Mε πανεκπαιδευτικό και πανεργατικό ξεσηκωμό

Κατά το ΝΑΡ, «μονόδρομος είναι ο μαζικός αγώνας του εργατικού και λαϊκού κινήματος, η συγκρότηση και ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού πολιτικού μετώπου με στόχο τον κλονισμό και την ανατροπή της πολιτικής και της κυβέρνησης της ΝΔ, της συναίνεσης ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ, της συνολικής καπιταλιστικής επίθεσης. Για μια άλλη κοινωνία, ένα άλλο κόσμο, έξω από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης, για την κομμουνιστική απελευθέρωση».

Η ανακοίνωση των ΝΑΡ- ν. ΚΑ για τον αγώνα των εκπαιδευτικών

Με αγώνα για την ανατροπή των αντιεκπαιδευτικών νόμων της κυβέρνησης για την διεκδίκηση του ενιαίου δημόσιου και δωρεάν δωδεκάχρονου σχολείου με δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και εκπαίδευση για όλα τα παιδιά. Για την πραγματική ελεύθερη πρόσβαση σε μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση κόντρα στους ταξικούς και εξεταστικούς φραγμούς. Για την ελεύθερη πρόσβαση στο δημόσιο, δωρεάν, σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης μετά το δωδεκάχρονο σχολείο, για όσα επαγγέλματα δεν απαιτείται πανεπιστημιακή μόρφωση. Για την ανατροπή του σύγχρονου καθεστώτος εκμετάλλευσης. Για δουλειά με αξιοπρέπεια με αυξήσεις στους μισθούς και μείωση του χρόνου εργασίας. Για την κατοχύρωση και διεύρυνση της ουσιαστικής παιδαγωγικής ελευθερίας και της δημοκρατίας στα σχολεία. Για σύγχρονα συλλογικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες ενάντια στο μόνιμο καθεστώς κατάργησης των εργατικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Για συνολική ρήξη με το πλαίσιο της μεταμνημονιακής επιτροπείας, της ΕΕ και του χρέους. Για υπεράσπιση της ειρήνης, ενάντια στους πολεμικούς εξοπλισμούς και στο ΝΑΤΟ.

Μονόδρομος είναι ο μαζικός αγώνας του εργατικού και λαϊκού κινήματος, η συγκρότηση και ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού πολιτικού μετώπου με στόχο τον κλονισμό και την ανατροπή της πολιτικής και της κυβέρνησης της ΝΔ, της συναίνεσης ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ, της συνολικής καπιταλιστικής επίθεσης. Για μια άλλη κοινωνία, ένα άλλο κόσμο, έξω από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης, για την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Ο μεγάλος απεργιακός αγώνας των εκπαιδευτικών με τα συντριπτικά ποσοστά συμμετοχής στην απεργία αποχή ενάντια στην εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των σχολείων έχει αναδειχθεί σε εξαιρετικής σημασίας πολιτικό γεγονός που υπερβαίνει τα όρια της εκπαίδευσης.

Είναι ένας αγώνας επικίνδυνος για το σύστημα γιατί εξελίσσεται στο έδαφος της ευρύτερης οργής των εργαζομένων απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που λεηλατεί το δικαίωμα στην εργασία, φτωχοποιεί ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους, διαλύει και ιδιωτικοποιεί κάθε δημόσιο κοινωνικό αγαθό με τραγικές συνέπειες από τις τελευταίες πυρκαγιές και πλημμύρες, την τραγική διαχείριση της πανδημίας την ίδια στιγμή που δισεκατομμύρια ευρώ χαρίζονται για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, την καταστολή και το μεγάλο κεφάλαιο μέσω της νέας δανειακής σύμβασης του Ταμείου Ανάκαμψης. Έρχεται σε σύγκρουση με τις στρατηγικές αντιδραστικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση που επιδιώκουν να εξαφανίσουν κάθε κατάκτηση του εκπαιδευτικού και εργατικού κινήματος στη δημόσια εκπαίδευση.

Η πολιτική της κυβέρνησης θέλει βίαια να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων που υλοποιούν την πολιτική της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και του κεφαλαίου για ένα σχολείο φτωχό, ιδιωτικοποιημένο/εμπορευματοποιημένο, ανταγωνιστικό και επιχειρηματικό, ξένο για τα παιδιά των φτωχών εργατικών και λαϊκών οικογενειών. Ένα σχολείο που θα διαμορφώνει το νέο ευέλικτο, μισοκαταρτισμένο, υπάκουο εργατικό δυναμικό, που έχει ανάγκη ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός σήμερα. Ένα σχολείο που τα εργασιακά, συλλογικά δικαιώματα και κάθε ίχνος παιδαγωγικής ελευθερίας και δημοκρατίας για τους εκπαιδευτικούς θα καταπατηθούν βάναυσα, με τον ατομικό ανταγωνισμό να ανακηρύσσεται σε κυρίαρχο δόγμα. Η αξιολόγηση αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για την επιβολή αυτής της πολιτικής. Μέσα στη μάχη της εκπαίδευσης αυτή την περίοδο, αλλά και στις προηγούμενες κινητοποιήσεις του εκπαιδευτικού κινήματος τα ιδεολογήματα της “αξιολόγησης” της “αριστείας” και της “ατομικής ευθύνης” ξεθώριασαν όχι μόνο εντός της εκπαίδευσης, αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία. Είναι ένας αγώνας που επικοινωνεί με την αγωνία της λαϊκής οικογένειας για το δικαίωμα στη μόρφωση του παιδιών της. Είναι ένας αγώνας που σηματοδοτεί την πρώτη μεγάλη αντιπαράθεση του κόσμου της εργασίας με τον απεργοκτόνο νόμο Χατζηδάκη που επιχειρείται να εφαρμοστεί σήμερα στους 150.000 εργαζόμενους της εκπαίδευσης, αύριο σε όποιο κλάδο εργαζομένων θέλει να παλέψει για τα δικαιώματα του.

Ο αγώνας αυτός έχει ανοίξει το δρόμο για μια σκληρή μετωπική σύγκρουση με τον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής στην δημόσια εκπαίδευση. Επικοινωνεί με το εύφλεκτο υλικό της νεολαίας που αναζητεί δρόμους αγωνιστικού ξεσηκωμού ενάντια σε μια πολιτική που συνθλίβει το παρόν και το μέλλον της. Γι αυτό αφού δεν έπιασε η τρομοκρατία, ο αυταρχισμός και οι αποφάσεις της “Ανεξάρτητης Δικαιοσύνης’ για την καταστολή του, ενεργό ρόλο ανέλαβε ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός του “κοινωνικού εταιρισμού” και της συνδιαλλαγής. Με ένα πραγματικό πραξικόπημα ΔΑΚΕ(ΝΔ)/ΣΥΝΕΚ(ΣΥΡΙΖΑ)/ΠΕΚ(ΚΙΝΑΛ) στη Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ στις 16/10/2021 παραχαράχτηκε η βούληση του κλάδου των εκπαιδευτικών για συνέχιση της απεργίας-αποχής και του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση που προσπαθεί να επιβάλλει η κυβέρνηση. Σε διατεταγμένη υπηρεσία 8 πρόεδροι από ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ, ενώ ήταν καταστατικά δεσμευμένοι να μεταφέρουν την απόφαση για συνέχιση του αγώνα από τις τοπικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, ψήφισαν με κομματική εντολή το σταμάτημα της κινητοποίησης! Με ανακοίνωση της η πλειοψηφία του Δ.Σ της ΟΛΜΕ έστειλε προς τους καθηγητές ενημερωτικό στο οποίο τα επιχειρήματα καλλιέργειας κλίματος τρομοκρατίας για την συμμετοχή σε παράνομη απεργία ήταν πιστή αντιγραφή των επιχειρημάτων Κεραμέως.

Αντίστοιχα στο Δ.Σ της ΔΟΕ συντεταγμένες οι ΔΑΚΕ(ΝΔ)/ΔΗΣΥ (ΚΙΝΑΛ)/ΕΡΑ-ΑΕΕΚΕ (ΣΥΡΙΖΑ), μία μέρα πριν τη μεγάλη απεργία, αρνήθηκαν οποιαδήποτε συζήτηση για επαναπροκήρυξη. Έχοντας μάλιστα, εξασφαλίσει πλειοψηφία στο ΔΣ για συμμετοχή στις ομάδες της αυτοαξιολόγησης με κατάθεση υποτίθεται ενιαίου κειμένου που θα σταλεί από τη ΔΟΕ, έκλεισαν άρον άρον τη διαδικασία, ακολουθώντας από άλλη διαδρομή τον ίδιο αντιδημοκρατικό δρόμο. Ενώ ήταν σε εξέλιξη οι Γ.Σ των ΣΕΠΕ, ενόψει της Γ.Σ Προέδρων της ΔΟΕ που απέρριπταν συντριπτικά το ενιαίο κείμενο και ψήφιζαν υπέρ της συνέχισης της απεργίας αποχής, το Δ.Σ της ΔΟΕ έστειλε ως απόφαση το ενιαίο κείμενο ευτελίζοντας κάθε έννοια δημοκρατίας και σεβασμού των συλλογικών αποφάσεων των σωματείων. Αγνόησε την φωνή των σωματείων στην Ολομέλεια Προέδρων που μετέφεραν την απαίτηση των εκπαιδευτικών για συνέχιση της απεργίας αποχής και το Δ.Σ της ΔΟΕ αποφάσισε να μην την επαναπροκηρύξει. Και οι δύο Ομοσπονδίες αρνήθηκαν κάθε απεργιακή κλιμάκωση και την πρόταση για 48ωρη απεργία και στάση εργασίας για την κάλυψη των εκπαιδευτικών να μην συμμετέχουν στις συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων για την αξιολόγηση. Το σχέδιο των πολιτικών δυνάμεων σε ΟΛΜΕ/ΔΟΕ ήταν συντονισμένο με στόχο την στήριξη των αστικών πολιτικών κομμάτων τους και των αντιδραστικών σχεδίων τους για την δημόσια εκπαίδευση.

Ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός στις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες τρόμαξε από την απεργιακή λαοθάλασσα κι έσπευσε να κλείσει το ρήγμα που άνοιξε ο κόσμος της εκπαίδευσης.

Ευθύνες σε αυτή την μεθόδευση του αστικοποιημένου, κυβερνητικού, εργοδοτικού συνδικαλισμού έχει και μέρος της ριζοσπαστικής πτέρυγας που στην κρίσιμη καμπή για τη κλιμάκωση και συνέχιση του αγώνα συντάχθηκε με την πλειοψηφία του Δ.Σ της ΔΟΕ με το “ενιαίο κείμενο”. Η στάση αυτή όχι μόνο δεν οδηγεί σε ενιαία απάντηση του κλάδου απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης, αντίθετα διευκολύνει τις κυρίαρχες συνδικαλιστικές δυνάμεις στην αποκλιμάκωση, στην καλλιέργεια της λογικής να ακυρώσουμε με ήπιες μορφές και από τα μέσα την αξιολόγηση, αλλά και τη λογική περί δυνατότητας μιας «ήπιας» αξιολόγησης. Η άμεση απάντηση Κεραμέως πως «τα ενιαία κείμενα δεν γίνονται αποδεκτά» αποδεικνύει πως οι αγώνες δεν πάνε μπροστά με υποχώρηση στην κυβερνητική τρομοκρατία την ώρα μάλιστα της κορύφωσης τους αλλά με αποφασιστική κλιμάκωση.

Σοβαρές επίσης είναι οι ευθύνες του ΠΑΜΕ που ενώ καταγγέλλει την συνδικαλιστική γραφειοκρατία για το ξεπούλημα της, την ίδια στιγμή αρνείται τη συνέχιση της απεργίας / αποχής με τα πρωτοβάθμια σωματεία και την απεργιακή κλιμάκωση. Δεν πρότεινε και δεν ψήφισε καμιά απεργιακή κινητοποίηση και συμπόρευση με την απεργία των υγειονομικών 21/10, που έδινε τη δυνατότητα διεύρυνσης του απεργιακού μετώπου κόντρα στην αντεργατική πολιτική και το νόμο Χατζηδάκη. Είναι η ίδια στάση με την αναβολή της απεργίας 3/6 ενάντια στο νόμο Χατζηδάκη, αλλά και την συναίνεση του στην εξαίρεση της ΟΛΜΕ από την απεργία 10/6 για να μην θιγούν τα «ιερά και τα όσια» των πανελλαδικών εξετάσεων.
Η γραμμή της υποχώρησης στην κρίσιμη καμπή του κινήματος, η συμπόρευση και αναγνώριση της ηγεμονίας του αστικοποιημένου εργοδοτικού συνδικαλισμού στο σχεδιασμό των αγώνων οδηγεί σε αφοπλισμό του κινήματος. Υποτιμά τη δυνατότητα του μαχόμενου εκπαιδευτικού και εργατικού κινήματος να γίνει ανατρεπτικό, να βάζει φραγμό και να αποσπά νίκες απέναντι στην σφοδρή επίθεση κυβέρνησης κεφαλαίου. Η αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών δεν ανατρέπεται με τα ραντεβού στις κάλπες, αλλά στον καυτό δρόμο του αγώνα.

Ο αγώνας των εκπαιδευτικών μπορεί να νικήσει. Με την αποφασιστικότητα και την μαχητικότητα των χιλιάδων εκπαιδευτικών. Η δύναμη, η ενότητα του και το μαζικό κίνημα ανυπακοής και ανατροπής σφυρηλατείται στις Γ.Σ, στις επιτροπές και συνελεύσεις αγώνα, στα πρωτοβάθμια σωματεία, κόντρα στον αυταρχισμό της κυβέρνησης και την απεργοσπαστική στάση του κυβερνητικού, εργοδοτικού συνδικαλισμού. Οι αγωνιστικές παρακαταθήκες του εκπαιδευτικού κινήματος και οι νίκες που κατέκτησε όλα αυτά τα χρόνια ήταν αποτέλεσμα αυτής της γραμμής και όχι ο ακολουθητισμός στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Τον δρόμο που επιχειρούν να ανιχνεύσουν τα πρωτοβάθμια σωματεία που έχουν ήδη αποφασίσει κήρυξη στάσεων εργασίας ώστε να καλύψουν τα μέλη τους και προχωρούν σε συντονισμό της δράσης τους με στόχο να επαναπροκηρύξουν αυτά την απεργία-αποχή και να οργανώσουν τη συνέχιση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Ο αγώνας των εκπαιδευτικών για να νικήσει απαιτεί την κοινή και συντονισμένη δράση και αλληλεγγύη των ταξικών, αγωνιστικών δυνάμεων και σωματείων του εργατικού κινήματος και του δυναμικού της μαχόμενης, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς.

Απέναντι στην αντιδραστική επίθεση και τον ταξικό κυνισμό της κυβέρνησης που χτυπά το δημόσιο σχολείο η απάντηση του εκπαιδευτικού, νεολαιίστικου και εργατικού κινήματος πρέπει να είναι ανατρεπτική, ταξική και πολιτική.

Με αγώνα για την ανατροπή των αντιεκπαιδευτικών νόμων της κυβέρνησης για την διεκδίκηση του ενιαίου δημόσιου και δωρεάν δωδεκάχρονου σχολείου με δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και εκπαίδευση για όλα τα παιδιά. Για την πραγματική ελεύθερη πρόσβαση σε μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση κόντρα στους ταξικούς και εξεταστικούς φραγμούς. Για την ελεύθερη πρόσβαση στο δημόσιο, δωρεάν, σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης μετά το δωδεκάχρονο σχολείο, για όσα επαγγέλματα δεν απαιτείται πανεπιστημιακή μόρφωση. Για την ανατροπή του σύγχρονου καθεστώτος εκμετάλλευσης. Για δουλειά με αξιοπρέπεια με αυξήσεις στους μισθούς και μείωση του χρόνου εργασίας. Για την κατοχύρωση και διεύρυνση της ουσιαστικής παιδαγωγικής ελευθερίας και της δημοκρατίας στα σχολεία. Για σύγχρονα συλλογικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες ενάντια στο μόνιμο καθεστώς κατάργησης των εργατικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Για συνολική ρήξη με το πλαίσιο της μεταμνημονιακής επιτροπείας, της ΕΕ και του χρέους. Για υπεράσπιση της ειρήνης, ενάντια στους πολεμικούς εξοπλισμούς και στο ΝΑΤΟ.
Ο δρόμος για τη νίκη των αγώνων δεν “χωρά” στις διαχειριστικές και κυβερνητικές αυταπάτες, με λογικές «αριστερής» ή «προοδευτικής διακυβέρνησης», ούτε με την «ανάθεση» σε κοινοβουλευτικές λύσεις. Μονόδρομος είναι ο μαζικός αγώνας του εργατικού και λαϊκού κινήματος, η συγκρότηση και ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού πολιτικού μετώπου με στόχο τον κλονισμό και την ανατροπή της πολιτικής και της κυβέρνησης της ΝΔ, της συναίνεσης ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ, της συνολικής καπιταλιστικής επίθεσης. Για μια άλλη κοινωνία, ένα άλλο κόσμο, έξω από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης, για την κομμουνιστική απελευθέρωση.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Αυξάνονται καθημερινά οι επιθέσεις που οργανώνονται από φασιστικές ομάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας μας.

Μετά την Σταυρούπολη (Θεσσαλονίκη), το Γαλάτσι (Αθήνα), ακολούθησαν πολλές ακόμη καταδρομικές επιθέσεις, με τελευταία την δολοφονική επίθεση εναντίον 3 Πακιστανών εργατών στην Παλιά Κοκκινιά με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του ενός μετανάστη.

Η επίθεση των φασιστών έγινε με μπουκάλια, ενώ κρατούσαν και μαχαίρια! Οι δύο μετανάστες κατέφυγαν σε γειτονική πολυκατοικία για να προστατέψουν την σωματική τους ακεραιότητα.

Η ραγδαία κλιμάκωση των φασιστικών επιθέσεων αναδεικνύει τις σοβαρότατες ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία προτάσσει την γραμμή του αυταρχισμού και της καταστολής ενάντια στο οργανωμένο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, κλείνοντας το μάτι στους φασίστες, ενώ ομάδες του χώρου ανασυγκροτούνται και μεθοδικά οργανώνουν νέα τάγματα εφόδου.

Το εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση και ολιγωρία, πρέπει να αντιδράσει δυναμικά, μαζικά και αγωνιστικά, να κόψει τα χέρια των φασιστών που σηκώνονται ενάντια σε αγωνιστές, αντιφασίστες, πρόσφυγες και μετανάστες.

Να συγκρουστεί με την ιδεολογία του φασισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού αλλά να δώσει και την ανάλογη απάντηση στις φασιστικές συμμορίες και στην αναδιοργάνωσή τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ, η οποία με συνέπεια αγωνίζεται όλα τα τελευταία χρόνια για την ιδεολογική και πολιτική απομόνωση των νεοφασιστών, καλεί τους Ναυτεργάτες και τους εργαζόμενους να πάρουν μαζικά μέρος στη συγκέντρωση που διοργανώνει το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, αντιφασιστικές οργανώσεις και τοπικοί λαϊκοί φορείς.

Όλοι στη συγκέντρωση την Τρίτη 2/11 στην πλατεία Αγ. Σωτήρα στην Παλιά Κοκκινιά στις 18.30

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Χριστίνα Ζιάκκα

Πριν δυο χρόνια ήταν η ταινία «Παράσιτα», του Μπονγκ Τζουν-χο, τον Σεπτέμβρη του 2021 ήταν η πρεμιέρα του «Squid Game», της μεγαλύτερης επιτυχίας του Netflix ως σήμερα, αλλά στις 20 Οκτώβρη αυτό που τράβηξε την προσοχή μας στη Νότια Κορέα ήταν οι εντυπωσιακές εικόνες των απεργών που διαδήλωναν στην Σεούλ και σε όλες τις μεγάλες πόλεις στις 14 περιφέρειες της χώρας, φορώντας στολές εμπνευσμένες από το«Squid game». Μια επιβεβαίωση ότι η τέχνη αντιγράφει την ζωή, όπως και η ζωή αντιγράφει την τέχνη.

Η απεργία κόκκινο πανί για το καθεστώς

Η γενική απεργία καλέστηκε από την Κορεάτικη Ομοσπονδία Συνδικαλιστικών Ενώσεων – KCTU (Korean Confederation of Trade Unions), την μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση στην χώρα με σχεδόν ένα εκατομμύριο μέλη και ανταποκρίθηκαν μεταλλεργάτες, εργαζόμενοι στον κατασκευαστικό κλάδο, υγειονομικοί, υπάλληλοι υπηρεσιών, εκπαιδευτικό προσωπικό κλπ. 

Απεργιακές διαδηλώσεις έγιναν στις πόλεις Μπούσαν, Ίντσον, Ντέγκου, Ντέτζον, Γκουάνγκτζου κλπ, αλλά το μεγαλύτερο ειδικό βάρος είχε η συγκέντρωση στην πρωτεύουσα Σεούλ.

Το καθεστώς επιστράτευσε τα πάντα για να μην πραγματοποιηθεί η απεργιακή συγκέντρωση. Μια κατασταλτική φρενίτιδα που περιλάμβανε απαγόρευση των συγκεντρώσεων, τιμωρία των υπευθύνων και μηδενική ανοχή, με πρόσχημα τα ειδικά μέτρα για την μη μετάδοση του Covid-19.

Ο υπουργός Εσωτερικών, Jeon Hae-cheol, στοχοποίησε μάλιστα απευθείας τους απεργούς ως υπαίτιους ενός νέου γύρου της πανδημίας:

«Το εθνικό σχέδιο διαδηλώσεων της KCTU θα μπορούσε να απειλήσει την κατάσταση με τον ιό που βελτιώθηκε πρόσφατα μετά από τόση κακουχία, καταστρέφοντας παράλληλα τις προσδοκίες για επιστροφή στην κανονικότητα».

Οι δρόμοι γέμισαν, η απαγόρευση έσπασε

Την ημέρα της απεργίας το καθεστώς κινητοποίησε 16.000 αστυνομικούς που απέκλεισαν προληπτικά μεγάλα κομμάτια της πρωτεύουσας, προσπαθώντας να μαντέψουν τον τόπο της διαδήλωσης, καθώς η ηγεσία της KCTU για λόγους περιφρούρησης, ανακοίνωσε δημόσια το σημείο μόλις λίγη ώρα πριν την επίσημη έναρξη της συγκέντρωσης!

Η πανοραμική εικόνα ήταν εντυπωσιακή: 500 αστυνομικά λεωφορεία είχαν διαμοιραστεί σε φραγμούς γύρω από την κεντρική πλατεία Gwanghwamun, καθώς και περιφερειακά της Seorin-dong, που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της πόλης.

Κι όμως όλες οι στρατηγικές και τα σχέδια κατάρρευσαν με πάταγο όταν 10άδες χιλιάδες εργαζόμενοι με αξιοσημείωτη πειθαρχία αλλά και ενθουσιασμό, κατέκλυσαν τον χώρο μπροστά από τον πολύβουο σταθμό του Μετρό, Seodaemun, ταπεινώνοντας την κυβέρνηση!

Στον απόηχο της απεργίας, όπως όλα δείχνουν, το καθεστώς προσπαθεί να πάρει την ρεβάνς και να αποκαταστήσει το κύρος του. Έτσι η Μητροπολιτική Αστυνομία της Σεούλ ανακοίνωσε την έναρξη έρευνας για τους διοργανωτές της διαδήλωσης με την υπόσχεση ότι θα υποστούν τις μέγιστες ποινικές κυρώσεις. Άλλωστε οι διώξεις συνδικαλιστών και ακτιβιστών και η ποινικοποίηση των αγώνων έχει μεγάλη ιστορία στη Νότια Κορέα.

Ένα «θαύμα» που είναι «φρίκη»

Για την KCTU ήταν στην πραγματικότητα μονόδρομος η γενική απεργία για πολλούς και διάφορους λόγους. Η αντικειμενική βάση είναι ο συσσωρευμένος θυμός για τον νοτιοκορεάτικο καπιταλισμό, που έχει χαρακτηρισθεί ως το «θαύμα του ποταμού Χαν». «Θαύμα» για τους καπιταλιστές η μια όψη, αλλά «φρίκη» για τους εργαζόμενους η άλλη. Αρκεί να δούμε μερικές εκφάνσεις αυτού του δίπολου:

• Η Νότια Κορέα φιγουράρει τα τελευταία χρόνια στις πρώτες θέσεις των τεχνολογικά προηγμένων χωρών, αλλά κάτω από το λούστρο το πλουσιότερο 10% των κατοίκων της κατέχει το 66% του συνολικού πλούτου, ενώ το φτωχότερο 50% του πληθυσμού μόλις το 2%!
• Αποτελεί την 4η μεγαλύτερη οικονομίας της Ασίας, αλλά βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά φτώχειας (16,7% του πληθυσμού) στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ενώ πάνω από το 40% όλων των εργαζομένων θεωρούνται «παράτυποι εργαζόμενοι» (δηλ. χωρίς κοινωνική ασφάλιση, συλλογικές συμβάσεις κλπ)!
• Είναι η πατρίδα των κολοσσών της Samsung, της LG, της Hyundai, με θεαματικές επιδόσεις στα έξυπνα τηλέφωνα, στις τηλεοράσεις, στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, στα αυτοκινήτα. Την ίδια ώρα βρίσκεται στην 1η θέση παγκόσμια όσον αφορά στις αυτοκτονίες στις ηλικίες 10-19 ετών και άνω των 60!
• Είναι ανάμεσα στους πρωτοπόρους διεθνώς στη ναυπήγηση πετρελαιοφόρων πλοίων, στην ανέγερση ουρανοξυστών, στην κατασκευή αυτοκινητοδρόμων και εμπορικών κέντρων σε όλον τον κόσμο. Παράλληλα κατατάσσεται τρίτη στις περισσότερες ετήσιες ώρες εργασίας κι από το 2015 ήταν τρίτη στους θανάτους στον χώρο εργασίας μεταξύ των χωρών μελών του ΟΟΣΑ!

Μια νέα ριζοσπαστική συνείδηση

Όλο αυτό το εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα άρχισε να μεταμορφώνει ριζοσπαστικά τη συνείδηση τα τελευταία χρόνια κι αυτό αποτυπώθηκε με μαζική πίεση πάνω σε όλους τους σχηματισμούς και τις δομές.

Τον Δεκέμβρη του 2020 τα μέλη της ΚCTU καταψήφισαν την εισήγηση του τότε προέδρου για σύμπνοια και ειρήνη με την κυβέρνηση και τους καπιταλιστές, εξαιτίας του αντίκτυπου της πανδημίας στην οικονομία. Αυτό οδήγησε σε εκλογές και αλλαγή της ηγεσίας.

Ο νέος πρόεδρος της KCTU, ο 45χρονος Yang Kyung-soo, προέρχεται από τις γραμμές των «παράτυπων» εργαζομένων. Δούλευε στην γραμμή παραγωγής της KIA Motors κι από το 2012 ήταν ο πρόεδρος του Σωματείου των «παράτυπων» εργαζομένων στο εργοστάσιο της Σεούλ. Με το που εκλέχθηκε στην ηγεσία της KCTU υποσχέθηκε την προετοιμασία μιας γενικής απεργίας και κατά τη διάρκεια του 2021 στήριξε κάθε επιμέρους εργατικό αγώνα που οργανώθηκε.

Το καθεστώς αποφάσισε να δράσει γρήγορα και να μην επιτρέψει να μαζικοποιηθεί το φαινόμενο των μαχητικών συνδικαλιστών που αυθαδιάζουν… Στις 2 Σεπτέμβρη του 2021 η αστυνομία εισέβαλε στα κεντρικά γραφεία της

KCTU και συνέλαβε τον Yang με κατηγορίες για παραβίαση της έκτακτης νομοθεσίας για την αποτροπή μετάδοσης του Covid-19, για διακοπή κυκλοφορίας και για καταστρατήγηση του νόμου για συνελεύσεις/διαδηλώσεις.

Ο Yang παραμένει μέχρι και σήμερα κρατούμενος και αποτελεί τον 13^ο πρόεδρο της KCTU που καταλήγει στην φυλακή!

Η πρόκληση δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη και η υπόλοιπη ηγεσία της KCTU ανακοίνωσε αυτόματα την Γενική Απεργία της 20^ης Οκτώβρη.

Επιθετικά αιτήματα

Ωστόσο η Γενική Απεργία δεν περιορίστηκε μόνο στο αίτημα της απελευθέρωσης του Yang. Τουναντίον χαρακτηρίστηκε από επιθετικές διεκδικήσεις, δηλ. διεκδικήσεις που στόχο έχουν δραστικές αλλαγές και βελτιώσεις του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης.

Έτσι δίπλα στο κεντρικό σύνθημα «Να συντρίψουμε την ανισότητα», υπήρχαν αιτήματα για:

• Κατάργηση της «παράτυπης» εργασίας, δηλ. κατάργηση του part time ωραρίου, των προσωρινών συμβάσεων, βασικά επιδόματα και κοινωνική ασφάλιση σε όλους τους εργαζόμενους κλπ.
• Συλλογική συμμετοχή των εργαζομένων σε όλες αποφάσεις αναπροσαρμογής της παραγωγής των επιχειρήσεων σε εποχές κρίσης, ώστε να μην είναι αυτοί τα μόνα θύματα.
• Κοινωνικοποίηση όλων των υπηρεσιών που αφορούν στην εκπαίδευση και στην στέγαση.
• Εθνικοποίηση όλων των επιχειρήσεων-κλειδί της νοτιοκορεάτικης οικονομίας.

Η επίδειξη δύναμης της εργατικής τάξης στις 20 Οκτώβρη ήταν ένα πρώτο βήμα. Αλλά θα χρειαστούν κι άλλα. Κι όχι μόνο στο πεδίο των συνδικαλιστικών αγώνων. Το πιο αποφασιστικό βήμα των πιο πρωτοπόρων αγωνιστών στη Νότια Κορέα είναι να χτίσουν το ανεξάρτητο, διεθνιστικό, επαναστατικό, σοσιαλιστικό κόμμα της τάξης τους. Για να μπορέσουν να συγκρουστούν νικηφόρα με το νοτιοκορεάτικο καπιταλισμό και να τον αντικαταστήσουν με μια σοσιαλιστική, εργατική δημοκρατία. Για να γίνουν οι ίδιοι δημιουργοί της ανώτερης τέχνης, αυτής της μεταμόρφωσης των ζωών τους.

πηγη: net.xekinima.org

Εξηγήσεις από την πρέσβειρα της Γαλλίας στο Λονδίνο θα ζητήσει η βρετανική κυβέρνηση μετά τις απειλές για αντίποινα από το Παρίσι με αφορμή τις άδειες αλιείας στη μετά Brexit εποχή.

Υπογραμμίζοντας ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί «αδικαιολόγητες» τις ενέργειες της Γαλλίας, η υπουργός Εξωτερικών Λιζ Τρας ανέθεσε στην υφυπουργό, αρμόδια για την Ευρώπη, Γουέντι Μόρτον, «να καλέσει την πρέσβειρα» της Γαλλίας, ανέφερε ένας εκπρόσωπος της κυβέρνησης.

«Έδωσα οδηγίες στην υπουργό Ευρώπης Γουέντι Μόρτον να καλέσει την πρέσβειρα της Γαλλίας για συνομιλίες αύριο, για να εξηγήσει την απογοήτευση και τις δυσανάλογες απειλές εναντίον του ΗΒ και των Νησιών της Μάγχης» ανέφερε η Τρας.

Νωρίτερα σήμερα η Γαλλία κατέσχεσε ένα βρετανικό αλιευτικό στα γαλλικά χωρικά ύδατα.

Το περιστατικό σηματοδοτεί την αποφασιστικότητα της Γαλλίας να μην υποχωρήσει στη διαμάχη, αφότου ανακοίνωσε χθες πιθανές κυρώσεις σε βάρος της Βρετανίας, εφόσον δεν υπάρξει πρόοδος στις μεταξύ τους συνομιλίες για τα αλιευτικά δικαιώματα. Οι κυρώσεις περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, επιπλέον τελωνειακούς ελέγχους σε βρετανικά προϊόντα και μια απειλή, όπως θεωρήθηκε, να μειώσει η Γαλλία τις εξαγωγές ηλεκτρικού ρεύματος στη Βρετανία ή να αυξήσει τους δασμούς εάν οι συνομιλίες αποτύχουν.

Το Παρίσι λέει πως η Βρετανία έχει αρνηθεί να χορηγήσει στους αλιείς του τον πλήρη αριθμό των αδειών προκειμένου τα γαλλικά αλιευτικά να δραστηριοποιούνται εντός των βρετανικών χωρικών υδάτων.

«Επομένως, πρέπει να μιλήσουμε τη γλώσσα της ισχύος, καθώς αυτό φαίνεται πως είναι το μοναδικό πράγμα που η βρετανική κυβέρνηση κατανοεί», δήλωσε ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Κλεμάν Μπον στο τηλεοπτικό δίκτυο CNews.

πηγη: efsyn.gr