Λένιν ιστορική τομή

Ο Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνοφ (Λένιν) γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1870 στο Σιμπίρσκ, στις όχθες του Βόλγα. Με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννησή του, το Πριν παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στο θεωρητικό και πολιτικό έργο του Λένιν, θεωρώντας πως η συζήτηση γύρω από το έργο του είναι ταυτόχρονα πολιτική θέση για την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της προλεταριακής επανάστασης προς τον κομμουνισμό.

Στο αφιέρωμα αυτό εντάσσεται το παρακάτω άρθρο:

Η δυαδική εξουσία ως πειραματική διάταξη

Παναγιώτης Σωτήρης

Το νήμα της αντίληψης της μετάβασης ως όξυνση της ταξικής πάλης

Η δυαδική εξουσία είναι μια από τις πιο κομβικές έννοιες που συνδέουμε με το έργο αλλά και την πολιτική πρακτική του Λένιν. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές τείνουμε να διαβάζουμε την έννοια αυτή με έναν αρκετά στενό, κατά τη γνώμη μου, τρόπο, περιορίζοντας την απλώς στην περιγραφή μιας ιδιαίτερης συγκυρίας, μιας στιγμής στην εξέλιξη της επαναστατικής διαδικασίας, όπου απέναντι στην εξουσία του αστικού κράτους αρθρώνονται οι ανταγωνιστικοί θεσμοί της εργατικής εξουσίας ως δυνάμει θεσμοί της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Σε αυτή την ανάγνωση η δυαδική εξουσία γίνεται μια κάπως σύντομη φάση που απλώς σηματοδοτεί την ανάγκη του κρίσιμου περάσματος στην πλήρη κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Ωστόσο, πιστεύω ότι υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να δούμε την έννοια της δυαδικής εξουσίας. Σε αυτή την περίπτωση, η δυαδικότητα της εξουσίας στη μεταβατική περίοδο δεν περιγράφει μια στιγμή αλλά μια περισσότερο δομική συνθήκη οποιασδήποτε διαδικασίας επαναστατικής μετάβασης, δηλαδή την ανταγωνιστική και συγκρουσιακή συνύπαρξη όχι μόνο ανταγωνιστικών μορφών εξουσίας αλλά και ανταγωνιστικών μορφών κοινωνικής οργάνωσης.

Μια τέτοια οπτική έρχεται να συναντήσει δύο κρίσιμες αφετηρίες που συναντάμε στο έργο του Μαρξ, ύστερα από την εμπειρία της Κομμούνας.

Η μία είναι η επιμονή στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι ένα κοινωνικό σύστημα αλλά η μεταβατική περίοδος προς τον κομμουνισμό, περίοδος όξυνσης της ταξικής πάλης αλλά και πειραματισμού, καθώς το ερώτημα των νέων κοινωνικών μορφών «μπορεί ν’ απαντηθεί μόνο επιστημονικά», στοιχείο που ακριβώς παραπέμπει σε μια πειραματική αντίληψη της πολιτικής.

Η άλλη είναι αυτό που ο Μπαλιμπάρ θα ονομάσει αργότερα η «διόρθωση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου» που συναντάμε στον Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία, δηλαδή η επιμονή ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί απλώς να χρησιμοποιήσει τον μηχανισμό του αστικού κράτους ως έχει, αλλά απαιτείται μια νέα πρακτική της πολιτικής με ανταγωνιστικούς θεσμούς, μια νέα αντίληψη της πολιτικής, της δημοκρατίας, της συμμετοχής, που να οδηγεί σε μια εκτεταμένη κοινωνικοποίηση του πολιτικού και πολιτικοποίηση του κοινωνικού.

Στον ίδιο τον Λένιν συναντάμε αυτή την αγωνία, κυρίως στην περίοδο της ΝΕΠ, ιδίως σε σχέση με την ανάγκη για μια πολιτιστική επανάσταση που θα εξασφάλιζε άλλους όρους πολιτικής και κοινωνικής συμμετοχής και κινητοποίησης των ίδιων των προλεταρίων στη διαδικασία της επαναστατικής μετάβασης.

Το νήμα αυτό της αντίληψης της μετάβασης ως όξυνσης της ταξικής πάλης και ως εκτεταμένου κοινωνικού πειραματισμού για την ανάδυση και εμπέδωση νέων κοινωνικών σχέσεων και μορφών πέραν του καταναγκασμού της αγοράς και του φετιχισμού της αξίας, υπήρξε ταυτόχρονα υποτελές αλλά και ιδιαίτερα ενεργό μέσα στην ιστορία του επαναστατικού κινήματος. Απωθήθηκε στην κυρίαρχη λογική του επίσημου κομμουνιστικού κινήματος, όπου κυριάρχησε η αντίληψη της μετάβασης ως «οικοδόμησης», με όλο το τίμημα οικονομισμού, παραγωγισμού και αυταρχισμού που αυτό συνεπαγόταν.

Ταυτόχρονα, ήταν αυτό που σφράγιζε όλες στις στιγμές πραγματικής εισόδου των μαζών στο προσκήνιο, από την Ισπανική επανάσταση, στην Αντίσταση, στα μεταπολεμικά επαναστατικά κινήματα, στην κινεζική Πολιτιστική Επανάσταση, στο 1968. Πιο πρόσφατα, το νήμα αυτό ήταν εμφανές, έστω και ως δυνατότητα, στις κορυφώσεις των μεγάλων αγώνων, στις πρακτικές αυτοοργάνωσης και «εξουσίας από τα κάτω», στην προσπάθεια επανοικειοποίησης του χώρου, στα νέα πειράματα αυτοδιαχείρισης.

Σε μια περίοδο αναστοχασμού της επαναστατικής στρατηγικής, στο φόντο μιας βαθιάς οικονομικής, πολιτικής αλλά και πολιτιστικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, αυτό είναι ένα κρίσιμο νήμα που πρέπει να ξαναπιάσουμε ως αναγκαία πλευρά ενός πρωτότυπου και συνειδητά «ασεβούς» λενινισμού.

Πηγή: ΠΡΙΝ - pandiera.gr

του Βασίλη Λιόση

Αφού ο ελληνικός λαός έφαγε στο κεφάλι αλλεπάλληλα μνημόνια, αφού το εισόδημά του καταβαραθρώθηκε, αφού 400 χιλιάδες ξενιτεύτηκαν, αφού αυξήθηκε η κατανάλωση ψυχοφαρμάκων, τι ανακοινώθηκε αυτές τις ημέρες; Ότι το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κι άλλο! Συγκεκριμένα  το ακαθάριστο δημόσιο χρέος έφτασε τα 362,87 δις ευρώ και το χρέος της γενικής κυβέρνησης τα 342 δις ευρώ. Με δεδομένη την ύφεση που εκτιμάται ότι θα κυμανθεί στο 8 με 12% το χρέος θα φτάσει το 213,5% για το ακαθάριστο δημόσιο χρέος και το 201% για το χρέος της γενικής κυβέρνησης. Ορισμένα συμπεράσματα:

1) Όλα τα φληναφήματα για τον τουρισμό που υποτίθεται πως είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας έχουν καταρρεύσει. Οι ανοησίες έχουν και τα όριά τους. Η βαριά βιομηχανία αφορά τον δευτερογενή τομέα. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιδεολογικές και πολιτικές κατασκευές προκειμένου να κρύψουν τη γύμνια της ελληνικής οικονομίας.

2) Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα μετά την Ιαπωνία της οποίας το χρέος υπερβαίνει το 200% αλλά με μια διαφορά: το χρέος της Ιαπωνίας είναι εσωτερικό. Με άλλα λόγια η ελληνική οικονομία όχι απλώς νοσεί αλλά είναι από εκείνες που σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκεται σε τραγική κατάσταση.

3) Όλοι εκείνοι οι πολιτικοί ταγοί που υποστήριξαν, ψήφισαν και επιχειρηματολόγησαν περιπαθώς υπέρ των μνημονίων, όλα τα συστημικά ΜΜΕ , όλοι οι διαβρωμένοι δημοσιογράφοι που δούλεψαν υπέρ των των μνημονίων, είναι πλέον διπλά και τριπλά υπολόγοι για αυτή την εξέλιξη.

4) Η οικονομική εξάρτηση της χώρας επιβεβαιώνεται πανηγυρικά για πολλοστή φορά. Κανένα φως στο τούνελ δεν πρόκειται να δει ο ελληνικός λαός όσο η Ελλάδα είναι προσδεδεμένη στο άρμα των ιμπεριαλιστικών οργανισμών. ΔΝΤ και ΕΕ είναι μυλόπετρες που θα συνεχίσουν ανηλεώς να συνθλίβουν τους εργαζόμενους.

Το έχει προσέξει κανείς ότι τα τελευταία χρόνια η συζήτηση για το χρέος έχει εξαφανιστεί; Οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τη σκανδαλολογία και σε εντελώς δευτερεύοντα και τριτεύοντα ζητήματα απολύτως βολικά για τα αστικά κόμματα. Και τώρα η αύξηση του χρέους, αν μπει στο τραπέζι ως θέμα συζήτησης, θα δικαιολογεί με την πρόταξη της πανδημίας. Μόνο που θα ξεχάσουν να μας πουν πως το χρέος αυξανόταν ως γενική τάση και προ πανδημίας.

Ελάχιστο χρέος των υποτελών τάξεων και στρωμάτων η καταδίκη όλου του πολιτικού μπλοκ που μας έφτασε εδώ. Μέγιστο χρέος η πολιτική τους ανατροπή. Ή θα παρακολουθούμε στωικά τον αργό μας θάνατο ή θα πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Ένας ακόμη νέος νεκρός Ναυτεργάτης προστέθηκε στην μακρά αλυσίδα του εφοπλιστικού Μινώταυρου ο οποίος έχασε την ζωή του έπειτα από έκρηξη που έγινε στο πλοίο Blue Horizon που εκτελεί την γραμμή Πειραιάς-Κρήτη.

Ένας ακόμη συνάδελφος του νοσηλεύεται στην εντατική του νοσοκομείου Ηρακλείου εγκαυματίας από την έκρηξη στο μηχανοστάσιο του ίδιου πλοίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες η έκρηξη σημειώθηκε σε μια από τις 4 αντλίες που τροφοδοτούν με ατμόνερο την μηχανή του πλοίου.

Τα επαναλαμβανόμενα ατυχήματα στα πλοία δείχνουν την έλλειψη των αναγκαίων μέτρων για τη προστασία της ζωής των Ναυτεργατών από τις ναυτιλιακές εταιρίες και τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΕΝ.

Ζητούμε να τηρούνται απαρέγκλιτα όλοι οι κανόνες και τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας στην εκτέλεση των εργασιών σε όλους τους τομείς επισκευής και συντήρησης στα πλοία.

Θεωρούμε ανέντιμες και άθλιες πρακτικές σε δυστυχήματα, όπως αυτά που έγιναν πρόσφατα, οι ευθύνες να μετατοπίζονται στα ίδια τα θύματα ή στη κακή στιγμή και με αυτό τον τρόπο να συγκαλύπτεται η εργοδοτική - εφοπλιστική παραβατικότητα και ασυδοσία.

Η προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα, στα καράβια και στους χώρους δουλειάς αποτελεί για το συνεπές - αγωνιστικό σ.κ κορυφαίο ζήτημα στη δράση και παρέμβασή του.

Απαίτηση όλων των Ναυτεργατών είναι να δοθούν πειστικές εξηγήσεις και απαντήσεις στα απανωτά δυστυχήματα στα πλοία και να μην ακολουθηθεί για άλλη μια φορά ο δρόμος του κουκουλώματος ή της ενοχοποίησης των θυμάτων.

Το ΥΕΝ και οι υπηρεσίες του να αφήσουν την πολιτική του Πόντιου Πιλάτου και να αναλάβουν τις βαρύτατες ευθύνες που τους αναλογούν για τους ανεπαρκείς ελέγχους που διενεργούν και με τη τακτική αυτή τα δυστυχήματα και τα ατυχήματα αυξάνονται και πολλαπλασιάζονται!

Τέλος επαναφέρουμε τη πρότασή μας, στους ελέγχους που γίνονται από κλιμάκια του ΥΕΝ πρέπει να συμμετέχουν και εκπρόσωποι των Ναυτεργατών με ίδια δικαιώματα σε τομείς που αφορούν: την ασφάλεια των πλοίων, την τήρηση της νομοθεσίας, την εφαρμογή των ΣΣΕ και των εργατικών δικαιωμάτων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Απροσδόκητη άνοδο πάνω από το 1 εκατομμύριο σημείωσαν την προηγούμενη εβδομάδα οι νέες αιτήσεις για επίδομα ανεργίας στις ΗΠΑ οι οποίες όπως όλα δείχνουν, δέχονται μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο ένα δεύτερο χτύπημα από την πανδημία του κορονοϊού, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι απολύσεις επανέρχονται.

Οι αιτήσεις για επίδομα ανεργίας είχαν υποχωρήσει κάτω από το ένα εκατομμύριο μία εβδομάδα νωρίτερα, για πρώτη φορά από τον Μάρτιο. Αρκετοί οικονομολόγοι εκτιμούσαν ότι η πτώση αυτή θα συνεχιστεί και αυτή την εβδομάδα με τις αιτήσεις να αγγίζουν τις 920 χιλιάδες. Παρά το γεγονός ότι οι αιτήσεις των ανέργων για επιδότηση έχουν υποχωρήσει σημαντικά από τα περίπου 7 εκατομμύρια που είχαν καταγραφεί τον περασμένο Απρίλιο, συνεχίζουν να βρίσκονται σε ιστορικά υψηλό επίπεδο. Πριν από την πανδημία, ο μέσος όρος τους ήταν 200.000, ενώ το αμέσως προηγούμενο ρεκόρ ήταν 695.000 το μακρινό 1982.

πηγη:efsyn.gr