του Λεωνίδα Βατικιώτη

Απαθής και ασυγκίνητη παρακολουθεί η οικονομική και πολιτική ηγεσία το ντόμινο καταρρεύσεων που πυροδότησε η άνοδος των επιτοκίων! Στο ερώτημα δε που αυθόρμητα προκύπτει αν οι κεντρικές τράπεζες θα σταματήσουν τις αυξήσεις των επιτοκίων δανεισμού, τώρα που έγιναν ορατές οι καταστρεπτικές, υφεσιακές επιπτώσεις τους η απάντηση είναι αρνητική. Η άνοδος των επιτοκίων θα συνεχιστεί!

Το πολύ – πολύ με ένα μικρότερο ρυθμό ή με χαμηλότερη ένταση όπως για παράδειγμα έκανε η αμερικανική κεντρική τράπεζα στις 2 Φεβρουαρίου και στις 22 Μαρτίου αυξάνοντας τα επιτόκια κάθε φορά μόνον κατά 0,25% για να φτάσουν στο 4,75%-5% που είναι το υψηλότερο σημείο τους από τον Οκτώβριο του 2007. Πριν δηλαδή ξεσπάσει η χρηματοπιστωτική κρίση στην αμερικανική αγορά ενυπόθηκων δανείων που στη συνέχεια γενικεύτηκε για να εξελιχθεί στην ευρωζώνη σε κρίση του ευρώ και στην Ελλάδα σε δημοσιονομική κρίση.

Είμαστε μόνο στην αρχή

Η αποφασιστικότητα των κεντρικών τραπεζών να συνεχίσουν την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού, αδιαφορώντας για το οικονομικό και πολιτικό κόστος, υπογραμμίστηκε από μια σειρά γεγονότων. Από κοινού επιβεβαιώνουν ότι είμαστε μάρτυρες μιας κρίσης που θα κρατήσει χρόνια. Εντελώς ενδεικτικά:

• Την δήλωση του γερμανού κεντρικού τραπεζίτη Χοακίμ Νάγκελ στις 24 Μαρτίου (αφού δηλαδή η μετοχή της Ντόιτσε Μπανκ είχε πέσει κατά 14%) ότι όχι μόνο πρέπει να συνεχιστούν οι αυξήσεις των επιτοκίων του ευρώ, αλλά πρέπει επίσης να παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα. Με άλλα λόγια, η άνοδος να διατηρηθεί κι όχι να ακολουθήσει μια ραγδαία πτώση.
  • Την κριτική του ισχυρού άνδρα της JPMorgan προς τον επικεφαλής της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας, Τζ. Πάουελ, κι ενώ μάλιστα σε 11 ημέρες είχαν καταρρεύσει 4 τράπεζες στις ΗΠΑ (Silicon Valley Bank, Signature Bank, Credit Suisse και First Republique), «με όλο τον σεβασμό, αλλά η κατάσταση με τον πληθωρισμό έχει ξεφύγει από τον έλεγχό του»…
  • Την προτροπή του ΟΟΣΑ προς τις κεντρικές τράπεζες, στις 17 Μαρτίου μια μέρα δηλαδή μετά την αύξηση των επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κατά 0,5% στο 3,5%, να μην παρεκκλίνουν από την αύξηση των επιτοκίων που έχουν αποφασίσει, μέχρι να τιθασευθεί και ο δομικός πληθωρισμός.
  • Τέλος, τις προβλέψεις που διατυπώνονται και συντείνουν ότι η τρέχουσα αναστάτωση θα διαρκέσει τουλάχιστον 12 ως 18 μήνες. Ο ΟΟΣΑ για παράδειγμα εκτιμά ότι τα επιτόκια δεν θα μειωθούν πριν το 2024. Το ίδιο «ψήφισαν» κατά 53% και άνθρωποι της αγοράς στους οποίους απευθύνθηκε το πρακτορείο Bloomberg.

Ο λόγος για τον οποίο όλες οι κεντρικές τράπεζες επιστρέφουν σιγά – σιγά στα επιτόκια δανεισμού που υπήρχαν πριν την κρίση του 2008 είναι η τιθάσευση του πληθωρισμού ή η μονεταριστική ορθοδοξία, δεδομένου ότι στις ΗΠΑ, στην Ευρωζώνη και σε όλο σχεδόν τον δυτικό κόσμο τα επίπεδα του πληθωρισμού τα τελευταία δύο χρόνια είναι πρωτοφανή για τις τελευταίες δεκαετίες.

Οι αυξήσεις μάλιστα των επιτοκίων, που ξεκίνησαν το 2022, όπως και τα συνοδευτικά μέτρα περιορισμού της ρευστότητας μέσω της σταδιακής αναίρεσης των μέτρων νομισματικής χαλάρωσης, έχουν μέχρι τώρα επιδράσει θετικά στην αποκλιμάκωση του πληθωρισμού. Ο πληθωρισμός δηλαδή οριακά μεν, αλλά μειώθηκε. Ως αποτέλεσμα η αργή, αλλά ορατή πορεία επανόδου του πληθωρισμού στα προγενέστερα επίπεδα λειτουργεί κι ως πράσινο φως για τους διαμορφωτές της οικονομικής πολιτικής ώστε να συνεχίσουν την αύξηση των επιτοκίων, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις.

Μια πιο προσεκτική ματιά ωστόσο στις πηγές προέλευσης του πληθωρισμού δείχνει ότι κυρίως στη ευρωζώνη (στο αριστερό διάγραμμα) η άνοδος των τιμών προήλθε από την αύξηση στις τιμές της ενέργειας (κίτρινο χρώμα στα διαγράμματα), αρχής γενομένης από το 2021. Όταν συγκεκριμένα η ΕΕ εξήγγειλε ένα νέο πακέτο επιτάχυνσης της πράσινης μετάβασης, υπό τον γενικό τίτλο «προσαρμογή στο 55%» που περιλαμβάνει πλήθος νεοφιλελεύθερων και αντιλαϊκών μέτρων για την μείωση των εκπομπών επικίνδυνων αερίων του θερμοκηπίου κατά 55%. Στη συνέχεια οι κυρώσεις στη Ρωσία οδήγησαν σε περαιτέρω αύξηση των τιμών ενέργειας. Μιλώντας ωστόσο για την ευρωζώνη αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι το πρόβλημα του πληθωρισμού ξεκινάει από την ενέργεια, ενώ (προς επίρρωση του προηγούμενου συμπεράσματος) ο δομικός πληθωρισμός αυξήθηκε δευτερογενώς ως αποτέλεσμα της αύξησης των τιμών στην ενέργεια, όταν οι επιπτώσεις τους άρχισαν να διαχέονται σε όλη την οικονομία παράγοντας νέα κύματα ανατιμήσεων.

Κατά συνέπεια, αν κυβερνήσεις και οργανισμοί πράγματι ήθελαν να μειώσουν τον πληθωρισμό σε ευρωζώνη, ΗΠΑ, Αγγλία κ.λπ. θα έπρεπε να αναιρέσουν τις αιτίες που τον δημιούργησαν, δηλαδή να τιθασεύσουν τις τιμές στην ενέργεια αλλάζοντας τα μέτρα πολιτικής για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής κι ανακαλώντας τις κυρώσεις στη Ρωσία.

Στο απυρόβλητο οι αιτίες του πληθωρισμού

Αντίθετα, η ακολουθούμενη οδός, αύξηση του κόστους του χρήματος μέσω της αύξησης των επιτοκίων που επιλέγουν Fed, ΕΚΤ και λοιποί μπορεί να κριθεί στο τέλος, πχ το 2024, αποτελεσματική, στο ενδιάμεσο όμως θα έχει προκαλέσει αλλεπάλληλες δραματικές αλλαγές στην οικονομία. Η αύξηση του κόστους εξυπηρέτησης των στεγαστικών και άλλων δανείων από  εκατομμύρια νοικοκυριά σε όλη την Ευρώπη και στις ΗΠΑ είναι η πρώτη συνέπεια και ισοδυναμεί με φτωχοποίηση. Επίσης, ισοδυναμεί με μεταφορά πλούτου από εργαζόμενους, αυτοαπασχολούμενους και μικρομεσαίους προς τους τραπεζίτες που θα επωφεληθούν με την είσπραξη επιπλέον τόκων για κεφάλαια τα οποία έχουν εδώ και καιρό καταβάλει.

Υπάρχουν ωστόσο και ζημιές για τους τραπεζίτες κι είναι αυτές ακριβώς οι ζημιές που οδήγησαν στις τραπεζικές καταρρεύσεις και τις απώλειες των τραπεζικών μετοχών την προτελευταία εβδομάδα του Μαρτίου. Η άνοδος των επιτοκίων προκαλεί απώλειες στα ομόλογα σταθερού επιτοκίου όσο εκδίδονται νέα ομόλογα με υψηλότερες αποδόσεις, που παίρνουν υπόψη τους το νέο επίπεδο των επιτοκίων. Για να μπορέσουν οι τράπεζες να ανταποκριθούν στις τρέχουσες υποχρεώσεις του, πχ αναλήψεις που μάλιστα θα είναι σημαντικά αυξημένες στο εξής επειδή ειδικά οι επιχειρήσεις όλο και περισσότερο θα χρησιμοποιούν τα αποθεματικά τους για επενδύσεις αντί του σχεδόν δωρεάν τραπεζικού χρήματος του παρελθόντος, είναι αναγκασμένες να ρευστοποιούν ομόλογα σταθερού εισοδήματος με ζημιά. Σε αυτό το πλαίσιο πίσω από τις ειδήσεις για αυξημένες αναλήψεις, όπως πχ συνέβη στις ΗΠΑ όπου οι καταθέσεις πραγματοποίησαν την μεγαλύτερη πτώση εδώ κι ένα χρόνο, κατά 98,4 δισ. ευρώ φτάνοντας στα 17,5 τρισ. δολ., σημασία έχουν οι ζημιές που αναλαμβάνουν οι τράπεζες πουλώντας ομόλογα για να καλύψουν τις αυξημένες αναλήψεις. Αυτή ακριβώς είναι η εστία των κλυδωνισμών που ταράσσουν τις τράπεζες, εδώ και λίγες εβδομάδες.

Κατά συνέπεια, οι εφησυχαστικές υποτίθεται διαβεβαιώσεις του γερμανού καγκελάριου Όλαφ Σολτς για τα κέρδη της Ντόιτσε Μπανκ ή ακόμη και των Ελλήνων πολιτικών για την ισχυρή κεφαλαιακή βάση των ελληνικών τραπεζών είναι από παντελώς άσχετες έως εντελώς παραπλανητικές. Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι ριψοκίνδυνες τραπεζικές τοποθετήσεις, που παραπλανούσαν ρυθμιστές αρχές και πελάτες στο πλαίσιο ενός απορυθμισμένου χρηματοπιστωτικού τοπίου γενικευμένης ασυδοσίας, όπως συνέβαινε με τα δομημένα ομόλογα την πρώτη δεκαετία του 21^ο αιώνα. Το πρόβλημα τον Μάρτιο του 2023 έγκειται στις πιο «καθαρές» και συνηθισμένες επενδύσεις, σε βαθμό κοινοτοπίας, που κάνουν οι τράπεζες: τις επενδύσεις σε ομόλογα.

Olaf Scholz dismisses fears over Deutsche Bank https://t.co/uX4OGd1k1L

— Financial Times (@FT) March 24, 2023

Αυτές οι επενδύσεις είναι που επέφεραν απώλειες της τάξης του 14% όχι μόνο στην Ντόιτσε Μπανκ (υπόδειγμα διεφθαρμένης τράπεζας που έχει εμπλακεί στα κορυφαία σκάνδαλα των ημερών μας· από πορνεία και παιδοφιλία της παγκόσμιας ελίτ μέχρι μαζικό ξέπλυμα βρόμικου χρήματος) αλλά και σε όλες σχεδόν τις τράπεζες: από την γερμανική Commerzbank και την γαλλική Societe General που οι μετοχές τους έχασαν την Παρασκευή 24/3 αντίστοιχα 5,4% και 3,7%, μέχρι όλες τις ελληνικές συστημικές. Η διαφορά με τις ελληνικές τράπεζες είναι ότι λόγω των διαφημίσεων που αφειδώς μοιράζουν σε ιστοσελίδες και εφημερίδες ελάχιστα γίνονται γνωστές οι απώλειες τους. Μόνο λοιπόν την Παρασκευή 24 Μαρτίου οι ελληνικές τράπεζες – ζόμπι (που δεν έχουν χρεοκοπήσει επειδή πρώτο, δεν πληρώνουν φόρους εδώ και 10 χρόνια και δεύτερο τις έχουμε ανακεφαλαιοποιήσει 4 φορές) έχασαν: Alpha: -6%, Eurobank: -6%, Εθνική: -6% και Τράπεζα Πειραιώς: -5%.  

Πολιτικοί και οικονομικοί αξιωματούχοι επικαλούνται και μια δεύτερη γραμμή άμυνας για να καθησυχάσουν τους πολίτες, που αποδεικνύεται εξίσου πορώδη με την επίκληση στην ισχυρή κεφαλαιακή βάση ή τη ρευστότητα των τραπεζών: Το κεφάλαιο έκτακτης ανάγκης που έχει δημιουργηθεί στο πλαίσιο της ΕΚΤ από εισφορές των ίδιων των ευρωπαϊκών τραπεζών για να λειτουργήσει σαν σωσίβιο στην περίπτωση νέων τραπεζικών χρεοκοπιών. Ξεχνούν ωστόσο να πουν ότι η αξία του ανέρχεται μόλις σε 66 δισ. ευρώ! Το ποσό είναι σταγόνα στον ωκεανό. Οι αργυρώνητοι Έλληνες τραπεζίτες, που έχουν στραγγίσει την ελληνική οικονομία το έχουν για …κολατσιό. Η άνοδος των επιτοκίων εγκυμονεί τον κίνδυνο να απαιτηθούν επομένως πολλές δεκάδες δισ. ευρώ σε όλη την ευρωζώνη για να σωθούν οι τράπεζες που θα εγγράφουν συνεχώς ζημιές από την ρευστοποίηση ομολόγων με ζημιά.

Ακόμη ωστόσο κι αυτό το κόστος ο καπιταλισμός προθυμοποιείται ανεπιφύλακτα και χωρίς δεύτερης σκέψη να το αναλάβει για να πετύχει κάτι πολύ πιο σημαντικό: Την διασφάλιση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ως σύνολο, συλλογικά. Σε αυτό το βωμό μπορεί να θυσιάσει όχι μόνο την Silicon Valley Bank αλλά ακόμη και την εμβληματική Credit Swiss που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα της Ελβετίας κι έχει μια ιστορία 167 ετών!

Μόνο τυχαία δεν ήταν η σύμπτωση της ανάδυσης του χρηματοπιστωτικού τομέα, την δεκαετία του ’80 ακόμη, με την μέχρι εσχάτων και νικηφόρα μάχη κατά του πληθωρισμού που έδωσε ο πρώιμος νεοφιλελευθερισμός, οδηγώντας στα ύψη τα επιτόκια και στα Τάρταρα τους μισθούς μαζί με κάθε έννοια σταθερότητας στην εργασία. Η διαφορά ωστόσο είναι ότι αν η μετεωρική άνοδος των επιτοκίων (ακόμη και στο επίπεδο του 20% το 1980) την περίοδο 1979 – 1982, που έμεινε γνωστή ως σοκ Βόλκερ από το όνομα του τότε επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ, προκάλεσε κρίση χρέους και αλλεπάλληλες κρατικές χρεοκοπίες σε όλον τον κόσμο, σήμερα το κόστος το πληρώνει κυρίως η Δύση, μόνη της, «τρώγοντας» αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά της.

Η σταθερότητα των τιμών, ακόμη κι αν σημαίνει ύφεση, αποτελεί την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την επέλαση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που θα μπορεί να δίνει την μάχη για τις αποδόσεις στα εταιρικά και κρατικά ομόλογα σταθερού και μη εισοδήματος, τις μετοχές, τα νομίσματα, τα παράγωγα, κοκ, χωρίς να κατατρώγει τις αποδόσεις και τις προσδοκίες ο πληθωρισμός. Το πάγωμα των τιμών έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για το ευρώ, όπως δείχνει κι η φαινομενικά δογματική προσήλωση της ΕΚΤ στον στόχο του 2%, κι αυτό αποδείχτηκε με την άνοδο της ισοτιμίας του ευρώ έναντι του δολαρίου από το Οκτώβριο μέχρι σήμερα, οπότε και κατάφερε να διαβεί το ψυχολογικό όριο της 1 προς 1 ισοτιμίας. Τα αυξημένα επιτόκια επομένως βοήθησαν το ευρώ να ανακτήσει το στάτους του ως επενδυτικό προϊόν. Κι όσο για τους δανειολήπτες που πρέπει να πληρώνουν 100 ευρώ κάθε μήνα επιπλέον ποιος τους λογαριάζει…

Η πολιτική απόφαση της ευρωπαϊκής ηγεσίας να επιδεινωθούν οι συνθήκες χρηματοδότησης της οικονομίας προκαλώντας πτώση του ΑΕΠ, εταιρικές χρεοκοπίες και ανεργία, προκειμένου να διαφυλαχθούν τα κέρδη του χρηματοπιστωτικού τομέα ως σύνολο δεν θα ήταν τόσο οδυνηρή για τους λαούς αν ταυτόχρονα δεν επανέφεραν σε λειτουργία τις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της λιτότητας. Η συμφωνία επιστροφής στο Σύμφωνο Σταθερότητας από 1/1/2024 με τα συμπαρομαρτούντα, όπως για παράδειγμα η δέσμευση μείωσης του δημόσιου χρέους που υπερβαίνει το 60% κατά 5% ετησίως, επιβάλλεται σε μια περίοδο ραγδαίας και πρωτοφανούς αύξησης του δημόσιου χρέους ως αποτέλεσμα των δαπανών που καταβλήθηκαν για την διαχείριση της πανδημίας και της ενεργειακής κρίσης. Το παγκόσμιο δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε το 2020 στο 256% από 227% το 2019. Ούτε την χρονιά της πρώτης κρίσης του 21^ου αιώνα, το 2008, δεν καταγράφηκε τέτοια αύξηση του δημόσιου χρέους παρότι ούτε και τότε δεν τσιγκουνεύτηκαν δημοσιονομικών δαπανών οι κυβερνήσεις για να διαχειριστούν την κρίση. Το 2021 και 2022, παρότι δεν υπάρχουν ακόμη επίσημα συγκεντρωτικά στοιχεία, η αύξηση ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Η δε, αύξηση του χρέους το 2020 αποκλειστικά και μόνο στις προηγμένες οικονομικά χώρες ήταν ακόμη μεγαλύτερη από την παγκόσμια αύξηση που αποτυπώνεται στο κάτωθι διάγραμμα κι έφτασε το 300% του ΑΕΠ!

Η επιστροφή στην δημοσιονομική πειθαρχία, όπως συμφωνήθηκε στο πρόσφατο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, με πρώτο θύμα τις κρατικές επιδοτήσεις στην ενέργεια, ισοδυναμεί με νέες μειώσεις δημοσίων δαπανών και επιπλέον φτώχεια για τους λαούς. Ή, με νέα Τέμπη και θυσία του δημόσιου συστήματος υγείας στο βωμό των κερδών…

πηγη: kommon.gr

Στις 18/3/2023 σημειώθηκε ναυτικό ατύχημα (σοβαρός τραυματισμός) 54χρονου Ναυτεργάτη ο οποίος εργαζόταν στο πλοίο “Corfu Spirit”, πρώην “Δωριεύς”, της εταιρείας «Kerkyra Lines” .

Ο τραυματισμένος Ναυτεργάτης διακομίσθηκε στο νοσοκομείο Φιλιατών και στην συνέχεια λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του διακομίστηκε στο Γενικό νοσοκομείο ΚΑΤ προκειμένου να χειρουργηθεί. Αν και δεν έχουν γίνει πλήρως γνωστές οι αιτίες και οι συνθήκες του τραυματισμού του, εκείνα τα οποία αναδεικνύονται από αυτό είναι:

Η συστηματική εντατικοποίηση της δουλειάς η οποία συνδέεται με τον εξοντωτικό αριθμό δρομολογίων, είναι ο χρόνος αφιξοαναχωρήσεων των πλοίων της γραμμής, η οποία οφείλεται στην αυξημένη επιβατική κίνηση και στην καθυστέρηση διέλευσης του δίαυλου λόγω κίνησης, είναι η αποδρομολόγηση και οι ακινησίες των πλοίων.

Αυτή η κατάσταση επιβαρύνεται και καθίσταται επικίνδυνη από το νομοθετικό πλαίσιο (νόμος 4948/2022) όπου το Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών (ΣΑΣ) έχει επιμηκύνει τον χρόνο ακινησίας των πλοίων και το χειρότερο δίνει λευκή επιταγή στους πλοιοκτήτες να αντικαθιστούν τα πλοία τους μεταφέροντας τον φόρτο εργασίας στα υπόλοιπα πλοία της γραμμής.

Για το θέμα αυτό έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως και  ήδη  έχουμε αποστείλει εξώδικη διαμαρτυρία   σε όλους τους εμπλεκόμενους  φορείς από τις 21/02/2023 εκφράζοντας την πλήρη αντίθεση μας  σε αυτές τις αντεργατικές μεθοδεύσεις και ζητώντας την κατάργηση  των σχετικών διατάξεων.

Ενδεικτικά  αναφέρουμε   ότι μόνο  στην συνεδρίαση του Σ.Α.Σ τρεις μέρες μετά την αποστολή του εξωδίκου μας  στις 24/02/2023  ενέκρινε  12 ακινησίες πλοίων κάνοντας χρήση αυτής της νομοθεσίας.  

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ δεσμεύεται προς τα μέλη της και συνολικά τους Ναυτεργάτες της γραμμής πως το επόμενο χρονικό διάστημα θα προχωρήσει σε αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις για την κατάργηση της αντεργατικής αυτής νομοθεσίας.

Καλούμε τον κλάδο μας σε αγωνιστική ετοιμότητα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ο ΓΓ της ΠΝΟ ξεπερνώντας κάθε όριο αυθαιρεσίας προέβη σε μια πρωτοφανή, αντιδημοκρατική και άκρως επικίνδυνη ενέργεια, επιχειρώντας με την σφραγίδα της ΠΝΟ (χωρίς συζήτηση ή έγκριση της Διοίκησης) να απαντήσει στα 4 Ναυτεργατικά Σωματεία που δεν υπέγραψαν την ΣΣΕ σε Ακτοπλοΐα και Ε/Γ – Ο/Γ πλοία διεθνών γραμμών.

Μάλιστα καταφέρεται με περίσσιο θράσος και ασέβεια εναντίον τους και τους προσάπτει την κατηγορία ότι η άρνηση τους να υπογράψουν την ΣΣΕ έχει ως κίνητρο μικροκομματικές σκοπιμότητες!

Σε ό,τι μας αφορά και επειδή ο εκλεκτός των εφοπλιστών και του ΥΕΝ ξεπέρασε κάθε όριο, πάει πολύ αυτός να εμφανίζεται ως υπερασπιστής των δικαιωμάτων των Ναυτεργατών και να κατηγορεί την ΠΕΝΕΝ, του οφείλουμε λοιπόν μια απάντηση!!!

Επειδή η μνήμη του είτε είναι ασθενής είτε είναι επιλεκτική του θυμίζουμε ότι ο ετήσιος πληθωρισμός άγγιξε το 10% και ο αντίστοιχος στα Super Markets είναι στο 15,5 %.

Το αίτημα της ΠΝΟ που υπέγραψε ο ίδιος στα εξώδικα ήταν 12% για το 2023, ενώ η προηγούμενη τριετής ΣΣΕ (2020- 2022) επέφερε απώλειες στο Ναυτεργατικό εισόδημα 10%!

Βασικά αιτήματα που αποτελούν καθημερινά προβλήματα μέσα στα καράβια ο ίδιος τα έστειλε στο πυρ το εξώτερον, ενδεικτικά αναφέρουμε:

Τα express δρομολόγια, τις απλήρωτες υπερωρίες, τις διανυκτερεύσεις και πλήθος ακόμη προβλημάτων που τα μετέφερε για πιθανή επίλυση στο 2025!!

Την ίδια περίοδο οι εφοπλιστές της Ακτοπλοΐας καρπώθηκαν μέσα σε δυο χρόνια επιδοτήσεις – ενισχύσεις 70 εκατ. ευρώ, 42 εκατ. ευρώ αύξηση των επιχορηγήσεων για τα πλοία στις άγονες γραμμές, αύξησαν μόνο το 2022 τα εισιτήρια κατά  μέσο όρο 42%, η επιβατική κίνηση σημείωσε και σημειώνει  εντυπωσιακή αύξηση (μόνο το τρίτο 3μηνο του 2022 αυξήθηκε 19,2%) ενώ οι τιμές των Ναυτιλιακών καυσίμων μειώθηκαν κατά 25% μέσα στο 2022 – 2023!

Με όλα τα παραπάνω δεδομένα μια αύξηση για το 2023 που δεν καλύπτει ούτε τις απώλειες 2020 – 2022, πόσο μάλλον του 2023, προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί, οι τυμπανοκρουσίες και οι λοιπές επικοινωνιακές ανοησίες;

Επιχειρεί επίσης να συγκρίνει τις μικρές αυξήσεις των προηγούμενων χρόνων που ο πληθωρισμός ήταν κοντά στο 0% και το κυριότερο, στην κεκτημένη ταχύτητα του αποσιωπά ότι  είναι αυτός (μαζί με τον μέντορα του, τον πρώην ΓΓ της ΠΝΟ) που έβαλαν φαρδιά – πλατιά την υπογραφή σε αυτές τις αυξήσεις!!!

Προσπαθεί επίσης τεχνηέντως και παντελώς ανεπιτυχώς να ξεπεράσει τον σκόπελο ότι τα Σωματεία που δεν υπέγραψαν την ΣΣΕ εκπροσωπούν πάνω από το 75% των Ναυτεργατών μέσα στα πλοία, ενώ όλοι μαζί οι υπογράφοντες την Σύμβαση αποτελούν ισχνή μειοψηφία στην ευρύτερη Ακτοπλοΐα!

Παρακάμπτει το γεγονός ότι ουσιαστικά διαπραγματεύσεις για την ανανέωση της ΣΣΕ δεν έγιναν ποτέ και στο παρασκήνιο ο ίδιος (εν αγνοία της Διοίκησης) με την ενεργή συμβολή του Γ. Πλακιωτάκη συνομολόγησαν ερήμην των Ναυτεργατών με τον ΣΕΕΝ σε μια απαράδεκτη συμφωνία που δεν αντιστοιχεί στο ελάχιστο στις ανάγκες και τα προβλήματα και στα ώριμα – δίκαια αιτήματα των Ναυτεργατών!

Τέλος πάει πολύ ο Μ. Τσικαλάκης να ομιλεί περί «μικροκομματικών σκοπιμοτήτων» και λόγων όταν αυτός επιλέχτηκε, στηρίχθηκε και βοηθήθηκε στα μέγιστα στην ανάδειξη του στη θέση του ΓΓ της ΠΝΟ από την κυβέρνηση της ΝΔ και τον Υπουργό ΕΝ, όταν ο ίδιος τοποθετήθηκε στο ΙΝΕ- ΓΣΕΕ μέσω της ΔΑΚΕ στην Διοίκηση και μόλις πρόσφατα ο ίδιος και η πιστή ομάδα του στήριξαν με την ψήφο τους τον Παναγόπουλο στην ΓΣΕΕ!!

Σχετικά με τις προκλητικές αναφορές του ότι δικαιώνεται η θέση του για το νέο ΚΙΝΔ (ταυτίστηκε με τη θέση του ΥΕΝ) θα του συνιστούσαμε να μην προτρέχει διότι οι επιχειρούμενες δυσμενείς αλλαγές εκεί αφορούν κατά κύριο λόγο την ποντοπόρο Ναυτιλία για την οποία ο ίδιος τόσο ως Πρόεδρος της ΠΕΠΕΝ, αλλά και ως ΓΓ της ΠΝΟ έχει λουφάξει και δεν τολμάει να ψελλίσει ούτε λέξη για το γεγονός ότι η ΣΣΕ παραμένει στα επίπεδα του 2010!

Εκτός εάν ελπίζει να την ξεμπλοκάρει ο φίλος του Γ. Πλακιωτάκης…

Προφανώς οι Ναυτεργάτες διαθέτουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης, αλάνθαστο κριτήριο και έχουν την εμπειρία να κρίνουν πλέον τι εστί Τσικαλάκης και θα βγάλουν και αυτή τη φορά τα σωστά συμπεράσματα τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ