Σχόλια στην κριτική του Ριζοσπάστη στην απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ.

Πρόσφατα ο Ριζοσπάστης με άρθρο του Γιάννη Γκιόκα απάντησε στην απόφαση της πολιτικής επιτροπής του ΝΑΡ σχετικά με τις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο και με το «δημοκρατικό» πρόβλημα στη Χώρα.

Πρόκειται για άρθρο που ασκεί ισοπεδωτική και υποτιμητική κριτική με διαστρεβλώσεις και γενικεύσεις χωρίς καμία βάση. Και μόνο ο τίτλος του άρθρου «για έναν ειρηνικό και δημοκρατικό καπιταλισμό», αφού κατά τη γνώμη του αρθρογράφου αυτό προωθεί το ΝΑΡ, επιβεβαιώνει τα παραπάνω. 

Η αντικειμενική και εντελώς συγκεκριμένη αξιολόγηση των θέσεων όλων των πολιτικών δυνάμεων και ιδιαίτερα των αριστερών, στοιχείο της πρακτικής και της κουλτούρας των κομμουνιστών παλαιότερα, έχει από ότι φαίνεται χαθεί μαζί φυσικά με πολλά άλλα. Έτσι όμως δημιουργείται μία εικονική πραγματικότητα μακριά από ό,τι αντικειμενικά υπάρχει και η πολιτική που μπορεί να χαραχθεί με βάση αυτά είναι λανθασμένη. Έτσι πολώνονται σε εντελώς λανθασμένη βάση οι κομμουνιστές και ο κόσμος της αριστεράς, υψώνονται τείχη, γιατί ποιός μπορεί να αντιμετωπίσει ως συναγωνιστή κάποιον που επιδιώκει έναν δημοκρατικό και ειρηνικό καπιταλισμό; Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα η πολιτική κριτική και η ιδεολογική σύγκρουση και άλλο η διαστρέβλωση των θέσεων και του χαρακτήρα κάποιου πολιτικού φορέα. Το ΚΚΕ θεωρεί ότι, ισοπεδώνοντας όλες τις αριστερές δυνάμεις και χρεώνοντας τες στην υπηρέτηση του καπιταλισμού, θα απαλλαγεί από αυτές, θα μείνει η μόνη γνήσια αριστερή δύναμη και θα είναι όλο το πεδίο στη διάθεσή του. Μέχρι σήμερα αυτή η πρακτική δεν απέδωσε το παραμικρό, αλλά συνεχίζεται.

Το άρθρο απαντά σε δύο ζητήματα, στις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο και στους κινδύνους που υπάρχουν και στα ζητήματα της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Στο πρώτο είναι γνωστό ότι οι θέσεις του ΝΑΡ είναι λανθασμένες και αυτό ξεκινά από το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη εθνικών προβλημάτων στην εποχή του ιμπεριαλισμού, θεωρεί ότι αυτά χαρακτήριζαν την πρώτη φάση του καπιταλισμού, την εποχή του ελεύθερου ανταγωνισμού και έχουν προ πολλού εκλείψει. Το ζήτημα όμως αυτό έχει ξεκαθαριστεί θεωρητικά από το Λένιν και τις επεξεργασίες του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και ιστορικά ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Εθνικά προβλήματα υφίστανται σε πολλές χώρες και περιοχές με προφανή και οξύτατα το Κουρδικό πρόβλημα και αυτό της εθνικής αποκατάστασης των Παλαιστινίων. Αυτό δεν σημαίνει ότι βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα, στην εποχή των εθνικών κινημάτων για την εθνική και κρατική αποκατάσταση, ούτε ότι όλες οι διεκδικήσεις και τα αιτήματα τους σήμερα είναι προοδευτικά, απαιτείται συγκεκριμένη εξέταση και ανάλογη στάση από τους κομμουνιστές. Αυτά το ΝΑΡ τα αρνείται με αποτέλεσμα η στάση του να είναι άρνηση και αδιαφορία απέναντι σε όλα αυτά τα προβλήματα και σε ότι σχετικό συμβαίνει στη Βαλκανική και τη Μέση Ανατολή.

Αντίστοιχες όμως είναι και οι συνεδριακές θέσεις του ΚΚΕ όπως περιλαμβάνονται στο 19ο συνέδριο του όπου ρητά αναφέρεται ότι «σε περίπτωση εμπλοκής της Ελλάδας σε πόλεμο είτε ως αμυνόμενη, είτε ως επιτιθέμενη χώρα το κόμμα πρέπει να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής- λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε αυτή να συνδεθεί με τον αγώνα για ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. Με πρωτοβουλία του κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό- λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης και με σύνθημα «ο λαός θα δώσει την Ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα, πού, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την “ειρήνη” με το πιστόλι στον κρόταφο». 

Με βάση αυτή τη θέση δεν υπάρχει καθόλου χώρος για άλλου είδους δράση πέραν της μετατροπής του πολέμου σε εμφύλιο για την εξουσία, δεν θα υπάρξει προσπάθεια υπεράσπισης των συνόρων και της κυριαρχίας της χώρας, της εστίας του ελληνικού λαού σε καμία περίπτωση. Η θέση αυτή μάλιστα και η πρακτική που τροφοδοτούσε οδήγησαν την περίοδο εκείνη σε μεγάλο διχασμό της δύναμης του κόμματος. Η θέση αυτή οδήγησε στην απόρριψη των πιο φωτεινών στιγμών της ιστορίας του ΚΚΕ όπως είναι το ΕΑΜ και ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας και φυσικά δεν  υποστηρίζουμε τα λάθη που έγιναν και οδήγησαν στην ήττα το κίνημα της κατοχής.

Βέβαια σταδιακά το ΚΚΕ σιωπηρά μετακινήθηκε στην πράξη από τη θέση αυτή κάτω από τις αντιδράσεις που συναντούσε και την αναποτελεσματικότητα της, χωρίς πότε ωστόσο ανοιχτά να την αναθεωρήσει. Η συνεδριακή θέση ισχύει αλλά γίνονται διάφοροι  ελιγμοί σε πολλές περιπτώσεις που όχι μόνο δεν ισορροπούν σε μία λενινιστική γραμμή, αλλά ορισμένες φορές προσεγγίζουν θέσεις που παίρνουν τα αστικά κόμματα. Να θυμίσουμε την απόρριψη της συμφωνίας των Πρεσπών από το ΚΚΕ με το πιο βασικό επιχείρημα ότι η τότε κυβέρνηση έδωσε στους σλαβομακεδόνες γλώσσα και εθνικότητα. Έπρεπε δηλαδή να αναγκάσουν τους σλαβομακεδόνες, παρότι κάτοικοι της Μακεδονίας για 15 αιώνες, να παραιτηθούν από τη λέξη «Μακεδονία». Ακριβώς αυτό ήταν το επιχείρημα των αστικών κομμάτων.

Άλλο παράδειγμα είναι τα γεγονότα στον Έβρο πριν μερικούς μήνες. Τότε ο γραμματέας του κόμματος αναφέρθηκε, στους πρόσφυγες που πίεζαν για να περάσουν τα σύνορα ότι αποτελούν «ασύμμετρη απειλή» για τη χώρα και συμφώνησε  στα κλειστά σύνορα χωρίς καμία άλλη εξήγηση. Κλειστά σύνορα απέναντι σε ποιον; Όχι στον αντίπαλο στρατό, αλλά στους εξαθλιωμένους και ξεριζωμένους πρόσφυγες. Εντελώς αδικαιολόγητος χαρακτηρισμός ακόμη και στην περίπτωση αυτή που την όλη εξέλιξη έκανε μεγάλη προσπάθεια να την εκμεταλλευτεί η τουρκική κυβέρνηση.

Στη σημερινή φάση στην ανατολική Μεσόγειο το ΚΚΕ κατακεραυνώνει το ΝΑΡ με το ερώτημα αν είναι αντικαπιταλιστική θέση να αγνοεί την αμφισβήτηση  συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων πράξη που υπηρετείται με τη μειωμένη επήρεια των νησιών στον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών. Το ερώτημα μας είναι αν “είναι ορθό τα σύνορα της χώρας και τα χωρικά ύδατα της να θεωρούνται το ίδιο, ότι έχουν το ίδιο βάρος με τα κυριαρχικά δικαιώματα της”.

Τα σύνορα είναι το εδαφικό όριο της χώρας και η κατάργηση τους σημαίνει κατοχή, ενώ τα κυριαρχικά δικαιώματα είναι μία ασαφής έννοια την οποία ορίζει το δίκαιο της θάλασσας. Οι όποιες διαφορές στην ουσία επιλύονται από πολιτικό δικαστήριο και μάλιστα κατά τη θέληση των ισχυρών. Φυσικά το δίκαιο της θάλασσας, παρότι αστικό Δίκαιο, σήμερα ισχύει. Στη βάση του λύνονται οι όποιες διαφορές και στις συνθήκες που επικρατούν συμβάλλει στο να αποφεύγεται ο νόμος της ζούγκλας. Να σημειώσουμε επίσης ότι το δίκαιο αυτό διαμορφώθηκε σε προγενέστερη ιστορική περίοδο με ένα παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης πολύ πιο θετικό για το εργατικό κίνημα και τους λαούς. Η επήρεια των νησιών στη θάλασσα μπορεί να φτάσει και τα 200 μίλια και αυτού του είδους τις διεκδικήσεις τις καθορίζει η αστική τάξη της χώρας. Ως εκ τούτου θέλει προσοχή, όχι να απορρίψουν οι κομμουνιστές την ύπαρξη και διεκδίκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στη θάλασσα, αλλά να αποφύγουν τις παγίδες που ενδεχομένως στήνονται.

Οι κομμουνιστές υπερασπίζουν την εστία του λαού και του έθνους τους, εκεί που ζει, προοδεύει και δημιουργεί,  διαμορφώνει τη γλώσσα και τον πολιτισμό του. Υπερασπίζουν δηλαδή τα σύνορα, την ακεραιότητα της χώρας και την ανεξαρτησία της και όχι την πατρίδα όπως την εννοούν οι αστοί. Υπερασπίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της με βάση τα λαϊκά συμφέροντα και όχι κατά τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Οι κομμουνιστές μάχονται εναντίον του ιμπεριαλισμού, της εθνικής καταπίεσης και των πολέμων, εναντίων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, διεκδικούν την αποδέσμευση της χώρας από το ΝΑΤΟ, την απομάκρυνση των βάσεων και την κατάργηση του πλέγματος της εξάρτησης της χώρας, αγωνίζονται για την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση από κοινού με τα κινήματα και τους λαούς όλων των χωρών της Ευρώπης.

Δεν φτάνει η γενική καταγγελία του ιμπεριαλισμού που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία απλή πολιτική ζύμωση. Είναι αναγκαίος ο αγώνας για να διαμορφωθεί ένα ισχυρό ενωτικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα με κορμό την εργατική τάξη. Αντί για αυτό το ΚΚΕ αναπτύσσει μόνο μία επιδερμική δράση η οποία δεν δίνει αποτελέσματα, αφού ένα τέτοιο κίνημα για να το αγκαλιάσει ο λαός πρέπει να έχει την ελκτική δύναμη να τον κινητοποιήσει πλατιά να έχει σαφείς στόχους την έξοδο από το ΝΑΤΟ και την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ΚΚΕ δεν προωθεί την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά την παραπέμπει στη δικτατορία του προλεταριάτου και ούτε την άμεση έξοδο από το ΝΑΤΟ υποστηρίζει.

Με μία τέτοια ολοκληρωμένη πολιτική χωρίς παλινωδίες, με σαφή διαχωρισμό από την αστική τάξη και τις επιδιώξεις της, με ένα ισχυρό κίνημα εναντίον του ιμπεριαλισμού και των επεμβάσεων, κίνημα για την υπεράσπιση της ζωής του λαού διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις ώστε την ώρα της βαθιάς κρίσης της αστικής τάξης και του κράτους της η εργατική τάξη και συνολικά οι εργαζόμενοι «να παλέψουν για τη δική τους εξουσία».

Το άρθρο θεωρεί την αναφορά στο «δημοκρατικό» ζήτημα όχι απλώς επιλήψιμη αλλά προσχώρηση στην αστική λογική. Όμως οι όροι “δημοκρατικός”, “δημοκρατικό ζήτημα”, “δημοκρατικά προβλήματα”, “δημοκρατικές διεκδικήσεις”, “δημοκρατική επανάσταση” υπάρχουν όσο υπάρχει το κομμουνιστικό κίνημα και θέλουν να δείξουν ακριβώς ότι η ταξική ουσία των προβλημάτων αυτών δεν προϋποθέτει εργατική εξουσία για να λυθούν ή για να υπάρξουν κατακτήσεις σε αυτά.

Αναρωτιέται κανείς αν ο αρθρογράφος τα αγνοεί όλα αυτά ή θεωρεί ότι δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία ο αγώνας για αυτού του είδους τα προβλήματα, αφού ως εγγενή προβλήματα της αστικής εξουσίας θα λυθούν στην επαναστατική ανατροπή. Αφού όσο υπάρχει αστική εξουσία θα υπάρχουν προβλήματα δημοκρατίας πρέπει να προτιμήσουμε να αγωνιστούμε για την ανατροπή του καπιταλισμού; Τι διαφορετικό μπορεί να σημαίνει η τοποθέτηση του αρθρογράφου ότι η χρήση του όρου «δημοκρατικό» ζήτημα είναι θολή και αταξική επειδή αποσυνδέει το ζήτημα της δημοκρατίας από το ζήτημα της εξουσίας; Η θέση αυτή οδηγεί στη λογική να καταγγέλλουμε απλά την έλλειψη δημοκρατίας αλλά να μη οργανώνεται κίνημα διεκδίκησης δημοκρατικών κατακτήσεων μία και αυτά θα λυθούν με την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Μ’ αυτό φαίνεται να εξηγείται η διάλυση εκ μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ της Συσπείρωσης για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, η ουσιαστική διάλυση της ΕΕΔΥΕ και ότι δεν προωθήθηκαν αποφάσεις για παρόμοια κινήματα, όπως κίνημα εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό όμως είναι τεράστιο λάθος. Οι κομμουνιστές αναπτύσσουν δράση και κίνημα για όλα τα προβλήματα και τις αντιθέσεις που ταλανίζουν την κοινωνία, καθένα από αυτά έχει τη σχετική αυτοτέλεια  και την αξία του πρέπει όμως να συναρθρώνονται οι δράσεις αυτές πάνω στη βασική αντίθεση του καπιταλισμού, στον αγώνα εναντίον του κεφαλαίου για την υπεράσπιση των εργαζομένων με προοπτική την επαναστατική ανατροπή.

Η πρόταση του ΝΑΡ για το δημοκρατικό ζήτημα είναι η ανάπτυξη του κινήματος αυτού με τη δημιουργία αυτοτελούς συσπείρωσης που θα παρεμβαίνει και στην αντιφασιστική πάλη και θεωρεί ότι πρέπει να μονιμοποιηθεί ο συντονισμός πολιτικών οργανώσεων για το θέμα αυτό.

Με την πρόταση αυτή καθένας μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί να έχει τις παρατηρήσεις και τις ενστάσεις του.

Ο αρθρογράφος όμως ανακαλύπτει το καταπληκτικό ότι ο απώτερος στόχος της είναι να εγκλωβιστεί σε αυτήν το ΚΚΕ σε μία λογική δεξιά- αντιδεξιά, όπως αναφέρει, φιλική ουσιαστικά προς το ΣΥΡΙΖΑ που θα κατατείνει σε μία προοδευτική κυβέρνηση από μία σειρά αριστερές οργανώσεις και σε αυτές συμπεριλαμβάνει και τον Εργατικό Αγώνα.

Το τι θα πράξει ο Εργατικός Αγώνας και πώς σκέφτεται τις εξελίξεις και τη δράση των κομμουνιστών το έχει δημοσιοποιήσει πολλές φορές και το τελευταίο διάστημα με εκτενές κείμενο του γύρω από κρίσιμα ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος και της προοπτικής του. 

Ο Εργατικός Αγώνας παραμένει πιστός στο μαρξισμό-λενινισμό,  αγωνίζεται για την υπεράσπιση της ιστορίας του ΚΚΕ και του κομμουνιστικού κινήματος πάντα με ένα κριτικό πνεύμα, είναι σταθερός αντίπαλος της αστικής τάξης και του δεξιού και αριστερού οπορτουνισμού, αγωνίζεται για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και την επανάσταση στη χώρα.

Πάντως είναι απίθανη η σκέψη που πολλές φορές επαναλαμβάνεται ότι όλοι και όλα βυσσοδομούν να εγκλωβίσουν το ΚΚΕ σε μία οπορτουνιστική συνεργασία με κατάληξη μία “προοδευτική κυβέρνηση” που θα διασώσει τον καπιταλισμό, το μόνιμο μοτίβο χρόνια τώρα. Οι πάντες θέλουν να αποκόψουν το ΚΚΕ από την επαναστατική του πορεία και να το ενσωματώσουν στο σύστημα. Οι οργανώσεις των λίγων μελών η καθεμία επιδιώκουν να εγκλωβίσουν τη μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη δύναμη του κομμουνιστικού χώρου.

Το άρθρο κάνει έκκληση στους αγωνιστές τα μέλη και τους φίλους του ΝΑΡ να συνεργαστούν ή να ενταχθούν στο ΚΚΕ. Θα προτείναμε αν έτσι είναι τα πράγματα,  και με βάση τον συσχετισμό αυτό το ΚΚΕ στη βάση ενός πλαισίου που το ίδιο θα διαμορφώσει να καλέσει όλες αυτές τις οργανώσεις και αγωνιστές να συζητήσουν και να συστρατευτούν. Εκεί θα αποκαλυφθούν οι στόχοι και οι πονηρές δεύτερες σκέψεις κάποιων και θα διευκολυνθούν οι τίμιοι αγωνιστές να το πλαισιώσουν. Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να γίνει. Το ΚΚΕ αντί πολιτικές συμφωνίες και πολιτική δράση και να ηγεμονεύσει σ’ αυτές, προτιμά να ασχολείται με συνωμοτικά σχέδια που εξυφαίνουν όλοι σε βάρος του.

Βλέπει την οργάνωση της λαϊκής δράσης απέναντι στην καταστολή, την εργοδοτική τρομοκρατία και τον αυταρχισμό να την αναλαμβάνει το «ταξικό εργατικό κίνημα», το ΠΑΜΕ δηλαδή και η Κοινωνική Συμμαχία, αν και όταν δημιουργηθεί, δηλαδή μόνο του το ΚΚΕ χωρίς πολιτικές συμμαχίες και άλλα τέτοια μπερδέματα.

Για το τέλος του άρθρου του ο αρθρογράφος θέλησε να μας υπενθυμίσει ότι αυτές τις εκτιμήσεις τις είχε κάνει πριν ένα χρόνο η ΚΕ του ΚΚΕ και επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά. Όπως συμβαίνει… πάντα θα προσθέταμε εμείς.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

του Βασίλη Λιόση

1.    Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο: το δικαίωμα στο θρησκεύεσθαι και στην εκδήλωση της θρησκευτικής λατρείας είναι αναφαίρετο. 

2.    Στο παραπάνω αξίωμα εξαιρούνται δραστηριότητες που βλάπτουν τα ανθρώπινα όντα π.χ. οικονομική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου από αγύρτες χριστεμπόρους.

3.    Ο σεβασμός στην πίστη του άλλου δεν συνεπάγεται και απουσία κριτικής  απέναντι στα θρησκευτικά πιστεύω. 

4.    Από την άλλη η όποια κριτική δεν μπορεί να ανήκει στην πρώτη γραμμή της ιδεολογική πάλης γιατί η θρησκεία είναι στοιχείο του εποικοδομήματος.

5.    Επιπλέον, η κριτική δεν μπορεί να είναι αφ' υψηλού και πολύ περισσότερο εξυπνακίστικη. Κανένας δεν πείθεται με την ειρωνεία ενώ ο φορέας μιας κριτικής που έχει τέτοια χαρακτηριστικά δείχνει να μην κατανοεί τους μηχανισμούς δημιουργίας της θρησκευτικής συνείδησης που εξ' ορισμού είναι φενακισμένη. 

6.    Ειδικά για την Τήνο πρέπει να σημειώσουμε πως οι εικόνες ανθρώπων που σέρνονται στα τέσσερα είναι θλιβερές αλλά αυτός είναι ένας και μόνο χαρακτηρισμός. Ο σεβασμός στην πίστη και στον πόνο του θρησκευόμενου δεν πρέπει να μας εμποδίζει α) να καταγγέλλουμε το άθλιο εμπόριο που διεξάγεται στην Τήνο, β) να αποκαλύπτουμε τις αντιφάσεις της χριστιανικής πίστης π.χ. πώς είναι δυνατόν ένας φιλεύσπλαχνος Θεός να έχει ανάγκη από γονυπετείς, αυτοταπεινωμένους ανθρώπους, γ) να ερμηνεύουμε τα "θαύματα" π.χ. Σε ένα βιβλίο με τον τίτλο "Θεός και μοντέρνα φυσική" ο συγγραφέας (Πολ Ντέιβις) γράφει πως ορισμένες ασθένειες μπορεί να ιαθούν κάτω από μία έντονη συγκινησιακή φόρτιση. Ωστόσο δεν μπορούν να ιαθούν τα πάντα π.χ. σε κανέναν δεν φύτρωσε ένα κομμένο χέρι. 

7.     Όσον αφορά αυτά που έγραψε ο Τσίπρας δεν έχουν καμία σχέση με το σκεπτικό που παραθέσαμε περί σεβασμού στην πίστη του άλλου. Ο Τσίπρας είναι δηλωμένος άθεος και πολύ καλά κάνει αλλά το κείμενό του αναιρεί τα πιστεύω του, χαϊδεύει αυτιά και σε τελική ανάλυση είναι ψηφοθηρικό. Το κείμενό του προϋποθέτει την ύπαρξη ενός ανύπαρκτου προσώπου κάτι που ασφαλώς γνωρίζει. Ορισμένοι στην (ατυχή) προσπάθειά τους να υπερασπιστούν τα γραφόμενα του Τσίπρα παραθέσανε φωτογραφίες του Βελουχιώτη με κληρικούς. Ο ιστορικός παραλληλισμός που επιχείρησαν δεν αντέχει σοβαρής κριτικής. Τότε πάνω από 4 χιλιάδες παπάδες εντάχθηκαν στο ΕΑΜ και με το όπλο στο χέρι αγωνίστηκαν ενάντια στον κατακτητή και τον ναζισμό. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το σημερινό ιερατείο; 

 Σέβομαι, λοιπόν, την πίστη του άλλου σημαίνει εκτός των άλλων ότι δεν του λέω ψέματα αφού το "ου ψευδομαρτηρήσεις" έχει καθολική ισχύ. Ή όχι;

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Άρθρο - Παρέμβαση

Η υγειονομική κρίση που έχει ξεσπάσει σε παγκόσμια κλίμακα από τον περασμένο Φλεβάρη και οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν στην πλειονότητα των χωρών του κόσμου στις μετακινήσεις των ανθρώπων και την διακοπή των αεροπορικών συνδέσεων, έφεραν στην επιφάνεια και στην συνέχεια γιγάντωσαν ένα τεράστιο πρόβλημα που σχετίζεται με τον εγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων Ναυτεργατών που παραμένουν στα πλοία για μεγάλο χρονικό διάστημα καθ’ υπέρβαση των δικαιωμάτων τους, όπως αυτά θεσπίζονται και κατοχυρώνονται στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας τους.

Το θαλάσσιο εμπόριο όχι μόνο δεν διακόπηκε και δεν περιορίστηκε αλλά αντίθετα ενισχύθηκε και αυξήθηκε την περίοδο της πανδημίας.

Σύμφωνα με στοιχεία του IMOκαι της ITF, υπολογίζονται σήμερα ότι πάνω από 150.000 Ναυτεργάτες βρίσκονται σε πολύμηνη αναμονή για σκάντζα προκειμένου να παλινοστηθούν στις πατρίδες τους.

Πρόκειται για ένα μεγάλων διαστάσεων κοινωνικό πρόβλημα που οι παρενέργειές του αφορούν την εργασιακή εξάντληση με τις αφόρητες συνθήκες εργασίας αλλά και ποικίλων ψυχολογικών προβλημάτων που διαμορφώνει η παρατεταμένη καθυστέρηση στην αντικατάστασή τους σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα που υπάρχει στην εξέλιξη του υγειονομικού προβλήματος στις περισσότερες χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η κατάσταση αυτή όσο διαιωνίζεται (είναι και επιστημονικά αποδεδειγμένο) εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους για την υγεία των Ναυτεργατών και κατ’ επέκταση και για την ίδια την ασφάλεια των πλοίων.

Διεθνείς, περιφερειακοί και εθνικοί οργανισμοί, οργανώσεις και κυβερνήσεις μαζί και η ITFκαι οι εθνικές της οργανώσεις περιορίζονται σε τηλεδιασκέψεις, σε παραινέσεις και σε εκκλήσεις σε κυβερνήσεις χωρών που όμως οι ενέργειες αυτές αποδεικνύονται ατελέσφορες και το πρόβλημα συνεχώς διογκώνεται και με τον τρόπο αυτό υποβαθμίζεται η αξία της ανθρώπινης ζωής, η αξιοπρέπεια και τα εργασιακά δικαιώματα των Ναυτεργατών. Τα βήματα που έως τώρα έχουν γίνει είναι πολύ μικρά και δεν συνιστούν λύση στο πρόβλημα.

Στην πραγματικότητα τα εργατικά δικαιώματα και οι συλλογικές συμβάσεις των Ναυτεργατών έχουν κουρελιαστεί και πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων.

Σημειώνουμε ότι σε εθνικό επίπεδο η αντικατάσταση πληρωμάτων μέσω ΣΣΕ κυμαίνεται από 2 έως 7 μήνες και στην διεθνή ναυτική σύμβαση το ανώτατο όριο είναι οι 9 μήνες.

Σύμφωνα με στοιχεία της ITF, διαπιστώνεται σε πολλές περιπτώσεις οι εγκλωβισμένοι σε πλοία Ναυτεργάτες να έχουν ξεπεράσει τον ενάμιση χρόνο σε αυτά.

Οι ευθύνες του εφοπλιστικού κεφαλαίου, των διεθνών οργανισμών (ΟΗΕ – ILO– IMO) αλλά και της ITFείναι βαρύτατες αφού έως τώρα δεν έχει δοθεί ουσιαστική λύση στο πρόβλημα και οι Ναυτεργάτες βρίσκονται σε μια ιδιόμορφη ομηρία που αρχίζει πλέον να τίθενται σοβαροί κίνδυνοι για την σωματική και ψυχική τους υγεία.

Το χειρότερο όμως είναι ότι με την συνέχιση της πανδημίας διεθνώς τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει στο άμεσο διάστημα με την ελεύθερη και απρόσκοπτη σκάντζα των Ναυτεργατών, τόσο αυτών που αγωνιωδώς επιζητούν την αντικατάστασή τους όσο και εκείνων που παραμένουν πολλούς μήνες άνεργοι και τους εμποδίζεται ο προορισμός στα εργασιακά τους καθήκοντα πάνω στα πλοία.

Κατά τα άλλα το αστικό πολιτικό σύστημα και το εφοπλιστικό κεφάλαιο διεθνώς χύνουν καθημερινά κροκοδείλια δάκρυα, εκφράζουν επαίνους και φιλοφρονήσεις για τους Ναυτεργάτες που επανδρώνουν τα πλοία, χωρίς ωστόσο να έχουν πράξει τα δέοντα για την ομαλή και ασφαλή αντικατάσταση των Ναυτεργατών.

Οι χώρες που έχουν έως σήμερα επιτρέψει την σκάντζα των Ναυτεργατών είναι ελάχιστες και σε αυτές υπάρχει ένα πολυδαίδαλο – γραφειοκρατικό σύστημα εισόδου και εξόδου των Ναυτεργατών από αυτές με το οποίο ταλαιπωρούνται αφάνταστα οι Ναυτεργάτες σε πολλές δε περιπτώσεις δεν τους εξασφαλίζεται ο αναγκαίο ιατρικός έλεγχος.

Επίσης σοβαρό πρόβλημα υπάρχει με τα στεγανά που έχει επιβάλει το διεθνές εφοπλιστικό κατεστημένο σε συνεργασία με τους διεθνείς οργανισμούς σχετικά με τα κρούσματα που έχουν σημειωθεί ως τώρα σε ποντοπόρα πλοία και οφείλονται στην έλλειψη των ενδεδειγμένων μέτρων προστασίας και τα οποία δεν δημοσιοποιούνται .

Αναφορικά με την χώρα μας πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η κυβερνητική πολιτική, αυτή των εφοπλιστών αλλά και του συνδικαλιστικού κινήματος (εργοδοτικός – κυβερνητικός και κομματικός συνδικαλισμός) κινούνται στην ίδια ρότα και στην πραγματικότητα όλοι μαζί έχουν την ίδια συμβολή για την απελπιστική κατάσταση που έχουν οδηγηθεί οι έλληνες Ναυτεργάτες που είναι ναυτολογημένοι σε ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία.

Το εφοπλιστικό κεφάλαιο όλη αυτή την περίοδο έχει τον στόλο του σε πλήρη λειτουργία, η διεθνής ναυλαγορά βρίσκεται σε ανοδική τροχιά, τα κέρδη των εφοπλιστών αυξάνουν εντυπωσιακά και μαζί με την κυβέρνηση αναλώνονται σε κινήσεις εντυπωσιασμού για το μεγάλο αυτό ναυτεργατικό πρόβλημα.

Από την άλλη η ITFκαι οι εθνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις που ανήκουν στην δύναμή της εκλιπαρούν διεθνείς οργανισμούς και κυβερνήσεις χωρίς όμως έως και σήμερα κανένα ουσιαστικό -χειροπιαστό αποτέλεσμα.

Η ίδια ακριβώς στάση είναι και των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολύ εύστοχα ένα Ναυτεργάτης σχολίασε πρόσφατα, μετά από πολύμηνη ομηρία του τα εξής: «άραγε εάν αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες Ναυτεργάτες εγκλωβισμένοι στα πλοία ήταν αμερικάνοι – γερμανοί – άγγλοι – γάλλοι το πρόβλημα θα είχε την ίδια αντιμετώπιση σε διεθνές – περιφερειακό και εθνικό επίπεδο;»

Στο σημείο αυτό σημειώνουμε ότι το σύνολο των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών που έχουν εθνικό στόλο, τα πληρώματα που χρησιμοποιούν προέρχονται από χώρες του τρίτου κόσμου και οι σημαίες που φέρουν αυτά είναι συντριπτικά σημαίες ευκαιρίας όπως είναι Λιβέρια - Παναμάς – Νησιά Μάρσαλ – Μάλτα - Κύπρος κλπ, που στα νηολόγιά τους βρίσκονται χιλιάδες ποντοπόρα πλοία και ο ρόλος των χωρών αυτών σχετικά με την διαχείριση του προβλήματος είναι σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο ανύπαρκτος. Το μόνο το οποίο έχουν εξασφαλίσει με τις σημαίες των χωρών τους είναι η φορολογική ασυλία και οι εργασιακές συνθήκες γαλέρας για τους Ναυτεργάτες.

Μέσα σε αυτή την ζοφερή, επικίνδυνη και αδιέξοδη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί ένα σημαντικό, ανατρεπτικό και αγωνιστικό μήνυμα στέλνουν Ναυτεργάτες δύο πλοίων που βρίσκονται στην Αυστραλία που δείχνει τον δρόμο που πρέπει να πορευτεί τόσο το διεθνές ν.σ.κ καθώς και αντίστοιχες ναυτεργατικές οργανώσεις σε διεθνή επίπεδο.

Οι Ναυτεργάτες σε αυτά τα πλοία σταμάτησαν την δουλειά, αρνήθηκαν την εκτέλεση του ταξιδιού, απαίτησαν την αντικατάστασή τους και αρνήθηκαν νέα επέκταση των ΣΣΕ τους. Η αγωνιστική και αυθόρμητη πρωτοβουλία τους ανησύχησε και θορύβησε το εφοπλιστικό κατεστημένο, τους διεθνείς οργανισμούς, ακόμη περισσότερο τους προδότες συνδικαλιστές της ITF που όλοι μαζί είδαν σε αυτό το αυθόρμητο αγωνιστικό ξέσπασμα των Ναυτεργατών τον κίνδυνο μιας γενικευμένης παράλυσης στο διεθνές θαλάσσιο εμπόριο και το κυριότερο ότι οι Ναυτεργάτες μπορούν, μη έχοντας επίσημη συνδικαλιστική κάλυψη και προστασία, με την αυτοοργάνωσή τους να επιβάλουν αυτό που επίμονα αρνούνται οι εφοπλιστές, οι αστικές κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί που είναι στην υπηρεσία τους, δηλαδή την ομαλή εναλλαγή των πληρωμάτων με την τήρηση όλων των υγειονομικών κανόνων για την προστασία των ίδιων και των συναδέλφων τους.

Εάν αυτή την αγωνιστική πρωτοβουλία αυτών των Ναυτεργατών στα δύο πλοία την έκανε η ITF ή εθνικές οργανώσεις της δύναμής της σε περιφερειακό επίπεδο ή έστω στοχευμένα σε μεγάλα λιμάνια αυξημένης εμπορικής κίνησης, σήμερα κανείς Ναυτεργάτης δεν θα ήταν όμηρος και εγκλωβισμένος σε πλοίο ανά την υδρόγειο.

Αυτός είναι ο δρόμος και η διέξοδος που πρέπει να ακολουθήσουν οι Ναυτεργάτες, να πιέσουν και να επιβάλουν στις οργανώσεις τους για να δοθεί άμεση ουσιαστική λύση στον πολύμηνο εργασιακό τους γολγοθά.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Καθόλου δεν μας προξενεί εντύπωση η στάση των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού στο ν.σ.κ που και αυτοί βλέπουν την «λύση» του προβλήματος είτε μέσω συναντήσεών τους με τον Υπουργό Ε.Ν (τον οποίο μέμφονται ότι δεν τους δέχεται…..) είτε μέσω Ε.Ε και διεθνών οργανισμών και όπως και οι δυνάμεις του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού δηλώνουν οπαδοί των θεσμικών παρεμβάσεων, δηλαδή από τις εθνικές κυβερνήσεις, τους διεθνείς οργανισμούς και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από κοινού αυτές οι δυνάμεις δηλώνουν την εχθρότητά τους στην αναγκαία οργάνωση, συσπείρωση και αγωνιστική παρέμβαση των Ναυτεργατών.

Σε αντιδιαστολή η ΠΕΝΕΝ, παίρνοντας υπόψη όλες αυτές τις δυσμενείς εξελίξεις στο πρόβλημα, θεωρεί μονόδρομο την αγωνιστική δράση και παρέμβαση των Ναυτεργατών όλου του κόσμου.

ΥΓ 2: Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ με βάση τις θέσεις που αναλύονται στα κείμενα των παρεμβάσεών της,  τις αμέσως επόμενες  μέρες θα στείλει τόσο στις διεθνείς όσο και στις εθνικές ναυτεργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις ανοιχτή επιστολή για την ανάγκη αγωνιστικής - απεργιακής δράσης με σκοπό την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Χριστίνα Πάντζου

Ιστορική είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Κολομβίας να διατάξει την κατ’ οίκον φυλάκιση του ακροδεξιού πρώην προέδρου Αλβαρο Ουρίμπε, όσο διερευνώνται οι κατηγορίες δωροδοκίας, χειραγώγησης μαρτύρων και εξαπάτησης των δικαστικών αρχών που τον βαρύνουν.

Το παράδοξο είναι ότι η υπόθεση που έκανε τον Ουρίμπε να γίνει ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που προφυλακίζεται ξεκίνησε από τον ίδιο το 2012. Τότε, ο γερουσιαστής Ιβάν Σεπέδα του αριστερού Δημοκρατικού Πόλου ερευνούσε τις σχέσεις του Αλβαρο Ουρίμπε με παραστρατιωτικούς και ναρκέμπορους: σύμφωνα με στοιχεία που παρέθεσε μία από τις διαβόητες ομάδες της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Ενωμένες Αυτοάμυνες της Κολομβίας», αυτή είχε ιδρυθεί υπό τις εντολές του ίδιου και του αδελφού του, Σαντιάγο, σε κτήμα ιδιοκτησίας της οικογένειας Ουρίμπε τη δεκαετία του 1990, τότε που ο μετέπειτα πρόεδρος ήταν κυβερνήτης της Πολιτείας Αντιόκια.

Μετά τις αποκαλύψεις, ο Αλβαρο Ουρίμπε προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο κατηγορώντας τον Σεπέδα ότι κατασκεύασε ψεύτικες κατηγορίες εναντίον του. Ωστόσο, το 2018 το Ανώτατο Δικαστήριο όχι μόνο απέρριψε κάθε κατηγορία εναντίον του Σεπέδα, αλλά ξεκίνησε έρευνα εναντίον του Ουρίμπε για χειραγώγηση μαρτύρων. Στα χέρια των δικαστικών αρχών υπάρχει σωρεία στοιχείων που αποδεικνύουν ότι δικηγόροι του επισκέπτονταν στη φυλακή παραστρατιωτικούς στους οποίους υπόσχονταν λεφτά και ευνοϊκή δικαστική μεταχείριση για να αποκρύψουν κάθε σχέση του μαζί τους.

Μάλιστα διατάχθηκε επίσης η κατ’ οίκον κράτηση ενός εκ των δικηγόρων του, του Ντιέγο Καδένα, που φέρεται να προσλήφθηκε για να «αποδομήσει» τους ισχυρισμούς του Σεπέδα με ψευδομαρτυρίες παραστρατιωτικών. Οι δικαστές έχουν στα χέρια τους ηχογραφημένες συνομιλίες στις οποίες ο δικηγόρος ενημερώνει συστηματικά τον Ουρίμπε για την πρόοδο του «έργου» του. Οι συναντήσεις με τους παραστρατιωτικούς για να συμφωνήσουν τι θα πούνε ή για να αναιρέσουν προηγούμενες καταθέσεις τους δεν έγιναν μόνο στην Κολομβία αλλά και στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με έγγραφα στα οποία είχε πρόσβαση η εφημερίδα El Pais, o Ουρίμπε έδωσε στον δικηγόρο τα στοιχεία για να έρθει σε επαφή με έναν άντρα που οι δικαστές εκτιμούν πως είναι ο παραστρατιωτικός Κάρλος Σιέρα «Τούσο», ο οποίος είχε εκδοθεί στις ΗΠΑ και έχει εκτίσει πλέον την ποινή του εκεί.

Μπορεί ο Αλβαρο Ουρίμπε να μην αμφισβήτησε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου και να εξέφρασε απλά τη λύπη του δηλώνοντας: «Η στέρηση της ελευθερίας μου μού προκαλεί βαθιά θλίψη, για τη σύζυγό μου, για την οικογένειά μου και για τους Κολομβιανούς που ακόμη πιστεύουν ότι κάτι καλό έκανα για την Πατρίδα», αλλά το κόμμα που ίδρυσε και που κατ’ ευφημισμόν ονόμασε Δημοκρατικό Κέντρο αντέδρασε με πολεμική ρητορική. Εκπρόσωποί του κατήγγειλαν πολιτική επίθεση και «εκδίκηση εναντίον του την ώρα που οι πρώην αντάρτες των FARC μένουν στο απυρόβλητο», ενώ η γερουσιάστρια Πάολο Ολγκίν ζήτησε δημόσια τη «βοήθεια» των ενόπλων δυνάμεων, χωρίς να διευκρινίζει τι είδους βοήθεια και προς τι…;

Λάδι στη φωτιά ήταν και οι δηλώσεις του κομματικού του συντρόφου και προέδρου Ιβάν Ντούκε, πως πληγώνει τους Κολομβιανούς να βλέπουν ότι «πολλοί που έσυραν τη χώρα στη βαρβαρότητα μπορούν να υπερασπίζονται εαυτόν ελεύθεροι ή έχουν εξασφαλίσει ότι ποτέ δεν θα πάνε φυλακή, ενώ δεν επιτρέπουν σε έναν παραδειγματικό δημόσιο υπηρέτη να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε συνθήκες ελευθερίας με το τεκμήριο της αθωότητας». Πολλοί κατηγόρησαν τον πρόεδρο Ντούκε για απαράδεκτη παρέμβαση στη Δικαιοσύνη καθώς έσπευσε να δηλώσει την αμέριστη στήριξή του στον πολιτικό του μέντορα και να τονίσει ότι «πάντα θα πιστεύω στην αθωότητα του Αλβαρο Ουρίμπε, ένα άτομο στου οποίου τη συμπεριφορά βρίσκεται πάντα η λέξη εντιμότητα». Αλλά αυτή η εντιμότητα αμφισβητείται από την ίδια την πραγματικότητα.

Ο 68χρονος Ουρίμπε, ηγέτης της Ακροδεξιάς της Κολομβίας, έχει κυριαρχήσει επί δεκαετίες στην πολιτική ζωή της χώρας και υπήρξε πρόεδρος επί δύο θητείες (2002-2010) και από το 2018 είναι γερουσιαστής και μάλιστα αυτός που εξελέγη με τις περισσότερες ψήφους. Ο πολιτικός του βίος έχει υπάρξει θυελλώδης και όλα αυτά τα χρόνια έχουν συσσωρευτεί κάπου 250 καταγγελίες κάθε τύπου εναντίον του: από ποινικά αδικήματα, ευνοϊκή μεταχείριση τρίτων με σκοπό τον πλουτισμό του ίδιου και των παιδιών του, εξαγορά ψήφων στο κοινοβούλιο, παράνομες παρακολουθήσεις πολιτικών αντιπάλων κ.λπ.

Επιπλέον, 14 υποθέσεις εκκρεμούν ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου. Ανάμεσά τους οι σφαγές του 1996 στην Γκράνχα και του 1997 στο Ελ Αρο όσο ήταν κυβερνήτης στην Αντιόκια και εδραίωνε τη σχέση του με τις παραστρατιωτικές ομάδες, η δολοφονία το 1998 του ακτιβιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα Χεσούς Μαρία Βάγε ή του άλλοτε φίλου του Πέδρο Χουάν Μορένο. Ενώ επί της προεδρίας του ξέσπασε και το σκάνδαλο των «ψευτοθετικών», των αμάχων που δολοφονούνταν από στρατιωτικούς κι έπειτα τους έντυναν αντάρτες για να υπερκαλύψουν το «πλάνο» τους και να καρπωθούν άδειες και χρηματικά επιδόματα.

Κατηγορίες που περιμένουν εδώ και χρόνια να εκδικαστούν και σίγουρα πολύ πιο σοβαρές από αυτήν για την οποία διατάχθηκε η κατ’ οίκον κράτησή του. Ωστόσο αυτή η απόφαση προμηνύει το βάθεμα της πολιτικής πόλωσης στη χώρα και νέα προβλήματα για τον Ιβάν Ντούκε σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Πριν από την πανδημία η χώρα γνώρισε τις μαζικότερες διαδηλώσεις των τελευταίων δεκαετιών, ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα λόγω της κακής διαχείρισης της πανδημίας του κορονοϊού, που σαρώνει έχοντας καταγράψει έως το περασμένο Σαββατοκύριακο περισσότερα από 390.000 κρούσματα και σχεδόν 13.000 νεκρούς, αλλά και της τεράστιας οικονομικής κρίσης που ήδη έχει αφήσει εκατομμύρια πολίτες χωρίς δουλειά. Και ακόμη ο αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης, τονίζουν οι οικονομολόγοι, δεν έχει γίνει αισθητός σε όλη του την έκταση.

πηγη: efsyn.gr