Την έννοια του «προσωρινού αναπληρωτή εκπαιδευτικού» εισάγει για το έτος 2020-2021 το υπουργείο Παιδείας, με το βλέμμα στα κενά που αναμένεται να δημιουργηθούν λόγω της πανδημίας και με συμβάσεις - λάστιχο ακόμα και τρίμηνης διάρκειας. Για «εφιαλτικό πλαίσιο, εμπαιγμό και κοροϊδία» κάνει λόγο το Συντονιστικό Αναπληρωτών Αδιόριστων Εκπαιδευτικών.

του Θανάση Σκαμνάκη

Ωστόσο, το συμβάν αποκτά συμβολική σημασία για αρκετούς λόγους.

Κατά πρώτον, αποδεικνύει πως η είδηση δεν είναι ό,τι ενδιαφέρει τον κόσμο, όπως διακηρύσσουν οι δημοσιογραφικές σχολές (κυρίως οι πολλές και άνευ ελέγχου ιδιωτικές) και όπως απαντούν οι “επώνυμοι” δημοσιογράφοι, όταν ερωτώνται γιατί δεν προβάλλεται μια διαδήλωση, μια διαμαρτυρία, ένα κοινωνικό συμβάν ή γιατί υπάρχει μια συνεχής ροπή των δελτίων ειδήσεων προς κίτρινα, ροζ και εν γένει χρωματιστά θέματα ανούσια αλλά πικάντικα (“αυτά θέλει ο κόσμος”).  

Θα πει κανείς, τη φωτιά στις Μυκήνες χρειαζόμαστε για να καταλάβουμε τι συμβαίνει; Και θα ’χει δίκιο. Αλλά κάθε φορά καλό είναι να μην παραλείπουμε τα αποδεικτικά στοιχεία και την προβολή τους, γιατί μετά λίγο καιρό θα βγουν πάλι οι γνωστοί σαλταδόροι της δημοσιογραφίας για να μας κουνήσουν το δάχτυλο από την οθόνη και να μας πουν πως εμείς δεν ξέρουμε, ενώ εκείνοι ξέρουν τι είναι αλήθεια, αντικειμενικό κ.ο.κ.

Κατά δεύτερον, και πιθανόν σπουδαιότερο, η φωτιά απέδειξε πως δεν υπάρχει σοβαρή πρόβλεψη προστασίας των αρχαιολογικών χώρων. Πριν μερικά χρόνια κινδύνευσε να καεί η αρχαία Ολυμπία και μάλλον μόνον χάρις στο έλεος των ανέμων που άλλαξαν φορά γλύτωσε. Στις Μυκήνες, όπως λέει και η ανακοίνωση του Συλλόγου των Ελλήνων Αρχαιολόγων, πρόβλεψη για εγκαταστάσεις πυρόσβεσης δεν υπήρχε και το νερό ήταν κομμένο.

Κι αναρωτιόμαστε εμείς οι υπόλοιποι. Αν έτσι συμπεριφέρονται οι κυβερνώντες (διαχρονικά) στην “βαριά βιομηχανία της χώρας”, τον τουρισμό, τότε φανταζόμαστε (ή μάλλον ξέρουμε καλά) τι επιφυλάσσουν στους άμοιρους πολίτες. Όταν γίνονται διαδηλώσεις, επεισόδια, συγκρούσεις, όταν επικρατεί αναστάτωση στις πόλεις, οι κήνσορες φωνασκούν πως δυσφημείται η χώρα και αποθαρρύνονται οι τουρίστες, πως ζημιώνονται οι μαγαζάτορες, πως η οικονομία απειλείται… Λοιπόν;        

Κατά τρίτον, αποδεικνύει και συμβολίζει τη γελοιότητα του ελληνικού κράτους και των θεσμών του. Το υπουργείο, το αρμόδιο, έκανε παραπλανητικές δηλώσεις (η εν πολλαίς -πολιτικές- αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή Λ. Μενδώνη, μίλησε για λίγο μαύρο), ο δήμαρχος τα έριχνε στο κράτος, το κράτος στο δήμαρχο, η περιφέρεια  στο δήμαρχο και το κράτος, και τούμπαλιν. Για μια βάνα νερού, τόσες λέξεις και τόση αμετροέπεια!..

Κατά τέταρτον, πέμπτον, έκτον, έβδομον κ.λ.π. αποδεικνύει και συμβολίζει την έλλειψη κουλτούρας, αισθητικής αντίληψης, πολιτιστικής, κοινωνικής και εθνικής συνείδησης της κυβέρνησης. Και επειδή η θεωρία των αρίστων είναι λίγο κωμωδία αλλά και σοβαρή, ας υπογραμμίσουμε το εμφανές: οι άριστοι της αστικής πολιτικής είναι αυτοί. Η αισθητική και το γούστο τους είναι ο Χαρδαλιάς στο Σεφερλή, οι αισθητικές παρεμβάσεις του Μπακογιάννη στην Αθήνα (έλεος) και τα ρούχα της Μαρέβα. Πιθανόν η ελληνική αστική τάξη να διαθέτει ακόμη κάποια αισθητική, αλλά την έχει κρατήσει για το Σίτι του Λονδίνου. Εδώ έχει αφήσει αντιπροσώπους κάτι Μαρινάκηδες, κάτι Μελισσανίδηδες, κάτι Βαρδινογιάννηδες, κάτι εισαγόμενους Σαββίδηδες… Τσουρόμαγκες με σαλόνια και καράβια!   

Οπότε, τι σημασία έχει αν καταστραφούν τα αρχαία της Θεσσαλονίκης; Τι σημασία έχει αν καούν οι Μυκήνες; Τα καράβια μας να πλέουν και οι δουλειές να γίνονται…    

πηγη: kommon.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Σε άρθρο του στην Καθημερινή (6/7/20) ο γνωστός πανεπιστημιακός Νίκος Αλιβιζάτος επιχειρεί να συνδράμει την κυβέρνηση της ΝΔ στην ψήφιση και δικαιολόγηση του νομοσχεδίου για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Μάλιστα, εγκαλεί την κυβέρνηση, γιατί αναβάλλει την εφαρμογή του νόμου μέχρι την ψήφισή του, ενώ για την έναρξη της ισχύος του θα αρκούσε μια κοινή εξουσιοδότηση του άρθρου 43 παρ. 2 του Συντάγματος! Κανείς δεν αμφισβητεί τις νομικές γνώσεις του κ. Αλιβιζάτου.

Ο ίδιος, όμως, δεν μπορεί όμως να αγνοεί ότι ο προωθούμενος νόμος είναι αντισυνταγματικός, αφού έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το άρθρο 11 του Συντάγματος που ορίζει σαφώς ότι: «Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα, χωρίς να απαιτείται άδεια».

Θεωρεί ότι ο νόμος Μητσοτάκη είναι αυτονόητος και αντιστοιχεί σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, αφού ανάλογοι νόμοι ισχύουν σε όλες τις σύγχρονες ευρωπαϊκές χώρες. Πώς θεωρεί, όμως, ότι αυτός ο νόμος συμφωνεί με σύγχρονες δημοκρατικές αντιλήψεις, όταν αποτελεί αντιγραφή της εκτρωματικής χουντικής νομοθεσίας του 1971 «περί δημοσίων συναθροίσεων»;
Η παραβολή του νόμου της ΝΔ για τις συγκεντρώσεις με την αντίστοιχη νομοθεσία των ευρωπαϊκών χωρών δεν αποτελεί κριτήριο δημοκρατικότητας, αλλά κριτήριο αναίρεσής της, αφού «το καθεστώς έκτακτης ανάγκης» τείνει να γίνει αυταρχική κανονικότητα σε αυτές τις χώρες.

Η επιστημονική «αμεροληψία» του Ν. Αλιβιζάτου καταρρέει, όταν στο στόχαστρό του θέτει την Αριστερά, επειδή, κατά τη γνώμη του, είναι «εγκλωβισμένη» στο παρελθόν, όταν υπήρχαν προβλήματα δημοκρατίας. Ωστόσο, στον καπιταλισμό προβλήματα δημοκρατίας υπήρχαν, υπάρχουν και θα οξύνονται σε περιόδους έντονης κρίσης του συστήματος, προβλήματα δημοκρατίας. Εγκλωβισμένη στο παρελθόν, σε μία κοινωνία αδικίας και ανορθολογισμού είναι η Δεξιά, σε όλες τις εκδοχές της. Η Αριστερά, ιδίως τα πρωτοπόρα τμήματά της, είναι «εγκλωβισμένα» στο μέλλον: σε μία κοινωνία δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρωπιάς.

πηγη: prin.gr