταξύ των μαρξιστών σήμερα είναι ελάχιστοι.

Η κρίση της αστικής τάξης και η επαναστατική κατάσταση παρότι είναι αντικειμενικό γεγονός και έξω από τη θέληση των ανθρώπων, αντικειμενικοί παράγοντες τη δημιουργούν, σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή έρχεται ως αποτέλεσμα σε σημαντικό βαθμό της δράσης των ανθρώπων, των τάξεων και των στρωμάτων της κοινωνίας όλο το προηγούμενο διάστημα. Δεν διαμορφώνεται η επαναστατική κατάσταση εντελώς ανεξάρτητα από τη δράση των ανθρώπων. Κατά συνέπεια οι προϋποθέσεις και η ίδια η επανάσταση δημιουργούνται και ως αποτέλεσμα της καθημερινής δράσης της εργατικής τάξης και της πρωτοπορίας της. Δεν φτάνουν οι συνδικαλιστικοί αγώνες και η διατύπωση αιτημάτων, όσο πλήρη και αν είναι αυτά. Δεν φτάνει η απλή πολιτική ζύμωση ακόμη και αν ζυμώνεται η ανάγκη του σοσιαλισμού. Είναι αναγκαίος ο ιδεολογικός αγώνας ενάντια στην αστική ιδεολογία, η δράση με ολοκληρωμένο περιεχόμενο που αγκαλιάζει και κινητοποιεί μεγάλα τμήματα των εργαζομένων που πείθονται από την πείρα που αποκτούν.

Απαιτούνται όμως και μεγάλοι πολιτικοί στόχοι που η διεκδίκηση τους κάνει ολοφάνερα στα μάτια των εργαζομένων τα όρια της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας και της αδυναμίας της να δώσει πραγματικές λύσεις, υπογραμμίζει ότι η ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων κάνει αναγκαίο το ξεπέρασμα του καπιταλισμού. Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων οι συνθήκες έφεραν στην πρώτη γραμμή αιτήματα- στόχους πάλης όπως την παύση πληρωμών και τη μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους της χώρας, την εθνικοποίηση των τραπεζών και άλλων μονοπωλιακών επιχειρήσεων, την ανάγκη μεγάλων φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς, που όμως είναι εντελώς απαράδεκτες από την αστική τάξη, έθεσε στην πρώτη γραμμή την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ειδάλλως απαλλαγή από τη λιτότητα και την επιτήρηση δεν πρόκειται να υπάρξει. Αποδείχθηκε ότι το πλαίσιο αυτών των στόχων συναντούσε την επιδοκιμασία της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, κινητοποιούσε ευρύτατα και διαμόρφωνε ισχυρό λαϊκό ρεύμα.

Στον αντίποδα προτάθηκαν άμεσες οικονομικές διεκδικήσεις και γενική πολιτική ζύμωση με αναφορές στο σοσιαλισμό. Η τακτική αυτή όμως δεν συγκινούσε και δεν μπόρεσε να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους και τα αποτελέσματα είναι πλέον γνωστά. Η εμμονή σε μία τέτοια τακτική που μεταθέτει τη λύση όλων των σημαντικών προβλημάτων στο σοσιαλισμό, και παράλληλα συντήρηση των δυνάμεων σήμερα και αναμονή της επαναστατικής κατάστασης δεν οδηγεί σε ισχυρό εργατικό κίνημα ούτε σε ικανό και αποτελεσματικό κόμμα, απεναντίας επέτρεψε, όχι θεωρούμε ηθελημένα, στην αστική τάξη να διαχειρίζεται ευκολότερα τα σοβαρά προβλήματά της.

Ο αγώνας εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αίτημα την αποδέσμευση της χώρας από αυτήν μπορεί να αποδειχθεί εκείνος ο κρίκος που θα δώσει ώθηση στους αγώνες και θα διαμορφώσει σημαντικές εξελίξεις και νέα δεδομένα στην πάλη των εργαζομένων και γι’ αυτό πρέπει να διαπερνά ολόκληρη την προεκλογική δράση.

πηγη: ergatikosagwnas.gr