Το κομμουνιστικό κίνημα βρίσκεται βυθισμένο σε μία πολυετή και βαθιά κρίση. Συμβατικά θα λέγαμε πως η μεγάλη κάθοδος ξεκίνησε μετά το 1989, οπότε η μία μετά την άλλη χώρα που άνηκε στο μπλοκ των σοσιαλιστικών χωρών άλλαζε πορεία με την καπιταλιστική παλινόρθωση να κερδίζει κατά κράτος. Φυσικά η ίδια αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι υπήρχαν θεμελιώδη προβλήματα και πολύ νωρίτερα. Έκτοτε, είτε τα κομμουνιστικά κόμματα είχαν αναφορά στη Σοβιετική Ένωση είτε είχαν επιλέξει άλλους δρόμους, βρίσκονται σε παρατεταμένο τέλμα ή συνεχή υποχώρηση. Πρόκειται για μία περίοδο οδυνηρής ήττας και κρίσης.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ;

Πώς ορίζεται η κρίση αυτή; Είναι οργανωτική, ιδεολογική, εκλογική. Τα κομμουνιστικά κόμματα ανά τον κόσμο υπέστησαν διασπάσεις, οργανωτική συρρίκνωση, εκλογική απίσχναση σε όλα τα επίπεδα (κοινοβουλευτικό, συνδικαλιστικό κ.λπ.), ενώ ιδεολογικά βρίσκονται είτε σε μία κατάσταση δογματικής αγκύλωσης, είτε σε φάση εγκατάλειψης του μαρξισμού-λενινισμού, επομένως μόνο κατ’ όνομα είναι κομμουνιστικά.

Σε άλλες περιπτώσεις η αμηχανία είναι παρούσα. Πειστικές και επιστημονικές απαντήσεις δεν έχουν δοθεί. Ποια ήταν η φύση των συστημάτων που διαλύθηκαν; Γιατί παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός; Γιατί μέσα σε συνθήκες οξύτατης κρίσης (οικονομική κρίση του ’08 και πανδημία) τα κέρδη για το κομμουνιστικό κίνημα είναι ανύπαρκτα; Τι έχει ειπωθεί για τον σύγχρονο ιμπεριαλισμό; Ποιες θεμελιώδεις αλλαγές λαμβάνουν χώρα στον σύγχρονο καπιταλισμό και ειδικά για τον κόσμο της εργασίας; Γιατί σε όλο τον κόσμο ανεβαίνει η ακροδεξιά και ο νεοφασισμός και παράλληλα «στενεύει» η αστική δημοκρατία; Ποια γλώσσα πρέπει να χρησιμοποιούνε οι κομμουνιστές και πώς θα προσεγγισθεί η σύγχρονη εργατική τάξη; Ποια «αμαρτήματα» διέπραξε η κομμουνιστική αριστερά τον 20^ο αιώνα και συντέλεσαν στην ήττα της;

Υπάρχει πολύς κόσμος που πέρασε από τις γραμμές της κομμουνιστικής αριστεράς. Κάποιοι από αυτούς πέρασαν στην απέναντι όχθη. Δεν μετανόησαν απλώς. Ξεπουλήθηκαν. Κάποιοι άλλοι, οι περισσότεροι ίσως, είναι απογοητευμένοι και ανάμεσα σε αυτούς υπάρχει μία μεγάλη διαβάθμιση στάσεων και συμπεριφορών: ορισμένοι παραιτήθηκαν εντελώς, κάποιοι άλλοι κρατάνε μία χαλαρή σχέση με το κίνημα και κάποιοι άλλοι επιμένουν να μάχονται με συνέπεια και ανυστερόβουλα.

Υπάρχει, ωστόσο, κι ένα τεράστιο τμήμα του κόσμου που δεν υπήρξε ποτέ ενεργό, αλλά στις κατάλληλες συνθήκες και την κατάλληλη στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε εύφλεκτη ύλη. Υπάρχουν υπόγειες διαδικασίες που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ή τις αντιλαμβανόμαστε ελάχιστα. Ποιος για παράδειγμα γνώριζε τον Λεξ και το γεγονός ότι χιλιάδες νεολαίοι –τόσοι που καμία περσόνα της σόου μπιζ δεν μπορεί να μαζέψει– να τραγουδάνε στίχους καταγγελίας του συστήματος; Ποιος περίμενε στις τελευταίες εκλογές οι αριστερές παρατάξεις να εκθρονίσουν έπειτα από δεκαετίες τη ΔΑΠ από την πρώτη θέση; Ποιος περίμενε, με δεδομένη τη στάση της ελληνικής Αριστεράς στο ρωσονατοϊκό πόλεμο και την πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ, ένα ιδιαίτερα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας να κατανοεί τα πραγματικά αίτια του πολέμου; Κι ας μην ξεχνάμε την τελευταία απεργία και την πορεία του Πολυτεχνείου που μας πρόσφεραν σημάδια επανάκαμψης ενός κινήματος που για καιρό βρίσκεται εν υπνώσει.

Το πλαίσιο υπάρχει. Συμπίεση των εργατικών εισοδημάτων, πληθωρισμός, ανεργία, καταστροφή του περιβάλλοντος, άγχος για επιβίωση, καταστολή με διάφορες μορφές. Το πρόβλημα, όπως πάντα, είναι η εξεύρεση των τρόπων να εκφραστεί η αγανάκτηση, να πολιτικοποιηθεί, να έχει ένα πρακτικό καταστάλαγμα, όπου πρακτικό καταστάλαγμα σημαίνει άνοδος του κομμουνιστικού, του εργατικού και του λαϊκού κινήματος.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Στην Ελλάδα όσα κόμματα δηλώνουν την κομμουνιστική τους ταυτότητα δεν πείθουν. Δεν έχει σημασία το αν κηρύσσουν την πίστη τους στην επανάσταση. Σημασία έχει αν η τακτική τους την υπηρετεί. Και σε αυτό το σημείο πρέπει να δούμε τα πράγματα εντελώς ψυχρά. Μακριά από συναισθηματισμούς. Ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο από την τιμιότητα των μελών του. Ένα κόμμα κρίνεται από α) το πρόγραμμα του, β) την τακτική του, γ) το καταστατικό του, δ) την ταξική του σύνθεση, ε) το τι κομματικά μέλη διαμορφώνει και στ) εν τέλει από την  πράξη του. Μερικές διευκρινίσεις:

1. Το Πρόγραμμα ενός κομμουνιστικού κόμματος οφείλει να είναι επιστημονικό και μέσα από σοβαρές μελέτες να έχει καταλήξει για τον χαρακτήρα της σύγχρονης εποχής, για τη θέση της Ελλάδας στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, για τη διάταξη των κοινωνικών δυνάμεων στην επαναστατική διαδικασία και για τη μορφή και το περιεχόμενο της επανάστασης.
2. Το καταστατικό πρέπει να εξασφαλίζει τη λειτουργία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Λύση δεν είναι ούτε ο γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός ούτε η λέσχη ελεύθερων συζητήσεων. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν είναι βέβαια στατική έννοια, αλλά δυναμική. Για παράδειγμα σε περιόδους νομιμότητας δεν έχει την ίδια μορφή με τις περιόδους παρανομίας. Σε γενικές γραμμές αυτό που πρέπει να εξασφαλίζεται είναι η ενιαία έκφραση της πολιτικής κόμματος προς τα έξω, η ελεύθερη συζήτηση εσωτερικά, η ουσιαστική λειτουργία κριτικής και αυτοκριτικής.
3. Το κόμμα πρέπει να είναι ένα σχολείο που διαπαιδαγωγεί όχι διοικητικά αλλά με την πειθώ έναν νέο τύπο ανθρώπου. Να δημιουργεί κομμουνιστές που θα είναι πρότυπα στην κοινωνία. Αυτή η διαδικασία δεν είναι εύκολη ούτε και σύντομη, αλλά είναι απολύτως αναγκαία.
4. Ένα κομμουνιστικό κόμμα δεν αποκλείει κανέναν από τις γραμμές του με την έννοια ότι μπορεί να προέρχεται από οποιαδήποτε κοινωνική τάξη. Εντούτοις, ο βασικός προσανατολισμός του είναι να εντάσσει ανθρώπους της εργατικής τάξης, γιατί η εργατική τάξη είναι η τάξη που πρέπει να βάλει τη σφραγίδα της στην επικείμενη επανάσταση και εν γένει στις πολιτικές εξελίξεις, και πρέπει να βάλει τη σφραγίδα της γιατί είναι αυτή που παράγει τον πλούτο, είναι η πιο καταπιεζόμενη και είναι και η πολυπληθέστερη.

Το κυριότερο, ωστόσο, είναι το κριτήριο της πράξης. Ακόμη κι αν ένα κομμουνιστικό κόμμα αναλώνεται σε επαναστατικές μεγαλοστομίες, το θέμα είναι αν η πράξη του προάγει την υπόθεση του κομμουνισμού και αυτό δεν κρίνεται από τους επαναστατικούς βερμπαλισμούς, τα μαξιμαλιστικά αιτήματα και τους ακτιβισμούς. Το θέμα είναι αν η πολιτική του δημιουργεί ρήγματα κοινωνικά και πολιτικά. Αν έχει πολιτική συμμαχιών τέτοια που να ενισχύεται το λαϊκό κίνημα. Αν δημιουργεί πολιτικά γεγονότα με απτά αποτελέσματα. Αν βρίσκει τα κατάλληλα σκαλοπάτια προκειμένου ιδεολογικά και πολιτικά να ανέβει και να κάνει πιο προσιτό το κοινωνικό του όραμα στις πλατιές μάζες.

Και εδώ έχουμε τεράστιο πρόβλημα. Για παράδειγμα, ένα σημαντικό πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι αυτοί που θα έπρεπε σήμερα να προάγουν τον αντιιμπεριαλισμό ως συστατικό στοιχείο μιας επαναστατικής πολιτικής έχουν εγκαταλείψει αυτή την τακτική προς χάρη μιας υποτίθεται επαναστατικής ανάγνωσης της πολιτικής. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό αφού προκαλούνται συγχύσεις στα κομματικά μέλη, στους οπαδούς αλά και στον ίδιο τον λαό. Συγχύσεις που σχετίζονται με το τι θέση έχει η Ελλάδα στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, με το τι σημαίνει πόλεμος για τους κομμουνιστές κ.λπ..

ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ Η ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ;

Για να πούμε τα πράγματα καθαρά και χωρίς περιστροφές: ο κύκλος των υπαρχόντων κομμουνιστικών σχηματισμών στην Ελλάδα έχει κλείσει. Απαιτείται επανεκκίνηση, σοβαρή συζήτηση, σχέδιο ανασυγκρότησης. Υπάρχουν ανένταχτοι κομμουνιστές και συλλογικότητες που πρέπει να κάνουν την υπέρβασή τους. Να μπουν σε μία διαδικασία συζήτησης, χωρίς βιασύνες αλλά με συγκεκριμένο σχέδιο και βήματα. Η συζήτηση για να έχει μέλλον πρέπει να είναι συντροφική και με ανοικτό μυαλό.

Δεν χρειάζεται να ωραιοποιούμε καμία κατάσταση. Η διαδικασία θα είναι ίσως μακροχρόνια και ίσως με προβλήματα. Καμία οργάνωση δεν μπορεί να περιμένει να συρρεύσουν ξαφνικά «καραβιές» ανθρώπων και έτσι μία ωραία πρωία να αποτελέσει το νέο πολιτικό επαναστατικό υποκείμενο. Αν κάποιος πιστεύει κάτι τέτοιο, τότε έχει επικίνδυνες για το κίνημα αυταπάτες, όπως επικίνδυνη αυταπάτη είναι να πιστεύει κάποιος στον μετασχηματισμό των υπαρχόντων σχηματισμών σε μία υγιή κατεύθυνση. Η γραφειοκρατία, ο συγκεντρωτισμός, ο φραξιονισμός, ο δογματισμός είναι καρκινώματα που για χρόνια μένουν ριζωμένα στη λειτουργία των υπαρχόντων σχηματισμών. Το γεγονός ότι όλα αυτά τα φαινόμενα κρατάνε για δεκαετίες και το γεγονός ότι εσωτερικά δεν αμφισβητούνται δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ελπίδα. Στην πραγματικότητα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο.

Η παγκόσμια ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος είναι μία ιστορία ηρωικών αγώνων εντός της οποίας υπάρχουν και λάθη και διασπάσεις. Όσον αφορά τις διασπάσεις πρέπει να αποδεχτούμε ότι είναι αντικειμενικές. Εδράζονται σε διαφορετικές ταξικές καταγωγές, σε διαφορετική κατανόηση της ιδεολογίας, στην πίεση (ή και εξαγορά) του αντιπάλου κ.ά.. Το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα υπέστη τέσσερις μεγαλύτερες ή μικρότερες διασπάσεις. Το ρεύμα του αριστερισμού που εμφανίστηκε προς τα τέλη της δεκαετίας του 1910, το ρεύμα του τροτσκισμού, το ρεύμα του μαοϊσμού και το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος είναι και μία ιστορία διασπάσεων.

Όμως, αντικειμενικές μπορεί να είναι και είναι και οι συσσωματώσεις. Με συσσωμάτωση των μαρξιστικών ομίλων της Πετρούπολης δημιουργήθηκε το πρόπλασμα για το πρώτο μαρξιστικό κόμμα στην προεπαναστατική Ρωσία και κατ’ επέκταση για τους Μπολσεβίκους. Σήμερα, αν εκτιμάμε πως υπάρχουν δυνάμεις που σε γενικές γραμμές συμφωνούνε με όλα τα παραπάνω, πρέπει να τολμήσουν, όσο μικρές κι αν είναι. Άλλη επιλογή δεν υπάρχει.

Πηγή: kommon.gr

Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη αντιμετώπιση δυο Ναυτών κατά την διαδικασία της απόλυσης τους από την Λιμενική Αρχή του Περάματος που ανήκει στο Κ.Λ Πειραιά.

Οι συνάδελφοι εργάζονταν στο πλοίο Ε/Γ- Ο/Γ  «CAT1» από το οποίο ο πλοιοκτήτης ζήτησε την απόλυση τους.

Είχε προηγηθεί πριν λίγο διάστημα και άλλη απόλυση ναυτολογημένου Ναύτη, ο οποίος για να μπορέσει να πάρει τα δεδουλευμένα πέρασαν 5 μέρες εν μέσω διαδοχικών πιεστικών παρεμβάσεων της Ένωσης μας!

Οι ίδιοι κατά την απόλυση τους θεώρησαν ότι η εταιρία θα τους καταβάλλει ότι προκύπτει από την ισχύουσα ΣΣΕ και δέχθηκαν προκαταβολικά την απόλυση τους.

Μετά από 2 μέρες όταν ζήτησαν την εξόφληση των δεδουλευμένων αποδοχών τους διαπίστωσαν ότι στον πρώτο δεν του αποδόθηκε μέρους του μισθού που αναλογεί στο ποσόν 6.305,51€ ενώ του δεύτερου του παρακρατήθηκε ένα υπόλοιπο που αντιστοιχούσε στο ποσόν 2.916,32€!!

Από το σημείο αυτό ξεκινάει ένα πρωτοφανές γαϊτανάκι επαναλαμβανόμενων παρεμβάσεων της ΠΕΝΕΝ προς την εταιρία και στο Λιμενικό Τμήμα Περάματος.

Ο Διοικητής αντί να πράξει τα δέοντα επιχείρησε να εκφοβίσει τους απολυμένους κάνοντας λόγο για ψευδή δήλωση τους και μάλιστα ανέφερε ότι θα γίνει προανάκριση για τυχόν ευθύνες τους!

Δηλαδή η τοπική Λιμενική Αρχή αντί να αναγνωρίσει την φαλκίδευση των δικαιωμάτων τους που επιχειρήθηκε από την εταιρία και το γεγονός ότι οι Ναυτεργάτες δεν πήραν τους δεδουλευμένους μισθούς προσπαθούσε να πείσει για το δήθεν «έγκλημα» που διέπραξαν οι απολυμένοι!!

Με άλλα λόγια οι απολυμένοι εμφανίζονται και βρεγμένοι και δαρμένοι!!

Προκαλεί εντύπωση ότι η παραβατικότητα της εταιρίας στο ίδιο πλοίο είναι επαναλαμβανόμενη αφού σε αυτό εργάζονται ανασφάλιστοι Ναυτεργάτες και οι συμβάσεις τους απέχουν έτη φωτός από τις προβλεπόμενες αποδοχές τους!

Η Λιμενική Αρχή είναι δίπλα στο πλοίο αλλά ουδέποτε διενέργησε έναν έλεγχο για να διαπιστώσει σειρά παραβάσεων πριν φθάσουν στο απαράδεκτο σημείο να ενοχοποιούν τους Ναυτεργάτες που διεκδικούν τα δικαιώματα τους!

Απαιτούμε από το ΥΕΝ να παρέμβει άμεσα για να αποκατασταθούν τα δικαιώματα των απολυμένων όπως αυτά καθορίζονται από την ισχύουσα ΣΣΕ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της ευθύνης της Λιμενικής Αρχής Περάματος οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι δυο Ναυτεργάτες με γραπτή δήλωση τους έχουν ζητήσει από τις 18/11 αντίγραφο των λογαριασμών μισθοδοσίας και των ατομικών συμβάσεων τα οποία έως και σήμερα ο Διοικητής δεν τους τα έχει χορηγήσει, το ίδιο και η «καλή» εταιρία!!!

Η ΠΝΟ αντί να περιορίζεται σε δημόσιες φανφάρες για «δυο Ναύτες» που ζήτησαν την εκκαθάριση των αποδοχών τους από τις υπηρεσίες της είναι απαραίτητο να παρέμβει στο ΥΕΝ τόσο στην επιχειρούμενη δίωξη τους όσο και στην ανάγκη εξόφλησης των αποδοχών τους!

Η πολυδιαφημισμένη δρομολογιακή γραμμή και σύνδεση μεταξύ Ελλάδας- Τουρκίας μέσω Θες/νίκη – Σμύρνης κατέρρευσε σε χρόνο ρεκόρ.

Συγκεκριμένα τα δρομολόγια ξεκίνησαν στις 10 Οκτώβρη η εταιρία ανακοίνωσε την διακοπή τους την 1 Δεκέμβρη!

Σε σχετική ανακοίνωση της LEVANTE FERRIES αναφέρεται: οι 50 μέρες «αποτελούν χρήσιμη παρακαταθήκη για την εύκολη επανεκκίνηση των δρομολογίων την καλοκαιρινή περίοδο σεζόν 2023!!

Με τον τρόπο αποχαιρετά η εταιρεία αυτό που η ίδια αλλά και το πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ) χαιρέτησαν με τυμπανοκρουσίες ότι η «σταθερή θαλάσσια διασύνδεση ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία αποτέλεσε προτεραιότητα για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία και έθεσε τις βάσεις για την έναρξη των συζητήσεων και την αναζωπύρωση του σχετικού ενδιαφέροντος».

Μάλιστα ο Υπουργός ΕΝ προέβη σε μια επαίσχυντη πολιτική πράξη στο όνομα της ανταγωνιστικότητας έδωσε ειδική οργανική σύνθεση (κατά παράκληση της νομοθεσίας) η οποία ήταν στο 50% της ισχύουσας νομοθεσίας (ΠΔ 177/74) και βέβαια οι υπεύθυνοι του τμήματος Ναυτιλίας του ΣΥΡΙΖΑ αγνόησαν παντελώς αυτή την σκανδαλώδη ρύθμιση αποδεικνύοντας ότι το ενδιαφέρον τους αρχίζει και τελειώνει στα εφοπλιστικά συντεχνιακά συμφέροντα!

Για να συμπληρώσουμε το πάζλ οφείλουμε να τονίσουμε ότι η ΠΝΟ επιχείρησε να διεξάγει έλεγχο στο πλοίο όταν ανακοινώθηκε η αποδρομολόγηση του!!

Τέλος η διακοπή των δρομολογίων του πλοίου προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Προέδρου του Ναυτιλιακού επιμελητηρίου της Σμύρνης ο οποίος μεταξύ των άλλων εξέφρασε την έντονη αντίδραση του λέγοντας «ότι η απόφαση αναστολής των δρομολογίων δεν είναι αποδεκτή από εμάς».

Στελέχη της εταιρίας ανάφεραν ότι η ζήτηση εισιτηρίων τους χειμερινούς μήνες ήταν περιορισμένη.

Το πλοίο ήταν τύπου ROPAX, μεταφοράς επιβατών φορτηγών και εμπορευμάτων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Λυγίζουν και θυσιάζονται από την εξάπλωση του μεταχρωματικού έλκους ακόμη και υπεραιωνόβια πλατάνια, πλατάνια που είχαν ιστορική αξία αλλά και αισθητικά δάση κατά μήκος του Σπερχειού ποταμού.

Το φαινόμενο παίρνει πλέον διαστάσεις επιδημίας αφού ακόμη και τα μέτρα ελέγχου που έχουν ληφθεί είναι ανίσχυρα να το αντιμετωπίσουν. Πλέον εξαπλώνεται και σε άλλες περιοχές. Από το 2020 έχουν ληφθεί περιοριστικά μέτρα στο πλατανοδάσος στο Καστρί της Φθιώτιδας και μάλιστα σε μία πάρα πολύ μεγάλη έκταση. Το Δασαρχείο Σπερχειάδας επιτηρεί την συγκεκριμένη έκταση καθώς απαγορεύεται η υλοτομία, η αποκλάδωση, όπως επίσης απαγορεύεται και η εκτέλεση διαφόρων εργασιών είτε με μηχανήματα, είτε χειρωνακτικά. Ουσιαστικά πρόκειται για πλατανοδάσος περίπου 1.000 στρεμμάτων που έχει μπει σε καραντίνα.

Η ασθένεια όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Το μεταχρωματικό έλκος προχωρά και δυτικά προς την Δυτική Φθιώτιδα αλλά και ανατολικά προς τις εκβολές του Σπερχειού.

«Τα μηνύματα που παίρνουμε μάς έχουν προβληματίσει ιδιαίτερα» σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής Δασών της Φθιώτιδας Ανδρέας Παπανδρέου, υπενθυμίζοντας τις απαγορεύσεις που ισχύουν για την συγκεκριμένη περιοχή. Όμως ο ίδιος διαπιστώνει ότι «οι προσβολές είναι πλέον αρκετές έξω από την συγκεκριμένη περιοχή και συνεχώς λαμβάνονται περιοριστικά μέτρα. Ήδη περιμένουμε την έκδοση σχετικής απόφασης από το υπουργείο Περιβάλλοντος για μία συνολική αντιμετώπιση της ασθένειας όχι μόνο στην περιοχή μας αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα».

Σύμφωνα με τους δασικούς υπαλλήλους που έχουν επιδοθεί σε αγώνα δρόμου για την σωτηρία των δέντρων από την καταστροφική ασθένεια «η κατάσταση είναι κρίσιμη». Στο πλατανοδάσος Μεξιατών δυτικά τη Λαμίας, που είναι μνημείο της φύσης, προκαλεί θλίψη στον επισκέπτη καθώς τα πρώτα δείγματα δημιουργούν την αίσθηση ότι σε λίγο θα μετατραπεί σε «νεκροταφείο πλατάνων». Κινδυνεύει να αλλάξει το οικοσύστημα κατά μήκος του Σπερχειού ποταμού.

Να σημειωθεί ότι στην Φθιώτιδα η ασθένεια έχει εμφανιστεί και στην περιοχή της Αταλάντης ενώ θυσιάστηκαν στην ασθένεια και τα ιστορικά πλατάνια στο χωριό Κομποτάδες όπου έγινε η σύσκεψη των οπλαρχηγών του 1821 πριν από την μάχη της Αλαμάνας και τα οποία είχαν χαρακτηριστεί «ιστορικά».

Όπως είναι γνωστό η ασθένεια «μεταχρωματικό έλκος» προκαλείται από τον θανατηφόρο μύκητα Ceratocystis platani που «θερίζει» τα πλατάνια. Αρχικά τα απογυμνώνει και στην συνέχεια τα σαπίζει. Εμφανίστηκε πριν από περίπου 20 χρόνια και παρά τα μέτρα που λαμβάνονται μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες δεν μπορούν να την τιθασεύσουν. Μεταδίδεται από τα εργαλεία και τα μηχανήματα που έρχονται σε επαφή με τα πλατάνια και όπως αυτά μετακινούνται για εργασίες σε διάφορες περιοχές, μεταφέρουν και τον μύκητα ενώ παράλληλα μεταφέρεται και από το υπόγειο ριζικό σύστημα από δέντρο σε δέντρο.

«Ακόμη και σε ειδικές περιπτώσεις που χρειάζεται να γίνουν παρεμβάσεις λαμβάνονται πρόσθετα μέτρα και μάλιστα, προς τούτο, δίνουν τα Δασαρχεία σχετική άδεια, καθώς πρέπει να ακολουθήσει σχολαστικό πλύσιμο και απολύμανση με μυκητοκτόνα όλων των εργαλείων και μηχανημάτων» υπογραμμίζει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο δασολόγος Ανδρέας Παπανδρέου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το Ινστιτούτο Μεσογειακών και Δασικών Οικοσυστημάτων πριν από ενάμιση χρόνο βρέθηκε στην περιοχή όπου διαπίστωσε την ύπαρξη και την έκταση της ασθένειας κατά μήκος του Σπερχειού στην Φθιώτιδα. Μάλιστα οι επιστήμονες στην έκθεσή τους είχαν σημειώσει πως «παρά το γεγονός ότι οι τοπικές αρχές πήραν μέτρα ωστόσο είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να αποτρέψουν την επέκταση». Η συγκεκριμένη έκθεση αποτελεί και την πρώτη αφορμή για την λήψη των μέτρων στην περιοχή Καστρί.

Τις τοπικές αρχές προβληματίζει ότι οι προσβολές έχουν διαπιστωθεί σε μία μεγάλη έκταση και οι φόβοι τους έχουν σχέση με την παράνομη υλοτομία λόγω του χειμώνα. Προσπαθούν να βρουν τρόπους να ελέγξουν την κατάσταση. Σε εξέλιξη όμως είναι αντιπλημμυρικά έργα μέσα στην κοίτη του Σπερχειού ποταμού, είτε αναχώματα, είτε επιδιορθώσεις στις βλάβες που έχουν υποστεί από τις πλημμύρες. Σύμφωνα με την μελέτη θα πρέπει να παρέμβουν σε μία απόσταση πάνω από 30 χιλιόμετρα με πυκνή βλάστηση, στο μεγαλύτερο μέρος πλατάνια. Προς το παρόν έχουν παγώσει τις άδειες καθώς θα πρέπει να απομακρυνθούν πάνω από 50.000 τόνοι ξύλα και προσπαθούν να παρέμβουν σημειακά για την προστασία από το μεταχρωματικό έλκος. Ωστόσο ο κίνδυνος από τις πλημμύρες παραμένει για την πεδιάδα του Σπερχειού.

Πηγή: enikos.gr