Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εκφράζει την ολόθερμη συμπαράστασή της στον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ της Cosco οι οποίοι πραγματοποιούν σήμερα (14/4/2022) 24ωρη απεργία (μετά από στάση εργασίας) διεκδικώντας την υπογραφή ΣΣΕ.

Τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις έχουν την καθολική αποδοχή των εργαζομένων και αυτό αποδεικνύεται για άλλη μια φορά από την μαζική συμμετοχή σε αυτή.

Η γραμμή της Cosco έως και τώρα είναι η άρνηση, η αδιαλλαξία και η απόρριψη των διεκδικήσεων των εργαζομένων που παλεύει η ΕΝΕΔΕΠ.

Η Cosco όχι μόνο απορρίπτει τα αιτήματά τους ακολουθώντας μια σκληρή και απαράδεκτη γραμμή (προτείνει ψίχουλα για την αύξηση στους μισθούς, δεν εφαρμόζει την νομοθετική ρύθμιση για τα βαρέα και ανθυγιεινά και παράλληλα έχει μετατρέψει σε διακοσμητικό χαρακτήρα την λειτουργία της επιτροπής υγιεινής και ασφάλειας και προκλητικά επιχειρεί να εκβιάσει την ΕΝΕΔΕΠ να αποσύρει την αγωγή που έχει καταθέσει για το εργοδοτικό σωματείο που έστησε η Cosco - ΣΕΠ και DPORT!!!

Την ίδια στιγμή ο κινέζικος κρατικός και πολυεθνικός κολοσσός σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε άνοδο κερδών στο λιμάνι του Πειραιά!

Απαιτούμε να γίνουν σεβαστά και να ικανοποιηθούν τα αιτήματα που διεκδικούν αγωνιστικά και μαχητικά οι εργαζόμενοι:

1. Υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις σε όλες τις ειδικότητες

2. Να μπουν οι προσαυξήσεις των νυχτερινών , της Σαββατιάτικης εργασίας , Κυριακών και αργιών.

3. Να γίνουν όλοι πλήρους απασχόλησης, να πάψει η ομηρία 700 και πλέον εργαζόμενων που είναι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και 16 μεροκάματα, κάτι που σημαίνει μισή δουλειά – μισή ζωή.

4. Να εφαρμοστεί η νομοθεσία που προβλέπει την ένταξη όλων των εργαζομένων στα ΒΑΕ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ποιοι κοροϊδεύουν ότι φύγαμε από τα μνημόνια;

Τι λέει ο απερχόμενος επικεφαλής του ESM για την επέκταση της ρήτρας διαφυγής για το 2023, τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας το τέλος της ενισχυμένης εποπτείας της ελληνικής οικονομίας

Τέλος σε όποιες θετικές προσδοκίες υπήρχαν στην Αθήνα για παράταση της δημοσιονομικής χαλάρωσης επιχειρεί να βάλει ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ ο οποίος διαμηνύει ότι η Ελλάδα θα πρέπει το 2023 να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα κοντά στο συμφωνημένο στόχο.

Ζωτικής σημασίας, για χρέος και αγορές, η δημοσιονομική σύνεση

Στην αποκλειστική συνέντευξή του στο «Κεφάλαιο» και στο «Capital.gr», ο Κλάους Ρέγκλινγκ σημειώνει εμφατικά ότι η δημοσιονομική σύνεση είναι ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα «για τη διατήρηση της βιωσιμότητας του χρέους και της εμπιστοσύνης της αγοράς» και να επιτύχει άνοδο της επενδυτικής βαθμίδας από τους οίκους αξιολόγησης.

Ο Κλάους Ρέγκλινγκ εκτιμά ότι λόγω της πανδημίας «οι καταναλωτές συσσώρευσαν ένα σημαντικό απόθεμα αποταμιεύσεων κατά τη διάρκεια των δύο ετών της πανδημίας, αποταμιεύσεις που υπερβαίνουν αυτό που θα είχαν συσσωρεύσει χωρίς την πανδημία» και «αυτό το πρόσθετο απόθεμα αποταμιεύσεων μπορεί να συμβάλει στην άμβλυνση της μείωσης της αγοραστικής δύναμης που προκαλείται από τις υψηλότερες τιμές της ενέργειας».

Ερωτηθείς πάντως για το αν μπορούν να μονιμοποιηθούν μηχανισμοί χρηματοδότησης όπως το Ταμείο Ανάκαμψης για την στήριξη της ευρωπαϊκής οικονομίας ο κ. Ρένγκλινγκ επισημαίνει ότι «λόγω των υψηλότερων επιπέδων χρέους, η γενική στήριξη που δόθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις φαίνεται λιγότερο κατάλληλη τώρα». Ωστόσο συμπληρώνει ότι τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης μπορούν να χρησιμοποιηθουν για την ενεργειακή απεξάρτηση της ΕΕ από τη Ρωσία.

Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, σημειώνει ότι -παρά τα υψηλότερα ελλείμματα και την αύξηση του δημόσιου χρέους λόγω των πολιτικών διαχείρισης της πανδημίας, τις οποίες θεωρεί ότι ήταν αναγκαίες- η εξυπηρέτηση του χρέους παραμένει διαχειρίσιμη.

Σοκ ιστορικών διαστάσεων

Σε ότι αφορά τον πληθωρισμό ο Κλάους Ρέγκλινγκ κάνει λόγο για σοκ στην ευρωζώνη που «έχει ιστορικές διαστάσεις», λέγοντας ωστόσο ότι «ευτυχώς, οι μακροπρόθεσμες προσδοκίες για τον πληθωρισμό και οι μισθοί εξακολουθούν να φαίνονται καλά ευθυγραμμισμένοι με τον στόχο της ΕΚΤ για σταθερότητα των τιμών και δεν βλέπουμε μέχρι στιγμής δευτερογενείς επιπτώσεις στην αγορά εργασίας».

Συνεργασία και μετά το τέλος της ενισχυμένης εποπτείας

Ειδικότερα σε ότι αφορά την Ελλάδα ο κ. Ρέγκλινγκ κάνει λόγο για θετικό μήνυμα στις αγορές από την πλήρη αποπληρωμή των δανείων του ΔΝΤ και την προπληρωμή μέρους των δανείων της GLF, το οποίο «θα έχει επίσης θετικό αντίκτυπο στο προφίλ του δημόσιου χρέους της Ελλάδας και θα δημιουργήσει κάποια εξοικονόμηση για τον ελληνικό προϋπολογισμό».

Σε ότι αφορά την ενισχυμένη εποπτεία της Ελλάδας που ολοκληρώνεται τον Αύγουστο του 2022, ο κ. Ρέγκλινγκ τονίζει ότι ο ESM (που μαζί με τον EFSF) είναι οι μεγαλύτεροι πιστωτές της Ελλάδας «η συνεργασία μας με τις Αρχές και τον λαό της Ελλάδας δεν θα σταματήσει με το τέλος της ενισχυμένης εποπτείας. Θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε για να στηρίξουμε τις προσπάθειες για την ενίσχυση του μακροπρόθεσμου αναπτυξιακού δυναμικού της χώρας, το οποίο είναι καθοριστικό για τη διατήρηση της βιωσιμότητας του χρέους».

Στο σημείο αυτό ο κ. Ρέγκλινγκ εκτιμά ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να προχωρήσει σε επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος κοντά στο 2,2% που είναι ο συμφωνημένος στόχος για το 2023 λέγοντας ότι «η δημοσιονομική σύνεση στο μέλλον θα είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της βιωσιμότητας του χρέους και της εμπιστοσύνης της αγοράς. Επιπλέον, η δημοσιονομική πορεία είναι ένας σημαντικός παράγοντας που θα εξετάσουν οι οίκοι αξιολόγησης όταν αποφασίσουν να αναβαθμίσουν την αξιολόγηση της χώρας σε επενδυτική βαθμίδα».

Δεν συνεπάγεται άμεσους κινδύνους

Αναφορικά με το ελληνικό χρέος που ξεπέρασε το 200% του ΑΕΠ την περίοδο της πανδημίας, ο κ. Ρέγκλινγκ επενέλαβσε τη σύσταση της Κομισιόν για συγκράτηση των δαπανών σημειώνοντας ότι «η δομή του χρέους της Ελλάδας είναι επίσης μοναδική. Η συντριπτική πλειονότητα του δημόσιου χρέους της Ελλάδας κατέχεται από πιστωτές του δημόσιου τομέα. […]

»Ως εκ τούτου, τα υψηλά επίπεδα χρέους δεν συνεπάγονται άμεσους κινδύνους για τη βιωσιμότητα του χρέους της Ελλάδας. Οι όροι δανεισμού του ESM είναι πολύ ευνοϊκοί, με μεγάλες διάρκειες ωρίμανσης και χαμηλά επιτόκια που συνδέονται με την ισχυρή πιστοληπτική μας αξιολόγηση. Σε κάθε περίπτωση, όπως είπα προηγουμένως, η δημοσιονομική σύνεση είναι το κλειδί και θα στηρίξει τη βιωσιμότητα του χρέους της Ελλάδας μακροπρόθεσμα».

Οι χώρες της ευρωζώνης έχουν πολύ περισσότερα κοινά συμφέροντα

Τέλος ο κ. Ρέγκλινγκ εκτιμά ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας μπορεί να μεταρρυθμιστεί και να κάνει αποδεκτά υψηλότερα επίπεδα χρεών στις σημερινές συνθήκες σε σχέση με τα μεγέθη που προέβλεπε τη δεκαετία του 1990, ενώ τονίζει ότι είναι «μια καλή ευκαιρία» να εγκαταλειφθούν ανταγωνισμοί μεταξύ «Βορρά» και «Νότου» λέγοντας ότι «οι χώρες της ευρωζώνης έχουν πολύ περισσότερα κοινά συμφέροντα από ότι αντικρουόμενα».

«Η ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκεται σε παγκόσμιο ανταγωνισμό και πρέπει να είναι καλύτερα προετοιμασμένη γι’ αυτόν. Μια πιο ανθεκτική νομισματική ένωση είναι προς το συμφέρον όλων των μελών της» τονίζει χαρακτηριστικά.

πηγη: iskra.gr

ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

Ήταν πριν από πέντε χρόνια όταν το αμερικανικό Πεντάγωνο προειδοποιούσε για τους…κινδύνους του μέλλοντος. Όπως χαρακτηριστικά λεγόταν σε σχετικό προπαγανδιστικό βίντεο: «Το αστικό περιβάλλον θα είναι ο τόπος όπου θα συγκλίνουν οι οδηγοί της αστάθειας. (…)Ο κίνδυνος των φυσικών καταστροφών, η κλιματική αλλαγή, η άναρχη ανάπτυξη, η οποία θα μεγεθύνει τον κλιμακούμενο διαχωρισμό πλουσίων και φτωχών (…) θα διχάσουν την απελπισμένη ανθρωπότητα. (…) Η κλίμακα και η πυκνότητα αυτών των ιδιοκτησιών θα προκαλεί τρόμο σε μια πόλη δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, όπου το 99% του πληθυσμού είναι οι κοινοί κάτοικοι και το 1% αντιπροσωπεύει μια απειλή 100 χιλιάδων.(…) Μια σαφή απειλή». 

Όπου «σαφή απειλή», εσείς μπορείτε να βάλετε αναρχικούς, αλλά και συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, στην Ελλάδα. Άλλωστε, με αυτούς ως φόντο μάς ενημέρωναν για τα μελλούμενα οι αρμόδιοι του στρατού των ΗΠΑ.

Θυμήθηκα αυτό το λιμπρέτο δημοκρατικότητας και ελευθερίας, ακούγοντας πρόσφατα τον επικεφαλής του επισιτιστικού προγράμματος των Ην. Εθνών, Ντέιβιντ Μπίσλεϊ να προειδοποιεί τους Ευρωπαίους ηγέτες ότι αν αφήσουν στη μοίρα τους τις φτωχές χώρες της Αφρικής, θα αντιμετωπίσουν την κόλαση ενός άνευ προηγουμένου μεταναστευτικού κινήματος από τους λιμοκτονούντες Αφρικανούς. Με λίγα λόγια, σώστε την Αφρική, αν θέλετε να σώσετε το τομάρι σας. Αυτό τους είπε.

Την ίδια ώρα, Αφρική και Μ. Ανατολή έβλεπαν την σχεδόν αποκλειστική τους εξάρτηση από τη Ρωσία για τα βασικά είδη διατροφής (η οποία μαζί με την Ουκρανία αντιπροσωπεύουν το 25% της παγκόσμιας εξαγωγής σιτηρών) να αναζωπυρώνουν τις εστίες έντασης εντός χωρών, όπως το Ιράκ, όπου πρόσφατα ξέσπασαν ταραχές λόγω της ακρίβειας. Η Αίγυπτος πάλι κατάφυγε στη σιδηρά αγκάλη του ΔΝΤ, για τον ίδιο λόγο, ενώ όλο και πληθαίνουν οι χώρες της περιοχής, οι οποίες θυμίζουν καζάνι που βράζει.

Από την άλλη, στο κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι, τα πράγματα δεν χρήζουν ανησυχίας. Τουλάχιστον αυτό μας διαβεβαίωναν τις προηγούμενες ημέρες Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, κάνοντας λόγο για επάρκεια τροφίμων. Βέβαια, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ της Κομισιόν, επισημαίνουν την ανησυχία που κρύβουν πίσω τους σειρά μέτρων που ήρθαν να χαλαρώσουν τους κανόνες για τη βιώσιμη αγροτική παραγωγή, καθώς και για την πρόκριση πρότασης άμεσης στήριξης των αγροτών από την ΕΕ.

Και πώς να μην προετοιμάζονται όταν ο πόλεμος και η καθήλωση μεγάλης μερίδας λιπασμάτων σε Ρωσία και Λευκορωσία είχαν ως αποτέλεσμα οι τιμές των σιτηρών να έχουν αυξηθεί κατά 21%, του κριθαριού κατά 33% και ορισμένων λιπασμάτων κατά 40%; Στην Ευρώπη, τα εργοστάσια παραγωγής λιπασμάτων μείωσαν σημαντικά της παραγωγή, λόγω υψηλών τιμών. Από τη Βραζιλία μέχρι το Τέξας, οι αγρότες περιόρισαν τις αγορές λιπασμάτων, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τον όγκο παραγωγής της επόμενης χρονιάς. Απόρροια αυτού ήταν η αύξηση του ποσοστού των ανθρώπων που βρίσκονται στο φάσμα της πείνας, με τον ΟΗΕ να προειδοποιεί πως ο αντίκτυπος του πολέμου στην παγκόσμια αγορά τροφίμων θα φέρει αντιμέτωπους με τον κίνδυνο της ασιτίας άλλους 7,6 έως 13,1 εκατ. ανθρώπους (υπολογίζεται ότι ήδη βρίσκονται στο φάσμα της πείνας από 720-811 εκατ. άνθρωποι).

Η πείνα θα βγάλει τον κόσμο στους δρόμους

«Αυτό που έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους άρχισε  με τις ελλείψεις τροφίμων και την ακρίβεια των τροφίμων», τόνιζε πρόσφατα στους New York Times, ο Μπεν Ισαάκσον, αναλυτής γεωργικών θεμάτων στη ScotiaBank, αναφερόμενος στις επανειλημμένες κοινωνικές ταραχές που αντιμετώπισαν η Βόρεια Αφρική και η Μ. Ανατολή ήδη από τη δεκαετία του 1970. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, η  οικονομική πίεση που βιώνουν οι φτωχές χώρες της Αφρικής και του Αραβικού κόσμου, λόγω της πανδημίας και του υψηλού ενεργειακού κόστους, ήρθαν και συνάντησαν το κόστος των τροφίμων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι σε πολλές από αυτές τις περιοχές του πλανήτη, τα κράτη επιδοτούν τα βασικά είδη διατροφής για να θρέψουν τους πληθυσμούς τους. Κι αν εκεί τα πράγματα είναι σκούρα, τι να πει και η πολύπαθη Υεμένη, ο λαός της οποίας εδώ και μια επταετία κυριολεκτικά λιμοκτονεί;

Θα πείτε, πόλεμος γίνεται, συμβαίνουν αυτά. Πάντως για τον Ζακέρ Αχμαντί, διευθυντή της Αφγανικής εισαγωγικής εταιρείας Βashir Navid Complex, ο πόλεμος είναι η μία όψη του νομίσματος. Γιατί, στην άλλη όψη καθρεφτίζεται η πολιτική των κυρώσεων που βυθίζει στο ζόφο της πείνας «όλο τον κόσμο».  

Όμως, ακόμη κι έτσι, ούτε ο πόλεμος, ούτε οι οικονομικές κυρώσεις δικαιολογούν απόλυτα το κενό που έχει δημιουργηθεί στη διεθνή προσφορά, καθώς και την εκτόξευση των τιμών και την επαπειλούμενη επισιτιστική κρίση.

Το χρηματιστηριακό μπαρμπούτι πάνω σε βασικά αγαθά, όπως το σιτάρι, το καλαμπόκι, ο καφές, η ζάχαρη ή το κρέας είναι μια σημαντική παράμετρος της εν εξελίξει κρίσης, λένε οι ειδικοί, αφού εδώ και τρεις δεκαετίες τα πάλαι ποτέ συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης έχουν δώσει τη θέση τους σε επενδυτικές στρατηγικές και κερδοσκοπικές μοχλεύσεις επενδυτικών τραπεζών, hedge funds και νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Επομένως η βουλιμική απληστία των κερδοσκόπων, την ίδια ώρα που ο κόσμος πεινά,  μόνο πρωτοφανής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Όπως θύμιζε σε πρόσφατο δημοσίευμά της η Εφημερίδα των Συντακτών: Από το τέλος του 2006 έως τον Μάρτιο του 2008, ο Δείκτης Τιμών Τροφίμων του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων αυξήθηκε κατά 71%. Η μεγαλύτερη αύξηση είχε παρατηρηθεί στο ρύζι και στα δημητριακά που ακούμπησαν ταβάνι (126%), οδηγώντας έτσι 120 εκατ. ανθρώπους κάτω από το όριο της φτώχειας και σε επισιτιστική κρίση που πυροδότησε κοινωνικές εκρήξεις.

Άρα, μιλάμε για deja vu;

Γιατί όχι; Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε ότι, παρά την πανδημία και τα lockdowns, υπερδιπλασιάστηκε η τιμή του σιταριού, της σόγιας και της ελαιοκράμβης,  το φοινικέλαιο πωλούνταν σε τριπλάσια τιμή, ενώ αυξήθηκε κατά 80% και η τιμή της ζάχαρης, καταλαβαίνουμε ότι το χρηματιστήριο τροφίμων δεν είναι παρά ένα αποπνικτικό σιδεράδικο κερδοσκοπίας.

Άλλωστε, στα φαινόμενα αισχροκέρδειας που κρύβονται πίσω από αυξήσεις της τάξης του 50% ή και 100% σε προϊόντα που υπάρχει πλεόνασμα (π.χ. στην Ελλάδα, στο σκληρό σιτάρι, τις πατάτες, τα λαχανικά κ.ά.) αναφέρθηκε σε πρόσφατη συνέντευξή του στη Lifo ο Πρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Κίντζιος, σύμφωνα με τον οποίο είναι αδικαιολόγητες τέτοιες αυξήσεις.

Η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να βλέπει σε εξωγενής παράγοντες τους υπαίτιους της αύξησης της δαπάνης των νοικοκυριών κατά 52,8% σε είδη διατροφής, επιμένοντας παράλληλα πως οι παρεμβάσεις της ήταν «από τις πιο δυναμικές στην Ευρώπη». Με λίγα λόγια, ΤΙ ΝΑ κάνουμε, έτσι έχουν τα πράγματα, μέχρι εδώ μπορούμε, μας είπε το Μαξίμου, την ίδια ώρα που προβεβλημένος υπουργός της κυβέρνησης ηθικολογούσε από το βήμα της βουλής, χαρακτηρίζοντας ασεβείς όσους μιλούν για την ακρίβεια, όταν στην Ουκρανία πέφτουν βόμβες…

Ενεργειακός μεσαίωνας και έλλειψη τροφίμων

Όμως, όπως ήδη αναδείχθηκε, η εκτίναξη των τιμών βασικών καταναλωτικών αγαθών δεν ήρθε ως απότοκο μόνο της πολεμικής εισβολής της Ρωσίας. Στην περίπτωση της Ελλάδας δε, δεν θα πρέπει να παραγνωρίσουμε τη σύνδεση της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας και της λεγόμενης «πράσινης  μετάβασης» με τις αυξήσεις, αλλά και με μελλοντικές ελλείψεις στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Για τον λόγο αυτόν απευθύνθηκα στον Βιολόγο και Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, κ. Βασίλη Λύκο. Όπως δηλώνει στον Ημεροδρόμο: «Η επισιτιστική κρίση θα ερχόταν ούτως ή άλλως, διότι έσπασαν οι εφοδιαστικές αλυσίδες, λόγω των lockdowns». Ωστόσο, πέραν αυτού, πρέπει να δούμε και την κρίση στην ενέργεια, αφού «ακρίβυνε η παραγωγή λιπασμάτων, όπως και το πετρέλαιο, μ’ αποτέλεσμα να δημιουργείται ζήτημα για τους αγρότες». Συν τοις άλλοις, υπογραμμίζει ο συνομιλητής μου, πλέον, δεν παρατηρείται ακρίβεια μόνο στη διαδικασία της παραγωγής, αλλά και στη μεταφορά. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι σημερινό. Σήμερα βλέπουμε την κορυφή του παγόβουνου, μιας και «οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έδωσαν σημασία στον αγροτοδιατροφικό τομέα». Αποκορύφωμα αυτής της, εν πολλοίς αφ’ υψηλού, κρατικής πολιτικής ήταν η δήλωση Σταϊκούρα προς τους αγρότες, που τους καλούσε να μην έχουν πολλές απαιτήσεις από το κράτος, μιας και η συνεισφορά τους ως προς το ΑΕΠ είναι «μόλις» 2,8%.

Πάνω σε αυτό το πλαίσιο ήρθε και στρογγυλοκάθισε η αλλαγή του ενεργειακού μίγματος της χώρας, με την εξάρτησή μας από το χρηματιστήριο της αγοράς ενέργειας να γίνεται όλο και πιο βαθιά.

Θα βοηθήσει άραγε την αγροτιά η επαναλειτουργία των λιγνιτικών μονάδων, ρωτώ τον κ. Λύκο. Μόνο πρόσκαιρα και επιδερμικά, απαντά ο ερευνητής, σημειώνοντας παράλληλα και τις ευθύνες της ΕΕ. «Δεν λειτούργησε ως Ένωση, δεν υπήρχε Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτική», παρά μόνο πολιτικές των μεγάλων κρατών που λειτούργησαν προς όφελός τους.

Τη μεγάλη εικόνα συμπληρώνει κι η αναφορά του κυρίου Λύκου στους συσχετισμούς που διαμόρφωσε αυτή η πολιτική σε γεωστρατηγική κλίμακα, με τη Δύση να έχει βασιστεί στα εμπορικά προϊόντα, όταν το άλλο μπλοκ δυνάμεων κατέχει τις πρώτες ύλες σε στρατηγικά αγαθά. «Είμαστε πλήρως εξαρτώμενοι», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Λύκος, κρούοντας ταυτόχρονα τον κώδωνα του κινδύνου για ελλείψεις, όχι απλά μειώσεις, βασικών διατροφικών προϊόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Και τώρα τι κάνουμε; Αντιστρέφεται αυτή η κατάσταση;

Ναι, αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει σε σχετικό δελτίο Τύπου το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ…

πηγη: imerodromos.gr

Η Ουκρανή Διαμεσολαβήτρια Lyudmila Denisova είπε στο κανάλι της στο Telegram στις 11 Απριλίου, ότι ο ρωσικός στρατός άρπαξε 19 μέλη του πληρώματος του πλοίου μεταφοράς χύδην φορτίου SMARTA, συν τη σύζυγο του καπετάνιου, και τους μετέφερε σε άγνωστη τοποθεσία.

Πρόσθεσε ότι το πλοίο δέχτηκε πυρά, πριν από τη σύλληψη του πληρώματος. 18 μέλη του πληρώματος είναι Ουκρανοί και ένας είναι Αιγύπτιος.

Το SMARTA είναι ελλιμενισμένο στη Μαριούπολη από τις 21 Φεβρουαρίου και επρόκειτο να αναχωρήσει για την Τουρκία μετά την ολοκλήρωση των εργασιών φορτίου.

Πρόσφατα, βουλγαρικά και τουρκικά ΜΜΕ άρχισαν να δημοσιεύουν υλικό, με το οποίο υποστηρίζουν ότι η Ουκρανία έχει αποκλείσει τα λιμάνια της θαλάσσιες νάρκες, κατηγορώντας την Ουκρανία ότι κρατά ως ομήρους ξένα πλοία και πληρώματα.

Ρώσοι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του στρατού, κατηγορούν την Ουκρανία ότι τοποθετεί νάρκες στα ουκρανικά ύδατα, κλείνοντας έτσι ουσιαστικά και αποκλείοντας τα φορτηγά πλοία στα λιμάνια της. Η Ρωσία –λένε– προσπαθεί να παρέχει ασφαλή διέλευση σε ξένα πλοία που έχουν κολλήσει στα ουκρανικά λιμάνια, αλλά δεν μπορεί να το κάνει λόγω των ναρκών.

Εδώ τίθεται μια προφανής και λογική ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί – ο ρωσικός στόλος του Ναυτικού της Μαύρης Θάλασσας είναι συντριπτικός, ξεπερνώντας όλα τα ναυτικά των κρατών της Μαύρης Θάλασσας μαζί, με πιθανώς μόνο το Τουρκικό Ναυτικό να αποτελεί την εξαίρεση.

Από την άλλη του ουκρανικό ναυτικό είναι ανύπαρκτο!

Ο ρωσικός στόλος του Πολεμικού Ναυτικού της Μαύρης Θάλασσας περιλαμβάνει τουλάχιστον 12 ναρκαλιευτικά και δώδεκα ή περισσότερα σκάφη κατά των σαμποτέρ. Το ερώτημα λοιπόν είναι, γιατί το ρωσικό ναυτικό δεν μπορεί να δημιουργήσει ασφαλείς διόδους ή να αφοπλίσει εντελώς τος νάρκες, χρησιμοποιώντας το στόλο των σύγχρονων ναρκαλιευτικού του;

Το ουκρανικό λιμάνι είναι υπό αυστηρό αποκλεισμό από το ρωσικό ναυτικό, αλλά και πάλι, το ρωσικό ναυτικό δεν μπορεί να παρέχει ασφαλείς διόδους.

Μερικά βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης δημοσιεύουν με χαρά δηλώσεις και υλικό, προερχόμενο από την αυτοαποκαλούμενη «Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ», και δημοσιεύουν ξανά ρωσικά βίντεο και φωτογραφίες νάρκης η οποία είναι ορατή στην επιφάνεια της θάλασσας, στο λιμάνι της Μαριούπολης.

Μια ακόμη ερώτηση είναι, από πότε τοποθετούνται νάρκες στην επιφάνεια και όχι κάτω από το νερό; Μια άλλη ερώτηση είναι, γιατί τα ρωσικά ναρκαλιευτικά δεν αφόπλισαν ακόμη αυτή τη νάρκη;

Χωρίς αμφιβολία, και οι δύο πλευρές ενδιαφέρονται να έχουν ξένα πλοία αποκλεισμένα στα ουκρανικά λιμάνια για να χρησιμοποιούνται ως όμηροι. Αλλά δεν δικαιολογείται αυτή την άθλια πρακτική.

Το πιο σημαντικό ζήτημα είναι, επομένως, το ζήτημα της πραγματικής εξουσίας και ελέγχου. Ποιος είναι φυσικά ικανός να κρατήσει τα πλοία στο λιμάνι, και σε ποια λιμάνια; Η Ουκρανία μπορεί να κρατήσει πλοία στα λιμάνια απλώς για να μην τους επιτρέψει να φύγουν. Το ρωσικό ναυτικό όμως έχει το πάνω χέρι, με τα πλοία του να αποκλείουν τα ουκρανικά ύδατα και όχι μόνο.

Η Ουκρανία μπορεί να επιτρέψει στο πλοίο να εγκαταλείψει το λιμάνι, αλλά η Ρωσία θα την σταματήσει με ως δικαιολογία ότι δεν εγγυάται την ασφαλή και ελεύθερη διέλευση μέσω ενός αποκλεισμού, στραγγαλίζοντας τη ναυτιλία με μια σφιχτή θηλιά πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού στα ουκρανικά ύδατα.

πηγη: e-nautilia.gr