Μαίρη Μπιμπή

Μια σπάνια μορφή της νόσου Αλτσχάιμερ προσβάλλει τη μνήμη από πολύ νωρίς, ήδη από την ηλικία των 40 ετών - Ποιοι είναι αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο και γιατί

Μια πρόσφατα ανακαλυφθείσα γονιδιακή μετάλλαξη σχετίζεται με την πρώιμη εκδήλωση της νόσου Αλτσχάιμερ. Αφορμή για την εδραίωση αυτού του συσχετισμού η ανακάλυψη μια οικογένειας τα μέλη της οποίας είχαν «λάθη» στο DNA τους.

Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι γνωστό ότι προσβάλλει τη μνήμη με αποτέλεσμα ο ασθενής προοδευτικά να χάνει ακόμα και την ικανότητα να θυμηθεί ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό. Η νευροεκφυλιστική νόσος αφορά σε άτομα 65 ετών και άνω.

Ωστόσο υπάρχουν και μορφές της νόσου που θεωρούνται οικογενείς και εκδηλώνονται πολύ πριν την ηλικία των 65 ετών.

Διεθνής επιστημονική ομάδα εντόπισε μια εξαιρετικά σπάνια εκδοχή της νόσου Αλτσχάιμερ σε μια οικογένεια, όπου εξελίσσεται επιθετικά και γρήγορα καταστρέφοντας τις γνωστικές ικανότητες του ατόμου στα πλέον παραγωγικά χρόνια της ζωής του.

«Οι ασθενείς με την εξαιρετικά σπάνια εκδοχή της νόσου Αλτσχάιμερ εμφανίζουν συμπτώματα από την ηλικία των 40 ετών», εξηγεί η Δρ María Pagnon de la Vega σε σχετικό άρθρο του Science Translational Medicine.

Η ίδια και οι συνεργάτες της στο Τμήμα Δημόσιας Υγείας και Επιστημών Φροντίδας του Πανεπιστημίου της Ουψάλα στη Σουηδία εστίασαν στα ελαττώματα του DNA της συγκεκριμένης οικογένειας. Έτσι εντόπισαν μια μετάλλαξη που επιταχύνει τον σχηματισμό των καταστροφικών για τη μνήμη πλακών β-αμυλοειδούς.

Η μετάλλαξη στο γονίδιο APP έχει ήδη σχετιστεί με τη νόσο Αλτσχάιμερ αλλά στην παρούσα μελέτη οι ερευνητές επιβεβαίωσαν με γενετική ανάλυση, δομική βιολογική έρευνα, αναλύσεις αμινοξέων και πρωτεϊνών και άλλες εξετάσεις που αφορούν στο β-αμυλοειδές ότι όλοι οι φορείς της μετάλλαξης είχαν μια συγκεκριμένη «αλυσίδα» αμινοξέων που ήταν μέρος μιας πρόδρομης αμυλοειδούς πρωτεΐνης. Τα αμινοξέα έλειπαν λοιπόν. Ήταν όπως από ένα κολιέ να λείπουν έξι πέρλες και αυτό να είναι πιο κοντό.

Ο λόγος που έλειπαν τα αμινοξέα ήταν διότι το γονίδιο APP στη συγκεκριμένη οικογένεια των ασθενών δεν τα κωδικοποιούσε. Η έλλειψη των έξι αμινοξέων είχε ως αποτέλεσμα να συσσωρεύεται β-αμυλοειδές στον εγκέφαλο, με ότι αυτό συνεπάγεται για την λειτουργία της μνήμης.

Η «ξεχωριστή» σουηδική οικογένεια 

Πριν από επτά χρόνια δύο αδέρφια πήγαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ουψάλα όπου υποβλήθηκαν σε αξιολόγηση για προβλήματα που αντιμετώπιζαν με τη μνήμη τους -έχαναν την ικανότητα προσανατολισμού και ένιωθαν ότι η πνευματική τους οξυδέρκεια εξασθενούσε. Στα 40 έτη το ένα άτομο και στα 43 το άλλο, δυστυχώς, δεν ήταν οι μόνοι στην οικογένεια που είχαν τέτοιου είδους πνευματικά προβλήματα. Συγγενικό τους άτομο όμοιας ηλικίας είχε επίσης σχεδόν ίδια συμπτώματα.

Τελικά και τα τρία αυτά άτομα διαγνώστηκαν με πρώιμη νόσο Αλτσχάιμερ.

Οι γιατροί θυμήθηκαν λοιπόν ότι πριν 20 χρόνια είχαν κουράρει και τον πατέρα των δύο αδερφών, όταν ήταν κι εκείνος περίπου 40 ετών. Μάλιστα, τον είχαν αξιολογήσει στην ίδια κλινική που τώρα τα παιδιά του νοσηλεύονταν ως ασθενείς με νόσο Αλτσχάιμερ.

Στη φάση που τα δύο αδέρφια και ο εξάδελφος τους είχαν όλοι διαγνωστεί με τη νευροεκφυλιστική νόσο είχαν σοβαρή συμπτωματολογία, δηλαδή δυσκολίες στην ομιλία και την εκτέλεση απλών μαθηματικών πράξεων.

Οι εγκεφαλικές απεικονίσεις επιβεβαίωσαν ότι υπήρχε ατροφία σε κομβικές περιοχές του εγκεφάλου ενώ επίσης είχαν χαμηλό σκορ σε ειδικά τεστ αξιολόγησης των γνωστικών ικανοτήτων παρά το γεγονός ότι ήταν μόλις 40 ετών.

Η Δρ Pagnon de la Vega και οι συνεργάτες της χαρακτηρίζουν αυτή τη μορφή της νόσου Αλτσχάιμερ ως κυρίαρχη αυτοσωματική, που μεταβιβάζεται από τη μια γενιά στην άλλη και εξελίσσεται ραγδαία. Προς το παρόν δεν υπάρχουν στοιχεία για άλλες τέτοιες οικογένειες.

πηγη: ygeiamou.gr

Δημήτρης Σταμούλης

▸Κύμα ανατιμήσεων σε πολλά βασικά αγαθά, όπως είναι το ψωμί ή το ηλεκτρικό ρεύμα, σαρώνει τη χώρα, με τον λαό να πληρώνει τα σπασμένα της πολιτικής στήριξης του κεφαλαίου, της «απελευθέρωσης» της ενέργειας στην ΕΕ και των πενιχρών μισθών που παραμένουν καθηλωμένοι.

Τα 52 λεπτά (την ημέρα) της ντροπής, που ανακοίνωσε η κυβέρνηση ως αύξηση του κατώτατου μισθού για το 2022, δεν φτάνουν κυριολεκτικά ούτε για κουλούρι, αφού πλέον κι αυτό πωλείται 60 ή 70 λεπτά! Το ψωμί έχει σκαρφαλώσει ακόμα και στο 1,40 ευρώ, με τους αρτοποιούς να μιλούν για αυξήσεις 30% στο αλεύρι, ενώ και οι τιμές του καφέ βρίσκονται σε υψηλό τετραετίας.

Τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν εκτίναξη στον ελληνικό πληθωρισμό τον Αύγουστο στο 1,7% (0,7% τον Ιούλιο), ενώ ο εθνικός δείκτης τιμών καταναλωτή (ΕΛΣΤΑΤ, Ιούλιος) διαμορφώθηκε στο 1,4%, με τις μεγαλύτερες ανατιμήσεις να καταγράφονται σε «Μεταφορές» 5,8% (+16,6% σε καύσιμα και λιπαντικά), «Στέγαση» 4,2% (+73,2% το φυσικό αέριο!) και «Διατροφή και μη αλκοολούχα ποτά» 1,7% (+13,2% αρνί και κατσίκι, +6,6% ψάρια νωπά). Η κατάσταση πάντως θα χειροτερεύσει, όπως προμηνύει η αύξηση κατά 13% του δείκτη τιμών παραγωγού στη βιομηχανία τον Ιούλιο.

«Ηλεκτροσόκ» όμως για τα λαϊκά νοικοκυριά και με τους αυξημένους έως και 50% λογαριασμούς ρεύματος, που είναι αποτέλεσμα των σταθερά υψηλών τιμών στη χονδρεμπορική αγορά, με την τιμή της μεγαβατώρας στην Ελλάδα να έχει αυξηθεί κατά 70% από τον Ιανουάριο, σε μια αρνητική «πρωτιά» στην ΕΕ. Οι πανάκριβες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), οι «πράσινοι» φόροι για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, οι ακριβότερες τιμές του εισαγόμενου φυσικού αερίου, έχουν αρχίσει ήδη να μετακυλίονται στα τιμολόγια που πληρώνουν τα νοικοκυριά.

πηγη: prin.gr

Δήλωση από Δέσποινα Τοσονίδου και Πάνο Παπανικολάου, εκπροσώπους του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή στην Ε.Γ. της ΟΕΝΓΕ

Κυριολεκτικά με το καλημέρα έγιναν τα θριαμβευτικά αποκαλυπτήρια για το σκοπό που εξυπηρετούσε όλος αυτός ο προπαγανδιστικός θόρυβος που εξαπολύθηκε από την κυβέρνηση για τους λίγους ανεμβολίαστους υγειονομικούς, παρά το γεγονός πως το ποσοστό εμβολιασμού των υγειονομικών του ΕΣΥ είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη. Ο νέος υπουργός κ. Πλεύρης με τροπολογία που κατέθεσε σήμερα σε άσχετο νομοσχέδιο (του Υπουργείου Μετανάστευσης περί απελάσεων προσφύγων, σημαδιακό κι αυτό) προχωρά στην πλήρη παράδοση σχεδόν του συνόλου των δραστηριοτήτων των νοσοκομείων (εργαστηριακός τομέας, υπηρεσίες διοικητικές – τεχνικές – οικονομικές, φύλαξη, καθαριότητα κλπ) σε ιδιωτικές δομές, ιδιωτικές επιχειρήσεις περίθαλψης, ιδιωτικά συνεργεία, ιδιώτες εργολάβους ανθρώπινης εργασίας. Μάλιστα, δίνεται η δυνατότητα σε διοικητές νοσοκομείων και ΥΠΕ για απ’ ευθείας αναθέσεις χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο. Το ίδιο ακριβώς προβλέπεται να ισχύσει και για το ΕΚΑΒ, μέσω συμβάσεων με εταιρίες ιδιωτικών ασθενοφόρων. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι εκτός από τα εκδικητικά τιμωρητικά μέτρα ενάντια στους λίγους υγειονομικούς που (κακώς) δεν έχουν εμβολιαστεί, όλα αυτά δεν ήταν παρά ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα για πλήρη ιδιωτικοποίηση των πάντων και για όργιο κρατικοδίαιτης ρεμούλας «ημέτερων» ιδιωτών – επιχειρηματιών.

Επίσης, οι συμβάσεις των νέων επικουρικών υγειονομικών θα είναι 3μηνες αντί ετήσιες, δηλαδή μετατρέπονται ολοκληρωτικά σε μίας χρήσεως αναλώσιμα αντικείμενα.

πηγη: prin.gr

Μονόδρομος ο πανυγειονομικός απεργιακός αγώνας διαρκείας. Καλούμε το λαό σε ξεσηκωμό συμπαράστασης στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς για τη σωτηρία του κοινωνικού αγαθού της δημόσιας δωρεάν περίθαλψης.

του Βασίλη Λιόση

«Τα πάντα ρει και ουδέν μένει». Πρόκειται για την πασίγνωστη φράση του Ηράκλειτου με την οποία δήλωσε πως τα πάντα μεταβάλλονται και πως τίποτα δεν μπορεί να μείνει αιωνίως σταθερό. Και πρόκειται για ένα νόμο που ισχύει και στη φύση και στην κοινωνία. Πράγματι, η ανθρώπινη κοινωνία έχει γνωρίσει διαδοχικά διαφορετικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα, αυτοκρατορίες έχουν ανθίσει, έχουν παρακμάσει κι εν τέλει εξαφανιστεί, οι συσχετισμοί των δυνάμεων αλλάζουν, ιδέες, συνήθειες, συμπεριφορές πάνε κι έρχονται. Δεν υπάρχει κανένας λόγος ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός να ξεφύγει από αυτόν τον κανόνα. Και όλα δείχνουν πως έχει μπει σε τροχιά παρακμής.

Ο ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΣ ΣΒΑΪΤΣΕΡ

Το 2002 εκδόθηκε στα ελληνικά το βιβλίο του Πέτερ Σβάιτσερ με τον τίτλο Η νίκη. Ο Σβάιτσερ, αμερικανός που εργάστηκε στο Ινστιτούτο Hoover για τον Πόλεμο, την Επανάσταση και την Ειρήνη, του πανεπιστημίου Stanford, αναλύει στο βιβλίο του την αμερικανική στρατηγική που είχε εκπονηθεί για τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (ΣΕ). Άξονες αυτής της στρατηγικής ήταν η ενίσχυση της αντιπολίτευσης στην Πολωνία (δηλαδή του Βαλέσα και της εκκλησίας), το οικονομικό γονάτισμα της ΣΕ με το κυνήγι των εξοπλισμών συμπεριλαμβανομένων και των πυρηνικών καθώς και οι πιέσεις στις τιμές του πετρελαίου και η ενίσχυση των αντεπαναστατικών ομάδων του Αφγανιστάν προκειμένου να πέσει η φιλοσοβιετική κυβέρνηση.

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ: Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ

Επί Γκορμπατσόφ τα σοβιετικά στρατεύματα αποχώρησαν κι έκτοτε η επέλαση της πολιτικής αντίδρασης με τα χαρακτηριστικά του σκοταδισμού έγινε όχι μόνο ανεμπόδιστα αλλά και υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ. Από το 2001, οπότε και οι ΗΠΑ εισβάλλουν με πρόσχημα την 11^η Σεπτέμβρη (την ημερομηνία που τα δύο αεροπλάνα έπεσαν πάνω στους δίδυμους πύργους), το Αφγανιστάν τελούσε υπό καθεστώς νεοαποικιοκρατίας. Με κυβέρνηση μαριονέτα, με αμερικανικά στρατεύματα και με τις ΗΠΑ να ξοδεύουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να στερεώσουν την πολιτική και οικονομική τους κυριαρχία. Κι όμως ούτε το σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, ούτε οι κατοχικές στρατιωτικές δυνάμεις, ούτε οι καθοδηγούμενες από τις ΗΠΑ αμερικανικές κυβερνήσεις στάθηκαν ικανά στοιχεία να εκπληρώσουν τους στόχους των ΗΠΑ.

Το ερώτημα «τι θα ήταν καλύτερο, η παραμονή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν ή η επικράτηση των Ταλιμπάν» στερείται νοήματος. Ανάμεσα στη Σκύλα και στη Χάρυβδη, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε. Η αποχώρηση των Αμερικανών δείχνει είτε αδυναμία επιβολής των στρατηγικών τους στόχων είτε στροφή στην εξωτερική τους πολιτική. Επί της ουσίας συνιστά μία ήττα τους, πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά. Παρέβλεψαν τα τεράστια ποσά που ξοδεύτηκαν, αποχώρησαν έπειτα από 20 έτη αφήνοντας συντρίμμια και δύσκολα θα αποκτήσουν πλέον τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου και των σπάνιων γαιών στο Αφγανιστάν.

Ο ΤΡΑΜΠ ΕΔΩΣΕ ΣΗΜΑΔΙΑ

Ήδη ο Τραμπ πριν να εκλεγεί πρόεδρος, στο βιβλίο του «Αμερική, σπουδαία ξανά» αναφερόταν στην ανάγκη να μην επωμίζονται εξ ολοκλήρου οι ΗΠΑ τα στρατιωτικά έξοδα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και ότι θα έπρεπε να συμβάλλουν και οι σύμμαχοι. Επρόκειτο, για ένα σημάδι αδυναμίας, οικονομικής και πολιτικής. Τα αμερικανικά μονοπώλια έδειχναν ότι δεν μπορούν να έχουν πλέον την κυρίαρχη και ηγεμονική θέση τουλάχιστον όπως την είχαν, αν και βεβαίως πολύ θα το ήθελαν. Και πού οφειλόταν αυτό; Πρώτον, στην παρατεταμένη οικονομική κρίση που χτύπησε τις ΗΠΑ και δεύτερον, στην εντυπωσιακή άνοδο του νούμερο ένα οικονομικού ανταγωνιστή των ΗΠΑ, δηλαδή της Κίνας. Οι ΗΠΑ δείχνουν να μην μπορούν να ανταγωνιστούν, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, την Κίνα. Η (καπιταλιστική) Κίνα βγήκε αλώβητη από την κρίση του 2008, αλώβητη και από την πανδημία. Έχει πλέον τα δικά της ισχυρά μονοπώλια, κάνει επενδύσεις τεραστίων διαστάσεων, ακολουθεί ένα ιδιόμορφο κεϋνσιανό μοντέλο που φαίνεται να είναι αποτελεσματικό, ενώ οι ΗΠΑ δείχνουν βαλτωμένες και αδύναμες να την παρακολουθήσουν.

ΤΡΟΧΙΑ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Ο αμερικανικός καπιταλισμός αρχίζει και βαριανασαίνει. Για την ακρίβεια η δύσπνοιά του έχει ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν. Τεράστιες ταξικές αντιθέσεις, εκτεταμένη φτώχια, μεγάλος αριθμός αστέγων και ανθρώπων που σιτίζονται από την  κρατική πρόνοια, αναπαραγωγή του ρατσισμού, αδυναμία ή/και συνειδητή επιλογή να μην αντιμετωπιστεί η πανδημία με τους νεκρούς να ξεπερνάνε τις 600.000, δημιουργία ακροδεξιών κινημάτων όπως αυτό που εισέβαλε στο Καπιτώλιο, εκτεταμένη οπλοκατοχή από υπερσυντηρητικούς πολίτες. Τι άλλο από διαδικασία σαπίσματος είναι όλο αυτό;

Όμως, ο αμερικανικός καπιταλισμός δεν είναι ο οποιοσδήποτε καπιταλισμός. Η Αμερική ήταν και παραμένει η πιο μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη με ό,τι αυτό σημαίνει: μονοπώλια που παίζουν κρίσιμο ρόλο στις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις, νούμερο ένα στρατιωτική δύναμη, ύπαρξη βάσεων σε εκατοντάδες γωνιές του πλανήτη, στρατιωτικές επεμβάσεις, έλεγχος ή σημαντική επιρροή σε διεθνείς οργανισμούς. Η αποχώρηση από το Αφγανιστάν δεν είναι απλώς ένα ράγισμα στη βιτρίνα του αμερικανικού καπιταλισμού αλλά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.     

Τι σημαίνουν εν τέλει όλα αυτά;

α) Πιθανώς έχουμε εισέλθει σε μία περίοδο παρακμής για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

β) Αν ισχύει το παραπάνω συμπέρασμα δεν σημαίνει ότι θα πρόκειται για μία σύντομη χρονικά περίοδο.

γ) Τα όποια σημάδια παρακμής δεν θα μειώσουν απαραίτητα την επιθετικότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Μπορεί να συμβεί και το αντίθετο, δηλαδή να αυξήσουν την επιθετικότητά του ως τακτική επιβίωσης ή μπορεί να τον οδηγήσουν σε αναπροσανατολισμό των στόχων του.

                Όπως και να έχει οι αντιιμπεριαλιστικοί στόχοι των κινημάτων παραμένουν απολύτως ζωντανοί κι επίκαιροι.

πηγη: kommon.gr