Η δράση και η δίκη του συνεργάτη των Γερμανών, που βασάνισε και έστειλε για εκτέλεση δεκάδες Έλληνες.
Στις 27 Νοεμβρίου του 1945, το Β’ Δικαστήριο Δοσιλόγων απάλλαξε τον Νικόλαο Μπουραντά από όλες τις κατηγορίες εναντίον του, σκορπώντας κύμα αγανάκτησης, σε όλη τη χώρα, ακόμα και μέσα στο ίδιο το υπουργείο Δημοσίας Τάξης. Παρ’ όλες τις μαρτυρίες, παρόλα τα αδιάσειστα στοιχεία για τη συνεργασία του με τους Γερμανούς, ο αρχηγός της μηχανοκίνητης ομάδας της Αστυνομίας Πόλεως, αθωώθηκε. Περιβόητος για τον ενεργό προδοτικό του ρόλο στο Μπλόκο της Κοκκινιάς, ο Μπουραντάς όχι μόνο θα αφηνόταν ελεύθερος αλλά λίγα χρόνια αργότερα θα γινόταν και αστυνομικός διευθυντής Αθηνών. Το 1950 θα εκλεγόταν και βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το κόμμα της «Ελληνικής Αναγέννησης», του Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, αμετανόητου συνεργάτη του Μεταξά, που βασάνιζε τους συλληφθέντες αναγκάζοντάς τους να πίνουν ρετσινόλαδο.
Ο «αρχιβασανιστής» -σύμφωνα και με τον Περικλή Κοροβέση- Νικόλαος Μπουραντάς, ήταν ο επικεφαλής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Πόλεων επί Κατοχής. Αποτελούταν από 700 άντρες, γνωστοί ως «Μπουραντάδες», οι οποίοι πολλοί συχνά συνεργάζονταν με τους Ταγματασφαλίτες και τους Γερμανούς για την «τήρηση της τάξης».
Η μονάδα του, είχε πάρει μέρος σε δεκάδες επιχειρήσεις εναντίον αντιστασιακών, με τη δράση της να τρομοκρατεί κυρίως την Καισαριανή, τον Βύρωνα και την Καλλιθέα. Πολλούς απ’ τους συλληφθέντες τους παρέδιδαν απευθείας στους Γερμανούς για εκτέλεση. Στις 17 Αυγούστου του 1944 θα έπαιρνε μέρος στο Μπλόκο της Κοκκινιάς -μόνο εκείνη τη μέρα εκτελέστηκαν 350 άνθρωποι-, μαζί με τους επικεφαλής των Ταγμάτων Ασφαλείας, συνταγματάρχη Ιωάννη Πλυντζανόπουλου και ταγματάρχη, Γιάννη Σγουρού.
Συνελήφθη με το τέλος της Κατοχής και στις 20 Νοεμβρίου ξεκίνησε η δίκη-παρωδία που θα τον επέστρεφε στην κοινωνία αμόλυντο και πατριώτη.
«Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο, βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα», θα πει κατά την απολογία του.
Ακολουθούν έξι μαρτυρίες εναντίον του -μία εκ των οποίων ανήκει στον Μανώλη Γλέζο- όπως ακούστηκαν στο δικαστήριο και όπως τις κατέγραψε στο σπουδαίο βιβλίο του, «Οι Δωσίλογοι της Κατοχής», ο Νίκος Καρκάνης:
1. Κούλα Μπακοπούλου
Κατέθεσε πως στις 4 Δεκέμβρη του 1943 ύστερα από μια διαδήλωση, «μπουραντάδες» μπήκαν μέσα στο σπίτι της και έπιασαν τον άντρα της. Τους λήστεψαν και στη συνέχεια στα κρατητήρια βασάνισαν τον άντρα της. «Τον πυροβολούσαν στα πόδια, του έβγαλαν τα μαλλιά και του κατέστρεψαν το ένα μάτι». Στη συνέχεια τον παρέδωσαν στους Γερμανούς, οι οποίοι και τον εκτέλεσαν σχεδόν μετά από έναν μήνα.
2. Ελένη Κοτσαμπάσογλου
Κατέθεσε πως όταν πήγε στην Ασφάλεια να ρωτήσει για τον αδελφό της, ο Μπουραντάς της είπε κυνικά «Τους παρέδωσα στους Γερμανούς. Είναι εκτελεσμένος, να του κάνεις κόλλυβα».
Ο ίδιος αδελφός της, ο οποίος γλίτωσε τελικά, κατέθεσε ότι πιάστηκε σε μια διαδήλωση στο Παγκράτι, και ότι ο Μπουραντάς κατά την ανάκρισή του, τον έδερνε με μια σιδερογροθιά και τού ζήτησε να καρφώσει και τους υπόλοιπους διαδηλωτές.
Στη συνέχεια τον παρέδωσε στους Γερμανούς μαζί με άλλους τέσσερις κρατούμενους. Από εκείνους εκτελέστηκε ο ένας. Πριν την παράδοσή του, τον είχε πιέσει, λέγοντάς του «Έλα να σε κάνουμε δικό μας, αλλιώς θα σε φάει το χώμα της Καισαριανής».
πηγη: oneman.gr
