Μερικές φορές δεν χρειάζεται να διαβάσετε πολλά για να καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει στον κόσμο. Ειδικά στα ζητήματα του περιβάλλοντος, οι αριθμοί λένε την αλήθεια. Ας την ακούσουμε.

> Η ηλικία της Γης είναι περίπου 4,54 δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ τα πρώτα ίχνη ζωής εντοπίζονται πριν 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Η καταστροφή του περιβάλλοντος έχει επισυμβεί τα τελευταία 70 χρόνια. Η μόλυνση του αέρα αποτελεί κύρια αιτία θανάτου για το 9% του παγκόσμιου πληθυσμού

> 63.000 τετραγωνικά μίλια τροπικών δασών καταστρέφονται ή αποψιλώνονται κάθε χρόνο. Τα τροπικά δάση καλύπτουν λιγότερο από το 10% της επιφάνειας της γης, ενώ φιλοξενούν περισσότερο από το 90% των παγκόσμιων ειδών.

> Το 70% του πλανήτη καλύπτεται από το υδάτινο στοιχείο. 13 τόνοι πλαστικού καταλήγουν κάθε χρόνο στους ωκεανούς του πλανήτη, ενώ 100.000 θαλάσσια όντα θανατώνονται λόγω αυτών των πλαστικών.

> Περισσότερα από 20.000 έμβια και άβια (πρωτόζωα, μύκητες, βακτήρια, είδη χλωρίδας και πανίδας) εξαφανίζονται κάθε χρόνο από τον πλανήτη, λόγω της συρρίκνωσης των οικοσυστημάτων.

> 4000 είδη (θηλαστικά, ερπετά, πτηνά, ψάρια) απειλούνται με εξαφάνιση λόγω της ανθρώπινης δραστηριότητας.

> Το 25% των ειδών φυτών και ζώων που υπάρχουν σήμερα απειλούνται με εξαφάνιση εντός των επόμενων 20 χρόνων, αν ο πλανήτης δεν αλλάξει ρότα.

> Το 75% της γενετικής ποικιλομορφίας στις καλλιέργειες έχει ήδη εξαφανιστεί, ενώ επίσης το 75% των ψαριών απειλείται από την αδιάκοπη υπεραλίευση.

> Το 25% των αμφίβιων πτηνών απειλείται σοβαρά με εξαφάνιση, αλλά και το 80% των θαλάσσιων χελωνών.

> Μία μείωση της τάξης του 25% στη ζήτηση για συσκευασμένα τρόφιμα που περιέχουν φοινικέλαιο θα μετρίαζε σημαντικά την εντατική παραγωγή του, που προέρχεται από τροπικά δάση.

> 1 τόνος ανακυκλωμένου χαρτιού γραφείου αντιστοιχεί σε εξοικονόμηση περισσότερου του 1 τόνου πετρελαίου. Πάνω από το 85% των οικιακών απορριμμάτων μπορεί να ανακυκλωθεί (μέσω και της κομποστοποίησης), ωστόσο μόνο το 30% φτάνει τελικά στον κάδο της ανακύκλωσης.

πηγη: protothema.gr

Οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία, τα κέντρα υγείας, τις ΥΠΕ και τις δημόσιες δομές υγείας προχωρούν, σε στάση εργασίας και σε κατά τόπους συγκεντρώσεις, την Πέμπτη 4 Ιούνη, Ημέρα Πανελλαδικής Δράσης για την μονιμοποίηση των συμβασιούχων στην Υγεία και στην Πρόνοια, και τελικό «σταθμό» την 24ωρη απεργία του υγειονομικού προσωπικού, την Τρίτη 16 Ιούνη. Την ίδια ημέρα, εξάλλου, 24ωρη απεργία πραγματοποιούν και οι νοσοκομειακοί γιατροί (ΟΕΝΓΕ).

Οι εργαζόμενοι διεκδικούν, μεταξύ άλλων, μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων με ελαστικές εργασιακές σχέσεις (επικουρικοί, μέσω ΟΑΕΔ και ΕΟΔΥ, με συμβάσεις έργου και ορισμένου χρόνου), πλήρη εργασιακά, μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους τους εργαζόμενους, ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης, μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς, αύξηση της χρηματοδότησης για την Υγεία κτλ.

πηγη:  ergasianet.gr

Όψεις τριτοκοσμικής χώρας η Ελλάδα

Μια πραγματική τραγωδία ζούν οι πολίτες που επιθυμούν να εξυπηρετηθούν, να πραγματοποιήσουν συναλλαγές ή να κάνουν ρυθμίσεις με τις τράπεζες, με τη ΔΕΗ, με υποκαταστήματα εταιριών τηλεπικοινωνιών, με “κοινωφελείς” επιχειρήσεις ακόμα και με πολλές δημόσιες υπηρεσίες.

Η πανδημία του κορονοϊού είναι μόνο το άλλοθι για να δικαιολογούν οι εταιρείες αλλά και το Δημόσιο, αυτές τις ακραίες καταστάσεις περιφρόνησης των πολιτών, στους οποίους οφείλουν τα κέρδη και την ύπαρξή τους αλλά τους εγκαταλείπουν επί ώρες στο δρόμο να περιμένουν με αγωνία να φτάσουν στον πολυπόθητο γκισέ. Άσε που άμα φτάσουν, συνήθως με διάφορες δικαιολογίες, δεν εξυπηρετούνται ή στις περιπτώσεις δημόσιων υπηρεσιών πέφτουν σε αναρμόδιους που τους παραπέμπουν από τον Άννα στον Καϊάφα.

Πολύ περισσότερο αυτές οι εικόνες αναλγησίας γίνονται πιο απωθητικές όταν είναι γνωστό ότι οι τράπεζες ληστεύουν στην κυριολεξία τους πολίτες με πανύψηλες χρεώσεις και προμήθειες, όταν είναι γνωστό επίσης ότι οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και των άλλων κοινωφελών υπηρεσιών, μαζί με τις πρόσθετες χρεώσεις για Δήμους, ΕΡΤ κλπ κινούνται σε ουράνια ύψη και όταν ακόμα οι φόροι που πληρώνουν οι πολίτες είναι δυσβάσταχτοι για τις μηδαμινές, σχεδόν, υπηρεσίες που προσφέρει το Δημόσιο.

Αυτές οι εικόνες αναλγησίας γίνονται ακόμα πιο απωθητικές όταν στη μακρά ουρά βλέπουμε να στέκονται συνήθως άνθρωποι ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες, με όψη που δείχνει καθαρά ταλαιπωρημένη, ενώ από το παρουσιαστικό τους είναι εμφανέστατη η φτώχεια τους.

Ο λόγος αυτής της κατάστασης βασανισμού σε βάρος εκατομμυρίων φτωχών πολιτών της πατρίδας μας, που δεν έχουν τα “μέσα ” και τις “κατάλληλες” προσβάσεις για να εξυπηρετηθούν, είναι όχι απλώς το κέρδος αλλά τα υπερκέρδη των τραπεζών και εταιριών και μια στάση συχνά υποτίμησης των πολιτών , γραφειοκρατίας, ανοργανωσιάς και “βολέματος” στο Δημόσιο.

Οι τράπεζες και σειρά “κοινωφελών” εταιρειών για να αυξήσουν τα κέρδη τους έχουν μειώσει δραστικότατα τα υποκαταστήματά τους και εντός των μειωμένων υποκαταστημάτων εξυπηρέτησης των πολιτών και συναλλαγών οι εργαζόμενοι είναι ελάχιστοι και ακόμα λιγότεροι, συνήθως ένας και μοναδικός, ο εργαζόμενος πίσω από τον ένα και μοναδικό γκισέ των συναλλαγών. Για να μην μιλήσουμε για πολλές δημόσιες υπηρεσίες που όταν, μετά από ώρες, φτάσεις στην πόρτα της εισόδου βρίσκεσαι ενώπιον θυρωρού στην πραγματικότητα, ο οποίος δηλώνει αναρμόδιος για τα θέματα που σε απασχολούν αλλά δεν έχει για να σου δώσει ούτε καν τα τηλέφωνα των αρμοδίων για να επικοινωνήσεις. Σκοτάδι μαύρο!

Η πανδημία του κορονοϊού είναι μόνο το άλλοθι της επιδείνωσης αυτών των απάνθρωπων καταστάσεων, όπου οι πολίτες χάνουν μεροκάματα και χρήματα, επιβαρύνονται σωματικά και ψυχικά και επιβαρύνεται και η ίδια η οικονομία.

Το επιχείρημα ότι οι συναλλαγές, οι ρυθμίσεις και οι εξυπηρετήσεις θα μπορούσαν να γίνουν όλες ηλεκτρονικά είναι ψευδές και παραπλανητικό αλλά και πέραν αυτού, ακόμα και όταν ορισμένες εργασίες θα μπορούσαν να γίνουν με ηλεκτρονικό τρόπο, είναι πολλοί οι πολίτες, ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι, που δεν έχουν τη σχετική εκπαίδευση και τη δυνατότητα να κάνουν σύνθετους ηλεκτρονικούς συνδυασμούς δεδομένων, πολύ περισσότερο που δεν υπήρξαν ούτε υπάρχουν δημόσια προγράμματα για να συμβάλλουν σε αυτήν την κατεύθυνση.

Θα υπάρξει μέριμνα για να αντιμετωπιστεί αυτό το καθημερινό δράμα που το βλέπουν όλοι οι υπεύθυνοι στο κέντρο της Αθήνας αλλά και στο κέντρο των Δήμων όλης της χώρας και σπεύδουν να κρύψουν το κεφάλι τους στην άμμο όπως η στρουθοκάμηλος;

Αλλά το μεγαλύτερο ερώτημα είναι, όχι τι θα κάνουν οι κυβερνώντες, το κράτος και οι τράπεζες και οι μεγάλες εταιρείες αλλά το μέχρι πότε θα ανέχονται οι πολίτες να τους εκμεταλλεύονται, να τους κοροϊδεύουν, να τους ταλαιπωρούν και να τους βασανίζουν και να τους ευλογάνε και από πάνω; Γιατί μιλάμε για παραλογισμό και “μαζοχισμό”!

Α.Ρ

πηγη: iskra.gr

Γιώργος Πιαγκαλάκης*

Σκηνή πρώτη: ιδιοκτήτες ξενοδοχειακής μονάδας στη Χερσόνησο Κρήτης έκλεισαν την πρόσβαση των πολιτών στην παραλία με αλυσίδες μπροστά στις εγκαταστάσεις τους.
Σκηνή δεύτερη: Μετά τα πολλά αστυνομικά οχήματα για την απομάκρυνση 12 κατασκηνωτών από τη Σούγια στα Χανιά σε μία περίοδο που εστιατόρια, καφετέριες και ξενοδοχεία ήταν κλειστά, κάποιοι προχώρησαν στην κοπή των δέντρων κάτω από τα οποία οι κατασκηνωτές βάζουν τις σκηνές τους.

Θα μπορούσε κάποιος, χάριν συμβολισμού, να ερμηνεύσει τα δυο γεγονότα σαν… το καλωσόρισμα του νόμου που ψηφίστηκε στη βουλή με τον τίτλο «Ειδικές μορφές τουρισμού και διατάξεις για την τουριστική ανάπτυξη και άλλες διατάξεις», όπου, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει διατάξεις με βάση τις οποίες αιγιαλός και παραλία παραδίδονται στους επενδυτές. Ως συνέπεια, η φράση «τα μπάνια του λαού» γίνεται κυριολεκτικά όνειρο θερινής νυκτός, καθώς η πρόσβασή τους γίνεται απαγορευτική για το ευρύ κοινό.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 42 αναφέρει ότι: «στα όμορα προς τον αιγιαλό, παραλία, λιμνοθάλασσα, λίμνη ή πλεύσιμο ποταμό κύρια ξενοδοχειακά καταλύματα, οργανωμένες τουριστικές κατασκηνώσεις (κάμπινγκ), κέντρα αναψυχής, ναυταθλητικά σωματεία αναγνωρισμένα από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, καθώς και σε επιχειρήσεις θαλάσσιων μέσων αναψυχής, που δραστηριοποιούνται σε χώρο όμορο του κοινοχρήστου […] μπορεί να παραχωρείται με αντάλλαγμα η απλή χρήση αιγιαλού, παραλίας, όχθης ή παρόχθιας ζώνης […]. Ο περιορισμός του εμβαδού κάθε παραχώρησης […] δεν ισχύει για τις παραχωρήσεις σε όμορα του κοινοχρήστου χώρου ξενοδοχεία, οργανωμένες τουριστικές κατασκηνώσεις (κάμπινγκ) και σύνθετα τουριστικά καταλύματα […]».

Η κυβέρνηση έχει πάρει φόρα μετά τον αντι-περιβαλλοντικό νόμο και νομοθετεί σύμφωνα με τις αρχές της κερδοφορίας του κεφαλαίου (ειδικά του τουριστικού και της ενέργειας), τις ανάγκες της αγοράς και των ντόπιων και ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων. Βέβαια, θα πρέπει να θυμίσουμε και σε όψιμους αντιπολιτευόμενους ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ολοκληρώνει το έργο που ξεκίνησε ο ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο 4607/19, τον οποίο ψήφισε λίγο πριν τις εκλογές, όπου προβλέπεται και η παραχώρηση αιγιαλού και παραλίας για εξορυκτικούς σκοπούς, διατήρηση αυθαιρέτων κλπ.

Το νομοθετικό πλαίσιο, όσον αφορά τους αιγιαλούς, θωρακίζεται με συνέπεια σε περιοχές όπως η Κρήτη. φαινόμενα σαν αυτά που περιγράψαμε παραπάνω, αποκτούν την αναγκαία νομική κάλυψη και γίνονται πλέον κανόνας. Από την άλλη, η εικόνα μιας οικογένειας ή μιας παρέας που απολαμβάνει την θάλασσα και τη σκιά κάτω από τα αρμυρίκια τείνει να σπανίζει.

*Περιφερειακός σύμβουλος με την Ανυπόταχτη Κρήτη

Στο κεφάλαιο οι παραλίες, στα «βράχια» τα μπάνια του λαού

πηγη: prin.gr