212.000 περισσότεροι άνεργοι από τον Απρίλιο 2019!

Έκρηξη του ποσοστού ανεργίας, από τα μεγαλύτερα στη μεταπολιτευτική περίοδο, ανακοινώνει αύριο για τον μήνα Απρίλιο ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ).

Σύμφωνα με τις καταγραφές του δημόσιου επίσημου Οργανισμού καταμέτρησης της ανεργίας, ο αριθμός των ανέργων εκτινάχθηκε στο πρωτοφανές ύψος των 1.185.000 ανθρώπων, εκ των οποίων 1.124.500 αναζητούν εργασία  και οι 60.500 δηλώνουν ότι δεν αναζητούν εργασία. Το ποσοστό ανεργίας που ανακοινώνεται αύριο από τον ΟΑΕΔ, για τον Απρίλιο 2020 είναι 25,57%!!

Οι άνεργοι τον μήνα Απρίλιο 2020 είναι 212.000 περισσότεροι από τον μήνα Απρίλιο του 2019, αφού, σύμφωνα με τα στοιχεία του ίδιου Οργανισμού, πέρυσι τον Απρίλιο είχαμε 973.487 ανέργους, εκ των οποίων 869.334 ζητούσαν εργασία και 104.153 δεν αναζητούσαν εργασία.

Η ΕΝΥΠΕΚΚ καλεί την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα του μνημονιακού τόξου που ευθύνονται για τη στρεβλή οικονομική ανάπτυξη της χώρας κατά τη μνημονιακή δεκαετή περίοδο αλλά και πριν από αυτήν, να λάβουν άμεσα μέτρα για την αναχαίτιση της ανεργίας και την οικονομική στήριξη εργαζομένων και ανέργων.

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Η Εκτελεστική Επιτροπή

Πρόεδρος Αλέξης Μητρόπουλος

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Αντώνης Πρεκατές

Στις σημερινές εφιαλτικές στιγμές της πανδημίας του κορονοϊού που περνάει η ανθρωπότητα, τι μας θυμίζει το βιβλίο Περί τυφλότητος του πορτογάλου συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου;

Ο Περί τυφλότητος λόγος. Όπου ο νομπελίστας Πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου, στην ομιλία του για την απονομή του Νόμπελ, λέει έξω απ’ τα δόντια: «Με το βιβλίο μου Περί τυφλότητος ήθελα να θυμίσω σε όλους ότι διαστρέφουν την ίδια την έννοια του ορθού λόγου όταν εξευτελίζουν την ανθρώπινη ζωή, ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια προσβάλλεται κάθε μέρα απ’ τους ισχυρούς, ότι το παγκόσμιο ψέμα έχει αντικαταστήσει τις πιο πολλές (και διαφορετικές) αλήθειες (που βιώνουν οι πολίτες), ότι ο άνθρωπος παύει να σέβεται τον ίδιο τον εαυτό του, όταν χάνει το σεβασμό των συνανθρώπων του. Τότε σα να προσπαθούσα να ξορκίσω τα τέρατα που γεννούσε η τυφλότητα της λογικής, άρχισα να γράφω τις πιο απλές απ’ όλες τις ιστορίες: ένας άνθρωπος ψάχνει για έναν άλλον άνθρωπο συνειδητοποιώντας ότι στη ζωή δεν είναι τίποτε άλλο περισσότερο σημαντικό απ’ την επικοινωνία των ανθρώπων. Και είναι ακριβώς η στιγμή που ο άνθρωπος εγκλωβιζόμενος στον τεχνικό (διαδικτυακό) κόσμο των κίβδηλων και εφήμερων ιδανικών της λάμψης του ατομικού κέρδους και της ασφάλειας των βεβαιοτήτων που οι πολιτικά και οικονομικά κυρίαρχοι (της κεφαλαιοκρατίας) προβάλλουν ως μοναδική αλήθεια χάνει την εικόνα του άλλου ανθρώπου και οδηγείται στο σκοτάδι της τύφλωσης. Γιατί τυφλωθήκαμε; Δεν ξέρω. Ίσως κάποτε μάθουμε την αιτία. Νομίζω ότι δεν τυφλωθήκαμε, νομίζω ότι είμαστε τυφλοί (“τυφλὸς τά τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν, τά τ᾽ ὄμματ᾽”). Τυφλοί που μπορούν να δουν — αλλά δεν βλέπουν […]».
Στο βιβλίο Περί τυφλότητος, ένας άνθρωπος χάνει ξαφνικά την όρασή του. Κι αυτή η τύφλωση απλώνεται στον κόσμο και σταδιακά προχωράει και γίνεται επιδημία, οπότε η ευθύνη της αντιμετώπισης της εξάπλωσης του επιδημικού τυφλωτικού ιού πέφτει πάνω στο κράτος. Η κυβέρνηση πανικόβλητη παίρνει την απόφαση να βάλει σε καραντίνα όλους τους ασθενείς που… κόλλησαν τον τυφλωτικό ιό. Οι πάσχοντες που έχασαν το φως τους μεταφέρονται σε ένα εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο, ενώ τα κρούσματα ολοένα και πιο πολύ πληθαίνουν. Ο στρατός που φυλάσσει το παλιό νοσοκομείο –φυσικά με κυβερνητική απόφαση– διατάσσει πυρ. Βάζει στο στόχαστρο όποιον επιχειρεί να δραπετεύσει απ’ την καραντίνα στην έξοδό του.

Είναι ο καπιταλισμός που καταστρέφει τις δυο πηγές ζωής: τη φύση και τον άνθρωπο

Σημειωτέον ότι το κακό ξεκίνησε απ’ τον οδηγό του ΙΧ που περίμενε το πράσινο και ξαφνικά χάνει το φως του, τυφλώνεται και στη συνέχεια, εκεί που ζητούσε τι έφταιξε, αντί για λύση, η «λευκή μάστιγα» αποδεικνύεται μεταδοτική. Οπότε τι χαμός! Η τύφλωση απλώνεται και παίρνει διαστάσεις, παίρνει τη μορφή επιδημίας. Η κυβέρνηση, όπως πριν αναφέρθηκε, πανικόβλητη καταφεύγει στην καταστολή, αλλά το νοσοκομείο που έχει κλείσει τους τυφλούς, γρήγορα μετατρέπεται σε τρελάδικο, αληθινή κόλαση, σοκ και δέος.

Στις σημερινές εφιαλτικές –της πανδημίας του κορονοϊού– στιγμές που περνάει η ανθρωπότητα, τι μας θυμίζει η «τυφλότητα» του πορτογάλου συγγραφέα; Όπως και η επιδημία (από άλλον συγγραφέα, τον Αλμπέρ Καμύ) της θανατηφόρου «πανούκλας»; Και λέμε ότι η ιστορία είναι διδακτική. Φευ! Το μόνο που μας διδάσκει, δυστυχώς τίποτα!

Ε, όσο το πάνω χέρι, τα ηνία τα κρατάει το πιο απάνθρωπο οικονομικο-κοινωνικοπολιτικό σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση και καταλήστευση των μαζών –και με τις ευλογίες της εκκλησιαστικής εξουσίας, τη στήριξή της δηλαδή– δεν πρόκειται ποτέ ο πλανήτης μας να δει προκοπή. Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιοι — για να θυμηθώ το βιβλίο του Ν. Μπογιόπουλου. Είναι ο καπιταλισμός που καταστρέφει τις δυο πηγές ζωής: τη φύση και τον άνθρωπο.

Τι άλλο απομένει από το σάλπισμα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου των Μαρξ και Ένγκελς; Σε μια Κομμουνιστική Επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν τίποτε να χάσουν με αυτή εξόν από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολάκερο. Γι’ αυτό, προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!

ΠΗΓΗ: prin.gr

Των Βασίλη Γάτσιου, Κώστα Μάρκου

Μπροστά στη διπλή και βαθιά οικονομική και επιδημική κρίση, έχει ήδη ξεκινήσει μια μεγάλη μάχη για τη σωτηρία της ζωής, της υγείας, των μισθών και του εισοδήματος της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Ο Κυρ. Μητσοτάκης δήλωσε στη Βουλή, ότι «το λεφτόδεντρο μαράθηκε το 2015 κι όσο λίπασμα κι αν θέλετε να του ρίξετε δεν θα πετάξει πάλι βλαστάρι». Και με βάση αυτή την εκτίμηση, σε διάγγελμά του, δήλωσε, «δεν θα ανεχτώ παράλογες απαιτήσεις», απευθυνόμενος προφανώς στους εργαζόμενους.

Είναι όμως έτσι; Το «λεφτόδεντρο μαράθηκε»;

Όπως θα αποδείξουμε, το «λεφτόδεντρο» είναι ολοζώντανο, ανθισμένο και μας περιμένει. Αρκεί να έχουμε την ικανότητα να το δούμε και το θάρρος να το τρυγήσουμε.

Λεφτά υπάρχουν σε τέσσερις βασικούς τομείς: Στα τοκοχρεολύσια του δημόσιου χρέους, στα κέρδη των μεγάλων και ειδικά των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων και ομίλων, στον προσωπικό πλούτο των μεγιστάνων και στις τράπεζες. Και είναι δεκάδες δισεκατομμύρια.

Στο παρόν άρθρο θα σταθούμε στα κέρδη των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων και ομίλων.

Είναι γνωστό ότι ο Μαρξ χαρακτήρισε την πάλη για τον «αναλογικό μισθό», δηλαδή, για τη σχέση μισθών και κερδών, ως την «αποφασιστική στιγμή» της ταξικής, κοινωνικής και πολιτικής πάλης. Ο μισθός χωρίζεται σε άμεσο και έμμεσο μισθό. Ο έμμεσος σχετίζεται με τις κοινωνικές δαπάνες από τον κρατικό προϋπολογισμό και μια από αυτές είναι οι δαπάνες για το δημόσιο σύστημα υγείας.

Βασική πηγή των κρατικών εσόδων είναι η φορολογία επί των κερδών, ειδικά των μεγάλων επιχειρήσεων και των ομίλων. Εκεί χρειάζεται να επικεντρωθεί η κοινωνική και πολιτική πάλη.

Αντί για αυτό, η κυβέρνηση και όλα τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, επικεντρώνουν στις φιλανθρωπικές δωρεές των μεγιστάνων για το σύστημα υγείας. Ο πρωθυπουργός, από το βήμα της Βουλής, ευχαρίστησε «όλους τους ιδιώτες δωρητές, οι οποίοι έσπευσαν να ανταποκριθούν στην έκκλησή μας για περαιτέρω στήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας».

Ποιο ήταν το ποσό; «Σχεδόν 64 εκατομμύρια ευρώ», είπε ο πρωθυπουργός.

Θα χαρακτηρίζαμε και εμείς «ευπρόσδεκτες» αυτές τις δωρεές, μαζί με τον πρώην υπουργό Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρ. Ξανθό, αν δεν αποτελούσαν ένα συνειδητό παραπέτασμα καπνού που κρύβει την ουσία:

Το ποσό αυτό είναι σχεδόν ένα τίποτα μπροστά στα κέρδη πολλών δισεκατομμυρίων που αποκόμισαν οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι όμιλοι τα τελευταία χρόνια, ενώ αποτελεί μέγα κοινωνικό σκάνδαλο το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη μείωσε το φόρο επί των κερδών των Α.Ε. από το 29% για το 2018, στο 24% για το 2019. Σύμφωνα με τις προγραμματικές δηλώσεις της, μάλιστα, θα μειώσει το φόρο αυτό στο 20% για το 2020. Τη χρονιά της μεγάλης επιδημικής και οικονομικής κρίσης…

Ας δούμε, λοιπόν, τι αντιπροσωπεύουν τα 64 εκατομμύρια της φιλανθρωπίας των μεγιστάνων σε σύγκριση με τα κέρδη τους.

Τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν τελικά και συγκεντρωτικά στοιχεία από την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, είναι το 2017. Αυτή τη χρονιά, μια χούφτα 264 Ανώνυμων Εταιρειών με κέρδη μεγαλύτερα των 7,5 εκατομ. Ευρώ έκαστη, κέρδισε το αστρονομικό ποσό των 9,7 δις ευρώ (πίνακας Ι). Τα 64 εκατομμύρια δωρεών στα 9,7 δις αντιπροσωπεύουν το 0,66% των κερδών. Ένα σχεδόν τίποτα.

Για να κατανοήσουμε ακόμη περισσότερο τη διάσταση του κοινωνικού σκανδάλου, αυτές οι 264 επιχειρήσεις αποτελούσαν το 0,52% των 50.470  των Ανώνυμων Εταιρειών στη χώρα μας και το 1,35% των 19.540 κερδοφόρων. Αυτές οι 264 επιχειρήσεις καρπώθηκαν το 60,78% του συνόλου των κερδών.

Επαναλαμβάνουμε: το 0,52% των Ανώνυμων Εταιρειών καρπώθηκε το 60,78% των κερδών.

Το 2018, σύμφωνα με την ICAP, οι 500 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις κέρδισαν 12 δις ευρώ, αύξηση κατά 12,4% σε σχέση με το 2017 (βλ. «Οι Πρωταθλητές Κερδών στην Ελλάδα», https://dir.icap.gr/mailimages/PressReleases/2019/BLiG%20Meleti%202019.pdf).

Με συντελεστή 29% θα πληρώσουν φόρο περίπου 3,48 δις.

Το 2019 όλοι μιλούν για μια καλή χρονιά στα κέρδη. Ας υποθέσουμε ότι οι 500 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις είχαν την ίδια κερδοφορία. Με τη μείωση του Μητσοτάκη στο 24%, θα πληρώσουν 600 εκατομμύρια λιγότερο φόρο.

Από αυτά τα 600 εκατ. ευρώ, οι φιλάνθρωποι έδωσαν 64 εκατ. για την υγεία και τσέπωσαν τα υπόλοιπα 536 εκατομμύρια. Μας κλέβουν, μας κοροϊδεύουν και από πάνω θέλουν να τους πούμε και ευχαριστώ!

Ας πάμε τώρα αλλιώς. Τι αντιπροσωπεύουν όλα αυτά τα νούμερα για τη δημόσια υγεία;

Οι κρατικές δαπάνες για την υγεία επί Μητσοτάκη υπολογίζονται στα 3,2 δις, το 4,8% του κρατικού προϋπολογισμού. Τα 64 εκατ. ιδιωτικών δωρεών αντιπροσωπεύουν το 2% των κρατικών δαπανών για την υγεία. Δεν μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά την κατάστασή του ΕΣΥ.

Οι συνδικαλιστικές ενώσεις των νοσοκομειακών και των γιατρών ζητούν να αυξηθούν οι δαπάνες για την υγεία κατά περίπου 2 δις, για να φτάσουν το μέσο όρο της ΕΕ, δηλαδή, στο 7,5% (με σημερινές τιμές, περίπου στα 5,2 δις). Σε σχέση με αυτές τις ανάγκες, τα 64 εκατ. δωρεές αντιπροσωπεύουν μόλις το 1,2%.

Τώρα, ας σκεφτούμε τι θα γινόταν εάν μόνον οι 500 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις φορολογούνταν με 50% επί των κερδών τους, το 2018 και όλες οι άλλες έμεναν στο 29%. Αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο θα αντλούσε άλλα 2,52 δις.

Με αυτά και μόνο, το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας θα ήταν ίδιο και καλύτερο από αυτό της Γερμανίας. Θα είχαμε ένα εκτεταμένο σύστημα πρωτοβάθμιας περίθαλψης και κρατικής πρόνοιας, αξιοπρεπή νοσοκομεία και επαρκείς ΜΕΘ, νοσηλεύτριες, νοσηλευτές, καθαρίστριες και γιατρούς με ικανοποίηση για τις συνθήκες εργασίας και τους  μισθούς τους.

Όσο για τους 500 μεγιστάνες, θα τους έμεναν και άλλα 6 δις για λογικές αυξήσεις στους μισθούς και σοβαρές επενδύσεις. Δεν είναι και λίγα. Και δεν θέλουμε καμία δωρεά.

Η υπερσυγκέντρωση κερδών ισχύει για όλη την εφταετία 2011 – 2017. Την περίοδο αυτή, κατά μέσο όρο, 203 Ανώνυμες Εταιρείες, δηλαδή το 1,12% του συνολικού μέσου πλήθους των κερδοφόρων Α.Ε., δήλωσαν το 54,3% των  φορολογητέων κερδών και το 53,2% του συνολικού φόρου των Α.Ε (πίνακας ΙΙ).

Ο μέσος συντελεστής φόρου της περιόδου 2011-2017 για τις Ανώνυμες Εταιρείες  ήταν 26%.

Αν ο συντελεστής, αντί για 26% ήταν 50%, όχι για όλες τις κερδοφόρες, αλλά μόνο για τις 203, τότε ο μέσος όρος των φόρων τους θα ανέρχονταν σε 3,27 δις ευρώ και τα επιπλέον κρατικά έσοδα κατ’ έτος, στο 1,58 δις ευρώ. Σύνολο, για τα εφτά χρόνια 11 δις ευρώ! Με αυτά, λυνόταν το πρόβλημα χρηματοδότησης και της υγείας και της παιδείας.

Φυσικά, το λεφτόδεντρο δεν θα μας χαρίσει μόνο του τους καρπούς του. Θα χρειαστεί σκληρός αγώνας, ενότητα και συνείδηση για να πάρει η εργατική τάξη και ο λαός τους καρπούς. Η συμβιβαστική πολιτική και το «win – win» του ΣΥΡΙΖΑ ξέρουμε που οδήγησαν.

Προϋπόθεση για όλα αυτά είναι μια βαθιά αλλαγή στη νοοτροπία, στις προγραμματικές συλλήψεις και προσανατολισμούς της ανατρεπτικής Αριστεράς. Αντί για γενικολογίες και ίδια συνθήματα επί 10 χρόνια, αντί για αναβολή του αγώνα στο όνομα της επανάστασης, απαιτείται «εδώ και τώρα» συσπείρωση και κοινή δράση πάνω σε συγκεκριμένους, απτούς, καθαρούς κοινωνικούς στόχους, με βάση τον «αναλογικό μισθό», με βάση τη σχέση κερδών - μισθών. Όπως:

1.     Δραστική προοδευτική μείωση της φορολογίας για τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρούς επιχειρηματίες

2.     Αναστολή φορολογίας για όλους τους ανέργους

3.     Αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ

4.     Φορολογία 50% στα κέρδη των 500 μεγαλύτερων επιχειρήσεων και των 200 ομίλων

(*) Υπενθυμίζουμε ότι στους υπολογισμούς δεν περιλαμβάνεται το αίσχος των offshore φορολογικών παραδείσων, ούτε το αίσχος της φορολογικής ασυλίας των εφοπλιστών.

ΠΙΝΑΚΑΣ (Ι)

ΠΙΝΑΚΑΣ(ΙΙ)*

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Δυστυχώς η απάντηση που δίνουμε στο ερώτημα του τίτλου, θα στενοχωρήσει Νεοδημοκράτες και Συριζαίους, γιατί αυτή δεν μπορεί να είναι ούτε πως «είχε στηθεί παραδικαστικό κύκλωμα», όπως θέλουν οι πρώτοι, ούτε «καλύπτουν το σκάνδαλο Novartis», όπως θέλουν οι δεύτεροι.

Από αυτά που είπε σήμερα στη Βουλή ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, όπως και από όσα έχουν καταθέσει τόσους μήνες στην Προανακριτική Επιτροπή όσοι τον κατηγορούν, προκύπτει μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα της Δικαιοσύνης: Καθόλου κολακευτική για όσους «πίνουν νερό στο όνομα» του συγκεκριμένου θεσμού.

Μάλιστα, η αναμενόμενη υπερψήφιση της πρότασης της Νέας Δημοκρατίας για διεύρυνση του κατηγορητηρίου κατά του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, ώστε να διερευνηθεί το αν παρενέβαινε στην λειτουργία της δικαιοσύνης γενικώς, είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει να γίνει «μια τρύπα στο νερό». Το ίδιο θα συμβεί φυσικά και με την διερεύνηση του σκανδάλου Novartis, που αντικειμενικά θα οδηγηθεί στο περιθώριο των αναζητήσεων του κοινοβουλίου.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι: Τα όσα είπε σήμερα ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, οφείλουν να συνδυαστούν με όσα του έχουν καταμαρτυρήσει (σύμφωνα με πληροφορίες) οι εισαγγελικοί λειτουργοί, Γεωργία Τσιατάνη, Γιάννης Αγγέλης, Ελένη Ράϊκου και Παναγιώτης Αθανασίου στην Προανακριτική Επιτροπή για την Novartis. Διότι αυτές οι καταθέσεις μπορεί να διαφωνούν σε πολλά μεταξύ τους, έχουν όμως και αρκετά κοινά σημεία. Κι αυτά είναι που παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. 

Αυτά τα «κοινά σημεία» μπορούν να κωδικοποιηθούν στα εξής:

• Οι σχέσεις των δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών είναι εξαιρετικά στενές και διαποτισμένες από την συνθήκη της εξάρτησης. Ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος δεν αρνήθηκε ότι είχε συναντήσεις τακτικά με τους λειτουργούς που ερευνούσαν τα μεγαλύτερα σκάνδαλα: Novartis, Λίστα Λαγκαρντ αλλά και υποθέσεις σημαντικού επιχειρηματικού ενδιαφέροντος. Το στοιχείο έχουν επιβεβαιώσει και όσοι τον κατηγορούν για παρεμβάσεις αφού δεν διέψευσαν τις συναντήσεις. Μάλιστα, όλοι τους μιλούν σαν αυτό να είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, δηλαδή μια συνηθισμένη διαδικασία που γίνονταν χρόνια πριν και θα συνεχίσει να γίνεται για χρόνια μετά. Ο Δ.Παπαγγελόπουλος υποστηρίζει ότι οι εισαγγελικοί λειτουργοί του ζητούσαν να κανονίσει να πάρουν προαγωγές ή να παραμείνουν στην θέση τους. Οι εισαγγελείς που τον κατηγορούν ότι τους απειλούσε πως δεν θα μείνου στην θέση τους ή δεν θα προαχθούν. Σε κάθε εκδοχή του πράγματος, σε τέτοιες σχέσεις στηρίζεται το έργο της δικαιοσύνης.
• Οι εισαγγελικές έρευνες μπορούν να καθυστερήσουν, να προχωρήσουν, να διακοπούν, να κινηθούν στην μία ή στην άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με τις αντιλήψεις και τις προτεραιότητες που έχει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία ή ανάλογα με τους συμβιβασμούς που προκύπτουν μεταξύ πολιτείας και δικαιοσύνης. Με κανέναν άλλο τρόπο δεν μπορούν να εξηγηθούν τα στοιχεία ακόμη και διακρατικών παρεμβάσεων σε εν εξελίξει δικαστικές υποθέσεις, οι συμφωνίες μεταξύ χωρών σε κυβερνητικό επίπεδο για ανταλλαγή στοιχείων αλλά και οι συνεχείς επαφές «συμβουλευτικού» χαρακτήρα μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και εισαγγελικών λειτουργών, όπως και οι παραινέσεις και από τις δύο πλευρές. Αυτά τα δεδομένα προκύπτουν επίσης τόσο από όσα είπε ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, που αποδέχθηκε ότι συμβούλευε εισαγγελείς για την ταχύτητα διεκπεραίωσης ερευνών, όσο και από τις καταθέσεις των εισαγγελέων που δεν είχαν την ίδια προσέγγιση για το πώς διεκπεραιώνονται οι υποθέσεις.
• Οι διαπροσωπικές σχέσεις εντός του δικαστικού κλάδου είναι πολύ ισχυρές. Συνιστούν μάλιστα ένα ιδιότυπο «μικροκλίμα» όπου πρέπει κανείς «να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα» για να κινηθεί. Αυτό καταμαρτυρούν οι πολύ προσωπικές λεπτομέρειες που υποστήριξε ότι γνωρίζει ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος για εισαγγελικούς λειτουργούς. Αντίστοιχα οι ίδιες γνώσεις επιδείχθηκαν και από τους εισαγγελείς που κατέθεσαν στην Προανακριτική Επιτροπή εναντίον του. Επίσης είναι εμφανής στις τοποθετήσεις όλων η εμπάθεια που καταγράφεται, δείγμα αντιδικιών μεταξύ προσώπων που γνωρίζονται μεταξύ τους.

Είναι άγνωστο αν η κοινή γνώμη θα συνεχίσει να ενδιαφέρεται και να παρακολουθεί την υπόθεση της διερεύνησης της υπόθεσης Novartis ή του παραδικαστικού κυκλώματος σύμφωνα με τις δύο εκδοχές που υπάρχουν. Μάλλον γιατί η πεποίθηση ότι η υπόθεση δεν θα βγάλει πουθενά είναι διάχυτη. Σε περίπτωση όμως που κάποιος το κάνει μόνο μια εικόνα βαθιάς διάβρωσης μπορεί να αποκομίσει.

Αν και στη δικαιοσύνη έχουν καταγραφεί δικαστικοί λειτουργοί που έχουν λειτουργήσει βάσει αρχών επισύροντας ακόμη και επιπτώσεις εναντίον τους, η εικόνα του εν λόγω θεσμού προφανώς πάει από το κακό στο χειρότερο. Σε καμία περίπτωση μάλιστα δεν μπορεί να αποτελέσει έστω ένα θεσμικό «αποκούμπι» των λαϊκών στρωμάτων, δηλαδή των τμημάτων της κοινωνίας που πλήττονται όχι μόνον από τις «νόμιμες» πολιτικές που εφαρμόζονται ενάντια στα συμφέροντα τους, αλλά και από τις έκνομες εκδοχές τους.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr