Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Η προδοσία της Κύπρου ήταν ένα από τα μεγάλα εγκλήματα της ελληνικής χούντας
Σαν σήμερα, πριν 46 χρόνια, το στρατιωτικοφασιστικό καθεστώς της Ελλάδας, αποφάσισε να ανατρέψει τον νόμιμα εκλεγμένο- προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριο, για να διορίσει θέση του έναν αχυράνθρωπο. Το ημερολόγιο έγραφε 15 Ιούλη 1974, όταν η χούντα των Αθηνών (με επικεφαλής τον ταξίαρχο Ιωαννίδη) σε αγαστή συνεργασία με την εθνικιστική αντικομμουνιστική οργάνωση ΕΟΚΑ Β΄ και τις ευλογίες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ανέτρεψαν με πραξικόπημα τον Μακάριο και διόρισαν στη θέση του έναν φασίστα με το όνομα Σαμψών. Με την εγκληματική αυτή ενέργεια, η χουντική κυβέρνηση της Ελλάδας, έστρωνε το χαλί για την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο.
Αξιοποιώντας την ευκαιρία που της πρόσφερε η ελληνική χούντα με το πραξικόπημα, η Τουρκία (μαζί με την Ελλάδα και την Αγγλία, ήταν μια από τις 3 εγγυήτριες της Κύπρου), αντέδρασε δυναμικά. Τα ξημερώματα, της 20ης Ιουλίου 1974, στις ακτές της Κερύνειας ξεκίνησε στην Κύπρο η τουρκική εισβολή («ΑΤΤΙΛΑΣ 1»), η οποία ολοκληρώθηκε στις 16 Αυγούστου 1974 με την επιχείρηση «ΑΤΤΙΛΑΣ 2». Από τότε η μέχρι σήμερα η Τουρκία κατέχει παράνομα το 37% της Κύπρου και το μεγαλύτερο τμήμα της ακτογραμμής της Μεγαλονήσου.
Η πρώτη Τουρκική εισβολή στην Κύπρο (ΑΤΤΙΛΑΣ 1), αντιμετώπισε τη σθεναρή- αλλά ασυντόνιστη- αντίσταση της κυπριακής εθνοφρουράς και των δυνάμεων της ΕΛΔΥΚ. Παρά τα ανακοινωθέντα της χούντας των Αθηνών, για θριαμβευτικές νίκες των Ελλήνων, οι Τούρκοι εισβολείς είχαν δημιουργήσει μέχρι το βράδυ της 20ής Ιουλίου μικρό προγεφύρωμα δυτικά της Κυρήνειας και με την αεροπορία τους είχαν εξαρθρώσει την Εθνοφρουρά, σπέρνοντας πανικό σε ολόκληρη την Κύπρο.
Την ημέρα της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο βρισκόταν το ελικοπτεροφόρο «HMS Hermes» της Αγγλίας, μαζί με ένα αντιτορπιλικό και δύο φρεγάτες
Το πρωί της 20ής Ιουλίου- και ενώ στην Κύπρο οι Τούρκοι εισβολείς προχωρούσαν ακάθεκτοι- στην Αθήνα, συσκεπτόταν στο γραφείο του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγού Γρ. Μπονάνου, η στρατιωτική ηγεσία με τους Αμερικανούς. Στη σύσκεψη μετείχαν, εκτός από τον στρατηγό Μπονάνο, οι αρχηγοί των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, ο αόρατος δικτάτορας ταξίαρχος Ιωαννίδης και ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Τζ. Σίσκο (συνοδευόμενος από τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Χ. Τάσκα, τον υφυπουργό Άμυνας Μπομπ Έλσγουορθ και τον ελληνομαθή Έβερετ Μάρντερ). Στη συζήτηση, η αμερικανική αντιπροσωπεία έκανε απόλυτα σαφές, πως για τις ΗΠΑ προείχε να διαφυλαχτεί ανέπαφη η νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και όχι η ακεραιότητα της Κύπρου. Στην ουσία, οι αμερικανοί αξίωσαν από τη ηγεσία της χούντας των Αθηνών να μην αναλάβει η Ελλάδα στρατιωτική πρωτοβουλία σε βάρος της Τουρκίας και να ανεχτεί την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Πιόνια των Αμερικανών
Έτσι εξηγείται και η αντίδραση του Ιωαννίδη, ο οποίος αποχώρησε από την αίθουσα της σύσκεψης λέγοντας- προφανώς στους Αμερικανούς αξιωματούχους: “Μας εξαπατήσατε. Εμείς θα κηρύξουμε τον πόλεμο”! Με τη θεατρινίστικη αυτή στάση ο Ιωαννίδης, προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για το γεγονός ότι ο ίδιος μαζί με τους υπόλοιπους χουντικούς αξιωματικούς, υπηρετούσαν πιστά τις εντολές των υπερατλαντικών του αφεντικών (ΗΠΑ- ΝΑΤΟ), που ήταν σε βάρος της Ελλάδας. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι λίγα λεπτά μετά την «έκρηξή» του ο αόρατος δικτάτορας επέστρεψε ξανά στη θέση του, εξηγώντας με νεύματα στους συναδέλφους του, πως προηγουμένως έπαιζε θέατρο για να… πιέσει, τάχα, τον Σίσκο και την παρέα του. Ουσιαστικά με τη φράση του “μας εξαπατήσατε”, ο Ιωαννίδης ομολογούσε δημόσια πως η χούντα των Αθηνών προχώρησε στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, καθώς είχαν αποσπάσει φραστικές διαβεβαιώσεις από τις ΗΠΑ πως δε θα επακολουθούσε τουρκική εισβολή στο νησί, κάτι που δεν τηρήθηκε. Από μόνο του το παραπάνω περιστατικό, είναι αρκετό για να εξηγήσει ποιοι προετοίμασαν και έδωσαν …σάρκα και οστά την κυπριακή τραγωδία.
Ουσιαστικά, με το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου, οι Απριλιανοί πραξικοπηματίες είχαν εκπληρώσει την αποστολή τους και, έτσι, έπρεπε να παραδώσουν την εξουσία στα αστικά πολιτικά κόμματα. Όλοι εκείνοι που τους στήριζαν στην μαύρη 7ετία, έχοντας πετύχει τους στόχους τους, άφησαν τους χουντικούς… μισοξεκρέμαστους! Έτσι, μπροστά στην απροθυμία των ευρωατλαντικών τους συμμάχων (Αμερικάνοι, ΝΑΤΟ, ΕΟΚ κλπ) να αποτρέψουν τα κατακτητικά σχέδια των Τούρκων, οι «υπερπατριώτες» ηγέτες της ελληνικής χούντας, άφησαν την Κύπρο να αντιμετωπίσει μόνη της, τους περίπου 43.000 βαριά οπλισμένους Τούρκους στρατιώτες.
Μετά την αποχώρηση της αμερικανικής αντιπροσωπείας από το Πεντάγωνο, πραγματοποιήθηκε πολεμικό συμβούλιο, όπου αποφασίστηκε να μην κηρυχτεί πόλεμος κατά της Τουρκίας (όπως ακριβώς είχαν υποδείξει οι Αμερικανοί), αλλά να δοθεί μόνοδιαταγή γενικής επιστράτευσης. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, προετοιμάστηκε ουσιαστικά– από την ίδια τη χούντα και τους υποστηρικτές της- η αλλαγή φρουράς, δηλαδή η επιστροφή στον κοινοβουλευτισμό.
Μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, η χουντική κυβέρνησης της Ελλάδας ήταν ανύπαρκτη, καθώς οι «υπερπατριώτες» δικτάτορες … κρυβόταν! Όπως ήταν αναμενόμενο, μέσα σε λίγα 24ωρα κατέρρευσαν οι χουντικές κυβερνήσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο.
Η χαρμόσυνη είδηση για την πτώση της δικτατορίας Ελλάδα, έγινε γνωστή γύρω στις 7:30 βράδυ της 23ης Ιούλη. Ακολούθησαν, ολονύκτιες μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας και άλλων μεγαλουπόλεων της Ελλάδας, όπου οι διαδηλωτές, ζητούσαν την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων με το σύνθημα «δώστε τη χούντα στο λαό». Παράλληλα με τις διαδηλώσεις, είχαν αρχίσει οι διαβουλεύσεις, με επίκεντρο τους όρους μεταβίβασης της εξουσίας από τη χούντα στα αστικά πολιτικά κόμματα. Οι διαβουλεύσεις ανάμεσα στους στρατιωτικούς και πολικούς, ολοκληρώθηκαν τα ξημερώματα της 24ης Ιούλη, που ανακοινώθηκε η συμφωνία, για το σχηματισμό κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» με πρωθυπουργό τον πρώην ηγέτη της ΕΡΕ Κωνσταντίνο Καραμανλή. Η νέα κυβέρνηση, που ορκίστηκε την ίδια μέρα, αποτελούνταν από πολιτικούς, κυρίως, από τα προδικτατορικά κόμματα της ΕΡΕ και της Ένωσης Κέντρου.
Από τον «Αττίλα 1» στον «Αττίλα 2»
Η τούρκικη εισβολή στην Κύπρο έγινε αμέσως θέμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο- ύστερα από πιέσεις της Σοβιετικής Ένωσης- κατέληξε ομόφωνα, στο γνωστό ψήφισμα 353 της 20ής Ιουλίου. Το ψήφισμα αυτό ζητούσε παύση των εχθροπραξιών και των ξένων στρατιωτικών επεμβάσεων στην Κύπρο, σεβασμό στην ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την εδαφική της ακεραιότητα, άμεση αποχώρηση από το νησί κάθε ξένου στρατιωτικού δυναμικού που υπήρχε εκεί και έναρξη διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία για αποκατάσταση της ειρήνης και της συνταγματικής κυπριακής κυβέρνησης.
Επρόκειτο για ένα πολύ σημαντικό ψήφισμα του ΟΗΕ, επειδή αντιμετώπιζε την Κύπρο ως ενιαία και ανεξάρτητη κρατική οντότητα και ταυτόχρονα ζητούσε το σταμάτημα του πολέμου και την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης που είχε καταλύσει το πραξικόπημα της 15ής Ιούλη.
Δυστυχώς, όμως, η τραγωδία του κυπριακού λαού βρισκόταν ακόμη στην αρχή κι όχι στο τέλος της. Λίγες ώρες αργότερα, τα χαράματα της 22ας Ιουλίου καταλήχτηκε η συμφωνία ανακωχής, την οποία ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί, οι οποίοι είχαν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις εξελίξεις. Χαρακτηριστικό εκείνων των ιστορικών ημερών είναι το γεγονός, ότι οι Τούρκοι είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τη σθεναρή αντίσταση του κυπριακού λαού και των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκονταν στο νησί, καθώς στην Αθήνα δεν υπήρχε κυβέρνηση, τουλάχιστον, από τις 21 Ιουλίου. Με δεδομένο ότι είχαν εξαφανιστεί οι πάντες, τις διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς για το σταμάτημα των εχθροπραξιών στην Κύπρο, τις είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου ο αρχηγός του στόλου ναύαρχος Αραπάκης.
Οι Τούρκοι, όμως, δε συμμορφώθηκαν αμέσως με την ανακωχή. Στις 22 Ιουλίου περικύκλωσαν την Κυρήνεια, ενώ η αεροπορία τους βομβάρδιζε συνεχώς την πόλη (έπεσε στα χέρια τους πριν την καθορισμένη ώρα κατάπαυσης του πυρός). Ταυτόχρονα, οι τουρκικές δυνάμεις παραβίαζαν συνεχώς την ανακωχή, έχοντας ως στόχο να επεκτείνουν τις θέσεις τους και να καταλάβουν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, για να δημιουργήσουν αερογέφυρα με την Τουρκία.
Μετά από 23 μέρες, στις 4.30 π.μ. της 14ης Αυγούστου 1974, ξεκίνησε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής που έχει μείνει στην ιστορία με την επωνυμία “ΑΤΤΙΛΑΣ 2”. Με την ολοκλήρωση αυτής της επιχείρησης- στις 16 Αυγούστου- πέρασε στα χέρια των Τούρκων το 36,3% του κυπριακού εδάφους. Η Μεγαλόνησος είχε διχοτομηθεί και η κατάσταση αυτή παραμένει, μέχρι σήμερα, η ίδια.
Αξίζει να θυμίσουμε, ακόμα, ότι η διχοτόμηση της Κύπρου, ανάγκασε την κυβέρνηση του «Εθνικής Ενότητας» που είχε ορκιστεί το πρωί της 24ης Ιουλίου 1974, να προχωρήσει στο μέτρο της αποχώρησης της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Στην σχετική ανακοίνωση αναφέρεται: “Κατόπιν της αποδείξεως της ανικανότητας της Ατλαντικής Συμμαχίας, όπως αναχαιτίσει την Τουρκίαν από του να δημιουργήσει κατάσταση συρράξεως μεταξύ δύο Συμμάχων, ο πρόεδρος της Κυβερνήσεως κ. Κ. Καραμανλής έδωσεν εντολήν όπως αι ελληνικαί Ενοπλοι Δυνάμεις αποσυρθούν από της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ”.
Η ανακοίνωση αυτή φανέρωνε καθαρά ότι το πρόβλημα του κινδύνου εξ Ανατολών δεν είναι πρόβλημα, κυρίως ελληνοτουρκικών σχέσεων αλλά πρωτίστως πρόβλημα των σχέσεων της Ελλάδας με την ευρωατλαντική λυκοσυμμαχία (ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕ). Εκεί βρισκόταν και εξακολουθεί να βρίσκεται η «ρίζα του κακού», που ενθαρρύνει τον τουρκικό επεκτατισμό και υπονομεύει την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της χώρας μας.
Αν η Τουρκία, δεν είχε τις «πλάτες» των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, το Κυπριακό πρόβλημα όχι μόνο θα είχε λυθεί αλλά δεν ούτε καν δημιουργηθεί. Μόνο όποιος δεν κλείνει σκόπιμα τα μάτια, δεν μπορεί να δει αυτή την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει πως η εισβολή και κατοχή της μισής σχεδόν Κύπρου από τους Τούρκους το 1974, όπως και ο επαπειλούμενος «ΑΤΤΙΛΑΣ 3» (εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου κλπ ή οι προκλητικές αξιώσεις της Τουρκίας στην Ελλάδα), είναι προβλήματα που τα δημιουργούν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Με βάση αυτή την πικρή αλήθεια, η λύση του Κυπριακού- όπως επίσης του Παλαιστινιακού, του Λιβυκού κλπ καθώς και άλλων προβλημάτων- βρίσκεται στους αγώνες των λαών για την διάλυση των ιμπεριαλιστικών ευρωατλαντικών συμμαχιών και οργανισμών με την αποδέσμευση των χωρών που μετέχουν σ’ αυτές.
πηγή: imerodromos.gr
Η Wall Street κάνει πάρτι επάνω στα θύματα του κορονοϊού
Από Άρης Χατζηστεφάνου
Τρεις διαφορετικοί δείκτες κινούνται τις τελευταίες εβδομάδες με την ίδια πορεία… προς τον ουρανό. Οι δυο πρώτοι αφορούν τα κρούσματα (77.300 τις τελευταίες 24 ώρες) και τους νεκρούς (συνολικά 3,5 εκατομμύρια) από τον κορονοϊό στις ΗΠΑ. Ο τρίτος δείχνει το άθροισμα των κερδών των αμερικανικών χρηματιστηρίων.
Ο Dow Jones ενισχύθηκε με χίλιες μονάδες ενώ ο S&P 500 κινείται πλέον σε ανώτερα επίπεδα από την αντίστοιχη περίοδο της περασμένης χρονιάς.
Το φαινόμενο ίσως να μην φαντάζει παράδοξο σε όσους έχουν καταλάβει ότι οι χρηματιστηριακοί δείκτες των ΗΠΑ κινούνται συνήθως προς αντίθετη κατεύθυνση με τα επίπεδα διαβίωσης (ή επιβίωσης) των Αμερικανών πολιτών. Πολύ δυσκολότερο είναι όμως να εξηγηθεί το γεγονός ότι τα χρηματιστήρια κάνουν πάρτι, ενώ όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως η αμερικανική οικονομία οδηγείται στα τάρταρα. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι προβλέπουν ύφεση που θα ξεπεράσει τα επίπεδα της δεκαετίας του ’30 και εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα. Ο οικονομικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου, Κέβιν Χάσετ, προέβλεψε προ ημερών ότι η βιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ θα μειωθεί από 20% έως 30% στο δεύτερο τέταρτο της χρονιάς, δηλαδή ποσοστά πτώσης που συναντώνται μόνο ύστερα από παγκόσμιους πολέμους. Μόνο την τελευταία εβδομάδα 1,3 εκατομμύριο Αμερικανοί πολίτες κατέθεσαν για πρώτη φορά τα χαρτιά τους για το επίδομα ανεργίας – πρόκειται δηλαδή για την 17η εβδομάδα στη σειρά που οι νέοι άνεργοι ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο.
Γιατί η οικονομία βυθίζεται και το χρηματιστήριο ανεβαίνει;
Το φαινομενικά παράδοξο, να βυθίζεται η πραγματική οικονομία ενώ εκτοξεύονται στα ύψη τα κέρδη του χρηματοπιστωτικού τομέα, εξηγείται πολύ εύκολα αν παρατηρήσει κανείς τους τρόπους με τους οποίους ο πρόεδρος Τραμπ μετέτρεψε την πανδημία σε έναν μηχανισμό μεταφοράς πλούτου από τα φτωχότερα προς τα πλουσιότερα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας.
Από τα μέσα Μαρτίου οι Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι είδαν τις περιουσίες τους να αυξάνονται κατά 600 δισεκατομμύρια δολάρια τα οποία ουσιαστικά προέρχονταν από τους εργαζόμενους, τους φορολογούμενους και τα δημόσια ταμεία. Η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ έχει προσφέρει μέχρι σήμερα περισσότερα από πέντε τρισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία στην πλειονότητά τους δεν κατευθύνονται στην πραγματική οικονομία ή τις ανάγκες του συστήματος υγείας, που βρίσκεται στα όρια της ολοκληρωτικής κατάρρευσης, αλλά απευθείας στις τσέπες μετόχων και επενδυτών.
Η σχετική τάση βέβαια δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ. Στις αρχές της εβδομάδας η ελβετική τράπεζα UBS υπολόγισε ότι επτά στους 10 δισεκατομμυριούχους του πλανήτη είδαν τα επενδυτικά τους χαρτοφυλάκια να πηγαίνουν καλύτερα ή τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο με τις προβλέψεις που είχαν κάνει πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας.
Έχει πραγματικά ενδιαφέρον (ειδικά για την Ελλάδα) να παρακολουθήσει κάποιος τους μηχανισμούς με τους οποίους οι ισχυρότερες οικονομίες της Δύσης χρησιμοποιούν τον κορονοϊό σαν πρόσχημα για να παρακάμψουν τους παραδοσιακούς μηχανισμούς ελέγχου των επιχειρήσεων και να στείλουν δισεκατομμύρια ευρώ σε επιλεγμένους επιχειρηματίες.
Στη μεγάλη Βρετανία, παραδείγματος χάριν, έρχονται καθημερινά στην επιφάνεια πληροφορίες απευθείας αναθέσεις δημοσίων έργων σε επιχειρήσεις που πρόσκεινται στην κυβέρνηση χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο. Εταιρίες τις οποίες κανένας δεν είχε ακούσει στο παρελθόν λαμβάνουν πακέτα δεκάδων εκατομμυρίων στερλίνων, άλλοτε για να συνδράμουν στην επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης και άλλοτε για να προσφέρουν ιατρικά προϊόντα και υπηρεσίες αγνώστου ποιότητας (οποιαδήποτε ομοιότητα με τη χώρα μας μάλλον θα είναι συμπωματική).
Και αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στις ΗΠΑ οι αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες, που έλαβαν την μερίδα του λέοντος των άμεσων κρατικών επιδοτήσεων, προχωρούν τώρα σε δεκάδες χιλιάδες απολύσεις επιβεβαιώνοντας ότι τα χρήματα δεν χρησιμοποιήθηκαν για την διάσωση των εργαζομένων, αλλά των μετόχων. Ακόμη όμως και φαινομενικά άσχετες κυβερνητικές κινήσεις, όπως λόγου χάρη η απόφαση του Τραμπ να ξανανοίξει τα σχολεία, λαμβάνονται με αποκλειστικά οικονομικά κριτήρια. Ο Αμερικανός πρόεδρος γνωρίζει πολύ καλά ότι οι επιχειρήσεις απαιτούν την άμεση επιστροφή των υπαλλήλων τους και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί εάν πρέπει να φροντίζουν τα παιδιά τους που μένουν κλεισμένα στο σπίτι. Για να αντιμετωπίσει, λοιπόν, το πρόβλημα κήρυξε πόλεμο στους επιστήμονες που προειδοποιούν ότι οι μαθητές και οι καθηγητές θα βρεθούν σε άμεσο κίνδυνο και απείλησε να διακόψει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση όσων δημοσίων σχολείων δεν ανοίξουν άμεσα τι πόρτες τους.
Οι ΗΠΑ, σαν πειραματικό εργαστήριο όλων αυτών των επιλογών που βάζουν τα κέρδη των επιχειρήσεων πάνω από τη δημόσια υγεία, θα έπρεπε να αποτελέσει ένα παράδειγμα προς αποφυγή για την Ελλάδα. Η μέχρι στιγμής εμπειρία όμως δείχνει ότι τους επόμενους μήνες θα την έχουμε σαν πρότυπο.
πηγη: iskra.gr
ΗΠΑ: Μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις σήμερα
Απεργία, στάσεις εργασίας και άλλες πολύμορφες κινητοποιήσεις σε τουλάχιστον 25 μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ πραγματοποιούν σήμερα, Δευτέρα 20 Ιουλίου, χιλιάδες Αμερικανοί εργαζόμενοι, όπου συμμετέχουν με δεκάδες σωματεία και οργανώσεις κάτω από την «ομπρέλα» του κινήματος «Οι Ζωές των Μαύρων Έχουν Σημασία» (Black Lives Matter, BLM).
Την αφορμή έδωσαν οι κινητοποιήσεις που συγκλόνισαν τις ΗΠΑ με αφορμή την αποτρόπαιη δολοφονία του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ τον περασμένο Μάη στη Μινεάπολη.
Οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, που επιταχύνθηκε και με την καταστροφική διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση, έχουν επιδεινώσει τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων και δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί έμειναν άνεργοι. Έτσι, τα αιτήματα των κινητοποιήσεων διευρύνονται, καθώς ολοένα και περισσότεροι, ιδιαίτερα νέοι, εργαζόμενοι και άνεργοι συνειδητοποιούν πως οι ρατσιστικές διακρίσεις είναι μια όψη των κοινωνικών ανισοτήτων και της βαρβαρότητας που βιώνουν.
Μεταξύ των διοργανωτών της απεργίας είναι συνδικάτα και ενώσεις εργαζομένων όπως η Αμερικανική Ομοσπονδία Δασκάλων (AMF), Συνδικάτα Εργατών Γης, η «Organized workers for Labor Solidarity» (OWLS), το Αμερικανο-καναδικό Συνδικάτο International Brotherhood of Teamsters (IBT), οργανώσεις όπως το Κέντρο για Λαϊκή Δημοκρατία, η Εθνική Συμμαχία Οικιακών Βοηθών, το Κίνημα για τις Ζωές των Μαύρων κ.ά.
Μιλώντας σε δημοσιογράφους πριν από λίγες μέρες ορισμένοι εκ των διοργανωτών της κινητοποίησης ξεκαθάρισαν πως απαιτούν «σαρωτική δράση» για αύξηση του ωρομισθίου στα 15 δολάρια και την κατάκτηση επιδομάτων από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και μεγάλες εταιρείες όπως οι αλυσίδες λιανικής ή πρόχειρου φαγητού (π.χ. «Mc Donald’s», «Wendy’s», «Wallmart»), που απασχολούν χαμηλόμισθο εργατικό δυναμικό.
Απαίτησαν, επίσης, συγκεκριμένες πολιτικές για την αντιμετώπιση του «συστημικού ρατσισμού» σε μια οικονομία που πνίγει, όπως ανέφεραν, «την οικονομική κινητικότητα και τις ευκαιρίες καριέρας για πολλούς μαύρους και ισπανόφωνους εργαζόμενους». Τόνισαν πως κατηγορίες του πληθυσμού, όπως οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι, συχνά αμείβονται χαμηλότερα από άλλους (π.χ. λευκούς Αμερικανούς), με πενιχρούς μισθούς, που δεν εξασφαλίζουν φθηνό ενοίκιο, καθημερινό φαγητό ή κόμιστρα μετακίνησης.
πηγη: iskra.gr
«Σκάτζα» στη Μανίλα
Εκτροπές δρομολογίων καταγράφονται στην Ασία καθώς πλοιοκτήτες και οι διαχειριστές βρίσκουν λύσεις και δημιουργούν πολύπλοκες αλυσίδες εφοδιαστικής για να αλλάξουν τα πληρώματα. Περίπου 35 από τις 45 εκτροπές των φορτηγών πλοίων χύδην που έχουν συμβεί από τις 15 Ιουνίου, αποδίδονται στις πρόσφατες κινήσεις των Φιλιππίνων να ανοίξουν έναν ταξιδιωτικό διάδρομο για τους ναυτικούς, ώστε να διευκολυνθεί η μετακίνηση των πληρωμάτων. Εκτός των Φιλιππίνων οι ΗΠΑ έχουν αναδυθεί ως ένα από τα ευκολότερα μέρη για να αλλάξουν τα πληρώματα, κυρίως λόγω της διαθεσιμότητας αερογραμμών, ενώ οι περιορισμένες πτήσεις μεταξύ της Ευρώπης και την Ασία αυξάνουν στις δυσκολίες. Να σημειωθεί ότι μετά τη σύνοδο του Λονδίνου όπου δεκατρείς χώρες συμφώνησαν να διευκολύνουν τις «σκάτζες» των πληρωμάτων το ζήτημα παραμένει επί της ουσίας σε εκκρεμότητα καθώς δεν συνταιριάζουν οι αεροπορικές πτήσεις ενώ υπάρχουν ακόμη δυσκολίες που αναφέρονται στην εφαρμογή των μέτρων προστασίας για τη μη εξάπλωση της πανδημίας (πρωτόκολλα) που διαφοροποιούνται ανά περιοχή και λιμάνι.
πηγη: theseanation.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή