H κ. Άννα Στρατινάκη γενική γραμματέας Εργασιακών Σχέσεων, δεν είναι χθεσινή. Ανάμεσα στα άλλα έχει συνδέσει το όνομά της, την περίοδο 2011-2014, με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Είναι γνωστό το τότε περίφημο «εμπιστευτικό e-mail» που έστειλε -σαν γενική γραμματέας του υπουργείου Εργασίας- στο πρωθυπουργικό γραφείο του Αντώνη Σαμαρά, με το οποίο πρότεινε την υιοθέτηση νομικής φόρμουλας που θα καθιστούσε δυνατές τις ομαδικές απολύσεις. Κι αυτό χωρίς να αλλάξει το σχετικό νομικό πλαίσιο, και συμβούλευε τον τότε πρωθυπουργό της χώρας για πώς θα παρέκαμπτε το Κοινοβούλιο για να αποφύγει το πολιτικό κόστος μιας άκρως αντιλαϊκής ρύθμισης.

Η κυρία, λοιπόν αυτή και σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της ΕφΣυν κάνει ένα τεράστιο δώρο στους βιομηχάνους: Απλήρωτη εργατική δύναμη.

Αντιγράφουμε ένα απόσπασμα από το ρεπορτάζ της Χριστίνας Κοψίνη:

Πολύχρωμες κερκίδες της οργής στα γήπεδα της Γερμανίας

▸Πώς θα αποτιμήσει άραγε ο ιστορικός του μέλλοντος το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου ή Euro της Γερμανίας του 2024;

Από ποδοσφαιρικής άποψης, το ερώτημα είναι μάλλον ήσσονος σημασίας. Άλλωστε την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, μόλις έχει ξεκινήσει η φάση των μεγάλων νοκ άουτ παιχνιδιών και τα σπουδαία ματς. Η μεγαλύτερη εικόνα έχει περισσότερο ενδιαφέρον.

Για τον ίδιο τον γερμανικό Τύπο και την εκεί κοινή γνώμη, η φετινή διοργάνωση δεν έχει καμία σχέση με την περίοδο των παχιών αγελάδων του 2006, οπότε και διοργανώθηκε στα ίδια γήπεδα το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ατμομηχανή της Ενωμένης Ευρώπης βυθίζεται στην πολιτική κρίση και μια οικονομική δίνη και κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσουν όλα αυτά. Επιπλέον, η καθημερινότητα της «οικονομίας του πολέμου», συνειδητά ή ασυνείδητα, ρίχνει τη βαριά σκιά της παντού.

Το ίδιο ισχύει και για τα γήπεδα. Σε μια Ευρώπη και έναν κόσμο που διαιρείται εκ νέου σε διχαστικά δίπολα με ζοφερές προοπτικές, τα οξύμωρα σχήματα βασιλεύουν σ’ αυτήν την διοργάνωση. Οι μεγαλύτεροι χορηγοί και τα χρυσά κέρδη των διοργανωτών προέρχονται στην πλειονότητά τους από ασιατικούς –και κυρίως κινεζικούς– πολυεθνικούς γίγαντες. Η ίδια η Γερμανία, η οποία επανεξοπλίζεται και ετοιμάζεται για πόλεμο ως το 2029, απογαλακτίζεται από την επί εβδομήντα χρόνια εμβληματική αλλά και με ύποπτο παρελθόν Adidas, για να πέσει στην αγκαλιά της ανταγωνίστριας πολυεθνικής του αθλητισμού με έδρα τις ΗΠΑ, Nike. Την ίδια ώρα, πολλές από τις εξέδρες παραδίνονται σε διαφόρων χρωμάτων εθνικιστικούς παροξυσμούς.

Η Γερμανία, ως πρωταγωνιστής των εξελίξεων της δεκαετίας του 1990 και καταλυτικός παράγοντας της διάλυσης της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, υποδέχεται τα θραύσματά της ως φιλοξενούμενες εθνικές ομάδες, οι οποίες μαζί με την Αλβανία και την Τουρκία έρχονται να συνθέσουν ένα εκρηκτικό «βαλκανικό κοκτέιλ». Κροάτες και Αλβανοί τραγουδούν μαζί στον μεταξύ τους αγώνα εθνικιστικά και μισαλλόδοξα συνθήματα εναντίον των Σέρβων. Κάπου στην αλβανική εξέδρα ξεδιπλώνεται ένα πανό της «Μεγάλης Αλβανίας».

Αντίστοιχα στην σερβική εξέδρα, στο ματς της Σερβίας με την Αγγλία, ανεβαίνει πανό με τη «Μεγάλη Σερβία» και προσαρτημένο το Κοσσυφοπέδιο, την ίδια ώρα που οι Άγγλοι τραγουδούν από την πλευρά τους τα «δέκα γερμανικά βομβαρδιστικά», ένα τραγούδι σύνθημα εναντίον της χιτλερικής Γερμανίας, με προφανή στόχο τους οικοδεσπότες. Από την άλλη πλευρά, στη Γαλλία, η άκρα δεξιά τα βάζει με την εθνική ομάδα της χώρας που έχει χάσει τη «λευκή της απόχρωση» και τη «λευκή της υπεροχή», αναγκάζοντας αστέρες όπως ο Κιλιάν Εμπαπέ να δώσει αποστομωτική απάντηση στο κόμμα της Λεπέν. «Θέλω να είμαι υπερήφανος που εκπροσωπώ τη Γαλλία. Δεν θέλω να εκπροσωπώ μια χώρα η οποία δεν ανταποκρίνεται στις αξίες μου ή στις αξίες μας», είπε χαρακτηριστικά ο αρχηγός των τρικολόρ, συμφωνώντας με προηγούμενες δηλώσεις του συμπαίκτη του Μάρκους Τιράμ, ο οποίος προέτρεπε σε καθημερινό αγώνα εναντίον του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της διαμορφούμενης κατάστασης στην Γαλλία με την επικράτηση της ακροδεξιάς στις 9 Ιουνίου.

Στον αντίποδα αυτών, διεθνείς παίχτες όπως ο Αλβανός Μιρλίντ Ντάκου, φωνάζει με ντουντούκα εθνικιστικά συνθήματα εναντίον της Βόρειας Μακεδονίας ξεσηκώνοντας την εξέδρα στον αγώνα με την Ιταλία, για να ζητήσει την επόμενη ημέρα συγγνώμη. Στις εξέδρες των γηπέδων και στους δρόμους των γερμανικών μεγαλουπόλεων, Τούρκοι οπαδοί πανηγυρίζουν σχηματίζοντας τα σύμβολα των Γκρίζων Λύκων. Πράγματα που έχουν ξαναγίνει και σίγουρα δεν χαρακτηρίζουν την πλειονότητα των οπαδών όλων αυτών των ομάδων, αλλά δεν παύουν να δείχνουν πόσο εύφορο παραμένει το έδαφος στις κερκίδες της οργής. Όσο η καταπίεση, οι ανισότητες και η πολεμική απειλή αυξάνονται, τόσο οι παραμορφωτικοί φακοί του εθνικισμού δείχνουν να ενισχύονται.

Στις διαμαρτυρίες της εκάστης ομοσπονδίας, η ΟΥΕΦΑ απαντάει με πρόστιμα, καθώς και με τιμωρίες κάποιων αγωνιστικών για ορισμένους πρωταγωνιστές – μέλη των ομάδων. Το «No Politica» ωστόσο της ΟΥΕΦΑ, ακυρώνεται στην πράξη. Από την άλλη πλευρά, η γερμανική αστυνομία χρησιμοποιεί ωμή βία και όργιο καταστολής αρχικά εναντίον των Ιταλών μετά το παιχνίδι με την Αλβανία και στη συνέχεια εναντίον Σέρβων, Άγγλων, Αλβανών…

Σίγουρα κραυγαλέες καταστάσεις μέσα στα γήπεδα και ακρότητες με βιαιοπραγίες δεν έχουν υπάρξει, αλλά τόσο η εποχή όσο και τα γήπεδα της Γερμανίας θυμίζουν έναν τεράστιο δοκιμαστικό σωλήνα, από τον οποίο δεν μπορεί κανείς να βεβαιώσει πως δεν θα ξεπεταχτεί ένας κοινωνικός Φρανκεστάιν. Για την ώρα, χρυσάφι και εθνικιστικά πάθη βαδίζουν χέρι – χέρι σε μια δοκό ισορροπίας.

Ενδεικτικό της εποχής ωστόσο που ζούμε, είναι το γεγονός ότι ένας από τους μεγαλύτερους ειδησεογραφικούς οργανισμούς του κόσμου, το Associated Press, αναγκάστηκε να εκδώσει διάψευση για ένα υποτιθέμενο δικό του ρεπορτάζ, το οποίο ανέφερε πως οι γερμανικές αρχές είχαν απαγορεύσει τις σλοβακικές σημαίες στο ματς της Σλοβακίας με την Ουκρανία εξαιτίας της ομοιότητας της με την ρωσική σημαία. Η είδηση κατέκλυσε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο. Ο πόλεμος είναι παντού και η αλήθεια θα είναι παντού και πάντα θύμα του. Η γερμανική κυβέρνηση διέψευσε πως υπήρξε απαγόρευση οποιασδήποτε σημαίας. Είναι όμως γνωστό ότι κυνηγιούνται δια ροπάλου όσοι γίνουν αντιληπτοί να κατέχουν σημαίες της Παλαιστίνης ή του Ισραήλ. Για λόγους ισορροπίας ίσως έλεγε κάποιος.

Παρά την τεράστια καταστολή που έχει προϋπάρξει για το παλαιστινιακό και τα μέτρα που έχουν ληφθεί, πάντα θα υπάρχουν ρωγμές. Τούρκοι οπαδοί στο ματς της 26 ης Ιουνίου με την Τσεχία ανέμισαν παλαιστινιακές σημαίες στις εξέδρες δίνοντας μια άλλη διάσταση, μια απόχρωση αλληλεγγύης και αντίστασης, καθώς δεν είναι καθόλου αστείο να σε πετύχει η γερμανική αστυνομία να κατέχεις παλαιστινιακή σημαία. Κατά τα λοιπά, όταν η πράξη δείχνει πως η αλήθεια φλερτάρει επικίνδυνα με το ψέμα, το βέβαιο είναι πως οι μέρες που έρχονται μοιάζουν όλο και πιο σκοτεινές…

Πηγή: prin.gr

Τι είναι το «Γκρίζο Κύμα» πάνω στο οποίο πλέει η Ακροδεξιά της εποχής μας, η οποία δεν είναι ακόμη φασισμός, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε νεοφασισμό; Τι διαφέρει η νέα από την παλιά Ακροδεξιά; Ποιοι την τροφοδοτούν; Πώς συναλλάσσεται με τις άρχουσες τάξεις για να εξασφαλίσει τη στήριξή τους; Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Πέτρος Παπακωνσταντίνου, στις 288 σελίδες του νέου βιβλίου «Το Γκρίζο Κύμα», καταγράφει εκτενώς και αναλύει το πιο εκτεταμένο διεθνές ρεύμα ακροδεξιάς προέλασης από τη δεκαετία του 1930 και μας μιλά για τις «πηγές» του και τους κινδύνους του

Στο νέο βιβλίο σου διατρέχεις εξελίξεις, εκδοχές και μεταμορφώσεις της Ακροδεξιάς 80 χρόνων και περίπου στο μισό του πλανήτη, Ευρώπη και Αμερική. Εκπλήσσεται κανείς από την τεράστια «βιοποικιλότητα» της Ακροδεξιάς και τις αντιφατικές εκδοχές της, οπότε προκύπτει το ερώτημα: ποια βασικά κοινά στοιχεία δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό ενός πολιτικού σχηματισμού ως ακροδεξιού;

Ουδείς μπορεί να υποτιμήσει τις διαφορές ανάμεσα σε εγκληματικές, ανοιχτά φιλοναζιστικές οργανώσεις τύπου Χρυσή Αυγή και στον «κατοικίδιο» μεταφασισμό τύπου Λεπέν και Μελόνι. Ωστόσο τα κοινά σημεία είναι εξίσου σημαντικά: το σύμπλεγμα ρατσισμού – εθνικισμού – νατιβισμού. Η έμμονη ιδέα ότι η περιούσια εθνοτική ομάδα, με το μοναδικό ιστορικό πεπρωμένο, απειλείται από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Η υποταγή της Δημοκρατίας και των οικουμενικών δικαιωμάτων στην εξουσία και το ένστικτο του χαρισματικού ηγέτη. Η αβυσσαλέα εχθρότητα στον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Αυτή η ευρεία κοινή βάση συντηρεί τον διαρκή κίνδυνο μετατροπής του μεταφασισμού σε καραμπινάτο νεοφασισμό, αν εμφανιστούν ακραίες καταστάσεις κοινωνικής ή εθνικής κρίσης.

Στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, η συντήρηση της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη βασίστηκε στην ανακύκλωση και αξιοποίηση ναζιστικών και φασιστικών «σταγονιδίων» από αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και άλλους πυλώνες των συστημάτων εξουσίας στην Ευρώπη. Σήμερα, τα ακροδεξιά σχήματα που εκτοξεύεται η επιρροή τους φαίνονται υπερβολικά αυτονομημένα από οποιοδήποτε σύστημα εξουσίας. Ισχύει ή πρόκειται για πολιτική οφθαλμαπάτη;

Υποθέτω ότι χρησιμοποιείς με σαρκαστική διάθεση τον όρο «σταγονίδια», με τον οποίο ο Ευάγγελος Αβέρωφ υποτιμούσε συνειδητά τα χουντικά στοιχεία στον στρατό και στις δυνάμεις καταστολής, για να περιορίσει την αποχουντοποίηση. Οπως προσπαθώ να εξηγήσω στο βιβλίο μου, οι Αμερικανοί, αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανακύκλωσαν όχι απλά κάποια «σταγονίδια», αλλά τεράστιες «λίμνες» ναζί και φασιστών, θέτοντάς τους στην υπηρεσία τους απέναντι στον νέο εχθρό, τον κομμουνισμό. Τυπικό παράδειγμα ήταν η επιχείρηση Gladio – Κόκκινη Προβιά, ιδίως σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ελλάδα και η Γαλλία, όπου τα Κ.Κ. είχαν γιγαντωθεί μέσα από την Αντίσταση. Οσο για τη σύγχρονη Ακροδεξιά, ο αντισυστημικός μανδύας της είναι διάτρητος. Ο Τραμπ σχημάτισε κυβέρνηση μεγαλοεπιχειρηματιών και στρατηγών. Ο Μιλέι, στην Αργεντινή, ήταν ένας άσημος οικονομολόγος μέχρι να τον κάνει διάσημη τηλεπερσόνα ένας από τους ισχυρότερους οικονομικούς ομίλους της χώρας. Το PVV του Γκέερτ Βίλντερς στην Ολλανδία πρότεινε για την πρωθυπουργία πρώην επικεφαλής της υπηρεσίας Πληροφοριών. Ναυαρχίδες του συστημικού Τύπου στην Ελλάδα έπλεκαν το εγκώμιο του ΛΑΟΣ και του Καρατζαφέρη για τη συμβολή τους στη μνημονιακή κυβέρνηση Παπαδήμου.

Τι μπορούμε, λοιπόν, να ορίσουμε ως «Νέα Ακροδεξιά» και σε αντιδιαστολή με ποια στοιχεία της «παλιάς»;

Στο μεγαλύτερο μέρος του Ψυχρού Πολέμου, η παλιά Ακροδεξιά είτε μαχόταν ανοιχτά εναντίον της αστικής Δημοκρατίας (στην Ιταλία, τα αρχικά του νεοφασιστικού MSI παραπέμπουν στο «ο Μουσολίνι Είναι Αθάνατος») είτε περιοριζόταν σε κινήματα διαμαρτυρίας εναντίον της βαριάς φορολογίας, όπως συνέβη με τα πρώτα ακροδεξιά κόμματα στις σκανδιναβικές χώρες, στις Αλπεις και στη Γαλλία. Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, η νέα Ακροδεξιά φιλοδοξεί -και σε αρκετές περιπτώσεις το καταφέρνει- να αναδειχθεί σε δύναμη εξουσίας, στρέφοντας την αιχμή της στην παγκοσμιοποίηση. Χωρίς να εγκαταλείπει τον παραδοσιακό αντικομμουνισμό, προβάλλει ως νέα αξία χρήσης, στα μάτια των αρχουσών τάξεων, την ικανότητά της να εκτρέπει τον λαϊκό ριζοσπαστισμό από το χρηματιστικό κεφάλαιο στους μετανάστες και τους ξένους. Βέβαια, η επιχείρηση «αποδαιμονοποίησης» της Ακροδεξιάς δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η Αλις Βάιντελ έκανε φιλότιμες προσπάθειες να δώσει ένα σύγχρονο, φεμινιστικό, ακόμη και φιλο-ΛΟΑΤΚΙ προφίλ στην AfD, αλλά ο επικεφαλής της ευρωλίστας της, Μαξιμίλιαν Κρα, βγήκε στην τελική ευθεία της προεκλογικής περιόδου να δηλώσει ότι δεν ήταν όλα τα μέλη των Waffen-SS εγκληματίες. Θέλει η Ακροδεξιά να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει.

Τα ακροδεξιά κόμματα που είναι ήδη στη διακυβέρνηση της Ευρώπης ή χτυπάνε την πόρτα της, και ιδιαίτερα σε Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία, παίρνουν αποστάσεις από τον παλαιότερο ευρωσκεπτικισμό ή αντιευρωπαϊσμό τους και βρίσκουν πλέον συνομιλητές στην επιχειρηματική ελίτ. Ποιος υιοθετεί ποιον σε αυτή την προσέγγιση; Η Ακροδεξιά την επιχειρηματική ελίτ ή το αντίστροφο;

Το παράδειγμα της Ιταλίας είναι το πιο χαρακτηριστικό. Οι «Αδελφοί της Ιταλίας» έγιναν κυβέρνηση διατηρώντας ως έμβλημά τους τη Fiamma Tricolore, την Τρίχρωμη Φλόγα του ιταλικού νεοφασισμού. Παρ’ όλα αυτά, η Μελόνι κέρδισε τα εύσημα των Βρυξελλών χάρη στην αμέριστη υποστήριξη του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας στο Ουκρανικό και στον ενταφιασμό των θέσεών της κατά της Ε.Ε. και του ευρώ. Στο βιβλίο μου γράφω για την υποστήριξη που βρήκε η Μελόνι από βιομήχανους του ιταλικού Βορρά. Αυτές τις μέρες ξεπλήρωσε το γραμμάτιο, δίνοντας τη δυνατότητα στις πιο πλούσιες περιφέρειες να κρατάνε μεγαλύτερο μέρος των φόρων που πηγαίνουν στο κεντρικό κράτος. Οι συνέπειες θα είναι τραγικές για τον φτωχότερο ιταλικό Νότο και είμαι περίεργος να δω αν σημάνουν την αρχή της αποδόμησης της ίδιας της Μελόνι.

Στο βιβλίο μάς θυμίζεις με έναν τεράστιο όγκο δεδομένων και ιστορικών εμπειριών στην Ευρώπη και την Αμερική τη διαχρονική «συνομιλία» νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιών εγχειρημάτων. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι βασικός τροφοδότης της «Νέας Ακροδεξιάς»;

Ναι, αλλά ισχύει και το αντίστροφο. Ο νεοφιλευθερισμός εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Χιλή του Πινοτσέτ, προτού γίνει παγκόσμια οικονομική ορθοδοξία από τη Θάτσερ και τον Ρίγκαν. Ο Γκέερτ Βίλντερς του ολλανδικού PVV ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός του Ευρωπαίου επίτροπου Φριτς Μπολκεστάιν, διαβόητου για την ομώνυμη Οδηγία, που έγινε επιτομή του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού. Η φινλανδική Ακροδεξιά ανέλαβε την αντιπροεδρία της κυβέρνησης και από αυτή τη θέση πρωτοστάτησε στη «δημοσιονομική εξυγίανση» με σειρά αντιλαϊκών μέτρων. Πλήρωσε όμως ακριβό τίμημα στις τελευταίες ευρωεκλογές και αυτό κάτι λέει για τα όρια του ακροδεξιού λαϊκισμού.

Η αξιοσημείωτη επιρροή της Ακροδεξιάς ιδιαίτερα στην Ευρώπη σε λαϊκά και εργατικά στρώματα είναι, ώς έναν βαθμό, και αποτέλεσμα της αποκοπής και αποστασιοποίησης της Αριστεράς από αυτά;

Ασφαλώς. Οι Νέοι Δημοκρατικοί του Κλίντον, ο Τρίτος Δρόμος του Μπλερ και το Νέο Κέντρο του Σρέντερ στηρίχτηκαν στην πεποίθηση ότι η εργατική τάξη εκπροσωπεί το παρελθόν της Κεντροαριστεράς, ενώ το μέλλον της βρίσκεται στη λεγόμενη «μεσαία τάξη» και στο πολιτικό Κέντρο – το Ακραίο Κέντρο του νεοφιλελευθερισμού. Τα αποτελέσματα είναι αυτά που βιώνουμε σήμερα. Ωστόσο τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά. Ο Μπρεχτ τιτλοφόρησε την έξοχη αλληγορία του για την προέλαση του ναζισμού «Η Αποτρέψιμη Ανοδος του Αρτούρο Ούι». Στην Ελλάδα, για λόγους ευκολίας, θυσιάσαμε το επίθετο «Αποτρέψιμη», χάνοντας όμως κάτι πολύ ουσιαστικό.

Λίγο πριν από τον πρώτο γύρο των γαλλικών βουλευτικών εκλογών είμαστε σε ένα μεταίχμιο για όλη την Ευρώπη. Ποια είναι η εκτίμησή σου για την τελική στάση της γαλλικής οικονομικής ελίτ; Θα δει στη Λεπέν την «εφεδρεία» απέναντι στο αριστερό μέτωπο ή θα αποφύγει τον πειραματισμό;

Μέχρι πολύ πρόσφατα, οι επιχειρηματικοί κύκλοι στήριζαν αναφανδόν τον Μακρόν, πρώην στέλεχος του Ομίλου Ρότσιλντ, τον πρόεδρο με την πιο αστική κοινωνική βάση στην Ιστορία της Πέμπτης Δημοκρατίας. Ωστόσο η καταβαράθρωση του Μακρόν και ο φόβος της Αριστεράς, ιδιαίτερα της Ανυπότακτης Γαλλίας -δύναμης που αντλεί τη δύναμή της κυρίως από τα εργατικά προάστια με τους μεγάλους μεταναστευτικούς πληθυσμούς- αλλάζει την ατμόσφαιρα. Ηδη η Λεπέν στηρίζεται από τα μίντια του Ομίλου Μπολορέ -το γαλλικό αντίστοιχο του Ομίλου Μέρντοχ, που στήριξε τον Τραμπ- και αντιμετωπίζεται με ευμενή ανοχή από τη Figaro του Ομίλου Ντασό. Ιδωμεν.

Πηγή: efsyn.gr

Πηγή: kommon.gr

Με την εγκληματική απόφασή του, να μην αποδεχθεί τη συντριβή του στις ευρωεκλογές, και να πάει άμεσα σε βουλευτικές, ο Εμανουέλ Μακρόν υπέγραψε και την υστεροφημία του. Τώρα προσπαθεί να το μαζέψει, αλλά είναι αργά.